အခန်း ၁၆

အခန်း။ ၁၆

"မင်း တောင်ထိပ်ကို မတက်ခင်မှာ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး"

အိုယိုရန်၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းတစ်ယောက် စိတ်ကြိုက် အနားယူလိုက်သည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းအတွက် လုံလောက်သော အနားယူခြင်းဆိုသည်မှာ ငါးရက်ခန့် လှဲလျောင်းပြီး ပျင်းရိနေခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းပင်။

ထိုအခါ သူသည် တစ်ပတ်လုံးလုံး လှုပ်ရှားမှုအနည်းဆုံးဖြင့် ပျင်းရိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဆရာနှစ်ပါးက သူ့ကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းသလို တောင်ထိပ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေရမည့် ကန်ချွန်းကလည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ရှာဖွေခြင်း မရှိပေ။

"တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်"

ကြီးမြတ်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်မှ ကိုယ့်အလိုလို ထကာ တဲပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒီအချိန်ဆိုရင် ဆရာကန်က ဘာလို့ မလာသေးတာလဲဆိုပြီး ငါ့ကို အော်ဟစ်နေရမှာ..."

သို့သော် တစ်ခုခု လွဲနေကာ ကန်ချွန်းက မလာသလို အိုယိုရန်နှင့် ဗီယွန်းဂဲကလည်း သူ့ကို လိုသလောက် အနားယူခွင့်ပေးထားသည်။

ကျေးဇူးတင်စရာ တစ်ပတ်တာ အနားယူခွင့် ရလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ဘတ်တစ်နေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ အသက်ရှူရ ကြပ်နေသည်။

"လုံလောက်အောင် အနားယူပြီးပြီလား"

ကုတင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေခဲ့သော ဂျင်ဆိုဟွန်း တဲပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အခါ ဗီယွန်းဂဲက ချဉ်းကပ်လာသည်။

"အနားယူပြီးပါပြီ... ဒါပေမဲ့ မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ခံစားရတယ်"

"အင်း..."

"တစ်ပတ်လုံး လှဲလျောင်းပြီး ပျင်းရိနေခဲ့တာတောင် မလုံလောက်သေးဘူးလား" ဟု အော်ဟစ်သင့်သည့် ဗီယွန်းဂဲက ယခုတော့ နူးညံ့စွာ ပြုံးနေသည်။

ထိုအခါမှ ဂျင်ဆိုဟွန်း တစ်ခုခု မှားနေမှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"အမ်... ဆရာကြီးဗီ"

"ပြောလေ"

"ကျွန်တော်... မကြာခင် သေတော့မှာလားဗျ"

"..."

မနက်စောစောစီးစီး ရူးကြောင်ကြောင် မေးခွန်းထုတ်လျှင် အော်ဟစ်မည့် ဗီယွန်းဂဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုမှ အဖြေကို ရလိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။

"ဆ ဆရာကြီးကန်က ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား"

"အဲ့ဒါက... ဖြစ်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး"

ဗီယွန်းဂဲ၏ အသံ တုန်ရီနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် အလောတကြီး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထုပ်ပိုးစရာ ပစ္စည်းမရှိသဖြင့် အိုယိုရန်ပေးသော ပုလွေနှင့် ဗီယွန်းဂဲပေးသော အိတ်ငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ ဆရာနှစ်ပါးအား လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"ဆရာနှစ်ပါးရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဆရာကြီးကန်ကိုလည်း ကျွန်တော့်ကိုယ်စား..."

"ကိုယ်တိုင် သွားပြောလိုက်တာ ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူ၏ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကန်ချွန်း၏ အသံကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လည်ပင်းမှာ ကြုံဝင်သွားသည်။

"ဆ ဆရာကြီးကန်"

"ငါက စောင့်လိုက်တာ မင်းမလာလို့ လာကြည့်တာ... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ"

"ဟားဟား... အိမ်တော်မှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ကြားလို့ သွားကြည့်မလို့ပါ။ ခဏလောက် သွားခွင့်ပြုပါဗျာ။ တစ်နေ့အတွင်း ပြန်လာခဲ့ပါမယ်"

"ဟားဟား မရဘူး"

"..."

"အခုကစပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်အေးစက်သော ကန်ချွန်း၏ အသံကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သတ်ကွင်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံရသော တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ပုခုံးများ ချ၍ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လမ်းတွင် ဆရာနှစ်ပါးကို အကူအညီတောင်းသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သော်လည်း ကန်ချွန်း၏ ကြိုတင်မှာကြားချက်ကြောင့် အိုယိုရန်နှင့် ဗီယွန်းဂဲတို့မှာ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်ကြသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံရစဉ် အိုယိုရန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အချင်းချင်းရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်ဖို့ သဘောတူခဲ့ကြတာမို့လို့ ဒီတစ်ခါတော့ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆိုဟွန်းသာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခဲ့ရင်တော့... ငါ ရပ်ကြည့်နေမှာမဟုတ်ဘူး"

အိုယိုရန်၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ဗီယွန်းဂဲက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို ငါ့ကို ပြောမယ့်အစား ကန်ချွန်းကို သွားပြောလိုက်ဦး"

"ဟူး... တကယ်ပဲလား ဆရာကြီးကန်က ဆိုဟွန်းကို မနာကျင်စေရဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား"

"သူ့ကိုတော့ မသတ်ပါဘူး"

"ဘာ"

"ဆိုဟွန်းက မင်းတို့ရဲ့ အသံလှိုင်းပညာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ထည်ပညာကို စမ်းသပ်ခံရင်းတောင် အကြိမ်ကြိမ် အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံခဲ့ရတာ။ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ထိခိုက်ခဲ့ရတာပဲ။ ကန်ချွန်းရဲ့ လူသတ်သိုင်းတွေနဲ့ဆိုရင် ပိုဆိုးမှာပေါ့"

ဗီယွန်းဂဲက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"လူသတ်သိုင်းတွေကို စမ်းသပ်မယ့်နေရာမှာ... သူ မနာကျင်ဘူးဆိုတာ မင်း တကယ် ယုံကြည်ရဲ့လား"

"..."

အိုယိုရန်၏ တိတ်ဆိတ်သွားမှုကြောင့် ဗီယွန်းဂဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

"ငါတို့... ဆိုဟွန်းရဲ့ ပါရမီကိုပဲ ယုံကြည်ရတော့မှာပဲ"

နောက်ဆုံးတောင်ထိပ်ရှေ့တွင် ကန်ချွန်းက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ပျံသန်းသောဓားဆယ်လက် ပေးအပ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အသွားထက်မြက်သော စစ်မှန်သည့် ဓားများပင်။

"သင်ပေးခဲ့သမျှကို မှတ်မိရဲ့လား"

"ဟုတ်ကဲ့ မှတ်မိပါတယ်"

"တစ်ခါပဲ ပြောမယ်။ မင်း သင်ယူခဲ့သမျှ ကောင်းကင်ပျံဓားဆယ်လက်ပညာရပ်အားလုံးကို သုံးရလိမ့်မယ်"

ကန်ချွန်းက သူ၏ ပျံသန်းသောဓား ကိုးလက်ကို ယူကာ ကျောပေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းဆီကို ဓားကိုးလက် ပစ်မယ်။ အဲ့ဒီဓားကိုးလက်စလုံးကို ပိတ်ဆို့ပြီး နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဓားတစ်လက်နဲ့ ငါ့ကို ပစ်ပေါက်နိုင်ရင်... မင်း နိုင်မယ်"

ရှင်းပြပြီးနောက် ကန်ချွန်းသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော အကွာအဝေးအထိ ခွာလိုက်သည်။ ကန်ချွန်းသည် ပထမဆုံးဓားကို လက်ထဲကိုင်လိုက်သည်။

"အာရုံစိုက်ထား ပထမအကွက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပထမဆုံးဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရသည်။

ကန်ချွန်း၏ ဓားမှာ မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးကြားတည့်တည့်ဆီသို့ ရောက်လာသောကြောင့်ပင်။

ချွမ်း….

