အခန်း ၈၃

အခန်း (၈၃)

တပ်ဖြန့်ခြင်း (၇)

နောက်တစ်နေ့မနက်၊ ကျိန်းအူမြို့အပြင်ဘက်။

စစ်ရှုံးသွားသော ယွီဝူလူမျိုးစု သုံ့ပန်း နှစ်သောင်းကျော်နှင့် ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်စုဝင် လေးသောင်းကျော်တို့သည် ကျင်းစစ်တပ်၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် လက်ကောက်ဝတ်များကို ကြိုးများဖြင့် အတူတကွ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ရှည်လျားလှသော လူတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မြို့ပြင်သို့ မြင်းစီး၍ ထွက်လာခဲ့ရာ ကျန်းလျောင်၊ သူ၏ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ၊ ထော့ရှန်း၊ ယန်ဖူရှန်း၊ မေလီဇေနှင့် အခြားသူများက မြို့တံခါးဝတွင် လာရောက်ပို့ဆောင်ကြသည်။

ကျင်းစစ်တပ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ သွေးသောက်ရှင်းလင်းပွဲ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မေလီဇေ၏ လက်အောက်ခံတပ်ဖွဲ့များကို ဝမ်ကျင်းနှင့် ထော့ရှန်းတို့၏ အင်အားစုများနှင့်အတူ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်ပြီး မေလီဇေနှင့် ထော့ရှန်းတို့က ပူးတွဲကွပ်ကဲကြသည်။

မေလီဇေကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်ပုံရသော အဖိုးကြီးတစ်ဦးသည် မိမိလူမျိုးအပေါ် ယခုမျှ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ကျင်း လုံးဝမထင်မှတ်ခဲ့မိချေ။ မေလီဇေသည် သူ၏ လက်အောက်ခံ စစ်သည်နှစ်သောင်းထဲက ငါးပုံတစ်ပုံ (၄,၀၀၀ ခန့်) ကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် နောက်ဆုတ်မရမည့် လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ကျင်းသည်လည်း သူ၏အာဏာကို အလွန် လျှော့ချခြင်းမရှိဘဲ သူ၏အာဏာကို ခွဲဝေယူရန် ထော့ရှန်းကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထော့ရှန်းသည်လည်း လျှိုနန်နိုင်ငံသားတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မေလီဇေနှင့် သူ၏စစ်သည်များမှာ သူ့အပေါ် အလွန် ဆန့်ကျင်ခြင်း မရှိကြချေ။

တကယ်တော့ မေလီဇေ ဤမျှအလျင်အမြန် လက်နက်ချခဲ့ခြင်းမှာ ထော့ရှန်း၏ သစ္စာခံမှုကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ မိမိတို့နိုင်ငံ၏ သစ္စာဖောက်ဗိုလ်ချုပ်သည် ကျင်းလူမျိုးများ၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို မခံရရုံမျှမကဘဲ အလွန် အားကိုးခြင်းခံရကာ၊ သူ၏မိသားစုမှာလည်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခံရပြီး ရာထူးကြီးကြီးနှင့် လစာအမြောက်အမြား ရရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မေလီဇေသည် မိမိနိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်ရန် ပိုမိုပြတ်သားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသော၊ လက်တွေ့အသုံးဝင်မှုထက် အလှဆင်ထားခြင်းက ပိုမိုများပြားသည့် မြို့စားမင်းဓားကို တင်းကျပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော လူများကို မှာကြားလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မေလီဇေ... ခင်ဗျားက လော့နန်နိုင်ငံတစ်ခွင်မှာ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသူဖြစ်ပြီး သာမန်ပြည်သူအများစုကလည်း ခင်ဗျားရဲ့နာမည်ကို သိကြပါတယ်။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ကျန်းလျောင်၊ မြို့စားမင်း ထော့ရှန်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး စစ်ဘေးဒဏ်ကြောင့် အိုးအိမ်စွန့်ခွာ ထွက်ပြေးနေရတဲ့ ပြည်သူတွေကို ကောင်းမွန်စွာ နေရာချထားပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ အဝတ်အစားနဲ့ ရိက္ခာမပြည့်စုံတဲ့ ပြည်သူတွေဟာ ငတ်မွတ်နေကြရတုန်းဖြစ်ပြီး တချို့ဆိုရင် လဲသေကုန်ကြပြီ။ ဒီအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ငါ့နှလုံးသားက တကယ့်ကို နာကျင်ရပါတယ်။ လူဦးရေ ပြန်လည်တိုးတက်လာမှသာ ကျိန်းအူမြို့ဟာ အရင်ကလို ပြန်လည်စည်ကားလာမှာပါ။"

ဝမ်ကျင်း၏ လေသံမှာ ကရုဏာစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ရှိနေကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မဲ့သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မကြည့်ရက်သော သူတော်စင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ပြသလိုက်သည်။

ဤအရာက သူတို့နောက်ကွယ်တွင် လိုက်ပါလာပြီး အဓမ္မလက်နက်ချခိုင်းခြင်း ခံထားရသည့် လော့နန်နိုင်ငံ ဗိုလ်ချုပ်အချို့၏ မကျေနပ်မှုနှင့် ခုခံလိုစိတ်ကို များစွာလျော့နည်းသွားစေခဲ့သည်။ ဤသူတော်စင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လော့နန်နိုင်ငံ၏ စစ်ပွဲကို ကိုင်တွယ်ပုံမှာ ကြည့်ရဆိုးလွန်းလှပေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး သခင်ကြီးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ပျက်ကွက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး ခင်ဗျာ။ သခင်ကြီးရဲ့ ကရုဏာတရားက ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခတွင်းကနေ ကယ်တင်ပေးလိုက်တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဦးချမှုကို လက်ခံပေးပါ သခင်ကြီး။"

ပြောပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဦးချလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးရှိ ထော့ရှန်း၊ ယန်ဖူရှန်းနှင့် အခြားလော့နန်ဗိုလ်ချုပ်များလည်း လိုက်လံဦးချကြသည်။ ဝမ်ကျင်းက မြင်းပေါ်မှနေ၍ လက်ဟန်ပြကာ အားလုံးကို ထခိုင်းလိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး အလေးအမြတ်ပြုနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ပြည်သူတွေကို ပိုပြီး ကယ်တင်နိုင်လေလေ... အဲဒါက ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ။"

ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော လူအများစုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ဝဲလာကြသည်။

"ကဲ... ကျိန်းအူမြို့ရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ခင်ဗျားတို့အားလုံးဆီ အပ်နှံခဲ့ပြီ။ ချန်ကန်း။ တပ်ထွက်မယ်။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်ကြီး။"

စစ်ချီခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ရာပြတ်ဝေးလံသော ခရီးစဉ်ကို ချီတက်ခြင်းသည် တကယ့်ကို ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်။ မြင်းစီးရခြင်းကပင် ပေါင်အတွင်းသားများကို ပွန်းပဲ့ပြီး သွေးထွက်စေနိုင်သည်ဆိုလျှင် ကြမ်းတမ်းကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ကုန်းလမ်းများကို ခြေကျင်လျှောက်ရသည့် လူများအတွက် ဆိုဖွယ်ရာမရှိချေ။

ဝမ်ကျင်းသည် စစ်သည်ငါးထောင်၊ ဒဏ်ရာရစစ်သည်များနှင့် ရိက္ခာပို့တပ်ဖွဲ့များကိုသာ ခေါ်ဆောင်၍ ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ချန်ကန်းက ဦးဆောင်သည်။ ချန်ကန်းသည် သုံ့ပန်းများကို အစောင့်အကြပ်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံရှိသဖြင့် အတော်ပင် ကျွမ်းကျင်လှရာ ဝမ်ကျင်းက ဤစစ်ဗိုလ်ချုပ်ငယ်လေးကို အလွန်သဘောကျသည်။ သူ့ကိုမြင်တိုင်း ယခင်ဘဝက ရှန့်ယွီ၊ လွေပု၊ ပုကျင်းယွင်တို့ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကို သတိရမိစေသည်။

ခရီးချီတက်ရင်း ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်တပ်လုံး ရပ်နားလိုက်ကြသည်။ မြေပုံအရ သူတို့သည် ရေအရင်းအမြစ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုတွင် အနားယူကာ ထမင်းချက်ကြတော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏စစ်သည်များအတွက် ရိက္ခာကို မည်သည့်အခါမျှ ကန့်သတ်ခြင်းမရှိချေ။ စစ်သည်တစ်ဦးစီကို ဇိမ်ခံအစားအစာများ မကျွေးနိုင်သော်လည်း ဗိုက်ပြည့်အောင်မူ ကျွေးမွေးသည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် အခြားနယ်မြေအသီးသီးရှိ စစ်သည်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှပေသည်။

သုံ့ပန်းများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့ကို တမင်တကာ ငတ်ပြတ်အောင် မလုပ်ဘဲ ဗိုက်တစ်ဝက်ပြည့်ရုံ ရိက္ခာပေးထားသည်။ ဤလူများသည် နောင်တွင် သူ့အတွက် လမ်းဖောက်လုပ်ပေးရမည့် အဓိက အင်အားစုများ ဖြစ်သဖြင့် အားလုံးကို ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးမခံနိုင်ချေ။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏တဲအတွင်း၌ ကုရန် အမဲလိုက်လာသော တောကောင်သားကို စားသောက်ရင်း၊ စနစ်ဈေးဆိုင်မှ လဲလှယ်ထားသော အရက်ကောင်းကို သောက်သုံးနေစဉ် ကုရန် ဝင်လာပြီး ချန်ကန်းက တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းကြောင်း လာရောက်အစီရင်ခံသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ချန်ကန်းကို ကြည့်ကာ ဝမ်ကျင်းက လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“လာ... ထိုင်၊ အတူတူ စားရအောင်။”

ချန်ကန်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အရက်အိုးနှင့် အပြင်ဘက်က ကျွတ်ပြီး အတွင်းက နူးညံ့နေသော တောကောင်ကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အရက်နှင့် အသားကင်နံ့ကို အနံ့ခံမိပြီး တံတွေးကို မျိုချလိုက်မိသည်။

“သခင်ကြီး... အထက်လူကြီးနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကြားမှာ စည်းစနစ် ရှိပါတယ်...”

ဝမ်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေနပ်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“ဒီမှာ တခြားသူစိမ်းတွေ မရှိဘူး၊ ဒီလို စည်းစနစ်အသေးအဖွဲတွေကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့။ မြန်မြန်လာပြီး မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း။”

“အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်ကြီး။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကန်းသည် အားနာမနေတော့ဘဲ စားပွဲထံသို့ အားရပါးရ လှမ်းလာပြီး စတင်စားသောက်တော့သည်။ တခြားသူစိမ်းမရှိဘူးဟူသော ဝမ်ကျင်း၏ စကားလုံးများက ချန်ကန်းကို အသိအမှတ်ပြုခံရမှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။ သူသည် စကားအရာတွင် မကျွမ်းကျင်သဖြင့် မည်သို့ဖော်ပြရမှန်းမသိသော်လည်း ဤကျေးဇူးတရားကို နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ချန်ကန်း အသားကင်ကို အငမ်းမရ စားနေသည်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်ကျင်းက စနောက်လိုက်သည်။

“ဖြည်းဖြည်းစားပါ... မင်းဆီကနေ ဘယ်သူမှ လုမစားပါဘူး။ အာရန်တို့လည်း စားပြီးသွားကြပြီ။ ဟားဟား။”

ချန်ကန်း၏ မျက်နှာ ရဲတက်သွားပြီး သူ၏စားသောက်ပုံက ရိုင်းပျသလို ဖြစ်နေသဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ရိုင်းပျသွားပါတယ်။”

“ရပါတယ်... ကြိုက်ရင် ပိုစားပါ။” ဝမ်ကျင်းက အရက်အိုးကို မလိုက်ရင်း

“မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဒီအရက်အိုးဆီကိုပဲ ခဏခဏ ရောက်နေတာ ငါမြင်သားပဲ။ မင်း ဒါကို သောက်ချင်နေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။ သောက်လိုက်လေ။”

ချန်ကန်းက ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြကာ ဝမ်ကျင်းအား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက စစ်ဆင်ရေးထွက်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်တော့မှ အရက်မသောက်ပါဘူး။ အရက်သောက်ပြီးရင် အသိဉာဏ်တွေ မွဲခြောက်သွားပြီး စစ်ရေးသတင်းတွေကို နှောင့်နှေးစေမှာကို အလွန်စိုးရိမ်မိလို့ပါ။ သခင်ကြီးနဲ့အတူ အရက်မသောက်နိုင်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။”

“ဟင်။” ဝမ်ကျင်း အံ့ဩသွားပြီးမှ “ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့အကျင့်ပဲ။ လူတွေက အရက်မူးလာရင် အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်တတ်ကြတာ အမှန်ပဲ။”

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ပထမဆုံးအကြိမ် အရက်မူးပြီး အရှက်ရခဲ့သည့်အဖြစ်ကို သတိရမိကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါဆို အရက်မသောက်ရင် ထားလိုက်တော့။ ပြောစမ်းဦး... မင်း ငါ့ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ။”

