အခန်း ၇၄

အခန်း (၇၄) - ကျန့်ရိမု

စစ်သားတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင် ငါတို့ နိုင်နိုင်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လား..."

ရှို့ဝူ၊ ကျူးလင်နှင့် ထန်ဝေ့တို့ ဖုတ်ကောင်များကို ရှင်းလင်းပုံကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း အခြားစစ်သားများက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြပြီးနောက် ရှို့ဝူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

စစ်သားများ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် ရှို့ဝူက သူတို့အတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ဝေ့က စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်သုပ် ပန်းကန်လုံးကြီးကို ကြည့်ကာ သွားရည်ကျနေချေသည်။ သူက ရှို့ဝူ့ကို မတိုက်တွန်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"လောင်ရှို့... မြန်မြန်လုပ်ပါဦး..."

ရှို့ဝူက သူ့ကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်သုပ်အချို့ကို ပန်းကန်ပြားတစ်ခုထဲသို့ ခပ်ထည့်ကာ ကျူးလင်၏ ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်ပြီး မိမိအတွက်လည်း နောက်ထပ်တစ်ပန်းကန် ခပ်ယူလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက မိမိတို့ဝေစုကို ယူပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယန်ကလည်း ပန်းကန်ပြားတစ်ခုကို ယူ၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်သုပ်အချို့ကို ခပ်ထည့်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် သူက စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသော ထန်ဝေ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်တာတွေကို မင်းပဲ စားလိုက်တော့..."

ထန်ဝေ့က တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကြီးထဲမှ ကျန်ရှိနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်သုပ်များကို ယူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ အားမနာတော့ဘူးနော်... ကျွေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျီယန်က ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေ ဆက်ပြီး စုဆောင်းချင်သေးလား..."

ရှို့ဝူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"စခန်းအပြင်ဘက်က ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်က အများကြီး လျော့နည်းသွားပြီဆိုတော့ လောလောဆယ် ရှင်းလင်းဖို့ မလိုသေးဘူး...”

“ငါတို့ သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေ ဒါမှမဟုတ် သန္ဓေပြောင်းအပင်တွေကို အမဲလိုက်ဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်... ငါတို့အတွက် ချပ်ဝတ်တန်ဆာနဲ့ လက်နက်တွေကို အမြန်ဆုံး ရနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို အာရုံခံမိသဖြင့် ကျီယန်က သူ့ကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လောနေရတာလဲ..."

ရှို့ဝူသည် ၎င်းကို သူတို့အား မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို မသိသော်လည်း မကြာမီ ဆိုးရွားသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်တော့မည့် နိမိတ်ဆိုးကို အမြဲတစေ ခံစားနေရသည်။

သူ အရာရာကို နားလည်တတ်စကတည်းက သူ၏ပင်ကိုယ်သိစိတ်သည် မည်သည့်အခါမျှ မမှားယွင်းခဲ့ဖူးချေ။

ထန်ဝေ့သည် သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ရှို့ဝူသည် ထိုကဲ့သို့သော စိုးရိမ်ပူပန်သည့် အမူအရာမျိုးကို ပြသခဲကြောင်း သိရှိထားပေသည်။

ရှို့ဝူ၏ ပင်ကိုယ်သိစိတ်ကြောင့်သာ အတိတ်က အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ကားမတော်တဆမှုတစ်ခုမှ သူ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံဆိုးစွာပင် သူ၏မိဘများသည် သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ စကားကို မယုံကြည်ခဲ့ကြသဖြင့် ထိုမတော်တဆမှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောနေရာမှ ရုန်းထွက်လိုက်ရင်း ထန်ဝေ့က ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြရအောင်..."

ထန်ဝေ့က ဤသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရှို့ဝူက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထန်ဝေ့သည် မိမိခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ရှို့ဝူသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားနေရသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ပိုမိုသန်မာလာရန် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးလုံးက အလွန်လေးနက်နေကြသည်ကို မြင်သဖြင့် ကျီယန်က ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ကျူးလင်သည် ပုံဆောင်ခဲအမြုတေများ သို့မဟုတ် သန္ဓေပြောင်းလဲမှုများကို ရှာဖွေခြင်းက သူမအတွက် အကျိုးရှိစေသဖြင့် မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိချေ။

သူတို့၏ နောက်ထပ်အစီအစဉ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ကျီယန်က စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

သူတို့ ဘေးတံခါးသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို စစ်သားများ မြင်သောအခါ အပြင်ဘက်နယ်မြေရှိ တံခါးဆီသို့ အားလုံး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤလူများ စခန်းမှ ထွက်မသွားမချင်း သူတို့၏ ရဲဘော် ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပုံရပေသည်။ စစ်သားများက ရှို့ဝူနှင့် အခြားသူများအတွက် တံခါးကို မဖွင့်ပေးမီလေးတွင်ပင် အပြင်ဘက်နယ်မြေ၏ တံခါးဝမှ စစ်သုံးယာဉ်တစ်စီး မောင်းနှင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စစ်သုံးယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သတင်းပို့ရန် စစ်သားနှင့်အတူ သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားက သူတို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာနေ့လယ်ခင်းပါ... ကျုပ်နာမည်က ကျန့်ရိမုပါ... ထောက်ပံ့ရေးဌာနခွဲ၊ အဖွဲ့အေရဲ့ ဗိုလ်ကြီးပါ..."

