အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉)

တပ်ဖြန့်ခြင်း (၃)

ဝမ်ကျင်းသည် ကျိန်းအူမြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း လမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်နေကြသော ပြည်သူများ၏ ကြောက်ရွံ့နေသည့် မျက်နှာများနှင့် တင်းတင်းပိတ်ထားသော ဆိုင်တံခါးများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲကြီးများကြောင့် မြို့မှာ အကြိမ်ကြိမ် နေရာပြောင်းခဲ့ပြီး သုသာန်တစပြင်နီးပါး ဆိတ်သုဉ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိန်းအူမြို့၏ မူလ လော့နန်နိုင်ငံသားများမှာ အသက်လုကာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြပြီဖြစ်ရာ ဒါက သဘာဝပင်။ မည်သည့်ပုံမှန်လူကမှ မိမိကံကြမ္မာကို သူတစ်ပါးလက်ထဲ ပုံအပ်မည်မဟုတ်ချေ။ အထူးသဖြင့် ထော့ရှန်းက လုယက်ဖျက်ဆီးတတ်သော ယွီဝူလူမျိုးများအတွက် မြို့တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့စဉ်က သာမန်လူထုကို မထိခိုက်စေရန် မျှော်လင့်ခြင်းက မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။

ယခုအခါ ကျိန်းအူမြို့တွင် ကျန်ရှိနေသူအများစုမှာ ယွီဝူလူမျိုးများသာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းက ကျိန်းအူမြို့ကို မည်သို့ဖွံ့ဖြိုးအောင်လုပ်ရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်

ယွီဝူလူငယ်လေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အင်္ကျီရင်ခွင်ကြားထဲမှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ဝမ်ကျင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

"သေစမ်း... မင်းတို့လို ခွေးသူခိုး။"

ပစ်လိုက်သော ကျောက်ခဲက အချက်ပြချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ လမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသော ယွီဝူလူမျိုးများထဲမှ နောက်ထပ် လူငယ်အချို့ ထရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အင်္ကျီကြားထဲမှ ဓားမြှောင်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ဝမ်ကျင်းထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း ပစ်လိုက်သော ကျောက်ခဲမှာ ဝမ်ကျင်းထံသို့ပင် မချဉ်းကပ်နိုင်ဘဲ သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကုရန်က ဓားဖြင့် ရိုက်ချပစ်လိုက်သည်။ ပြေးဝင်လာသော လူငယ်များသည်လည်း လမ်းဘေးတွင် စနစ်တကျ စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည်များ၏ လှံဖြင့် ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ သွေးထွက်သံယို အပေါက်ကြီးများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြတော့သည်။

အတွေးများ အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်ခဲ့သော ကောင်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အာရန်... သူ့ကို ဖမ်းစမ်း။"

ထက်မြက်သော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကုရန်သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ကောင်လေး၏ ဘေးနားသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝေ့ယမ်းလိုက်သော ဓားအလင်းတန်းအောက်တွင် သွေးမြူခိုးနှစ်စိုင် လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ ကောင်လေး၏ ဖနောင့်ကြောနှစ်ဖက်စလုံး ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရာ ကုရန်က သူ၏ကော်လာမှ ဆွဲခေါ်ကာ ဝမ်ကျင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းက ထိုယွီဝူလူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း

"မင်း ဘာလို့ ဒါကို လုပ်တာလဲ။ မင်း သေရမယ်ဆိုတာ သိသင့်တာပေါ့။ မြေပြင်မှာ လိမ်လိမ်မာမာလေး ဒူးထောက်နေရင် မကောင်းဘူးလား။ ငါက မင်းတို့ကို သတ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ အသက်ရှင်နေရတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။"

ကောင်လေးသည် ဝမ်ကျင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဖနောင့်ကြော ဖြတ်တောက်ခံရသည့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အောင့်အီးရင်း သွားကြားထဲမှ စကားလုံးအချို့ကို ညှစ်ထုတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ သေရမှာမကြောက်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီးက မင်းတို့ ကျင်းလူမျိုးတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာ။ ငါ သူတို့အတွက် ကလဲ့စားချေချင်တယ်။ ငါ သေရရင်တောင် ကြိုးစားကြည့်ရမယ်။"

နက်ရှိုင်းသော မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ဝမ်ကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ငါ သဘောမကျဘူး။ ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်။"