ဓားနှစ်လက် လေထဲတွင် တိုက်မိပြီး လမ်းကြောင်းလွဲသွားသည်။

ဆရာ တကယ်လုပ်နေတာပဲ...

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုသာ အနည်းငယ် နှေးကွေးခဲ့လျှင် ကန်ချွန်း၏ ဓားချက်အောက်တွင် ဦးခေါင်း နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

"ဒုတိယအကွက်"

ကန်ချွန်း၏ ဓားမှာ လေအရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဦးတည်သည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းလည်း နောက်မဆုတ်ဘဲ ဓားတစ်လက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချွမ်း…..

လမ်းကြောင်းလွဲသွားသော ဓားနှစ်လက်ကို ကြည့်ရင်း ဂျင်ဆိုဟွန်း တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်သည်။

ပိုနီးလာပြီ။

အရှိန်မှာ ပထမအကွက်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ပါဝင်သော အစွမ်းမှာ ကွာခြားသည်။

ကန်ချွန်း၏ဓားက အရင်ထက် ပိုနီးကပ်လာပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားမှာ ပိုဝေးသွားသည်။

"တတိယအကွက်"

တတိယဓားက ပြင်းထန်သော လေဆင်နှာမောင်းသဖွယ် တိုက်ခတ်လာသည်။

“လေစီးကြောင်းအဆင့်”

ဂျင်ဆိုဟွန်းလည်း လေစီးကြောင်း၏ အစွမ်းကို ထည့်သွင်းကာ ဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လေပြင်းများ ဖန်တီးကာ ဓားနှစ်လက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသည်။

ချွမ်း…ချွမ်း….

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားပြီး ဓားနှစ်လက် လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ကန်ချွန်း၏ဓားမှာ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဆရာ့ဓားက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတော့မှာပဲ။

အစွမ်းကို ထိန်းချုပ်နေဖို့ နေရာမရှိတော့ပေ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အတွင်းအားကို အကုန်သုံးကာ စတုတ္ထအကွက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ကန်ချွန်းသည် စတုတ္ထမြောက်ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

"စတုတ္ထအကွက်"

ရှူး ဘန်း….

လျှပ်စီးလက်၏ စွမ်းအားနှင့် အပြာရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပျံသန်းလာသော ကန်ချွန်း၏ဓားကို ဂျင်ဆိုဟွန်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဓားဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဘန်း……

စုစည်းထားသော လေထုမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သည်။

"အူး"

လေဖိအားကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း မျက်လုံးတောင် ဖွင့်၍ မရတော့ပေ။

"ပဉ္စမအကွက်"

အသက်ရှူချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ လျှပ်စီးစွမ်းအား ပါဝင်သော ပဉ္စမမြောက်ဓား ပျံသန်းလာသည်။ အရှိန်မှာ ယခင်ထက် အဆမတန် မြန်ဆန်ပြီး အစွမ်းမှာလည်း မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ ဂျင်ဆိုဟွန်း အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချွမ်…..ဘန်း…..

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိုင်နဲ့သွားပြီး ခါးမှာ နောက်သို့ ကိုင်းကျသွားသည်။

မဟုတ်ဘူး။

ကိုယ်ဟန်ပျက်လျှင် ကန်ချွန်း၏ ဓားချက်အောက်တွင် သေရတော့မည်ကို သိလိုက်သဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခွန်အားရှိသမျှ သုံးကာ ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

ပြီးနောက် ဆဋ္ဌမအကွက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဓားကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

"ဆဋ္ဌမအကွက်"

ဆဋ္ဌမမြောက်ဓား၏ အစွမ်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လေထုကို စုတ်ဖြဲသံနှင့်အတူ လျှပ်စီးအစွမ်းထည့်ထားသော ဓားမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းလည်း အတူတူပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ချွမ်….အန်း….

