အခန်း ၇၃

အခန်း (၇၃)

ချေမှုန်းခြင်း (၁၅)

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ယွီဝူမျိုးနွယ်စုက စေလွှတ်လိုက်သော လုယက်တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့သည်လည်း မနေ့က ကျိန်းအူမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပိုနာ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် စီစဉ်မှုအောက်တွင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုချင်းစီထံသို့ ရိက္ခာများကို ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း ပိုနာသည် ကျိန်းအူမြို့၏ တောင်ဘက်မြို့တံခါး ကာကွယ်ရေးအင်အားကို မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး မိမိတို့၏ မျိုးနွယ်စုနယ်မြေများမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာကြသော မျိုးနွယ်စုဝင်များကို နေရာချထားပေးခဲ့သည်။

ကျိန်းအူမြို့ ကျဆုံးစဉ်ကပင် မြို့သူမြို့သားအများစုမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ အမြောက်အမြားရှိသော လူသူမရှိသည့် အိမ်လွတ်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ပိုနာသည် နံနက်စောစောတွင် ငှက်ကလေးများ၏ တွန်ကျူးသံကြောင့် နိုးလာပြီး ထထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ကိုယ်ရံတော်များကို မျက်နှာသစ်ရန် ရေခပ်ခိုင်းဖို့ ပြင်နေစဉ်မှာပင် အက်ရှပြီး အထီးကျန်ဆန်လှသော စစ်ခရာသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မှုန်မှိုင်းနေသော ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ စားပွဲပေါ်မှ ဓားရှည်ကို ဆွဲယူပြီး ဝတ်ရုံအပြင်အဆင်ကို ကမန်းကတန်း ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။

သူသည် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို အလျင်အမြန် မှာကြားရန်သာ အချိန်ရလိုက်ပြီး မြို့ရိုးဆီသို့ အပြင်းအထန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မျိုးနွယ်စုအားလုံးရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို သွားစုစည်းပြီး မြို့တံခါးဝမှာ လာတွေ့ဖို့ ပြောလိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

မြို့စားအိမ်တော်မှ ပြေးထွက်လာသော ပိုနာသည် သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေကာ အောင်ပွဲမှာ သေချာနေသည့်အလား တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အထိတ်တလန့် မဖြစ်ရုံမက၊ အကယ်၍ သူသာ ပျာယာခတ်သွားပါက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြပေလိမ့်မည်။

မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လာသော ပိုနာသည် ကျင်းစစ်တပ်က စစ်ကြောင်းများ စနစ်တကျ ဖြန့်ကျက်ထားပြီး တိုက်စစ်ဆင်သည့် စစ်ခရာသံနှင့်အတူ စည်းချက်ကျကျ ခြေလှမ်းများဖြင့် ချီတက်လာကာ မြို့သိမ်းလှေကားများ၊ မြို့ရိုးကျော်စင်မြင့်များနှင့် မျှော်စင်များကို တွန်းရွှေ့ရင်း တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ပိုနာသည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး မြို့ရိုးတံတိုင်းကို လက်သီးဖြင့် မရည်ရွယ်ဘဲ တရှိန်ထိုး ထုချလိုက်မိသည်။

"ကျင်းလူမျိုးတွေက တကယ့်ကို ထောင်လွှတ်လွန်းတာပဲ။"

"လူအင်အား တစ်သောင်းလောက်လေးနဲ့ ငါတို့မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့။"

နံနက်ခင်း နေရောင်အောက်တွင် စစ်ဝတ်တန်ဆာများ ဆင်ယင်ထားသည့် ကျင်းစစ်သည်များ ပိုမိုနီးကပ်လာကာ သူတို့၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများမှ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော စူးရှသည့် အလင်းတန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားထဲမှ ဒေါသတရားများသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းအေးသွားခဲ့သည်။

ဒေါသတရားများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းက တိုက်ပွဲအခြေအနေအပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မြို့သိမ်းလက်နက်များ ပြုလုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ကျင်းစစ်တပ်၏ လက်ထဲတွင် ယွီဝူလူမျိုးများ၏ မြို့ခံစစ် အားသာချက်မှာ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းက အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ပိုင်းအရ ယခင်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲများနှင့် ထိခိုက်ကျဆုံးမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျင်းစစ်သည်တစ်ဦးကို ဖြုတ်ချရန်အတွက် ယွီဝူစစ်သည် လေးဦးခန့် အသက်ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤတိုက်ပွဲပြီးနောက် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ကျိန်းအူမြို့ကြီးအတွင်း၌ လူမည်မျှ ကျန်ရှိတော့မည်ကို မမည်သူသိနိုင်ပါမည်နည်း။

