အခန်း ၁၃

အခန်း။ ၁၃

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပုလွေမှုအောက်တွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အတွေ့အကြုံကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ဂူယုံတစ်ယောက် သုံးရက်ကြာမှ သတိပြန်လည်လာတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက တကယ့်ကို အေးချမ်းတဲ့ နတ်ပြည်လမ်းခွဲလား"

"သူတောင်းစားတစ်ယောက်က ဘာနတ်ပြည်လမ်းခွဲလဲ။ အဲ့ဒီအရူးစကားတွေ ရပ်ပြီး မြန်မြန်ထစမ်း။ မင်းသေပြီလို့ ထင်ပြီး ဆိုဟွန်း ဘယ်လောက်တောင် လန့်သွားလဲဆိုတာ သိရဲ့လား"

"အား…."

သတိပြန်ဝင်လာသော ဂူယုံသည် အိုယိုရန် ယူပေးသော ရေအေးကို သောက်လိုက်ကာ ဝေဝါးနေသော စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြန်လည်နိုးကြားစေလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"..."

တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသည်။

သူ့ကို ကြည့်နေသော အိုယိုရန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်နှင့် သနားကရုဏာစိတ်တို့ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အသံလှိုင်းပညာ သင်ပေးခဲ့တာ ဆရာကြီးအိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ထိုအချိန်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိရုံမျှနှင့်ပင် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အရာအားလုံး ဝေဝါးသွားရသည်။

အမှန်ပင် သူသည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို စောင့်ကြည့်ရန် အတွင်းအားကိုသုံးကာ နားကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအမှားကြောင့်ပင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပုလွေသံများမှာ ဂူယုံ၏ နားထဲသို့ အတားအဆီးမရှိ တိုးဝင်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂူယုံ တစ်စုံတစ်ခု မှားနေပြီကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

သေရော ဒီကောင်လေးက...

ကိုယ့်ကိုကိုယ် စမ်းသပ်ခံနေရမှန်း သိလိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ အသံလှိုင်းပညာဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင်။

ဂူယုံသည် ခုခံရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ ကိုယ်ကာယနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားခဲ့ပြီးနောက် သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း... တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူပဲ။

စင်ကြယ်သော မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းပညာနှင့် ငါးရက်မဟုတ်ဘဲ ဆယ့်ငါးရက်တိုင်တိုင် အမဲလိုက်ခံရသူ သားကောင်ကဲ့သို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်းပင်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပုလွေကို လက်နက်သဖွယ် ကိုင်စွဲထားသည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ တီးခတ်မှုက အရမ်းဆိုးနေလို့လား”

ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နိုင်သော ထိုသတ္တိက ဂူယုံတစ်ယောက် သူ၏ဘဝတွင် ဤမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် သတ္တဝါမျိုးနှင့် မတွေ့ဆုံဖူးခဲ့ပေ။

မွေးရာပါ လူသတ်သမား။ သိုင်းလောကရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး သုံးပါးက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကာကွယ်ပေးနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... အမှန်ကတော့ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး။

ဂျင်မိသားစု၏ ခမ်းနားလှသော အိမ်တော်တွင် မနေဘဲ ဤမျှဆိုးရွားသော တောင်ပေါ်တဲအိမ်တွင် အဘယ်ကြောင့် နေထိုင်နေရသည်ကို ဂူယုံ သဘောပေါက်သွားသည်။

ကန်ချွန်း၊ ဗီယွန်းဂဲ၊ နှင့် အိုယိုရန်တို့၏ လုပ်ရပ်မှာ ဂျင်ဆူမောက်၏ စေတနာကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းထံမှ ကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ အသံလှိုင်းပညာကို သင်ပေးထားပုံပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ အသံလှိုင်းပညာနဲ့ လူသတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့တော့ သူတို့ မတွေးမိခဲ့ကြဘူး။

တစ်လပြည့်အောင် နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းက သူ့ကို သတိထားစတင်လာပြီဖြစ်၍ ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူဆက်နေလျှင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပိုမိုလှုံ့ဆော်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

"ကြာခဲ့ပြီပေါ့"

ဂူယုံသည် သူ၏ ညစ်ပေနေသော အဝတ်အစားများကြားတွင် ရှာဖွေလိုက်ပြီး စာအုပ်တစ်

အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်၏ အမည်မှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းချုပ်များ စွယ်စုံကျမ်းပင်။

၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် စုစည်းထားသော မှတ်တမ်းနှင့် အဘိဓာန်ဖြစ်ပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသကို မငြိမ်သက်အောင် ဖန်တီးခဲ့သည့် သို့မဟုတ် ဖန်တီးမည့် မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းများ၏ ခေါင်းဆောင်များအကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းပင်။

အလယ်ပိုင်းဒေသ မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းချုပ်များ စွယ်စုံကျမ်းကို ထုတ်လိုက်သည့် ဂူယုံ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အေးစက်စက် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။

"ကျွန်တော် ထွက်သွားတော့မယ်"

"တစ်လတောင် မပြည့်သေးပါဘူး... မင်း အဆင်ပြေပါ့မလား"

ကန်ချွန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် ဂူယုံက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လိုအပ်တာတွေ အားလုံး ရပြီးပါပြီ။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် ပိုကောင်းတဲ့နေရာမှာ တွေ့ကြတာပေါ့။ ဒါဆိုရင်တော့..."

ဘာမျှမပါဘဲ ရောက်လာပြီး ဘာမျှမပါဘဲ ပြန်ထွက်သွားသည့် သူတောင်းစားဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်ပီပီ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ခွာသွားသော ဂူယုံ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကန်ချွန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟူး... ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ ပြီးသွားလို့ တော်ပါသေးရဲ့"

"အဲ့ဒီသူတောင်းစားက ဆိုဟွန်းရဲ့ ပုလွေသံကို ငါတို့ရှေ့တည့်တည့်မှာ နားထောင်မိသွားတာလေ။ အဲ့ဒီအတွက်ကြောင့် သူ ထူးဆန်းတဲ့ ကောလာဟလတွေ လိုက်ဖြန့်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ငါကြားသလောက်တော့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အကြောင်းတွေကို သူ မှတ်မိပုံမရဘူး။ အရမ်းကြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့လေ..."

အိုယိုရန်သည် ဂူယုံ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လက်သည်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကိုက်နေမိသည်။

သူမ၏ စိုးရိမ်မှုမှာ အိုယိုရန်ထံမှ အသံလှိုင်းပညာကို သင်ယူထားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းက ထူးဆန်းသည့် ပုလွေသံများကို တီးခတ်ပြခဲ့သည်ဆိုသော ကောလာဟလကို ဂူယုံ လိုက်ဖြန့်မှာကိုပင်။

အကယ်၍သာ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရင်... "ကောင်းကင်ဘုံ အသံလှိုင်းပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာရဲ့ ပန်းပွင့်" ဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။

အဆိုးဆုံးကတော့... ငါက တစ္ဆေငိုသံ တောအုပ်ရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေပါ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားနိုင်တာပဲ။

မဖြစ်ရဘူး... အဲဒီလိုမျိုး လုံးဝ မဖြစ်ရဘူး... မဖြစ်စေရဘူး။

ဒီဂုဏ်ပုဒ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ငါ ဘယ်လောက်တောင် အနစ်နာခံခဲ့ရလဲ။ အိမ်ထောင်ပြုရမဲ့ဟာကိုတောင် စွန့်လွှတ်ပြီး ငါ ကာကွယ်ထားခဲ့တဲ့ စင်ကြယ်မှုနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေက... အဲဒီ ညစ်ပေစုတ်ပဲ့နေတဲ့ သူတောင်းစားရဲ့ ပါးစပ်ဖျားကြောင့်နဲ့တော့ အဖတ်ဆယ်မရအောင် မပျက်စီးသွားစေရဘူး။

"ဒီအတိုင်းတော့ ထားလို့မရဘူး"

"မ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ"

အိုယိုရန်က ရင်ဘတ်ထဲမှ ပုလွေဖြူကို ထုတ်ယူလိုက်သည့်အခါ ကန်ချွန်း လန့်သွားသည်။

ထိုပုလွေကို ကိုင်ထားသည့် အိုယိုရန်၏ အကြည့်များမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေက ရူးသွပ်သွားပြီ။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကန်ချွန်းသည် တစ်နေရာရာတွင် ရှိနေမည့် ဗီယွန်းဂဲကို ရှာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဗီယွန်းဂဲ ဆရာကြီးအိုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရူးသွပ်သွားပြီ ငါ့ကို ချက်ချင်း ကူညီစမ်း"

"ဖယ်စမ်း အဲ့ဒီသူတောင်းစားရဲ့ ပါးစပ်ကို ထာဝရ ပိတ်ပစ်လိုက်မယ်"

"အေးအေးဆေးဆေး... အေးဆေးနေစမ်းပါ ဗီယွန်းဂဲ မင်း ဒီကြက်ခြေထောက်လို ကောင်စုတ်လေး"

ကန်ချွန်းတစ်ယောက် အိုယိုရန်ကို တားဆီးရန် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဖြင့် လုံးထွေးနေစဉ် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသော ဂူယုံ၏ ခြေသံတို့ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာ ရှိသေးလို့လား ဆရာကြီး"

ဂူယုံသည် သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်ထားသော ဗီယွန်းဂဲကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"အပေါ်မှာ မင်း မြင်ခဲ့သမျှ ခံစားခဲ့သမျှ... အားလုံးကို ဒီနေရာမှာတင် ဖျက်ပစ်လိုက်တော့"

"အချိန်တိုလေးပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ တောင်ပေါ်က နေ့ရက်တွေက ကျွန်တော့်အတွက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေပါ... အဲ့ဒါကို ဖျက်ပစ်ရမယ့် အကြောင်းရင်း ရှိလို့လား"

"လောကကြီး ရှုပ်ထွေးကုန်လိမ့်မယ်"

"လောကကြီး ရှုပ်ထွေးကုန်လိမ့်မယ်ပေါ့..."

ဟုတ်တယ်လေ ဒီကောင်စုတ် ဆိုဟွန်းလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဒီမှာရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလပျံ့သွားရင် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံး အရှုပ်တော်ပုံဖြစ်သွားမှာ။ မလိုအပ်ဘဲ အာရုံစိုက်ခံရရင် ဘိုးဘေးဂိုဏ်းချုပ်များ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ အဖြူရောင်လနတ်ဘုရား နန်းတော်တို့က ငြိမ်နေကြမှာမဟုတ်ဘူး

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ရှိတဲ့ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ခိုင်းနေတာပဲ။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ လုံးဝ မတူညီသည့် အကြောင်းအရာများကို တွေးတောနေကြသော်လည်း စကားပြောဆိုမှုမှာမူ ချောမွေ့စွာပင် ဖြစ်မြောက်နေသည်။

"သခင်လေးဂျင်က အသံလှိုင်းပညာကို သင်ယူထားတာလား"

"ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါ ကောင်းကင်ဘုံ အသံလှိုင်းပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာ၏ ပန်းပွင့်ရဲ့ အသံလှိုင်းပညာပဲ"

ဗီယွန်းဂဲသည် အိုယိုရန်၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို တမင်တကာ အလေးပေး ပြောဆို လိုက်သည်။

ဟီးဟီး... အဲ့ဒီ အားမလိုအားမရနိုင်စရာ အသံလှိုင်းပညာက စိတ်တိုတတ်တဲ့ အိုယိုရန်အဘွားကြီးရဲ့ သင်ကြားမှုပဲပေါ့။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ကောင်းကင်ဘုံ အသံလှိုင်းပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာ၏ ပန်းပွင့်ရဲ့ အနှစ်သာရက အဲ့ဒီအံ့ဖွယ် အသံလှိုင်းပညာထဲမှာ စိမ့်ဝင်နေတာပဲ။

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရည်ရွယ်ချက်ချင်း မတူကြသည့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်းကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဆိုဟွန်းအကြောင်းကို နောက်ထပ် စိတ်မဝင်စားပါနဲ့တော့"

"ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာရမလဲ"

"အသက်"

"အသက် ကျွန်တော့်ကို သတ်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား"

သူ့ကို သတ်ပစ်လောက်သည်အထိ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကာကွယ်ပေးချင်နေတာလား။

ဗီယွန်းဂဲ၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကြောင့် ဂူယုံတစ်ယောက် ကြောက်ရွံ့မှုများ တိုးပွားလာသည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသော အဖြေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသူမှာ ဗီယွန်းဂဲကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

"ဘာ ငါ ဘာလို့ မင်းကို သတ်ရမှာလဲ"

"ဒါဆို အသက်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"မင်း အခုထိ မသိသလို ဟန်ဆောင်နေတုန်းလား"

"ကျွန်တော်လား"

ခေါင်းညိတ်လိုက်သော ဗီယွန်းဂဲသည် ဂူယုံ၏ အနားသို့ ကပ်သွားကာ သူ့ခါးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ သူတောင်းစားဂိုဏ်းက သူတောင်းစားတွေအားလုံးမှာ အမှတ်အသားကြိုးတွေ ပါကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရာထူးကို သိနိုင်ဖို့အတွက် သုံးကြတာလေ"

"ဟိုလေ..."

"ပြီးတော့ ချွန်မိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ငါ ခိုးနိုင်ခဲ့တာကလည်း သူတောင်းစားတစ်ယောက် ပေးခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကြောင့်ပဲ။ ထူးဆန်းတယ် မဟုတ်လား သူတောင်းစားဂိုဏ်းက သူတောင်းစားတွေက မလိုအပ်ဘဲ ပါးစပ်ပိတ်လွန်းကြတယ်။ အထူးသဖြင့် အဖြူရောင်လနတ်ဘုရား နန်းတော်သခင်ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်အကြောင်းက သိသင့်ပေမဲ့ မသိသင့်တဲ့ အချက်အလက်မျိုးလေ။ သူက ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ... ပြီးတော့ ဘာလို့ ငါ့ကို ပေးလိုက်တာလဲ"

ဗီယွန်းဂဲ၏ အကြည့်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုအေးစက်ပြီး စူးရှနေသည်။

"အဲ့ဒါက အဖြူရောင်လနတ်ဘုရား နန်းတော်သခင်ရဲ့ အဆင့်ကို တိုင်းတာဖို့ ငါ့ကို အသုံးချတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အရိပ်မဲ့ သူခိုးတစ္ဆေတစ်ယောက်က ဒေါသထွက်နေတဲ့ အဖြူရောင်လနတ်ဘုရား နန်းတော်သခင်ရဲ့ ဓားချက်အောက်မှာ အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းအတွက် အဖြေရှာဖို့ပေါ့"

ဂူယုံသည် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် ဗီယွန်းဂဲကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဗီယွန်းဂဲဟု အမည်ရသော ဤဆရာကြီးမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"အဲ့ဒီတုန်းက ငါက ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ခိုးနိုင်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ယူမှုနဲ့ပဲ အာရုံရောက်နေလို့ စိတ်မဝင်စားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အသုံးချခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား ဂူယုံ"

"..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ။ အခုတော့ မင်းကို သတ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းနဲ့ ငါ နှစ်ယောက်လုံး လိုချင်တာ ရခဲ့ကြပြီလေ"

"ဒါဆို နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်ပေါ့"

"ချွန်မိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်အကြောင်းကို သိနိုင်တဲ့ ထောက်လှမ်းရေးစွမ်းရည်နဲ့ ငါ့လက်ထဲကို အဲ့ဒီသတင်းပေးပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ဘေးကင်းနိုင်မယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်။ နောက်ဆုံးတော့ အဲ့ဒီ အမှတ်အသားမပါတဲ့ ကြိုး... လောကကြီးက ဂူယုံကို စကားများသလောက် ဗဟုသုတရှိတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ကောင်းထင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်"

ဂူယုံ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။

"သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ငါပြောခဲ့တဲ့ အသက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲဆိုတာ"

"လွတ်လပ်ခွင့်"

ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို လွတ်လပ်စွာ ခံစားနေရသော သူ့အသက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဂူယုံသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပခုံးအထက်သို့ မြှောက်ကာ လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ ကျွန်တော် ရှုံးပါပြီ ဆရာကြီးဗီ။ ဒါဆို ဆရာကြီး ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘာလိုချင်တာလဲ"

"ရိုးရိုးလေးပဲ။ ဂျင်ဆိုဟွန်းနဲ့ ပတ်သက်တာ အကုန် မေ့ပစ်လိုက်။ မဟုတ်ဘူး ငါပြောတဲ့အတိုင်း သူ့အကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ပေး"

"အဲ့ဒါဆို လုံလောက်ပြီလား"

"ဟုတ်တယ်"

"ဒါဆို သခင်လေးဂျင်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကို ဘယ်လို ရေးပေးရမလဲ"

"မင်း အသက်လို တန်ဖိုးထားတဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသ သိုင်းသမားများ စွယ်စုံကျမ်းထဲမှာ ဒါကို ရေးလိုက်"

ဗီယွန်းဂဲသည် လက်ပိုက်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံအောက်မှာ အပျင်းဆုံးလူ၊ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိ၊ ဂျင်မိသားစုရဲ့ အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေး"

ဗီယွန်းဂဲနှင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရယူပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာသော ဂူယုံသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ကာ သူ၏ အလယ်ပိုင်းဒေသ သိုင်းသမားများ စွယ်စုံကျမ်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်းပဲ ရေးမယ်လို့ ကတိပြုခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အစွန်းအထင်း ဖြစ်သွားပြီ"

မည်သည့်အရာထက်မဆို မှန်ကန်ရမည့် သူ၏ စွယ်စုံကျမ်းမှာ မဟုတ်မမှန်သော အချက်အလက်များဖြင့် စွန်းထင်းသွားလေပြီ။

ဂူယုံသည် မသိလိုက်ဘဲ စီးကျလာသော မျက်ရည်စက်များကို အတင်းထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"ဟင်း..."

ဂူယုံတစ်ယောက် မျက်ရည်များကို သုတ်ဟန်ပြုကာ စာအုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်နေစဉ် လူအုပ်စုတစ်စု သူ၏အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

သူတို့မှာ ဂူယုံကဲ့သို့ပင် သူတောင်းစား ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

သူတို့ထဲမှ အမှတ်အသားကြိုး ငါးချောင်းပါသော သူတောင်းစားတစ်ယောက်က ဂူယုံ၏ အရှေ့သို့ လာရောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဌာနခွဲခေါင်းဆောင်က ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

"ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို ရှာနေတယ်"

ခေါင်းမော့လိုက်သော သူတောင်းစားက အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်"

"ဟားဟား အဘိုးကြီးကန် မင်းဆံပင်တွေ ဘာဖြစ်လာတာလဲ"

တောင်ပေါ်တဲသို့ ပြန်ရောက်လာသော ဗီယွန်းဂဲသည် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေသော ကန်ချွန်းကို မြင်သည့်အခါ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီကြက်ခြေထောက်လို ကောင် ဘယ်သွားနေတာလဲ။ မင်း ပျောက်သွားလို့ ငါတစ်ယောက်တည်း ဂူယုံကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဆရာကြီးအိုကို တားခဲ့ရတာ မောလှပြီ"

"ငါ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု လုပ်နေတာ။ အိုယိုရန်ရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

"တဲထဲမှာ နေနေတယ်"

"သူ့ကံတရားပဲလေ။ သူကိုယ်တိုင် သင်ပေးချင်လို့ သင်ပေးတာပဲ ကောင်းကောင်းသင်ပေးခဲ့ရမှာပေါ့"

ကျွီ….

တဲတံခါး ပွင့်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အိုယိုရန် ထွက်လာသည့်အခါ ဗီယွန်းဂဲတစ်ယောက် ဖြူဖျော့သွားသော မျက်နှာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် စကားမှားသွားလို့ပါ"

"နောက်တစ်ခါ စကားမှားကြည့်... မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို ဘယ်တော့မှ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်။ နားလည်လား"

ဗီယွန်းဂဲနှင့် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကန်ချွန်းတို့မှာ တစ်ချိန်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ရှူး….

