အခန်း ၇၇

အခန်း (၇၇)

တပ်ဖြန့်ခြင်း (၁)

မြို့မကြီး၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ကျင်းစစ်တပ် စစ်သည်များသည် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ကာ ဓားများကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်လျက် အဆက်မပြတ် ကင်းလှည့်နေကြသည်။

အရပ်သား ပြည်သူများ၏ နေအိမ်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေစဉ် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဝင်များကို လည်ပတ်တွင် ဓားများဖြင့် တေ့ကာ စုဝေးစေပြီး သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့တွင်းရှိ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းထဲမှ ကြွေးကြော်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ကျင်း၏ စစ်တပ်မဟာဗျူဟာကို လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမဟာဗျူဟာသည် ခုခံဝံ့သော သတ္တိရှိသည့် သုံ့ပန်းများကို ရွေးချယ်ကာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးစေသည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက မတည်ငြိမ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ဖယ်ရှားပစ်ရုံသာမက ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ကျင်းစစ်တပ်၏ သန်မာမှုနှင့် ရဲရင့်မှုကို ဖမ်းဆီးရမိသူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်သွားစေကာ သူတို့အား ကျင်းစစ်တပ်ကို မြင်ရုံနှင့်တင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေရန် ရည်ရွယ်သည်။

စိတ်ဓာတ် တက်ကြွနေသော ဝမ်ကျင်းသည် စစ်စခန်းအတွင်းရှိ သွေးစွန်းပြီး ရက်စက်လှသော စိန်ခေါ်ပွဲများကို ကြည့်ရှုရင်း သဘောကျနေခဲ့သည်။

စိတ်ဓာတ်ကို ချိုးနှိမ်သည့် စစ်မြေပြင်ကစားပွဲ

ဝူဝေတပ်စခန်းမှ စစ်သည်တစ်ဦး (မူလက ချင်းကျိုးစစ်သည်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဝူဝေတပ်စခန်း၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သူ) သည် သူ၏ လေးလံသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ချွတ်လိုက်ပြီး လှံနှင့် ဓားတို့ကို ၎င်းအပေါ်တွင် တင်ထားကာ လက်ဗလာဖြင့် စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ပထမဆုံး စင်မြင့်ထက်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ကျင်းကို ဦးညွှတ် အလေးပြုလိုက်ပြီးနောက် စင်မြင့်အောက်တွင် ဖမ်းဆီးထားသော ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဝင်များကို လှမ်း၍ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"စစ်မြေပြင်မှာ နိုင်ခြင်း ရှုံးခြင်းက ပြတ်သားပြီးသားပဲ။ မင်းတို့လို ညစ်ပတ်ပြီး နိမ့်ကျတဲ့ လူရိုင်းတစ်စုက ငါတို့ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော် ရှေ့မှောက်မှာ ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပဲ။ အားနည်းပြီး သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။"

အတိအလင်း နှိမ့်ချစော်ကားလွန်းလှသော ထိုဝူဝေတပ်စခန်း စစ်သည်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စင်အောက်ရှိ သုံ့ပန်းများအားလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ ယှက်သန်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေသော စင်မြင့်ကို ကြည့်ကာ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဒေါသကို ထုတ်မပြောဝံ့ကြချေ။

ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျင်းစစ်တပ် စစ်သည်များ၏ လှောင်ပြောင်သံများနှင့် ဆဲဆိုသံများက သုံ့ပန်းများကို ပိုမို အရှက်ရစေကာ ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အရှက်ခွဲမှုကို မခံမရပ်နိုင်တော့သော ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ မင်းကို ငါ စိန်ခေါ်တယ်။"

