အခန်း ၇၄

အခန်း (၇၄)

ချေမှုန်းခြင်း (၁၆)

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျင်းစစ်တပ်မှ စစ်သည်တော်များသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပိုမို၍ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသူများသည် လျင်မြန်စွာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည်။ ပထမဆုံး တက်လာသူများသည် ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ရန်သူများ ဘက်ပေါင်းစုံမှ အလုံးအရင်းနှင့် ဝိုင်းအုံတိုက်ခိုက်နေသည့် လူပြည့်ကျပ်နေသော မြို့ရိုးပေါ်တွင် သူတို့၏ ခွန်အားဗလမှာ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ယုတ်သွားပြီး အသက်ပျောက်ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ပြင်းထန်လှသော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများနှင့် သွေးချောင်းစီးနေသည့် တိုက်ပွဲကြီးကို ကြည့်ရင်း ပိုနာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုတည်ကြည်လေးနက်လာခဲ့သည်။ မြို့ခံစစ် အားသာချက် ရှိနေသော်လည်း နှစ်ဖက်စလုံး၏ ထိခိုက်ကျဆုံးမှုနှုန်းမှာ သိသိသာသာ ကွာခြားခြင်း မရှိချေ။ ဤကျင်းစစ်တပ်မှ စစ်သည်များက အလွန် သန်မာလွန်းလှသည်။

သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်မှာ ယွီဝူလူမျိုးများထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေသေးသည်။ ယင်းက ယခင်က သူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည့် လော့နန်နိုင်ငံ စစ်တပ်နှင့် ကွာခြားလှသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ လော့နန်နိုင်ငံ စစ်တပ်သည် လက်နက်ခဲယမ်းပိုင်းတွင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုထက် များစွာ သာလွန်သော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်မှာမူ အလွန် အားနည်းလှပြီး ယွီဝူလူမျိုးများ၏ မကြောက်မရွံ့ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်တတ်ကြသည်။

လော့နန်နိုင်ငံကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကတည်းက ယွီဝူလူမျိုးများသည် ထော့ရှန်း၏ တပ်ဖွဲ့ကိုသာ အာခံနိုင်သော ပြိုင်ဘက်အဖြစ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ကျန်ရှိသော စစ်တပ်များမှာမူ အပြင်ပန်းသာ ရှိပြီး အတွင်းသရုပ် မရှိဘဲ အလကားသက်သက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ယခုအခါတွင်မူ လက်နက်ခဲယမ်း ပြည့်စုံရုံသာမက တိုက်ခိုက်ရေးတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်လှပြီး ယွီဝူမျိုးနွယ်စုထက်ပင် ပိုမိုမကြောက်မရွံ့ ရှိလှသော ကျင်းစစ်တပ်နှင့် ရုတ်တရက် ထိပ်တိုက်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ တကယ့်ကို ဆွံ့အသွားခဲ့ကြရသည်။

ကျဆုံးသွားသော မျိုးနွယ်စုဝင်များအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း ပိုနာသည် ကျိန်းအူမြို့ကို ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလားဟူ၍ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ရှေ့မှ ကျင်းစစ်တပ်၏ လူအင်အားမှာ အလွန်နည်းပါးလှသဖြင့် လူအင်အားချင်း ယှဉ်၍ အသေခံတိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် ကျင်းစစ်တပ် ဆုတ်ခွာသွားသည်အထိ သူ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့် ရှိနေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော မသက်မသာ ဖြစ်နေရသည့် အချက်မှာ ကျင်းစစ်တပ်၏ ကန်းချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသနည်း ဟူသောအချက် ဖြစ်သည်။ ပိုနာသည် ယခုအခါ မြို့ရိုးပေါ်တွင် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေသော ယွီဝူမျိုးနွယ်စုမှ ထိပ်သီးပညာရှင် အယောက်အစိတ်ကို ဦးဆောင်ကာ ထိုကန်းချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တိုက်ပွဲက ဤမျှအထိ ပြင်းထန်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ အဘယ်ကြောင့် ပေါ်မလာသေးသနည်း။ သို့မဟုတ်...

နောက်တန်းမှ အမိန့်ပေးနေသော မာကျိသည် ကျင်းစစ်တပ် စစ်သည်များ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပိုမို၍ တက်လှမ်းနိုင်သည်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိန်းအူမြို့၏ တောင်ဘက်မြို့တံခါး၌ ကျန်းလျောင်သည် ထော့ရှန်း၏ တပ်ဖွဲ့နှင့် စနစ်ထံမှ လဲလှယ်ထားသော အဆင့် (၃) စစ်သည် လေးထောင်၊ စုစုပေါင်း လူအင်အား ငါးထောင်ခန့်ကို ဦးဆောင်လျက် မြို့အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပြင်းထန်လှသော ထိုးစစ်ဆင်မှုကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်တော့သည်။

ဝေအင်ပါယာအစောင့်တပ်သား သုံးထောင်သည် နှစ်ရက်အတွင်း ကမန်းကတန်း ပြုလုပ်ထားသော မြို့သိမ်းလှေကားများကို ထမ်းပိုးကာ မြို့ရိုးဆီသို့ မကြောက်မရွံ့ ပြေးဝင်သွားကြပြီး လေးရှည်တပ်သား နှစ်ထောင်ကလည်း မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ခုခံသူများအပေါ်သို့ မြားမိုးများကို ရွာချလိုက်ကြသည်။

ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ယွီဝူလူမျိုး ငါးထောင်မှာ ချက်ချင်းပင် တွေဝေယောင်ချာ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။ ကျန်းလျောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်အရှိန်အဝါ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို စုစည်းကာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ယွီဝူစစ်သည် အယောက်အစိတ်ကို အသားကြိတ်စက်ကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက် သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် အချိန်ကျမှသာ ထိုနေရာတွင် တာဝန်ကျနေသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မြန်မြန်။ မြန်မြန်။ သွားပြီး စစ်ကူခေါ်ကြ။"

"အဲဒီ ကန်းချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူက တောင်ဘက်မြို့တံခါးမှာ ရောက်နေပြီ။"

"ပြော... အင့်... လိုက်..."

သူ စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်လိုက်ဘဲ သူ၏ ထူထပ်လှသော မုတ်ဆိတ်မွှေးများပေါ်သို့ သွေးများ တစီစီ စီးကျလာခဲ့ကာ ကျိုးပဲ့နေသော လှံတိုတစ်စုံက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့လေပြီ။

လဲကျသွားသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျောင်သည် လှံပစ်လိုက်သော သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ပိုးမွှားတစ်ကောင်လို ပျက်စီးလွယ်တဲ့ အသက်ပဲ..."

"သေစမ်း။"

သူ၏ ညာဘက်လက်မှ ဓားရှည်ကို ပြင်းထန်စွာ လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ဓားသွားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကာအကွယ်အရှိန်အဝါက ရှေ့သို့ တိုးလာဝံ့သော ယွီဝူလူမျိုး အချို့ကို ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လာသော ကျန်းလျောင်သည် သွေးမြူတိမ်တိုက်များကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး မြို့အောက်ရှိ စစ်သည်များကို တက်ကြွစေကာ ယွီဝူလူမျိုးများ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်ကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

မြို့ရိုးအောက်ရှိ ကျင်းစစ်တပ်နှင့် ထော့ရှန်း၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ကျန်းလျောင်ကို ကူညီရန်အတွက် မြို့ရိုးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လာကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကန်းချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက မည်မျှပင် သန်မာစေကာမူ သူသည် လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူ၏ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါ ကုန်ဆုံးသွားပါက သေဆုံးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စစ်သည်အမြောက်အမြား မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုကြီးက လျင်မြန်စွာပင် စတင်လာခဲ့တော့သည်။

ထော့ရှန်းသည် ယွီဝူလူမျိုးတစ်ဦးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ဟပ်လာသော သွေးများကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။