ကျင်းလူမျိုးများကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အင်အားအလွန်အမင်း ဆုတ်ယုတ်သွားသော ယွီဝူလူမျိုးများသည် နောင်တွင် လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်မှုကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ပါမည်နည်း။

သူတို့ ကျိန်းအူမြို့ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါဦးမည်လား။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုနာ၏ နှလုံးသားမှာ မမြင်ရသော လက်ဖဝါးကြီးတစ်စုံ၏ ညှစ်ခြေခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မွန်းကြပ်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

"ကောက်ကျစ်တဲ့ ကျင်းလူမျိုးတွေ... ငါတို့ကို အသက်ရှူချောင်ခွင့်လေးတောင် မပေးကြဘူးလား။ နှစ်နှစ်... မဟုတ်ဘူး၊ တစ်နှစ်လောက်ပဲ အချိန်ရရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုက..."

ကံဆိုးစွာဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် ပိုနာအား အင်အားတောင့်တင်းလာစေရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။

ယွီဝူလူမျိုးများ ပြန်လည်ဦးမော့လာမည့် အရိပ်အယောင် ပြသလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် သူတို့အပေါ် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ထိုးနှက်ချက်ကို စတင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုနာ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မတူဘဲ လျင်မြန်စွာ စုစည်းမိသွားသော မျိုးနွယ်စုအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် မြို့ရိုးကာကွယ်ရေးတပ်သားများသည် စိတ်ဓာတ်များ အလွန်အမင်း တက်ကြွနေကြပြီး တိုက်စစ်ဆင်လာသော ကျင်းစစ်တပ်ကို အမုန်းတရားများဖြင့် ကြည့်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့အတွက်မူ ယခုအခါ မြို့ထဲတွင် ရိက္ခာပြတ်လပ်မှု မရှိတော့သလို ဤအကြီးမားဆုံး အကျပ်အတည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသော ပြဿနာမှာ သူတို့ရှေ့မှ ကျင်းစစ်တပ်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်သရွေ့ ကျင်းလူမျိုးများ၏ သားသတ်ဓားအောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများအတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စုနယ်မြေများ ဖျက်ဆီးခံရသည့် သွေးကြွေးများကိုပါ ပြန်လည်ဆပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤတိုက်ပွဲပြီးနောက် လူမည်မျှ ထပ်မံသေဆုံးဦးမည် သို့မဟုတ် မည်သို့သော နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များ ရှိလာမည်ကိုမူ သူတို့ အလေးအနက် မစဉ်းစားခဲ့ကြချေ။

ယွီဝူလူမျိုးအများစု၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်း အတွေးများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ ဦးခေါင်းကြီးများကို ခွဲကြည့်မည်ဆိုပါက ဦးနှောက်ထက် ကြွက်သားများက ပို၍ များပြားနေပေလိမ့်မည်။

ကျင်းစစ်တပ် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ပိုနာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုဝင်တို့... ကလဲ့စားချေရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။"

"ငါတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မိဘတွေ၊ ဇနီးမယားတွေနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိနေတယ်။ အကယ်၍ ကျိန်းအူမြို့ ကျဆုံးသွားရင် ငါတို့မှာ ခိုလှုံစရာ အိမ်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ရန်သူကို သတ်ကြ။"

ပတ်ပတ်လည်ရှိ ယွီဝူလူမျိုးများသည်လည်း မျက်နှာများ နီမြန်းလျက် လိုက်လံအော်ဟစ်ကြတော့သည်။

"ဝူးဝူးဝါးဝါး... သတ်ကြ။"

"ကလဲ့စားချေကြ။"

စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ကို အသုံးချ၍ ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုနာသည် စိတ်အနည်းငယ် ပိုမိုတည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မျက်လုံးများ နီရဲနေကြသော မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ကြည့်ရင်း သူက 'ရိုးအလွန်းတာကလည်း တစ်ခါတလေ အားသာချက် ဖြစ်တတ်တာပဲ' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