ကုရန်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကောင်လေး၏ ခေါင်းကို ချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရုန်းကန်နေသော သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက သူ၏မျက်လုံးများဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာသော ထိုနုပျိုသည့် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။

ဘာလို့ ဒုက္ခရှာရတာလဲ။ မင်းသာ သဘောထားကြီးပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့သူနဲ့ တွေ့ရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်သလို အနည်းဆုံးတော့ ဒုက္ခ သိပ်မများလှဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သခင်ကြီးဝမ်နဲ့ တွေ့မှတော့ မင်း ကံဆိုးတာပဲ ကောင်လေးရေ။

အတွေးပေါင်းစုံ ရှိနေသော်လည်း သူ၏လက်များက ရပ်တန့်မသွားချေ။ ချိတ်ကဲ့သို့ ကွေးညွတ်ထားသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းက ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်သွားသည်။ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများနှင့်အတူ ကုရန်က သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးတစ်စုံမှာ သူ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ပါလာခဲ့တော့သည်။

လမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသော ယွီဝူလူမျိုးများသည် အစပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ဦးဆောင်လာသဖြင့် အနည်းငယ် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဆောင်းရက်သတ္တပတ်၏ အအေးဆုံးအချိန်တွင် ရေအေးတစ်ပုံးဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသလို ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားကာ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့စိတ်ထဲတွင် ခုနတင်ကမှ ပေါ်ပေါက်လာသော မီးပွားလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများ အဖောက်ထုတ်ခံလိုက်ရသော ယွီဝူလူငယ်လေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ လူးလိမ့်ရင်း အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။

"အား... အား... ကျင်းလူမျိုးတွေ။ မင်းတို့အားလုံး မရှုမလှ သေကြပါစေ။ ငါ သရဲဖြစ်ရင်တောင် မင်းတို့ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဝမ်ကျင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ လျှာကိုပါ ဖြတ်ပစ်လိုက်စမ်း။"

ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ကောင်လေး၏ ခံတွင်းတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တအိအိဖြင့်သာ ညည်းတွားနိုင်တော့သည်။

"သူတို့အားလုံးကို မြို့တံခါးဝမှာ ဆွဲတင်ထားလိုက်။"

သူတို့အား စောင့်ကြိုနေသည်မှာ သွေးထွက်လွန်ပြီး သေဆုံးရမည့် ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် လမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ တုန်ရင်နေကြသော ယွီဝူလူမျိုးများကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ရဲရင့်သူများနှင့် သေရမှာမကြောက်သူများ ဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း လူနည်းစုသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ယွီဝူလူမျိုးများ၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်ရန် နူးညံ့သောနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ရန်လည်း မတွေးခဲ့ချေ။ သခင်ကြီးဝမ်က ကရုဏာရှိပါသည်၊ သူသည် မူလက ဤယွီဝူမျိုးနွယ်စု သာမန်အရပ်သားများကို ချန်လှပ်ထားပြီး စစ်သုံ့ပန်းများကိုသာ အရေးယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူရိုင်းတွေက သခင်ကြီးဝမ်ရဲ့ စေတနာကောင်းကို နားမလည်ကြဘဲ သူ၏ အနည်းငယ်မျှသော သနားဂရုဏာစိတ်ကို သစ္စာဖောက်ဖျက်ခဲ့ကြသည်။

"အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်စမ်း။"

"ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံးကို ကျား၊ မ၊ ကြီး၊ ငယ် မရွေး သုံ့ပန်းစခန်းထဲ ထည့်သွင်းပြီး နောက်နှစ်ရက်အတွင်း နန်ယန်စီရင်စုဆီကို ပို့ဆောင်စေ။"

မင်းတို့က လိမ်လိမ်မာမာ ပြည်သူတွေ မလုပ်ချင်မှတော့ အလုပ်ကြမ်းသမားတွေပဲ သွားလုပ်ကြတော့။ တံတားဆောက်၊ လမ်းခင်း၊ မြောင်းတူးကြပေါ့။ ဝမ်ကျင်းသည် နန်ယန်စီရင်စုနှင့် ကျိန်းအူမြို့ကို ဆက်သွယ်ပေးမည့် လမ်းမကြီးတစ်ခုကို ဖောက်လုပ်ချင်နေသည်။ လူအင်အား အမြောက်အမြားမရှိဘဲနှင့် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဤခေတ်ကာလ၏ နည်းပညာနှင့် ဆောက်လုပ်ရေး ပတ်ဝန်းကျင်အရ လမ်းခင်းသည့် အလုပ်သမားများမှာ အသက်စတေးရမည့်သူများသာ ဖြစ်သည်။

