အခန်း ၂၅

အခန်း။ ၂၅

"အား…."

လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဦးခိုက်ထားရသည့် စီးယု၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စီးကျလာသည်။

"ပင်ပန်းနေလား"

နမ်ဂန်းမူယော့၏ မေးခွန်းကြောင့် စီးယုက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မ... မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း အချိန်ဝက်ခန့် ဦးခိုက်ထားရသဖြင့် စီးယု၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ တုန်ရီနေသည်။ စီးယုသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းဆိုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူကမူ မလှုပ်မယှက်ပင်။

ခံလိုက်ဦး ကောင်မလေး။

စီးယုအပေါ် အငြိုးအတေးများစွာ ရှိနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူမကို အပြစ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအပြစ်ပေးခြင်းမှာ သူမကို လျစ်လျူရှုခြင်းပင်။

နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည့် စီးယုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နမ်ဂန်းမူယော့ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသည်။

"ဘာပြောချင်တာလဲ"

စီးယု အပြစ်ပေးခံနေရသည့် အချိန်ဝက်အတွင်း နမ်ဂန်းမူယော့သည် ဘာမျှ မပြောပေ။ ထို့ကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည်လည်း ဘာမျှ မပြောဘဲ လက်ဖက်ရည်ကိုသာ တစ်ငုံချင်း စုပ်သောက်ပြီး မုန့်ကိုသာ ဝါးစားနေသည်။

"မင်း ဓားပျံသူရဲကောင်းဆီကနေ သိုင်းပညာ သင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ငါက အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး စကားပတ်လည်ရတာ မကြိုက်ဘူး။ ဒါကြောင့် တိုက်ရိုက်ပဲ မေးမယ်"

စကားကို ဆက်ပြောရန် ပြင်နေသည့် နမ်ဂန်းမူယော့သည် လက်ကို အသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဦးခိုက်နေသည့် စီးယု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေပေါ်သို့ ပေါလောပေါ်လာပြီး နေရာမှာတင် မတ်တပ်ရပ်သွားသည်။

"အို"

သူဆန္ဒ မပါဘဲ မတ်တပ်ရပ်သွားရသည့် စီးယုမှာ နမ်ဂန်းမူယော့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ သွားလို့ရပြီ"

"ဟ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စီးယုသည် တံစဉ်ကဲ့သို့ ခါးကို ကွေးညွတ်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီးနောက် အမြန် ထွက်သွားသည်။ နမ်ဂန်းမူယော့သည် သူ၏ အတွင်းအားကို လေးဘက်လေးတန်သို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အခုဆို ငါတို့စကားပြောတာ အပြင်ဘက်ကို ပေါက်ကြားသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဝါး... ခင်ဗျား ဒါကိုလည်း လုပ်နိုင်တာလား"

"ဟားဟား ငါ သင်ပေးရမလား"

"မလိုပါဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းကို ခါသည်။

"တခြားလူတွေဆို ငါ့ဆီက တစ်ခုခု သင်ရဖို့ သေမတတ် ဖြစ်နေကြတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းမျက်နှာကတော့ ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ရတာကိုပဲ အလုပ်ရှုပ်တယ်လို့ ခံစားနေရတဲ့ပုံပဲ"

"ကျွန်တော် နောက်ထပ် သိုင်းပညာ ဘာမှ မသင်ချင်တော့ပါဘူး။ အဲဒါတွေက အသုံးမဝင်ပါဘူး"

"ဟားဟားဟား"

နမ်ဂန်းမူယော့သည် ဤပျင်းရိနေသည့် ကောင်လေးကို အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ဒါဆို ငါ့မေးခွန်းကို ဆက်မေးမယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်လို့ ကြားတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ အဲဒါ မှန်ပါတယ်"

"ပုံမှန်ဆိုရင် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေအားလုံး အဲဒီနေရာမှာတင် သေဆုံးသွားကြရမှာ။ ဂွန်ဆွန်းဆူရဲ့မြေး ဂွန်ဆွန်းချုံလည်း သေဖို့ ကံပါလာခဲ့တာ"

"ဟုတ်လို့လား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နားမလည်နိုင်ပေ။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ စံနှုန်းအရ သူတို့၏ အရည်အချင်းမှာ သာမန်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ဘာမှ မထူးခြားပေ။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နားမလည်နိုင်သည့် မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ နမ်ဂန်းမူယော့သည် ရယ်မောခြင်းကို မနည်း ထိန်းထားရသည်။ သူသည် အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မေးသည်။

"လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူရဲ့ လက်မောင်းကို လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာ... မင်းလား"

"..."