ဝံပုလွေများနှင့် ကျားသစ်များကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်လှသော ကျင်းစစ်တပ်က ယွီဝူလူမျိုးများကို ခြေမှုန်းသတ်ဖြတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ထော့ရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကြားဖူးရုံနှင့် မြင်ဖူးခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကွာခြားလှပေသည်။ မဟာကျင်းနိုင်ငံသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အင်ပါယာဖြစ်ပြီး လောကအောက်ရှိ အချက်အခြာအကျဆုံးနှင့် အချမ်းသာဆုံး မြေယာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ကြီးမားလှသော အင်အားရှိသည်ဟု ရှေးကတည်းက ကြားဖူးသော်လည်း ၎င်းက မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ယခုအခါ ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သူကြီးများနှင့် စစ်သည်များအားလုံး ဤမျှအထိ ရဲရင့်ကြမ်းကြုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ ဝမ်ကျင်း၏ စနစ်မှ ဆင့်ခေါ်ထားသော စစ်သည်များ ဖြစ်သည်ကို သူ မသိဘဲ မဟာကျင်း စစ်သည်အားလုံး ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်ကြသည်ဟု အထင်မှားသွားခဲ့ပြီး ယန်ဖူရှန်း၏ အမြော်အမြင် ကြီးမားပုံနှင့် ထက်မြက်ပုံကို စိတ်ထဲမှ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လော့နန်နိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက သူတို့အတွက် ခိုင်မာသော ကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခု ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။ ယွီဝူလူမျိုးများက အလွန်အားနည်းလွန်းပြီး ကျင်းလူမျိုးများကမူ အစွမ်းထက်လှသည်။ လူမျိုးခြား ဖြစ်နေခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကိုမူ သူ ဂရုမစိုက်ချေ။ ယခုခေတ်တွင် လော့နန်နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံကိုယ်တိုင်ပင် ကျင်းလူမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လော၊ မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိပုံမရချေ။

အသက်လု ထွက်ပြေးလာသော စစ်ကူတောင်းခံသည့် စစ်သည်က ပိုနာ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပိုနာသည် ထိုလူ၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်နေပုံနှင့် ဝတ်ရုံပေါ်မှ သွေးကွက်များကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ တောင်ဘက်မြို့တံခါး... တောင်ဘက်မြို့တံခါးမှာ ရန်သူတွေ ရောက်နေပါပြီ။ အဲဒီ ကန်းချီအဆင့်ရှိတဲ့ ကျင်းလူမျိုးက စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်ဘက်မြို့တံခါးကို တိုက်ခိုက်နေပါတယ်။"

ပိုနာသည် သူ့ကို အနီးသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး "သူ့မှာ လူအင်အား ဘယ်လောက်ရှိလဲ။ ထော့ရှန်းနဲ့ တခြား သစ္စာဖောက်တွေကော သူ့လက်အောက်မှာ ပါလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ထပ် လူအင်အား ထောင်ဂဏန်းလောက် ရှိပါသေးတယ်။"

"ဟင်။ ဘာပြောတယ်။ နောက်ထပ် ထောင်ဂဏန်းလောက် ဟုတ်လား။"

ပိုနာသည် တောင်ဘက်မြို့တံခါးသို့ တပ်ဖြန့်စဉ်က ထော့ရှန်းက သူ၏ တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ လာရောက်နှောင့်ယှက်နိုင်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ ကျန်းလျောင်သည် စစ်မြေပြင်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ပေါ်မလာသည့် အချိန်၌ပင် ထိုကန်းချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူသည် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထော့ရှန်း၏ လူများကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်ဘက်မြို့တံခါးကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်ဟု သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုပိုလျှံနေသော လူထောင်ဂဏန်းမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာခြင်းနည်း။ သူတို့ ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျလာတာလား။

"မင်း သေသေချာချာ မြင်ခဲ့ရဲ့လား။ တစ်နေရာရာကနေ စုဆောင်းလာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေ ဖြစ်နိုင်မလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး။ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်။ သူတို့အားလုံးက ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့ အထူးစစ်သည်တွေပါ။"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုနာ၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုလူများ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသည်ကို စဉ်းစားရန်ပင် သူ့တွင် အချိန်မရှိတော့ချေ။