သူသည် လူအုပ်ကို တိုက်ရိုက် တိုးဝှေ့ကာ စင်မြင့်ဆီသို့ ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။ စင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လာသော ထိုသူကို ကြည့်ပြီး ဝူဝေတပ်စခန်း စစ်သည်သည် သူ၏နောက်ကွယ်မှ လှံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ ဘေးနားရှိ လက်နက်စင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းစင်ပေါ်တွင် လှံများ၊ ထက်မြက်သော ဓားများ၊ ဓားမကြီးများနှင့် ပုဆိန်ကြီးများ စသည့် တောက်ပနေသော လက်နက်မျိုးစုံ ရှိနေခဲ့သည်။

"မင်းကို အသာစီးမယူချင်ဘူး၊ သွားပြီး တစ်ခုခု ရွေးလိုက်။"

ထိုယွီဝူသုံ့ပန်းသည် လက်နက်စင်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး လှံတစ်စင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် ဝူဝေတပ်စခန်း စစ်သည်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လှံဖြင့် တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးနှက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဝူဝေတပ်စခန်း စစ်သည်သည် ပြေးဝင်လာသော ရန်သူကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လှံကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ လာနေသော တိုက်ကွက်ကို ရိုက်ချပစ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားကြောင့် သုံ့ပန်း၏ လက်ထဲမှ လှံမှာ လွတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်ကြောင့် ရန်သူ ခြေလှမ်း ပျက်သွားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စစ်သည်သည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လှံရိုးအောက်ခြေဖြင့် ရန်သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဤရိုက်ချက်ကြောင့် ယွီဝူသုံ့ပန်း၏ မျက်လုံးများမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပြူးထွက်သွားပြီး အော့အန်ကာ လက်ထဲမှ လှံမှာလည်း လွတ်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အလွန်ရဲရင့်သော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းလွန်းလှသည်။

ဝူဝေတပ်စခန်း စစ်သည်သည် သူ၏လှံကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ရန်သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေလိုက်ကာ လှံသွားကို ရန်သူ၏ လည်ပတ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လက်မချင်းစီ မြှုပ်ဝင်အောင် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သေခြင်းတရား၏ နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုအောက်တွင် ထိုသူသည် တအိအိ ညည်းတွားနေပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ခဏမျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ကြောက်ရွံ့ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

စင်အောက်ရှိ ယွီဝူသုံ့ပန်းများသည် စင်ပေါ်တွင် သနားစရာကောင်းစွာ သေဆုံးသွားသော သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုဝင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကျင်းစစ်တပ်အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုမှာ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

ဝူဝေတပ်စခန်း စစ်သည်သည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ယွီဝူလူမျိုးများကို ကြည့်ကာ ရန်သူ၏ လည်ပတ်ထဲမှ လှံကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ ရန်စဆွပေးနေခဲ့သည်။

သူသည် ထိုသုံ့ပန်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အပြတ် သတ်ပစ်နိုင်သော်လည်း လှံသွားကို လည်ပတ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း မြှုပ်ဝင်အောင် တမင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရန်သူကို နာကျင်စွာ သေဆုံးစေခြင်းဖြင့် ယွီဝူလူမျိုးများကို ဆက်လက် ရန်စရန်၊ သူတို့၏ အာရုံကြောများကို ခြောက်ခြားစေရန်နှင့် စင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်ရောက်စိန်ခေါ်စေပြီး သူ၏ ရဲရင့်မှုကို ပြသရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

စနစ်၏ အဆင့် (၄) စစ်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် အထူးချွန်ဆုံး ဝူဝေတပ်စခန်း စစ်သည်တစ်ဦးသည် သာမန် ယွီဝူလူမျိုးအများစုအပေါ် ဘက်ပေါင်းစုံက အပြတ်အသတ် သာလွန်သည့် တိုက်ခိုက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ စစ်မြေပြင်တွင်မူ ယွီဝူလူမျိုး အယောက် ဆယ်ဂဏန်းမျှ အသက်မစတေးဘဲ သူ့ကို သတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

စင်မြင့်ထက်ရှိ ဝမ်ကျင်းသည် ၎င်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေပြီး ဘေးနားရှိ ကျန်းလျောင်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူ တော်တော်ကောင်းတယ်။ ဆုချလိုက်စမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