အိုယိုရန်သည် တံခါးကို ပိတ်ကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မျက်တောင်ခတ်ရင်း ပါးစပ်ကို တင်းတင်းပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

အဲ့ဒီ ဂူယုံဆိုတဲ့ အရူးကြောင့် ငါ သေမလိုဖြစ်ခဲ့ရတာ တောက်….

သာမန်ဆိုလျှင် သူသည် ဂူယုံ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ရေးအချက်အလက်နှင့် သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ချင်မိသည်။

သို့သော် ဗီယွန်းဂဲ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုသည်မှာ အသုံးပြုတတ်လျှင် ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်နှင့် တူသည်။ သိသူနည်းလေလေ ဓားက ပို၍ ထက်မြက်လေလေဖြစ်သည်။

ဗီယွန်းဂဲသည် သူတစ်ယောက်တည်း သိသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လက်ရှိ မတရားမှုများကို သည်းခံနေရသည်။

ထိုအတောအတွင်းတွင်မူ ဂျင်ဆိုဟွန်းတစ်ယောက် အဆင်ပြေစွာ ဆန့်တန်းကာ လှဲအိပ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ရရှိသော အားလပ်ရက်ကို ဟောက်ရင်းပင် ပျော်မွေ့နေသည်။

"ဟား"

"ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ရရဲ့လား"

"မရပါဘူး။ အခုထိ လုံလောက်မှု မရှိသေးဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက မြေကြီးပေါ်တွင် ကပ်လျက် ထရန်ပင် အစီအစဉ်မရှိသောကြောင့် ကန်ချွန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးအို မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်... မင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား"

"ဟား"

ဆရာကြီးသုံးပါးထဲတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေနိုင်သူမှာ အိုယိုရန်တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

နေရာမှ လူးလဲထလာပြီး မေးစေ့ကို ကုတ်လိုက်ရင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်ရမလဲ"

သူ့အမေးကြောင့် ကန်ချွန်းနှင့် သူ၏နောက်မှ ရောက်လာသော ဆရာကြီးနှစ်ပါးတို့သည် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ပုံစံမှာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသော ဂျင်ဆိုဟွန်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"အခုကစပြီး မင်းရဲ့ ဆရာတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့က မင်းကို ငါတို့ တတ်သမျှ အကုန် သင်ပေးတော့မယ်"

"အာ..."

ရွှေ့ဆိုင်းထားခဲ့သော သင်ကြားမှုများ အားလုံးကို ပေးအပ်မည့် အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ကုန်းကုန်းကွကွ ဖြစ်နေသည့် ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်း အခုထိ ကြုံတွေ့ခဲ့တာတွေထက် နှိုင်းယှဉ်လို့မရလောက်အောင် ပိုခက်ခဲပြီး ပိုနာကျင်လိမ့်မယ်။ မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ဒါဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် အချိန်ဆွဲစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ချက်ချင်း စကြရအောင်"

"နားလည်ပါပြီ"

ခဏအကြာတွင် သူတို့နေထိုင်ရာ တောင်ပေါ်တဲလေးနှင့် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် ဆရာကြီးသုံးပါးက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ယခင်က မပြဖူးသော အလေးအနက်၊ တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်ရမလဲ"

ကန်ချွန်းသည် လည်ချောင်းကို တစ်ချက်ရှင်းလိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း စင်ကြယ်သော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရှေ့က တောင်ထိပ်တွေကို မြင်လား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တောင်ထိပ်သုံးခုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ် မြင်ပါတယ်"

"အဲ့ဒီ တစ်ခုစီတိုင်းမှာ မင်းရဲ့ ဆရာတွေက ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီလက်ဆောင်တွေအားလုံးကို ရသွားမယ်ဆိုရင် မင်း အလိုချင်ဆုံးအရာကို ရလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော် အလိုချင်ဆုံးအရာ ဟုတ်လား"

မျက်တောင်ခတ်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကန်ချွန်းက ပြုံးပြလိုက်သည်။

"တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားဖို့ပဲ"