အကယ်၍ တောင်ဘက်မြို့တံခါးသာ ကျဆုံးသွားပြီး သူတို့ မြို့ထဲတွင် ပိတ်မိကာ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည်ဆိုပါက ကျိန်းအူမြို့ကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျဆုံးသွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

"မြန်မြန်။ စီစန့်။ လူတွေကို ခေါ်ပြီး တောင်ဘက်မြို့တံခါးကို သွားကူညီလိုက်။"

ပိုနာသည် စီစန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မှတ်ထား။ တောင်ဘက်မြို့တံခါး လုံးဝ ကျဆုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။ မင်းတို့အားလုံး သေသွားရင်တောင် တောင်ဘက်မြို့တံခါးကို မကျစေနဲ့။" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ကျင်းစစ်တပ်က မြို့ထဲကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာရင် ငါတို့ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး တကယ့်ကို အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်၊ မင်း နားလည်လား။"

စီစန့်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... မြောက်ဘက်မြို့တံခါးက ရန်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ကိုပဲ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ တောင်ဘက်မြို့တံခါးကိုတော့ ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ။"

"အကယ်၍ ကျင်းလူမျိုးတွေ ဝင်လာချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အလောင်းကို ဖြတ်ပြီးမှ ဝင်ရလိမ့်မယ်။"

စီစန့်၏ အမူအရာမှာ ပြတ်သားလှပြီး အသက်ပေးဆပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် သန္နိဋ္ဌာန်ကို ပြသနေသည်။

ပိုနာသည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ထက်မြက်သော ယွီဝူစစ်သည် အချို့ကို စီစန့်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားစေခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် ကန်းချီအဆင့် ရန်သူတစ်ဦး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို ထိန်းထားနိုင်မည့် ထိပ်သီးပညာရှင်များ မရှိပါက သာမန် ယွီဝူလူမျိုးများအတွက်မူ ၎င်းက ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ယွီဝူလူမျိုး အမြောက်အမြားသည် တောင်ဘက်မြို့တံခါး တိုက်ခိုက်ခံရသည့် သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အချို့မှာ နောက်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။ ရှေ့ရောနောက်ပါ ရန်သူများ ပိတ်ဆို့နေသည့် အခြေအနေတွင် အနိုင်ရရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိပါဦးမည်လား။

မိမိတို့ဘက်မှ စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုနာသည် ချက်ချင်းပင် ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"မျိုးနွယ်စုဝင်တို့... နောက်မဆုတ်ကြနဲ့။ ငါတို့မှာ ဆုတ်ခွာစရာ လမ်းမရှိတော့ဘူး။"

"ငါလည်း မင်းတို့နဲ့အတူ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တိုက်ပွဲဝင်သွားမယ်။"

"ငါတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုနယ်မြေတွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ၊ အကယ်၍ ကျိန်းအူမြို့ကိုပါ ထပ်ပြီး ဆုံးရှုံးရမယ်ဆိုရင် ငါတို့မှာ ခိုလှုံစရာ အိမ်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျင်းစစ်တပ် အထူထပ်ဆုံး ရှိနေသည့် နေရာဆီသို့ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဓားချင်းရိုက်ခတ်သံများနှင့် တိုက်ပွဲ၏ ဟိန်းဟောက်သံများသည် ပိုနာ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ နိုင်နိုင်ပါ့မလား။ သူ မသိချေ။

သူ သိသည်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်၊ အကယ်၍ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပါက ယွီဝူမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားပေလိမ့်မည်။ သူ မကျေနပ်နိုင်ချေ။ သူ လက်မခံနိုင်ပါချေ။

ယခုအချိန်တွင် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်ခွင့်မှာ သွေးလွှမ်းသော လမ်းကို ဖောက်ထွက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ မိမိအသက်ကို ပုံအောရမည့် အချိန်တွင် ပိုနာသည် သူရဲဘောကြောင်သူ တစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ချေ။