နှစ်ရက်ဆက်တိုက် စိန်ခေါ်ပွဲများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဤသုံ့ပန်းများ၏ စိတ်ဓာတ် ကျောရိုးမှာ လုံးဝကို ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ လက်မများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပြီး နန်ယန်စီရင်စုသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ကြတော့သည်။

မြို့စားမင်း၏ စံအိမ်အတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ရှေ့တွင် ပျာပျာသလဲ မတ်တပ်ရပ်နေသော ထော့ရှန်းနှင့် သူ၏နောက်ကွယ်မှ ယန်ဖူရှန်းတို့ကို နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြာယာခတ်မနေပါနဲ့၊ ထိုင်ကြပါ။"

ထိုနှစ်ဦးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထိုင်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ တင်ပါးများကို ထိုင်ခုံနှင့် အပြည့် မထိဝံ့ကြချေ။ ၎င်းက အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ် မသိရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အပြင်ပန်းအရ ဤသို့သော ရိုသေမှု အမူအရာကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတွေပဲ။ ငါက အမှုထမ်းခဲ့တဲ့ သူတွေကို ဆုလာဘ်ပေးတဲ့နေရာမှာ ဘယ်တော့မှ တွန့်တိုလေ့မရှိဘူး။"

"စစ်ပွဲမတိုင်ခင်က ကတိပေးခဲ့တဲ့ ငွေကြေး၊ မြေယာနဲ့ ရာထူးတွေအပြင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို နောက်ထပ် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ထပ်ပြီး ခွင့်ပြုပေးမယ်။"

ထော့ရှန်းနှင့် ယန်ဖုရှန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ထရပ်ကာ ဝမ်ကျင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက် ဝပ်စတွန်းလိုက်ကြသည်။ ဝမ်ကျင်းသည်လည်း ၎င်းဦးညွှတ်မှုကို သာမန်ကာလျှံကာပင် လက်ခံလိုက်ပြီး သူတို့ကို ပြန်ထူပေးရန် ဟန်ဆောင်မနေတော့ချေ။ သူတို့က ထိုသို့လုပ်ရန် မထိုက်တန်ဟု သူ ယူဆသည်။ ကမ္ဘာလောကကို သိမ်းပိုက်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကပင် သူ့ရှေ့မှောက်တွင် လူအများအပြားကို ဒူးထောက်စေရန် မဟုတ်ဘူးလား။

ထိုနှစ်ဦးသည် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသော်လည်း ၎င်းကို စိတ်ထဲမှ ချက်ချင်း မေ့ဖျောက်လိုက်ကြသည်။ မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်နေသော ထော့ရှန်းက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက လူဖြောင့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စကားကို လှည့်ပတ်မပြောတတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုကို စစ်ဘေးနဲ့ ဝေးကွာပြီး ကျိန်းအူမြို့ထက် ပိုမိုဘေးကင်းတဲ့ နန်နယ်န်စီရင်စုမှာ အခြေချ နေထိုင်ခွင့်ပြုပါ။ ဒါ့အပြင် သခင်ကြီးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကျွမ်းကျင်တာမို့ ကျိန်းအူမြို့မှာပဲ ဆက်နေချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကျိန်းအူမြို့မှာ ထားရှိခြင်းက သခင်ကြီးအတွက် အသုံးဝင်ပါလိမ့်မယ်။"