နောက်တန်းတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ကျင်းသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ယွီဝူလူမျိုးများ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်မြည်တမ်းနေကြသည်ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လက်ဖက်ရည်ဖတ်များကို အထက်စီးဆန်စွာ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

မာကျိကမူ သူ၏မျက်လုံးများကို စစ်မြေပြင်ဆီသို့သာ အကြည့်မလွဲ တပ်ထားပြီး အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆခြင်းမရှိဘဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

သူ၏ ဘေးနားရှိ အချက်ပြအလံများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမိန့်ပေးတမန်အချို့သည် စစ်မိန့်များကို လက်ဆင့်ကမ်းရန် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

မာကျိ၏ အမြင်အရ ကျင်းစစ်တပ်သည် လက်နက်ခဲယမ်း ကောင်းမွန်ပြီး စစ်သည်များ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မြင့်မားသော်လည်း မိမိတို့ထက် လေးဆခန့် ပိုမိုများပြားသော ရန်သူများ အခြေစိုက်ထားသည့် ဤခိုင်ခံ့လှသော မြို့ကြီးကို သိမ်းပိုက်ရန်မှာမူ လွယ်ကူလှသည့် ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ချေ။

မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲဟူသည်မှာ ရိုးရှင်းသော ကိန်းဂဏန်း ကစားပွဲတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ အင်အားတစ်သောင်းရှိသော စစ်တပ်တစ်ခုသည် ဆယ်ပုံနှစ်ပုံ သို့မဟုတ် သုံးပုံခန့် ထိခိုက်ကျဆုံးမှု ရှိလာပါက စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားတတ်ပေသည်၊ ဆယ်ပုံလေးပုံ သို့မဟုတ် ငါးပုံအထိ ထိခိုက်ကျဆုံးမှုကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော စစ်တပ်မျိုးကိုမူ လောကီလောကတွင် တွေ့ရခဲလှပေသည်။

သူသည် ကျိန်းအူမြို့ကို အနည်းဆုံးသော ထိခိုက်ကျဆုံးမှုဖြင့်သာ သိမ်းပိုက်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

မာကျိ၏ မျက်စိထဲတွင် လက်ရှိ ကျင်းစစ်တပ်သည် ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ထားပြီး စစ်ပွဲအနည်းငယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ သွေးသောက်ထားကြသည့် အဖိုးတန်သော ပင်မအင်အားစုများ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ များစွာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပါက သူ ဝမ်ကျင်းအား ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

ထူးချွန်ထက်မြက်သော ဝါရင့်စစ်သည်တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ရန်မှာ အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြား ကုန်ကျရုံသာမက အချိန်လည်း လိုအပ်သည်ကို သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဝမ်ကျင်း ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ခေါ်ဆောင်လာမှန်းမသိသော ထိုအထူးရွေးချယ်ထားသည့် စစ်သည်တော်များထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင် မာကျိသည် ဝမ်ကျင်းအတွက် နှမြောတသ ဖြစ်မိပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းအတွက်မူ ထိုအထူးစစ်သည်များကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်သည်ကိုမူ သူ မသိရှာချေ။

ငွေကြေး လုံလောက်စွာ ရှိနေသရွေ့ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို စုစည်းနိုင်ပြီး စစ်မြေပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ စေလွှတ်နိုင်ကာ စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများကိုပါ စိုးရိမ်စရာ လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီပင် ရှေ့သို့ ချီတက်လာသော ကျင်းစစ်တပ်သည် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ယွီဝူလူမျိုးများ၏ ခုခံမှုကို စတင်ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

လှံတိုများမှာ မိုးပမာ ကျင်းစစ်တပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး ကျင်းစစ်သည် ရာပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို လျင်မြန်စွာ နုတ်ယူသွားခဲ့သည်။

လှံတိုများ၏ ပြင်းအားမှာ မြားများထက် များစွာ သာလွန်လှသဖြင့် ဒိုင်းလွှားကို မြဲမြံစွာ မကိုင်ဆောင်နိုင်သူများ သို့မဟုတ် အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်သူ စစ်သည်များ၏ သားရေချပ်ဝတ်များကို အလွယ်တကူပင် ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။