သူ့တွင် မိမိတို့အပေါ် ရန်လိုစိတ်မရှိသည်ကို မြင်သဖြင့် ရှို့ဝူက လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်က ရှို့ဝူပါ... ဒီကြေးစားအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ... ဒါကတော့ ကျုပ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပါ..."

ရှို့ဝူက မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန့်ရိမုက ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... စက္ကူကိုသုံးပြီး ရေခဲတွေ ဖန်တီးနိုင်တဲ့သူက မိန်းကလေးလား..."

သူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူက ကျန့်ရိမု၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော စစ်သားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစစ်သားသည် ခုနက သတင်းပို့ရန် သွားခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားပေသည်။

ကျူးလင်သည် သူမ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ကို အခြားသူများ သိရှိသွားခြင်းအပေါ် ဂရုမစိုက်သဖြင့် ရှို့ဝူကလည်း ထိုစစ်သားကို တားဆီးရန် မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤလူများက သူမကို ရန်ပြုရန် ကြံစည်လာပါက သူသည်လည်း အားနာနာဖြင့် ညှာတာနေမည် မဟုတ်ချေ။

သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မသိသဖြင့် ကျူးလင်က ကျန့်ရိမုကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

သူမ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ကျန့်ရိမု၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... စခန်းက အဲဒီစက္ကူကို မိန်းကလေးဆီကနေ ဝယ်ချင်လို့ပါ... ကျွန်တော်တို့ကို ရောင်းပေးနိုင်မလား..."

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်က မျက်ခုံးကို အသာအယာ ပင့်လိုက်မိသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ရေခဲဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူမက ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လေထဲတွင် ထုတ်ယူနိုင်သည်ကို မြင်သော်လည်း ကျန့်ရိမုသည် အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။

သူတို့နှင့် လာရောက်မတွေ့ဆုံမီကပင် သူသည် သူတို့အကြောင်းကို အခြေခံကျကျ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သတင်းများက အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဤကြေးစားအဖွဲ့ရှိ လူတိုင်းသည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကြပေသည်။

ဤအဖွဲ့တစ်ခုတည်းတွင်ပင် ရှားပါးသော နေရာလွတ်စွမ်းအားရှင် နှစ်ဦးနှင့် မီးစွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ပါဝင်နေသည်။ သူတို့အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ စွမ်းအားကိုမူ မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

ကျူးလင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီရေခဲဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို စမ်းသုံးကြည့်ချင်လား..."

သူမ၏ အသံကို ကြားမှသာ ကျန့်ရိမုသည် အတွေးများထဲမှ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူက ထူးဆန်းသော သင်္ကေတများနှင့် ပုံစံများ ပြည့်နှက်နေသည့် စက္ကူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီစက္ကူကို သုံးပြီး ရေခဲတုံးတွေကို ဆင့်ခေါ်စေချင်တာလား..."

ကျူးလင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

သူမက လေးနက်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ကျန့်ရိမုသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ယူလိုက်သည်။ သူက အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး..."

ကျူးလင်က နောက်ထပ် ရေခဲဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သရုပ်ပြပေးမယ်..."

သူမက ရေခဲဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျီယန်သည်လည်း သူ၏နေရာလွတ်ထဲမှ ပလတ်စတစ်ဇလုံ သုံးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ထိုဇလုံများကို ထန်ဝေ့နှင့် ရှို့ဝူတို့ထံသို့ ဝေမျှပေးလိုက်လေသည်။

ကျန့်ရိမု၏ လက်ထဲရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ ကျီယန်က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ၏နေရာလွတ်ထဲမှ နောက်ထပ် ပလတ်စတစ်ဇလုံအချို့ကို ထုတ်ယူကာ စစ်သားများကို ဝေပေးလိုက်ပြန်သည်။

သူတို့၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ရေခဲတုံးတွေ မြေပြင်ပေါ် မကျခင် ဖမ်းယူထားကြ..."

စောစောက မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း သတင်းပို့ရန် သွားခဲ့သော စစ်သားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရဲဘော်များကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ရေခဲတုံးတွေကို မြေပြင်ပေါ် မကျစေနဲ့... မဟုတ်ရင် ဖြုန်းတီးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

သူတို့ ပြင်ဆင်ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယန်က ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... အခု စလို့ရပြီ..."