ဓားနှစ်လက် တိုက်မိသည်ဟု မထင်ရလောက်အောင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။

"ဖူးးး"

ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာသည်။

"ဖူး ဖူး"

နှုတ်ခမ်းကြားမှ တံတွေးနှင့် သွေးများ ရောနှော၍ စီးကျလာသည်။ သုတ်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သတ္တမမြောက်ဓားကို အမြန်ဆွဲယူရသည်။

"သတ္တမအကွက်"

ကန်ချွန်း သတ္တမမြောက်ဓားကို ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဂျင်ဆိုဟွန်း အံ့ဩမိသည်။

သူ တကယ်ပဲ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြံနေတာလား။

ဆဋ္ဌမအကွက်မှာပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဓားသုံးလက် ကျန်ရှိနေသေးကာ ယခုအထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံအရ ကျန်ရှိနေသည့် သုံးကွက်တွင် မည်သို့မျှ ဖော်ပြ၍မရသော စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေမည်မှာ သေချာသည်။

ငါ ဒါကို သဘောမပေါက်ရင် သေရလိမ့်မယ်။

ကန်ချွန်းသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ သတ္တမမြောက်ဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းလည်း ရက်စက်စွာ ပျံသန်းလာသော ထိုဓားကို ရင်ဆိုင်ရန် သူ၏ဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချွမ်း…ဘန်း….ဘန်း…

ဂျင်ဆိုဟွန်း ယိုင်နဲ့သွားပြီး သွေးများ အန်ထွက်လာသည်။

တစ်ဖက်မှ လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်ရှုနေသော အိုယိုရန်မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဝင်တားရန် ပြင်သော်လည်း ဗီယွန်းဂဲက သူမ ပုခုံးကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ဘာလုပ်နေတာလဲ ဒီအတိုင်းဆို ဆိုဟွန်း သေလိမ့်မယ်။

ဆိုဟွန်းကို ယုံကြည်လိုက်စမ်းပါ။ သူက ဒီလောက်နဲ့ ကျိုးပဲ့သွားမယ့် ကောင်မျိုး မဟုတ်ဘူး။

နှစ်ဦးသား အသံမဲ့ စကားပြောနေစဉ်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အနိုင်နိုင် ပြန်ထလာပြီး တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် အဋ္ဌမမြောက်ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။

အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်သူက အနိုင်ရတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားဖူးလား။

ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်တဲ့သူက အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

ဟုတ်တယ်။ သိုင်းပညာမှာလည်း အတူတူပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဆရာသမားတွေက ပထမအကွက်ကို တပည့်တွေကို ပေးလေ့ရှိကြတယ်။ ပထမအကွက်က ဘာလို့ အရေးကြီးလဲ သိလား။

အမ်... ပထမဆုံး တိုက်တဲ့သူက သူ့ရဲ့ စီးဆင်းမှုအတိုင်း ဆက်တိုက်နိုင်လို့ မဟုတ်လား။

ဟားဟား မှန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မှန်တယ်။ ပျံသန်းသောဓားပညာမှာ ပထမအကွက်ကို ရယူဖို့က အထူးအရေးကြီးတယ်။ ငါတို့က တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူနိုင်တဲ့သိုင်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူတွေ။ တစ်ကွက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ရန်သူကို သတ်ပစ်မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့...