ယင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သံချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဆင်ယင်ထားသည့် ဝေတော်ဝင်အစောင့်တပ်သားများမှာမူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှု လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

သူတို့၏ ထွားကျိုင်းသန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ဒိုင်းလွှားများကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သဖြင့် လှံတိုများ၏ ထိမှန်မှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပစ်ခတ်မှုအကွာအဝေးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော ဝေလေးရှည်တပ်သားများသည် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ယွီဝူလူမျိုးများကို ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင် တုံ့ပြန်ကြတော့သည်။

သန်မာလှသော လက်မောင်းအင်အားဖြင့် လေးကြိုးကို တင်းတင်းဆွဲကာ သံမဏိမြားထိပ်ဖူးများ တပ်ဆင်ထားသည့် မြားတံများသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ မြို့ရိုးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တဝီဝီ မြည်သံနှင့်အတူ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်သော ယွီဝူလူမျိုး အမြောက်အမြားမှာ မြို့အောက်မှ ပစ်ခတ်လိုက်သော မြားတံများ၏ ထိုးစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရသည်။

ဆေးဝါးကုသမှု အဆောက်အအုံများ မရှိသော ယွီဝူလူမျိုးများအကြား ခြေလက်များ ဒဏ်ရာရရှိခြင်းကို ကုသနိုင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ဒဏ်ရာမျိုးမှာမူ သေဒဏ်ကျခံရခြင်းနှင့် အလားတူပေသည်။

မြို့သိမ်းလှေကားများကို မြို့ရိုးတံတိုင်း၌ ထောက်ကပ်လိုက်ပြီး ကျင်းစစ်တပ်က ဓားများကို ဆွဲကိုင်ကာ စတင်တိုက်တက်လာချိန်တွင် ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲကြီးက အမှန်တကယ် စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လှေကားပေါ်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ တက်ရသေးသော စစ်သည်များသည် အထက်မှ ပစ်ချလိုက်သော ကျောက်တုံးကြီးများ၏ ထိမှန်မှုကို ခံရပြီး သွေးအန်ကာ အရိုးအဆစ်များ ကျိုးကြေလျက် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။

အချို့မှာမူ ဆူပွက်နေသော ဆီပူများဖြင့် အလောင်းခံရသဖြင့် အရေပြားများ လောင်ကျွမ်းကာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းရင်း မြို့သိမ်းလှေကားများပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားခဲ့ကြသည်။

ယွီဝူလူမျိုးများသည် မြို့ခံစစ်ဆင်ရာတွင် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသော်လည်း မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ အနည်းငယ် နားလည်ထားကြသည်။

အတိတ်က သူတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ယခုအခါတွင် ပုံတူကူးချကာ အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဝက်သားမစားဖူးရင်တောင် ဝက်ပြေးတာတော့ မြင်ဖူးသည်' ဟူသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

လိမ့်ကျလာသော ကျောက်တုံးများ၊ သစ်တုံးများနှင့် ဆီပူများအားလုံးကို အောက်သို့ ပုံအော လောင်းချလိုက်ကြသည်။

ဒိုင်းလွှားကိုင် စစ်သည်များ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် မြို့သိမ်းရထားလုံးကို တွန်းရွှေ့လာကြသော စစ်သည်များသည် မြို့တံခါးဖြိုသစ်တုံးကြီးကို အသုံးပြု၍ မြို့တံခါးမကြီးကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆောင့်ဖျက်နေကြသည်။

ကြီးမားလေးလံလှသော မြို့ရိုးကျော်မျှော်စင်များပေါ်တွင်မူ ဝေတော်ဝင်အစောင့်တပ်သားများသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မြို့ရိုးနှင့် တစ်တန်းတည်း အမြင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ မြို့ရိုးတံတိုင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းကာ လက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ယွီဝူလူမျိုးများ၏ အသက်ကို စတင်ရိတ်သိမ်းကြတော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲများကြောင့် လှေကားမှ တက်လာသော စစ်သည်များအပေါ် ကျရောက်နေသည့် ဖိအားများကို များစွာ လျော့ပါးသွားစေခဲ့သည်။

ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော စစ်သည်များသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် တက်လှမ်းလာကြပြီး ယွီဝူလူမျိုးများနှင့် ပြင်းထန်လှသော အနီးကပ်တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲကြတော့သည်။