ချန်ကန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုး လာတာက သုံ့ပန်းတွေကို စောင့်ကြပ်ခေါ်ဆောင်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ။ ကျွန်တော်မျိုးက အရင်က မန်လော့မျိုးနွယ်စု သုံ့ပန်းတွေကို နန်ယန်ဆီ ခေါ်ဆောင်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ပါတယ်။ အခု ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်မှာ ဒဏ်ရာရစစ်သည်တွေနဲ့ ရိက္ခာပို့တပ်ဖွဲ့တွေကို ဖယ်လိုက်ရင် သုံ့ပန်း ခြောက်သောင်းကျော်ကို စောင့်ကြပ်ဖို့အတွက် စစ်သည် ငါးထောင်ပဲ ရှိပါတယ်။ အကယ်၍ လမ်းမကျယ်ကြီးပေါ်မှာဆိုရင် ပြဿနာမရှိပေမဲ့ တောင်တက်လမ်းကျဉ်းတွေပေါ်မှာဆိုရင်တော့ တချို့လူတွေ ထွက်ပြေးသွားမှာကို စိုးရိမ်ရပါတယ်။”

“ဒါဆို မင်းမှာ ဘာတုံ့ပြန်မယ့် နည်းလမ်းရှိလဲ။”

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမြင်အရတော့... သူတို့တွေ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားအောင်၊ ထွက်မပြေးရဲအောင် လူတစ်စုရဲ့ သွေးကို မြေကျခိုင်းဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။”

“အသေးစိတ် ပြောပြစမ်းဦး။”

ချန်ကန်းက သူ၏ စီမံချက်ကို ရှင်းလင်းတင်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ သုံ့ပန်းတွေနဲ့ အိုမင်းမစွမ်းသူတွေကို ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ၂၀ ယောက် တစ်အုပ်စု တွဲချည်ထားပါမယ်။ လူအိုတွေက သန်မာတဲ့ သုံ့ပန်းလူငယ်တွေရဲ့ အရှိန်ကို နှောင့်နှေးစေမှာဖြစ်လို့ သူတို့ ထွက်ပြေးဖို့ ခက်ခဲသွားပါလိမ့်မယ်။"

"အကယ်၍ အုပ်စုထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလို့ အမိဖမ်းမိရင်... အဲဒီ တစ်အုပ်စုလုံးကို ကွပ်မျက်ပစ်ပါမယ်။"

"ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားသူ ၅ ယောက်ကို အောင်မြင်စွာ တိုင်တန်းနိုင်တဲ့သူကိုတော့... သူတို့ရဲ့ ကြိုးတွေကို ဖြုတ်ပေးပြီး လွတ်လပ်ခွင့် ပေးပါမယ်။"

ချန်ကန်းက ဆက်လက်၍

"ဒီနည်းလမ်းအတိုင်းဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတာနဲ့ ဘေးကလူတွေက မိမိတို့ပါ ပတ်သက်ပြီး သေရမှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် ဒဏ်ခတ်ခံရမှာစိုးလို့ ချက်ချင်း တိုင်တန်းကြပါလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က တကယ်ပဲ လူ ၅ ယောက်ကို တိုင်တန်းပြီး လွတ်လပ်ခွင့်ရသွားရင်တောင် သူတို့ ထွက်ပြေးမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ဟာ ဘေးကလူအားလုံးရဲ့ ဝိုင်းပယ်ခြင်းကို ခံရမှာဖြစ်သလို၊ အတိုင်ခံရလို့ သေသွားတဲ့သူတွေရဲ့ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေကလည်း သူတို့ကို ရန်သူလို သဘောထားပြီး မျက်စိဒေါက်ထောက် စောင့်ကြည့်နေကြမှာ မို့လို့ပါ။"

ဝမ်ကျင်းသည် ချန်ကန်း၏ စီမံချက်ကို နားထောင်ရင်း သူ၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

‘မင်းက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ။ သုံ့ပန်းတွေကို တစ်ကြိမ်ပဲ စောင့်ကြပ်ဖူးတာကို ဒီလောက်အကွက်စုံတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို တွေးမိတယ်ပေါ့။ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်ပြီး ပါးနပ်တဲ့ လူတော်လေးပဲ။ အလွန်ကောင်းတယ်။ ငါ တကယ့်ကို သဘောကျတယ်။’

ဝမ်ကျင်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်ကန်း၏ ပုခုံးကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်... မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်စမ်း။ သွားပြီး အားလုံးကို စီစဉ်လိုက်တော့။”

“အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်ကြီး။”

ဝမ်ကျင်း၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ချန်ကန်းသည် တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် စစ်တဲအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။