အခန်း ၇၂

အခန်း (၇၂)

ချေမှုန်းခြင်း (၁၄)

ဟယ်ရယ်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ဖြင့် ပိုနာအား ယွီဝူမျိုးနွယ်စု၏ ဆက်ခံသူခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည့် နောက်ဆုံးမှာကြားချက်များကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ကွယ်လွန်မသွားမီ ပိုနာအား ထော့ဂန်း၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သူ 'အာဒို' ကို စောင့်ရှောက်ရန် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောကြားနိုင်ခဲ့တော့သည်။

ခဏတာမျှ မြို့စားအိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်၊ ချစ်လှစွာသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော ယွီဝူလူမျိုးများသည် သူတို့၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

လော့နန်နိုင်ငံအတွက်မူ ဟယ်ရယ်သည် ကျူးကျော်စစ်ပွဲများကို စတင်ခဲ့သော ရည်မှန်းချက်ကြီးသည့် လူဆိုးလူမိုက်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုအတွက်မူ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မဟာသူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ဟယ်ရယ် ခေါင်းဆောင်မဖြစ်မီက မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးသည် တောင်တန်းများထဲတွင် စုပြုံပုန်းအောင်းနေခဲ့ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ငတ်ပြတ်လိုက် တစ်ခါတစ်ရံ ဝဝလင်လင်စားရလိုက်နှင့် နှစ်စဉ်လူအများအပြား ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် ရောဂါဘယများကြောင့် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။

ဟယ်ရယ် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာသောအခါ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို ဆက်ခံပြီး တောင်ဘက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် အပြင်းအထန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူသည် တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် အမြဲတမ်း ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ယွီဝူမျိုးနွယ်စုအတွက် လမ်းစတစ်ခုကို ဖောက်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူအများအပြားသည် ဟယ်ရယ်၏စစ်တပ်က လုယက်တိုက်ခိုက်လာသော ရိက္ခာများကို အားကိုးခြင်းဖြင့် ငတ်မွတ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြရသည်။

ယခုအခါတွင် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ကွယ်လွန်သွားခြင်းအပေါ် သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့လျှင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း မရှိဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ပိုနာသည် ဟယ်ရယ်၏ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသော လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် သူ၏ လက်များ တုန်ရင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားရသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ရှက်ရွံ့စေသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ဒူးထောက်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသော မျိုးနွယ်စုဝင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တတာဝန်ယူမှု၊ တာဝန်ခံမှုဟူသော စိတ်အာရုံက သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိစီးလေးလံလာခဲ့တော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာခြင်းသည် သူ့အား အာဏာကျင့်သုံးရန် တရားဝင်အခွင့်အရေးကို ပေးအပ်ရုံသာမက ၎င်းနှင့်ထိုက်တန်သော တာဝန်ဝတ္တရားများကိုပါ ထမ်းဆောင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ပိုနာသည် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို လျင်မြန်စွာ ချိန်ညှိလိုက်ပြီး ပြည်သူများကို စတင်နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ခံရတဲ့ အမုန်းတရားနဲ့ အကျပ်အတည်းကို မခြေဖျက်ပစ်လို့ မဖြစ်ဘူး။"

"ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ကျင်းလူမျိုးတွေက မြို့အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်မနေဘဲ စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းရမယ်။"

"ရိက္ခာတွေ ရောက်လာတာနဲ့ အမျှ ဒီမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ဖခင်အတွက် သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်။"

သူ၏ စကားများသည် ထိုနေရာရှိ လူများ၏ အမုန်းတရားကို လျင်မြန်စွာ လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ပြီး မှိုင်းညို့နေသော လေထုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ကာ ရိက္ခာပြတ်လပ်မှု အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပေါ်လွင်စေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်ချက်ကိုလည်း ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ယွီဝူလူမျိုးများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး အမုန်းတရားများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုနယ်မြေများ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီး မိသားစုအများအပြားမှာလည်း သူတို့ချစ်ရသူများ၏ သတင်းအစအနကို မရရှိတော့ဘဲ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် ကျင်းလူမျိုးများ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲ၌ ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကလဲ့စားချေကြ။"

"ကလဲ့စားချေကြ။"