"ကျွန်တော်... သေရလိမ့်မယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ကန်ချွန်း၏ သင်ကြားမှုကို ပြန်သတိရကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကန်ချွန်း ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဂျင်ဆိုဟွန်းက အရင်ဆုံး ဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးအစွမ်းနှင့် ပျံသန်းလာသော ဓားကို ကြည့်ရင်း ကန်ချွန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့... တော်တော်ကြာမှ သဘောပေါက်တဲ့ တပည့်ဆိုးလေးပဲ"

ကန်ချွန်း၏ဓားက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ဓားကို ထိခိုက်လိုက်သည့်အချိန် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ့နေရာမှ ဓားနှစ်လက်ကို ဆွဲယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှတ်ချလိုက်သည်။

လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် နဝမမြောက်ဓားကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ပျံဓားဆယ်လက် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လက်ဖဝါး ကောင်းကင်တူးဖော်ခြင်း"

ကောင်းကင်သို့ မြောက်တက်သွားသော ဓားမှာ ဦးတည်ချက် ပြောင်းလဲသွားကာ ကန်ချွန်းဆီသို့ ဧရာမ တူးဖော်စက်ကြီးတစ်ခုအလား ပြုတ်ကျလာသည်။ ၎င်းကို ကြည့်ရင်း ကန်ချွန်းမှာ ပျော်ရွှင်နေဟန်ဖြင့် ပြုံးသည်။

"ကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ကန်ချွန်း၏ နောက်ဆုံးဓားကို သုံးလိုက်အောင် အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင်။

ပျံသန်းသောဓားပညာရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ။

ဓားဆယ်လက်လုံး ကုန်သွားလျှင် တိုက်ခိုက်စရာ နည်းလမ်းမရှိတော့သည့် အချက်ကို အသုံးချခြင်းပင်။ ကန်ချွန်းမှာ တပည့်၏ ဉာဏ်ရည်ကို ကျေနပ်ကာ သုံးလှမ်းနောက်ဆုတ်ပြီး နောက်ဆုံးဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာပဲ တပည့်"

ကန်ချွန်း၏ဓားက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

ချွမ်း….ဘန်း….

ကန်ချွန်း၏ဓားက ဦးတည်ချက် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လက်ဖဝါးစွမ်းအားဖြင့်...

"ကောင်းကင်တစ်သောင်း ဓားမိုးရေ"

ယခုထိ သုံးခဲ့သမျှ ဓားအားလုံးမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ကန်ချွန်း၏ဓားကို နောက်ယောင်ခံကာ ဂျင်ဆိုဟွန်းအပေါ်သို့ မိုးရေအလား ရွာချလိုက်သည်။

"အူး ဒါက ဆရာ မသင်ပေးခဲ့ဘူးလေ"

လန့်သွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ့ဓားကို ဒိုင်းအဖြစ် သုံးကာ ခေါင်းပေါ်တွင် ကာကွယ်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အိုယိုရန်နှင့် ဗီယွန်းဂဲတို့ ပြေးထွက်လာကြသော်လည်း ကန်ချွန်း၏ဓားများမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းအပေါ်သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ရွာနေပြီဖြစ်သည်။

ချွမ်…ဘန်း…ဘန်း…ဘန်း….

"မင်း အရူးပဲ"

ဗီယွန်းဂဲ ပြေးသွားပြီး ကန်ချွန်း၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ် ဆိုဟွန်းကို တကယ် သတ်ပစ်လိုက်တာလား"

"မင်း မျက်စိကန်နေတာလား"

"ဘာ"

ဗီယွန်းဂဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းတစ်ယောက် မြေပြင်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ဓားများကြား၌ ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လန့်လိုက်တာ"

ဗီယွန်းဂဲ ဒေါသထွက်ကာ ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီ ပြေးသွားကာ ကန်ချွန်းမှာ တစ်ဦးတည်း ကျန်ခဲ့ပြီး သူ့လက်ဗလာကို ငေးကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ဒီအထိ ရောက်လာပြီပဲ"

ဆရာများ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံယူနေရသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ကန်ချွန်းရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဆရာ"

သူ့ခေါ်သံကြောင့် ကန်ချွန်း ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

"အင်း"

"ဒါဆိုရင်... အခုတော့"

ကန်ချွန်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို တောင်အောက်ကို ဆင်းခွင့်ပြုလိုက်ပြီ"