အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉) - အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို အသုံးမပြုနိုင်ခြင်း

အဆောင်လက်ဖွဲ့အသုံးပြုပြီးသည့်နောက် ထိုစစ်သားမှာ ဆက်လက်တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ လေကို အလုအယက် ရှူရှိုက်နေရလေတော့သည်။

သူ၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာနှင့် ရွှဲရွှဲစိုနေသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် ခုနကတင် သူ၏ စွမ်းရည်အားလုံးကို ကုန်ခန်းအောင် အသုံးပြုလိုက်ရကြောင်း လူတိုင်း ရိပ်မိနိုင်ပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း...

ဖရဲသီးအသေးလေးတစ်လုံးကို ဆင့်ခေါ်ပြီးနောက် စွမ်းအင်အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားရခြင်းမှာ အလွန်အမင်း အရှက်ရစရာကောင်းလွန်းသည် မဟုတ်ပါလော။

စစ်သား၏ အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က သူ၏ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် စစ်သား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ချေသည်။

ကျူးလင်က သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို အနားယူခိုင်းလိုက်... လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မလုပ်ခင်မှာ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ပြန်ကောင်းအောင် စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်တယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ဝိညာဉ်လမ်းကြောင်းတွေကို ထိခိုက်ပျက်စီးသွားစေလိမ့်မယ်..."

ကျန့်ရိမုက သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အခြားစစ်သားများကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို အိပ်ဆောင်ဆီ ပြန်ပို့လိုက်ပြီး စားစရာတစ်ခုခု ကျွေးလိုက်ပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ကြီး..."

အခြားစစ်သားနှစ်ဦး၏ တွဲကူမှုဖြင့် ထိုစစ်သားသည် ကျူးလင်၏ လမ်းညွှန်ပြသမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ထိုစစ်သားသုံးဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျူးလင်က ကျန့်ရိမုကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ သိလိုက်ရတာကတော့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်တွေပဲ စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်တာမို့ သူတို့ပဲ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို သုံးနိုင်ကြလိမ့်မယ်...”

“စိတ်မကောင်းစရာကတော့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ကောင်းကောင်းမထိန်းချုပ်နိုင်တော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက မြန်မြန်ကုန်ဆုံးသွားပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့ရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်တာ..."

ကျန့်ရိမုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့တွေ မိန်းကလေးကျူးဆီကနေပဲ ရေခဲတုံးတွေကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူရတော့မယ့်ပုံပဲ..."

ကျန့်ရိမုက ငွေအနည်းဆုံး အသုံးပြုပြီး ရိက္ခာအများဆုံးကို မည်သို့ရယူရမည်ကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ကျူးလင်က ထိုနေရာရှိ ရေပုံးအလွတ်များကို သတိပြုမိသွားပေသည်။

သူမက ရေဓာတ်ခန်းခြောက်နေသော စစ်သားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုရေပုံးအလွတ်များဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။

သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ရေဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ညှပ်ကိုင်ထားရင်း တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စီးဆင်းစေ..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရေဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာသော အပြာရောင် အစီအရင်အသေးလေးထဲမှ ရေများ ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အများအပြား ထည့်သွင်းလေ့မရှိသဖြင့် ရေဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုချင်းစီသည် ရေဂါလန် နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ဆင့်ခေါ်နိုင်ပြီး သန္ဓေပြောင်းသားရဲ၏ သွေးဖြင့် ဖန်တီးထားသော ရေဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာမူ ရေဂါလန် ခြောက်ဆယ်အထိ ဆင့်ခေါ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဧရာမ ရေပုံးအလွတ်ကြီး လေးခုရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်သည် ရေဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုရေပုံးကြီး လေးခုလုံး သန့်ရှင်းသော ရေများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသည်အထိ အစီအရင်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားလိုက်လေသည်။

စစ်သားများသည် ရေကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တံတွေးများကို အလုအယက် မျိုချလိုက်ကြပြီး ရေပုံးများဆီမှ မျက်လုံးမလွှဲနိုင်ကြတော့ပေ။

သူတို့၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားသော ကျန့်ရိမုက ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ကို ရေနှစ်လီတာစီ သောက်ကြပါ..."

သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စစ်သားများမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဗိုလ်ကြီး..."

စစ်သားနှစ်ဦးက ခွက်နှစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လာပြီးနောက် စစ်သားများသည် ရေပုံးများ၏ ရှေ့တွင် အတန်းနှစ်တန်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ တန်းစီလိုက်ကြပေသည်။

စစ်သားများ ရေဝေငှနေကြစဉ် ကျန့်ရိမုက ရေခဲဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကျူးလင်ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် ဒီအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးလို့မရဘူး... ကျုပ်ရဲ့ စွမ်းရည်က သတ္တုဓာတ်မို့ အစီအရင်ကိုတောင် မလင်းထိန်စေနိုင်ဘူး..."

ကျူးလင်က ရေခဲဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှင့်ဆီမှာ ရေခဲတွေကို သိုလှောင်ဖို့ နေရာရှိလား..."

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ နေရာလွတ်စွမ်းရည် နိုးထလာတဲ့ စစ်သားအနည်းငယ် ရှိပါတယ်...”

“သူတို့က ရေခဲတွေကို သူတို့ကိုယ်ပိုင်နေရာလွတ်ထဲမှာ သိုလှောင်ပြီး ဆေးရုံဆီ ပြန်ပို့ပေးကြတာ...”

သူ ပြောပြီးသွားသောအခါ ကျီယန်က သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်က ရေခဲတုံးတွေ မပြုလုပ်ပေးခင်မှာ ဗိုလ်ကြီးကျန့်အနေနဲ့ ရေနဲ့ ရေခဲတုံးတွေကို ဝယ်ယူဖို့အတွက် ဘယ်လောက်အထိ ပေးချေဖို့ ဆန္ဒရှိလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ အရင်သိထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်..."

ကျန့်ရိမုက ကျီယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူးက အဆင့် ၃ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ကျုပ် သိပ္ပံပညာရှင်တွေနဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်နိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."

ကျီယန်က သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်အနေနဲ့ ရှောင်လင်အပေါ် အမြတ်ထုတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိသရွေ့ အရာအားလုံးကို ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်..."

သူ၏ လေသံထဲရှိ သတိပေးမှုကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ကျန့်ရိမုသည် ကျူးလင်၏ ဘေးတွင်ရပ်နေသော အမျိုးသားသုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များက ရှို့ဝူနှင့် ဆုံတွေ့သွားသောအခါ ဤအမျိုးသားသည် အလွန်အန္တရာယ်များကြောင်း သူ သိလိုက်ရပေသည်။

ကောင်းကျိုးဆိုးပြစ်များကို စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ကျန့်ရိမုက ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျီ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျုပ် ဒီကိစ္စကို ဗိုလ်ချုပ်မော့ဆီ တင်ပြပြီး သိပ္ပံပညာရှင်တွေနဲ့ စကားပြောပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်ပါ့မယ်..."

ကျန့်ရိမုက သူ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ကျီယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ စကြမလား... အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း ညစာစားဖို့ အိမ်စောစောပြန်ချင်လို့ပါ..."

ကျန့်ရိမုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... နေရာလွတ်စွမ်းရည်ရှိတဲ့ စစ်သားတွေက ဂိုဒေါင်ထဲမှာ စောင့်နေကြပါတယ်... ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ..."

သူတို့လေးဦးသည် ကျန့်ရိမု၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ဂိုဒေါင်ဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး ကျူးလင်က ရေခဲများကို စတင်ပြုလုပ်ပေးလေတော့သည်။

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကျန့်ရိမုသည် ကျူးလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စစ်သားများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူတို့၏ စွမ်းရည်အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရတော့မည့်ပုံပင်။

သူတို့သည် ရေခဲတုံးများကို သိုလှောင်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ရေခဲတုံးများကို ဆင့်ခေါ်ပေးနေသော ကျူးလင်ထက်ပင် ပိုမိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ရပေသည်။

ကျူးလင်သည် စစ်သားများအနေဖြင့် ရေခဲတုံးများကို ဆက်လက်သိုလှောင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ရေခဲဓာတ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

သူမက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည့် ကာလအတွင်းမှာပင် အဆောင်လက်ဖွဲ့သည် အပြာရောင်မီးတောက်များဖြင့် ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ချေသည်။

နံရံကို မှီရပ်နေသော ရှို့ဝူသည် သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏အနားသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းလာပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား... ရှောင်လင်..."

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ အနားယူလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျီယန်က ကျန့်ရိမုကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်... ကျွန်တော်တို့က ဒုတိယအလွှာက တိုက်ခန်းမှာ နေထိုင်တာပါ... ပေးချေဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့တွေ ခင်ဗျားဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်..."

ကျန့်ရိမုက ကျီယန်၏လက်ကို ဆွဲကိုင်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို ရရှိတာနဲ့ အစ်ကိုကျီကို အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ကျန့်ရိမုကို စကားအနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက် သူတို့သည် စစ်တန်းလျားမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့ စစ်တန်းလျားမှ ထွက်လာချိန်တွင် ညနေ လေးနာရီပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်မစောတော့သည်ကို မြင်သဖြင့် သူတို့သည် ယနေ့အတွက် အိမ်သို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။