အမိန့်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီးနောက် စစ်သည်အမြောက်အမြားက လမ်းဘေးရှိ ယွီဝူလူမျိုးများကို သုံ့ပန်းစခန်းဆီသို့ မောင်းနှင်ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။ တဒင်္ဂအတွင်း ငိုယိုသံများ၊ အသနားခံသံများနှင့် တောင်းပန်သံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သုံ့ပန်းစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခံရခြင်းသည် တစ်သက်လုံး ကုန်ဆုံးနိုင်ခြင်းမရှိသော အလုပ်ကြမ်းများကို လုပ်ကိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ သေဆုံးသွားသည့်နေ့မှသာ လွတ်မြောက်ခွင့်ရလိမ့်မည်ကို သူတို့ သိကြသည်။

ကမ္ဘာမြေတုန်ဟည်းမတတ် ငိုကြွေးသံများမှာ သနားစရာကောင်းလှသော်လည်း ဝမ်ကျင်း၏ ကျောက်ခဲကဲ့သို့ မာကျောသော နှလုံးသားကိုမူ မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ လူသားတို့၏ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းချင်းက မတူညီကြပါ၊ သူကတော့ ဆူညံသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။

ဤဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် လမ်းလျှောက်လိုစိတ် မရှိတော့သဖြင့် မြို့စားမင်း၏ စံအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ တံခါးဝတွင် သတင်းအချက်အလက် လာရောက်ပေးပို့သော ကွန်ရက်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးနှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

လော့နန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်သို့ စေလွှတ်ခြင်းခံထားရသော ချီရန်က သူသည် ငွေကြေးများနှင့်အတူ ပြန်လာနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ကျိန်းအူမြို့သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းပေးပို့လာခဲ့သည်။

ဤသတင်းကောင်းကြောင့် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ငွေပြား သန်း ၄၀ သည် သူ၏အစီအစဉ်များစွာကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လုံလောက်လှသည်။

သို့သော်လည်း စာထဲတွင် လော့နန်နိုင်ငံ မြို့တော်မှ စေလွှတ်လိုက်သော ကျိန်းအူမြို့အတွက် ခံတပ်စစ်တပ်အသစ်သည် ချီရန်နှင့်အတူ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရောက်ရှိလာမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

ဝမ်ကျင်းက လက်ထဲမှ စာကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း ကုရန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အာရန်... ဒီလော့နန်နိုင်ငံက ဘာလို့ ငါက ကျိန်းအူမြို့ကို သူတို့ဆီ ပြန်ပေးမယ်လို့ ယုံကြည်နေရတာလဲ။ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားတဲ့ အသားကို ပြန်ထွေးထုတ်ရမယ့် အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလေ။"

ကုရန်က နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း "ကျွန်တော်မျိုးလည်း နားမလည်ပါဘူး။"

ကုရန်ကတော့ အမှန်တကယ်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးနှင့် လူ့သဘာဝကို သိပ်နားမလည်သော သူပင်လျှင် သူတစ်ပါးသိမ်းပိုက်ထားသော မြို့ကို ပြန်ပေးလိမ့်မည်ဟူသော အကြောင်းပြချက် မရှိကြောင်း ခံစားမိသည်။ လော့နန်နိုင်ငံတော် တရားရုံးရှိ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများထဲမှ မည်သူမျှ ၎င်းကို နားမလည်ကြဘူးလား။

ဝမ်ကျင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီလော့နန်နိုင်ငံကိုတော့ ငါတို့ အရေးယူရဦးမယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် စစ်တပ်စေလွှတ်ရင် သူတို့ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားရမယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် စစ်ကူကြေးအဖြစ် ငွေပြား သန်း ၄၀ အထိ ထုတ်ပေးနိုင်သော နိုင်ငံတစ်ခုကို အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်မိသည်။ ၎င်းက တကယ့်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝလှသည်။ သူတို့က ငွေပြား သန်း ၄၀ တောင် ထုတ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ဆီမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ရွှေငွေတွေက ဒီထက်မက အများကြီး ရှိနေဦးမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား။