အခန်း ၁၄

အခန်း။ ၁၄

"ဟူးးးးးးး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ နှာခေါင်းသေးသေးလေးကို ပွတ်သပ်ကာ တောင်ပေါ်၏ သန့်ရှင်းသော လေကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"လွတ်လပ်ခြင်းရဲ့ အနံ့ပဲ"

ပြက္ခဒိန်အရ ဆိုလျှင် ငါးနှစ်။

အရာရာ ပြည့်စုံသော်လည်း လိုအပ်ချက်များရှိနေသည့် ဂျင်မိသားစု၏ ခမ်းနားလှသော အိမ်တော်ကြီးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လုပ်အားခိုင်းစေခြင်းခံရကာ တောင်ပေါ်၌ ပိတ်မိနေခဲ့သည့် အချိန်ကာလပင်။

"ဟီးဟီးဟီး... နောက်ဆုံးတော့ နောက်ဆုံးတော့"

ခုန်ပေါက်မတတ် ပျော်ရွှင်နေသော နှလုံးသားကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ရင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်သုံးခုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မူလဘဝဆီကို ပြန်သွားတော့မယ်"

ယခုဆိုလျှင် ကောင်လေးအတွက် တံခါးသုံးပေါက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ပထမဆုံးအနေနှင့် အနိမ့်ဆုံးတောင်ထိပ်တွင် အိုယိုရန်၏ လက်ဆောင်ကို ဝှက်ထားသည်။ သပ်ရပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသော အဖြူရောင်အဝတ်စကို လိုက်၍ တောင်ကို တက်လာသည့်

အခါ အရပ်ရှစ်မျက်နှာစလုံးမှ အိုယိုရန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အိုယိုရန်၏ အရပ်ရှစ်မျက်နှာ အသံလှိုင်းပညာပင်။

"အခုကစပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်ကို ခြေမချခင်အထိ မင်း ပုလွေကို တီးတာ မရပ်ရဘူး။ ဘယ်တေးသွားကို တီးရမလဲဆိုတာ မင်း ခဏနေရင် သိလာလိမ့်မယ်။ ခဏလေးတောင် တွန့်ဆုတ်နေမိရင် မင်း သွေးအန်ပြီး ချက်ချင်း လဲကျသွားလိမ့်မယ်"

အရပ်ရှစ်မျက်နှာစလုံးမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသော အိုယိုရန်၏ အသံတွင် ခိုင်မာသော သတိပေးချက် ပါဝင်နေသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပုလွေကို ထုတ်လိုက်သည့်အခါ တောင်တစ်ခွင်လုံးမှ ငြိမ်သက်နေသော ပုလွေသံများ စတင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဒါက...

ဂျင်ဆိုဟွန်း အသက်ကို တိုတိုနှင့် ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ကာ ပုလွေကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကပ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် အိုယိုရန်ထံမှ သင်ယူခဲ့ရသည့် သင်ခန်းစာများ ပေါ်လာသည်။

အသံလှိုင်းပညာရဲ့ အခြေခံဟာ အသံပဲ။ ပြီးတော့ အသံမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အသံလှိုင်းပညာဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ရှားစေတဲ့ သိုင်းပညာတစ်ခုပဲ။

အသံလှိုင်းပညာသည် စတင်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း ကျွမ်းကျင်ရန် ခက်ခဲရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင်။

ရန်သူကို ထိခိုက်စေပြီး စိတ်နှင့် ကိုယ်ကို ချုပ်နှောင်သည့် အခြားသိုင်းပညာများနှင့် မတူဘဲ အသံလှိုင်းပညာသည် အသံထဲတွင် ခံစားချက်များကို ထည့်သွင်းကာ နားထောင်သူ၏ စိတ်နှလုံးကို အလိုရှိသလို လှုပ်ရှားစေရသည်။

အသံထဲမှာ အတွင်းအားကို ထည့်သွင်းပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နဲ့ကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်တာက အဆင့်နိမ့်သူတွေရဲ့ အလုပ်ပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အသံထဲမှာ ထည့်သွင်းပြီး ပေးပို့တာက အဆင့်လတ်သူတွေရဲ့ အလုပ်။ နားထောင်သူရဲ့ စိတ်နှလုံးကို အလိုရှိသလို လှုပ်ရှားနိုင်တာကတော့ အသံလှိုင်းပညာရဲ့ အဓိကအချက်ပဲ"

နားထဲတွင် ကြားနေရသည့် ငြိမ်သက်သော်လည်း ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော တေးသွားကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်ရသည်။

သတိထား….

သာမန်အတိုင်းသာ အိုယိုရန်၏ ပုလွေမှုတွင်သာ မြောပါသွားမည်ဆိုလျှင် တစ်ခဏအတွင်း သူ၏ စိတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။ တွေးတောပြီးသည်နှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း ပုလွေကို စတင် တီးခတ်လိုက်သည်။

တိုက်ရိုက်တော့ တိုက်ခိုက်လို့ မရဘူး။

သူ၏ အသံလှိုင်းပညာမှာ အိုယိုရန်လောက် မနက်ရှိုင်းသေးသောကြောင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ လိမ့်ဆင်းလာသော ကျောက်တုံးကြီးကို လက်ဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ပင်။

အသံလှိုင်းပညာဆိုတာ စီးဆင်းမှုပဲ။

ပါးပြင်ကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး ဆံပင်ကို ယားယံစေကာ ထွက်ခွာသွားသော လေပြေကဲ့သို့ပင်။

အသံလှိုင်းပညာဆိုတာ စီးဆင်းမှု ဖြစ်ကာ အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှ တိုက်ခတ်လာသော အိုယိုရန်၏ အသံလှိုင်းပညာကို ရင်ဆိုင်မည့်အစား ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူမဖန်တီးထားသော စီးဆင်းမှုကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စီးဆင်းမှု ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အူ….ဝူ……..

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပုလွေမှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံမှာ တစ္ဆေငိုသံကဲ့သို့ ထူးဆန်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူဖန်တီးလိုက်သော စီးဆင်းမှုမှာ အိုယိုရန်၏ အသံကို ထိခိုက်စေခြင်း သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်

ခြင်း မရှိဘဲ ထိုအသံကို လက်ခံကာ သူ၏ အသံကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရောယှက်လိုက်သည်။

အိုယိုရန်၏ လှပသော လေသံနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ထူးဆန်းသော လေသံတို့ ပေါင်းစပ်မိပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ အတွဲစတင်လာတော့သည်။

စတင်လိုက်ပြီဆိုရင်... ငါ မရပ်နိုင်တော့ဘူး။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပုလွေကို တီးခတ်ရင်း တောင်ထိပ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သွားသည်။

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း အိုယိုရန် ဖန်တီးထားသော အသံလှိုင်းပညာတို့သည် တောင်ထိပ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ပြင်းထန်စွာ စီးဆင်းနေသည်ကို သူ ခံစားရသည်။

မျက်စိမှိတ်လိုက်တာပဲ ပိုကောင်းမယ်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း မျက်စိမှိတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော စီးဆင်းမှုဖြစ်သည်။

နားဖြင့် နားထောင်ကာ အရေပြားဖြင့် ခံစားပြီး သူ၏ အာရုံအားလုံးကို အိုယိုရန်၏ ဖျော်ဖြေမှုဆီသို့ စူးစိုက်လိုက်သည်။

တပ် တပ်…..

အစပိုင်းတွင် နှေးကွေးနေသော သူ၏ ခြေလှမ်းတို့မှာ တေးဂီတနှင့်အညီ ပေါ့ပါးသွက်လက်လာပြီးမှ တစ်ဖန် ပြန်နှေးကွေးသွားသည်။

တောင်ထိပ်သို့ တက်နေရင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသော အိုယိုရန်၏ အသံလှိုင်းပညာကို အံတု၍ ပုလွေကို ကြိုးစားတီးခတ်နေသည်။

ပြိုင်ဘက်၏ အသံမြန်လျှင် သူက ပိုမြန်အောင် တီးခတ်ပြီး နှေးသွားလျှင် သူကလည်း ပိုနှေးအောင် တီးခတ်သည်။

သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းသာ အိုယိုရန်နှင့် နည်းနည်းလေးမျှ ကွဲလွဲသွားလျှင် သူ ချက်ချင်း လဲကျသွားပေလိမ့်မည်ဖြစ်၍ နဖူးတွင် ချွေးစက်များ တောက်လျှောက်ကျလျက် အာရုံစိုက်နေရသည်။

တောင်ထိပ်၏ တစ်ဝက်လောက်သို့ ရောက်သောအခါ အိုယိုရန်၏ တီးခတ်မှု ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

အို

အံ့အားသင့်သွားသူမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲ"

မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မျက်တောင်ခတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်

လိုက်သည်။ အိုယိုရန်ကို မမြင်ရတော့သလို တီးခတ်သံများကိုလည်း မကြားရတော့ပေ။

"အာ ဒီလောက်ထိ ရောက်လာရင် အောင်မြင်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဆရာကြီးအိုဆိုတော့လည်း ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့"

စိတ်ဆိုးသည့်အခါ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ဆရာကြီး ဖြစ်သော်လည်း ပုံမှန်ဆိုလျှင် အိုယိုရန်သည် သူ့ကို အချစ်ဆုံးသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ ပုလွေကို ခါးပတ်တွင် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ဆရာကြီး ဘယ်လို လက်ဆောင်တွေ ပြင်ဆင်ထားမလဲ မသိဘူး"

အိုယိုရန်၏ စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ယုံကြည်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မြားတစ်စင်းအလား တောင်ထိပ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးတက်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာသော ဂီတသံကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်ခဲသွားသည်။ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ရေစိမ်ခံထားသော ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ ပျော့ခွေသွားသည်။

"အူး..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ရင်းနှီးနေသော တေးသွားကို ကြားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

ဒီ အသံစဉ်က... ဆရာကြီးရဲ့ "လေးရာသီ မူးယစ်တေး" မဟုတ်လား

လေးရာသီ မူးယစ်တေးဆိုသည်မှာ အိုယိုရန် ကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားသည့် တေးသွားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရာသီလေးခုကို ဖြတ်သန်းရင်း လောက၏ အရသာကို ခံစားခဲ့ရသော ငှက်ကလေးအကြောင်း ပါဝင်သည်။

နွေဦးဖြင့် စတင်၍ နွေ၊ ဆောင်းဦးတို့ကို ဖြတ်သန်းကာ ဆောင်းရာသီဖြင့် အဆုံးသတ်သည့် ဤတေးသွားသည် အိုယိုရန်၏ အကောင်းဆုံး လက်ရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ခေါက်နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ကို ခံစားရစေကာ သူမကို ကောင်းကင်ဘုံ အသံလှိုင်းပညာရှင် ပန်းပွင့်ဟု ခေါ်ဆိုစေသော အဓိက လက်ရာဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော အံ့ဩဖွယ် တေးသွားတွင် ရှိနေသည့် ပြဿနာမှာ လေးရာသီ မူးယစ်တေးထဲသို့ အတွင်းအားကို ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါတွင် စတင်သည်။

"ခွတ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပျော့ခွေနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းတွန်းအားပေး၍ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော ပုလွေကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဟူး... ဟူး..."

အိုယိုရန်၏ လေးရာသီ မူးယစ်တေးထဲသို့ လွင့်ပါသွားခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန် ဂျင်ဆိုဟွန်းတစ်ယောက် စိတ်အာရုံကို အပြည့်အဝ စုစည်းလိုက်သည်။

မကြာမီပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြောင်းလဲနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို မကျော်လွန်နိုင်သဖြင့် သူ၏ အတွင်းအားများမှာ ရောယှက်ကုန်သည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် အတွင်းအားလမ်းကြောင်းများ နောက်ပြန်စီးဆင်းလာသည်။

ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ငါ တကယ်ပဲ သေတော့မှာပဲ။

တီးခတ်နေရင်း တစ်ခဏမျှ ရပ်လိုက်လျှင်ပင် သွေးအန်ကာ လဲကျသွားလိမ့်မည်ဟူသော အိုယိုရန်၏ သတိပေးချက်မှာ အမှန်ပင်။

စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့်ကြားမှပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အိုယိုရန် ဖန်တီးထားသော စီးဆင်းမှုကို ဖတ်ရှုရန် စိတ်အာရုံကို အပြည့်အဝ စုစည်းလိုက်သည်။

ငါ့တပည့်... မင်း အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ။

အိုယိုရန်သည် တီးခတ်နေရင်းပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းထံမှ အကြည့်မခွာပေ။

သူ၏တပည့်သာ မခံရပ်နိုင်ဘဲ သွေးအန်ကာ လဲကျသွားလျှင် ချက်ချင်း ရပ်တန့်ရန် သူမ ပြင်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်းက လွယ်လွယ်နှင့် မလဲကျချေ။

ခံမနေနဲ့။ မင်း မကွေးရင် ကျိုးသွားလိမ့်မယ်။

အိုယိုရန်က ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ယခုအချိန်တွင် လဲကျသွားစေချင်သည်။

အတင်းအကျပ် ဆက်လက်ခံရပ်နေပါက အတွင်းအားများ နောက်ပြန်စီးဆင်းပြီး အတွင်းကိလေသာ သို့မဟုတ် သွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ကျိုးပဲ့သွားမည့်အစား ပုလွေကို ပြန်လည် တီးခတ်လာသည်။

ပထမအသံမှာ မတည်ငြိမ်သော်လည်း ကြာလေလေ သူ၏အသံမှာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဒါက...

အိုယိုရန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ ဖန်တီးထားသော မုန်တိုင်းထဲတွင် လေပြေညင်းလေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။

မုန်တိုင်းကို တိုက်ခိုက်ရန် အင်အားအလွန်နည်းသော်လည်း ထိုလေပြေလေးမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မုန်တိုင်းထဲမှ လုံးဝ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်လား။

အိုယိုရန်သည် နောက်ဆုံးရာသီဖြစ်သည့် ဆောင်းရာသီသို့ ကူးပြောင်းလိုက်သည်။

အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းပြီး အေးစက်လှသော တေးသွားပင်။

ရှူးးး

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရေခဲမတတ် အေးစက်သွားသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း ပုလွေကို လွှတ်ချမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဆောင်းရာသီပဲ။

သူသည် နေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အသက်ကို ရှူလိုက်သည်။

ကောင်းပြီ လုပ်ရုံပဲပေါ့။

နူးညံ့သော လေပြေကဲ့သို့ အသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤအချက်ကြောင့် အိုယိုရန် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လေးရာသီ မူးယစ်တေးကို တီးနေတာလား။

သူမ သင်ပေးခဲ့သော တေးသွားပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တီးခတ်ရန် အလွန် အဆင်မပြေပေ။

သူမ၏ တီးခတ်မှုမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်နေသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စီးဆင်းမှုကို ရုတ်တရက် ထည့်သွင်းလိုက်ခြင်းပင်။

ဒီကောင်... တော်တော်သတ္တိကောင်းတာပဲ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသာ အနည်းငယ်မှားသွားလျှင် သူမ၏ စီးဆင်းမှုထဲတွင် ဝါးမြိုခံရပြီး စိတ်နှင့် ကိုယ် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမ ရပ်လိုက်လျှင်လည်း နှစ်ဦးလုံး၏ စီးဆင်းမှုများ ရောယှက်သွားပြီး အန္တရာယ်ရှိနိုင်သဖြင့် သူမသည် မကြိုက်သော်လည်း တီးခတ်မှုကို ဆက်လက် အဆုံးသတ်လိုက်ရသည်။

ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်မသွားနဲ့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့။

နှစ်ဦးသား၏ ဖျော်ဖြေမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ နှစ်ယောက်လုံး ပုလွေကို နှုတ်ခမ်းမှ ခွာလိုက်ကြသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပက်လက်လှန်လျက် အမောတကော အသက်ရှူနေသည်။

"ဟား... ဟား... ငါ... ငါ တကယ် သေတော့မလို့ပဲ"

"...ပြီးသွားပြီလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက လှဲနေရင်းပင် အိုယိုရန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအရူးနဲ့ ဒီမာနကြီးတဲ့ကောင် ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာလဲ မင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ တကယ်မသိဘူးလား"

"ကျွန်တော် သိပါတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်း အနိုင်နိုင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုမလုပ်ရင် ကျွန်တော် ခံနိုင်မယ် မထင်ဘူးလေ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အဖြေကြောင့် အိုယိုရန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သူသာ မလိုက်လာခဲ့လျှင် အိုယိုရန် ဖန်တီးထားသော ဆောင်းရာသီ တေးသွားက သူ့ကို ရေခဲတမျှ အေးစက်စေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ အေးခဲသွားစေလိမ့်မည်။

အိုယိုရန်သည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက တောင်ထိပ်ကို အောင်မြင်စွာ တက်နိုင်ခဲ့တဲ့ တပည့်အတွက် ဆရာ့ရဲ့ လက်ဆောင်ပဲ"

သူမ ပေးလိုက်သည်မှာ အကောင်းဆုံးသော သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ပုလွေအသစ် ဖြစ်သည်။

"နာမည်က အနက်ရောင် ဆီးနှင်းအသံတဲ့"

"ဝါး"

"ငါ တီးကြည့်လို့ ရမလား"

"အခုတော့... တခြား ဆရာတွေ စောင့်နေမှာမို့လို့ နောက်တစ်ခါမှပဲ တီးတော့လေ"

"အာ ဟုတ်ကဲ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ထွက်သွားသည့်အခါ အိုယိုရန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဟူး... တော်သေးတာပေါ့။ ငါတောင် သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်တော့မလို့ပဲ။

သူမသည် သူ့ကို လမ်းပြပေးလိုက်ပြီးနောက် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နောက်ထပ် တောင်ထိပ်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

တောင်ပေါ်တွင် စားပွဲတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရပြီး စားပွဲပေါ်တွင် အနီရောင် အဝတ်စရှည်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒါက..."

အနီရောင် အဝတ်စကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေစဉ် ဗီယွန်းဂဲ ရောက်လာသည်။

သူ့ခါးတွင် အပြာရောင် အဝတ်စတစ်ခုကို အမြီးကဲ့သို့ ချည်ထားသည်။

"ဒါ... ဖမ်းတမ်းကစားနည်းလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အမေးကို ဗီယွန်းဂဲက ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မှန်တယ် ကောင်လေး"