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ခဏမျှ ကြောင်အန်းအန်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မင်း တကယ် မလိမ်တာပဲ၊ တကယ့်ကို လူဖြောင့်ကြီးပဲ။ နန်နယ်န်စီရင်စုရှိ မြေခွေးအိုကြီးများ၏ လှည့်ပတ်ပြောဆိုသော စကားများကို ကြားရလွန်းသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် တောင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ထော့ရှန်း၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရိုးရှင်းပြီး ပြတ်သားလှသည်။ သူသည် သူ၏မိသားစုကို ဝမ်ကျင်းထံတွင် ဓားစာခံအဖြစ် ထားရှိခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ကျိန်းအူမြို့တွင် ဆက်လက် နေထိုင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထော့ရှန်း၏ ဘေးနားတွင် ဒူးထောက်နေသော ယန်ဖူရှန်းသည် ဝမ်ကျင်း ခဏမျှ စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်း နားလည်မှုလွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ထော့ရှန်းက စစ်သည်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲဗျူဟာပိုင်းမှာပဲ ကျွမ်းကျင်တာပါ။ သခင်ကြီးရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ နန်နယ်န်စီရင်စုက ပြည်သူတွေဟာ အေးချမ်းသာယာစွာ နေထိုင်ကြရတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားသိရတာကြောင့် အဲဒီနေရာမှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အသုံးချဖို့ နေရာရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ထော့ရှန်းကို ကျိန်းအူမြို့မှာ ထားရှိခြင်းက သခင်ကြီးရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို မျှဝေပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သူဟာ သာမန် ခြေလျင်စစ်သည်တစ်ဦးအနေနဲ့ အမှုထမ်းရရင်တောင် သခင်ကြီးအတွက် ကြည်ဖြူစွာ အမှုထမ်းမှာပါ။"

ဝမ်ကျင်းသည် ထော့ရှန်းကို စနောက်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အော်... ဟုတ်လို့လား"

ထော့ရှန်းက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ခွင့်ပြုတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို သာမန် ခြေလျင်စစ်သည်တစ်ဦးအနေနဲ့ အမှုထမ်းခိုင်းတာက မင်းကို စော်ကားရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ လောလောဆယ်တော့ ယာယီ မြို့စားမင်းအဖြစ် တာဝန်ယူလိုက်။"

ထော့ရှန်းနှင့် အခြားတစ်ဦးတို့သည် ၎င်းစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားကြပြီး ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"သခင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ ဘာတွေးနေသည်၊ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးသော နေရာတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်လိုကြပြီး ဝမ်ကျင်းနှင့် လော့နန်နိုင်ငံတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြသည့်အခါ ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ဆင်နွှဲကာ အမှုတော်ထမ်းဆောင်လိုကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လော့နန်နိုင်ငံ တော်ဝင်မိသားစုအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ရန်ငြိုးနှင့် မုန်းတီးမှုကို တစ်ခါမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသည့် ယန်ဖူရှန်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့၏ သေးငယ်သော အကြံအစည်များကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူတို့၏ အတွေးများသည် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ထွက်မသွားသရွေ့ အရေးမကြီးပေ။ သူသည် မိမိထံသို့ ပထမဆုံး လာရောက် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသော လော့နန်နိုင်ငံသားများကို ရက်ရက်ရောရော ဆုချီးမြှင့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

၎င်းမှာ ရှေးခေတ်ပုံပြင်များဖြစ်သော "မြင်းသေအရိုးကို ရွှေတစ်ထောင်ပေးဝယ်ခြင်း" (အသုံးမဝင်သော အရာကို တန်ဖိုးကြီးပေးကာ စံနမူနာပြခြင်းဖြင့် ပညာရှိများကို ဆွဲဆောင်ခြင်း) နှင့် "တပ်စခန်းတံခါးဝတွင် သစ်သားတိုင်စိုက်ထူခြင်း" (ကတိသစ္စာ တည်ကြည်မှုကို လူအများယုံကြည်အောင် ပြသခြင်း) ကဲ့သို့သော နည်းဗျူဟာမျိုး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောင်တွင် ပိုမိုများပြားသော လော့နန်နိုင်ငံသားများ သူ၏ထံသို့ လာရောက် ပူးပေါင်းလာကြစေရန် စံနမူနာပြအဖြစ် အသုံးချခြင်းပင် ဖြစ်သည်။