"မြို့ပြင်ကို တိုက်ထွက်ကြစို့။ ကျင်းလူမျိုးတွေကို သွေးကြွေးပြန်ဆပ်ခိုင်းရမယ်။"

ပိုနာသည် သူတို့၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။ စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို အသုံးချ၍ ရပြီ ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မြို့တွင်းရှိ ရိက္ခာများကို စီမံခန့်ခွဲရန်၊ ကျိန်းအူမြို့သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာသော မျိုးနွယ်စုဝင်များကို နေရာချထားပေးရန်နှင့် မြို့ကာကွယ်ရေး အင်အားစုများကို ဖြန့်ကျက်ချထားရန် အမိန့်များ ဆက်တိုက်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

အမိန့်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြသော ယွီဝူလူမျိုးများ၏ စိတ်နှလုံးမှာ နောက်ဆုံး၌ စိတ်အေးသွားခဲ့ကြရသည်။ ဟယ်ရယ် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေခဲ့ရသည့် နှစ်ရက်တာအတွင်း ကျိန်းအူမြို့ရှိ ယွီဝူလူမျိုးအားလုံးသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ စာဖတ်တတ်သူ အလွန်နည်းပါးလှသော ယွီဝူမျိုးနွယ်စုကြားတွင် အုပ်ချုပ်ရေးအတွက် ထူးချွန်ထက်မြက်သူ ထွက်ပေါ်လာရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ပိုနာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းက သူတို့၏ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော စိတ်များကို တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ရက်အကြာ၌ လုယက်တိုက်ခိုက်ရေး တပ်ဖွဲ့များသည် အလျှံပယ်များပြားသော ရိက္ခာများနှင့်အတူ ကျိန်းအူမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

မြို့ထဲရှိ လူများ၊ အထူးသဖြင့် ပိုနာသည် နောက်ဆုံး၌ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ယွီဝူလူမျိုးများ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် အခြေအနေကို အစဉ်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ဝမ်ကျင်းသည်လည်း ယွီဝူလူမျိုးများအားလုံး ကျိန်းအူမြို့အတွင်းသို့ နောက်ဆုံး၌ စုစည်းမိသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ကျန်းလျောင်ကို ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး အသစ်တိုးမြှင့်ထားသော အဆင့် ၄ စစ်သည်များကို စစ်တပ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းကာ ကျိန်းအူမြို့၏ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ မြင့်မားသော တောင်တန်းများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ရန် သူ့ကို လျှို့ဝှက်စေလွှတ်လိုက်သည်။ ရှုပ်ထွေးလှသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲလှသော မြင့်မားသည့် တောင်တန်းကြီးများသည် ကန်းချီနယ်ပယ် မဟာဆရာကြီးတစ်ဦးအတွက်မူ မြေပြန့်လွင်ပြင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မှန်ပေသည်၊ ဝမ်ကျင်းသည် လှည့်စားမှုအကွက်ကို အသုံးပြုတော့မည် ဖြစ်၏။

စစ်တပ်ကြီးအနေဖြင့် ထိုမြင့်မားပြီး မတ်စောက်လှသော တောင်တန်းများကို အမှန်တကယ် မဖြတ်ကျော်နိုင်သော်လည်း၊ သူသည် တောင်တန်းများ၏ နောက်ကွယ်တွင် စစ်တပ်ကို တိုက်ရိုက် ချထားနိုင်ပေသည်။ ကျိန်းအူမြို့၏ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့သော ထော့ရှန်း၏ တပ်ဖွဲ့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက စစ်သည်အင်အား အမြောက်အမြား မလိုအပ်ဘဲ ကျိန်းအူမြို့၏ တောင်ဘက်မြို့တံခါးကို ဖောက်ထွင်းရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

အစကတည်းက ဝမ်ကျင်း၏ အစီအစဉ်မှာ ယွီဝူလူမျိုးများအား ကျိန်းအူမြို့၏ တောင်ဘက်ရှိ ပြည်သူများကို ဖျက်ဆီးလုယက်ပြီးနောက် မြို့ထဲသို့ ပြန်လည်မောင်းနှင်ရန် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူတို့ကို ထောင်ချောက်အတွင်း၌ ဖမ်းဆီးကာ ရှေ့နောက် ညှပ်ပိတ်ပိတ်ဆို့ပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်မည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အကယ်၍ ယွီဝူလူမျိုးများသည် မြို့ကို မကာကွယ်နိုင်ဘဲ တောင်တန်းများထဲသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းသွားပါက ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ထိုနေရာတွင် သူတို့နှင့်အတူ ပုန်းတမ်းကစားရန် စိတ်ရှည်မှု သို့မဟုတ် အင်အား ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် ပြဿနာကို တစ်ခါတည်းနှင့် အပြီးအပြတ် ဖြေရှင်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အလွန်ဆုံးရှိလျှင် လူအနည်းငယ် ပိုမိုသေဆုံးသွားရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် စနစ်ရှိနေသဖြင့် သူ၏ထံ၌ လူအင်အား ပြတ်လပ်မှု မရှိချေ။

"အာရန်... မာကျိကို ငါ့ဆီလာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း။"

မကြာမီပင် မာကျိ၏ ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းသန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဝမ်ကျင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အရှင့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

"စစ်တပ်ကို တိုက်ပွဲအတွက် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်လိုက်တော့။ ငါ ကျန်းလျောင်ကို မြင့်မားတဲ့ တောင်တန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ လျှို့ဝှက်စေလွှတ်ထားပြီးပြီ။ ကျိန်းအူမြို့ရဲ့ တောင်ဘက်မှာလည်း အခြား စစ်ကူတွေ ရှိနေတယ်။ ငါတို့ နောက်နှစ်ရက်အကြာမှာ တိုက်စစ်ဆင်မယ်။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ။"

"သွားပြီး ပြင်ဆင်ချေ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ဝမ်ကျင်းသည် တိုက်ပွဲများကို မကွပ်ကဲတတ်ပေ။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အချက်ပြအလံများကိုပင် နားမလည်သလို၊ စစ်မှုထမ်းကောင်းအမှတ်များကို မည်သို့ တွက်ချက်ရမည်ကိုပင် မသိသောသူတစ်ယောက်က စစ်တပ်တစ်ခုကို မည်သို့ ဦးဆောင်နိုင်ပါမည်နည်း။ အကယ်၍ သူ ဇွတ်အတင်း လုပ်ဆောင်ပါက ထိခိုက်ကျဆုံးမှုများ ပိုမိုများပြားလာရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ကျန်းလျောင် မရှိခိုက်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ နောက်ခံရှိသော မာကျိထံသို့ ကွပ်ကဲမှုအာဏာကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျင်သောအလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်သူများထံသာ လွှဲအပ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ အရာအားလုံးကို မိမိကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နေပါက ကောင်းစွာ မလုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အပြင် ပင်ပန်းရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဘာလုပ်ရမည်ကိုသာ ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်ပြီး၊ မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ဟူသည်မှာမူ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။

မြင်းမစီးဘဲ သွားသော ကျန်းလျောင်သည် အကာအကွယ်အရှိန်အဝါဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားသော တောင်တန်းများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ ထော့ရှန်း ပုန်းအောင်းနေသည့် တောင်တွင်းစခန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

စခန်းတည်နေရာအတွက်မူ ကွန်ရက်တပ်ဖွဲ့က လူလွှတ်၍ ပေးအပ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထော့ရှန်းနှင့် အခြားသူများကို အဘယ်ကြောင့် မဖြစ်မနေ ဆင့်ခေါ်ရသနည်းဟူမူ...

ဝမ်ကျင်း၏ အယူအဆအရ အကယ်၍ ထော့ရှန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားပါက သူ စနစ်မှ ဆင့်ခေါ်ထားသော စစ်သည်တစ်ဦး လျော့နည်း၍ ကျဆုံးမည်ဖြစ်ရာ စစ်သည်တစ်ဦး လျော့နည်းသွားခြင်းမှာ ငွေကြေးပမာဏတစ်ခုကို သက်သာစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာကို ဘာဟု ခေါ်သနည်း။ ၎င်းကို လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် ချွေတာပြီး သုံးစွဲသင့်သည့်အချိန်တွင် သုံးစွဲခြင်းဟု ခေါ်ပေသည်။

ကျန်းလျောင်သည် ထော့ရှန်း၏ စခန်းသို့ ရောက်ရှိပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြသောအခါ ထော့ရှန်းနှင့် အခြားသူများသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။ ယခုအခါတွင် ယွီဝူလူမျိုးများရော လော့နန်နိုင်ငံပါ သူတို့ကို လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့အနေဖြင့် ဆုံးခန်းတိုင်အောင် သွားကြရုံသာ ရှိတော့သည်။ ယခုအခါ သူတို့ စိုက်ထုတ်ခဲ့သော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနှင့် သွေးမြေကျမှုအားလုံးသည် နောင်တွင် သူတို့၏ အကျိုးဆောင်မှုများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ထော့ရှန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

"စစ်သူကြီးကျန်း... ကျွန်တော် တပ်ကိုဦးဆောင်ပြီး တောင်ဘက်မြို့တံခါးကနေ ဖောက်ထွက်ခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် အတွင်းကနေ အပြင်ကို တိုက်တာနဲ့ အပြင်ကနေ အတွင်းကို တိုက်ရတာချင်းက မတူပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် သစ္စာဖောက်သွားတာကြောင့် ယွီဝူလူမျိုးတွေကလည်း ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်တာကို သေချာပေါက် သတိထားနေကြမှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူတစ်ထောင်ကျော်နဲ့ဆိုရင် စစ်သူကြီးက ကန်းချီနယ်ပယ် မဟာဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေရင်တောင် ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိပါတယ်... ၎င်းက စစ်သူကြီးကို အထင်သေးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် စစ်ပွဲကို ကြန့်ကြာသွားမှာ စိုးလို့ပါ။ ဘုရင်ခံမင်းကြီးမှာ အခြား ချထားတဲ့ စစ်ဗျူဟာတွေ ရှိသေးလားဆိုတာ မေးပါရစေ။"

ထော့ရှန်း၏ လေသံမှာ အလွန်သတိကြီးစွာ ရှိလှပေသည်၊ သူ၏ မေးခွန်းက ကျန်းလျောင်၏ အင်အားအပေါ် ယုံကြည်မှုမရှိခြင်း သို့မဟုတ် သူ့ကို အထင်သေးခြင်းဟု အထင်မှားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျန်းလျောင်ကို စိတ်ဆိုးသွားစေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ကျန်းလျောင်သည် သူ့ကို မည်သည့်မကျေနပ်မှုမျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးမှာ အဆင်သင့် ပြင်ထားတဲ့ အခြား အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့ စစ်သည် လေးထောင် ရှိသေးတယ်၊ ငါတို့ အခုပဲ သူတို့နဲ့ သွားရောက် ပူးပေါင်းကြမယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် အဆင့် ၃ စစ်သည် လေးထောင်ကို ဆင့်ခေါ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဝေလေးရှည်တပ်သားများ နှင့် ဝေတော်ဝင်အစောင့်တပ်သားများကို မြို့၏ တောင်ဘက်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားပြီး၊ ကျန်းလျောင်က ထော့ရှန်းနှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ လာရောက်ပူးပေါင်းမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ပူးပေါင်းပြီးတာနဲ့ သစ်ပင်တွေကို ချက်ချင်းခုတ်လဲပြီး မြို့တံခါးဖျက်သစ်တုံးတွေနဲ့ မြို့သိမ်းလှေကားတွေကို ပြုလုပ်ကြမယ်။ ငါတို့ နောက်နှစ်ရက်အကြာမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းနဲ့ မြို့ကို အပိုင်သိမ်းရမယ်။ ဘာကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလဲ။"

အထူးရွေးချယ်ထားသော စစ်သည် လေးထောင်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထော့ရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်နိုးကြားလာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သေချာပေါက် အနိုင်ရမည့်ပွဲဖြစ်သည်ဟု တွေးကာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုအထူးရွေးချယ်ထားသော စစ်သည် လေးထောင် မည်သို့ ရောက်ရှိလာသနည်းဟူသည်ကိုမူ ထော့ရှန်းက အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ချေ။ သူတို့၏ ရောက်ရှိလာမှုက သူ၏ အကျိုးဆောင်မှုများအတွက် အဟန့်အတား မဖြစ်သရွေ့ မည်သို့ပင် ရောက်လာပါစေ သူ ဂရုမစိုက်ပါ။

သို့သော် ယန်ဖူရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာမူ သူ ဘာတွေးနေသည်မသိဘဲ အရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေခဲ့သည်။