နမ်ဂန်းမူယော့၏ မေးခွန်းကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ သိသွားတာလား။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သိုင်းပညာ သုံးနိုင်ကြောင်းကို တတ်နိုင်သမျှ မသိစေချင်ပေ။

ပထမအချက်မှာ ကန်းချွန်အပါအဝင် သူ၏ဆရာများ၏ အကြံပေးချက်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာမူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် အလုပ်ရှုပ်၍ ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာကို သုံးလိုက်သည်နှင့် အာရုံစိုက်မှုများစွာ လိုအပ်သဖြင့် ဦးနှောက် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ လက်တစ်ချောင်း လှုပ်ရှားရန်ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု လိုအပ်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းအတွက် သိုင်းပညာမှာ အလုပ်ရှုပ်စရာ အစုအပုံကြီးသာ ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ... အဲဒီတုန်းက လှည်းထဲမှာ ကြောက်လွန်းလို့ တုန်နေတာမို့ ဘာမှ မသိလိုက်ဘူး"

"ဟူး ကြောက်လို့ တုန်နေတာတဲ့လား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို ကြောက်လို့လား"

"ဟုတ်ကဲ့ အဲဒါ အမှန်ပါပဲ"

ခေါင်းညိတ်ကာ ဖြေပြီးသည်နှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပုံရိပ်မှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒုန်း"

ထို့နောက် သူထိုင်နေသည့် ကုလားထိုင်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားသည်။

"အိုက်ယား ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ"

"ဒါက ငါ့အတွင်းအားရဲ့ ဆယ်ပုံနှစ်ပုံကို ထည့်သွင်းထားတဲ့ လက်သီးချက်ပဲ။ မင်းကို သက်ညှာဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်လိုက်တာ။ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုလို့ သဘောထားလိုက်ပါ"

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ"

"ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ ဟားဟား မင်းက ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လိုက်လို့လေ"

"ဒါဆို ရှောင်ရမှာပေါ့ အဲဒါကို ခံယူရမှာလား"

"အဲဒါက ထူးဆန်းနေတာပဲ"

နေရာမှ ထရပ်လိုက်သော နမ်ဂန်းမူယော့သည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်ကာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နမ်ဂန်းမူယော့၏ မျက်လုံးများမှာ ရွှေရောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် နဂါးအော်သံ မျက်ဝန်းဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"ဗဟိုလွင်ပြင်မှာ ငါ့ရဲ့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်နိုင်တဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လိုက်နိုင်တယ်"

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ မိသားစုခေါင်းဆောင်"

နမ်ဂန်းမူယော့မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်လာသည်။

"ဒါဆို မင်း သေသွားသင့်တာပေါ့"

နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ကြမ်းတမ်းသော လက်တစ်ဖက်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အင်္ကျီကော်လာကို ရည်ရွယ်ကာ ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ အရှိန်မှာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် လှုပ်ရှားလိုက်ရသည်။

"ဝုန်း..ဝုန်း…"

နေရာအကန့်အသတ်ရှိသော နေရာတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ ရွေ့လျားနေသည်။ နမ်ဂန်းမူယော့က လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းက ထွက်ပြေးသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

ဒီလူကြီး ရူးသွားတာလား။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ဗီယွန်းဂဲ၏ နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရား လေစီးဆင်းမှု အရိပ်မဲ့ ခြေလှမ်းများကို အသုံးပြုကာ ခြေလှမ်းများကို လှမ်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ပုန်းရန် နေရာရှာရင်း မျက်လုံးများကို ဟိုတစ်ချက် သည်တစ်ချက် လှည့်ပတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟိုမှာပဲ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နံပါတ်တစ် နတ်ဘုရား လေစီးဆင်းမှု အရိပ်မဲ့ ခြေလှမ်းများ၏ အဆင့်မြင့် ပုန်းကွယ်ခြင်းနည်းစနစ်ဖြစ်သော အရိပ်ပုန်း စီးဆင်းမှု ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုကာ အမှောင်ထုထဲသို့ အရည်ပျော်ဝင်သွားပြီးနောက် နံရံပေါ်သို့ အမြန်တက်ကာ မျက်နှာကြက်၌ ကပ်နေလိုက်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သော နမ်ဂန်းမူယော့မှာ အံ့ဩမူးဝေသည့် ခံစားချက်ကိုပင် ရလိုက်သည်။

"ကန်းချွန်ရဲ့ သိုင်းပညာကို သင်ယူထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က... အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတဲ့ ပုန်းကွယ်ခြင်း နည်းစနစ်ကိုပါ လုပ်ပြနိုင်တယ်ပေါ့"

သူက ဂျင်ဆိုဟွန်း မည်သည့်အဆင့်အထိ ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို သိလိုရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး လက်သီးချက်ကို ရှောင်မသွားခဲ့လျှင်လည်း ပြဿနာမရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် နမ်ဂန်းမူယော့ အတည်ပြုချင်သည်မှာ သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို ဂျင်ဆိုဟွန်း ခံစားမိခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည့်အချက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ခံစားမိရုံသာမက ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။ အခုတော့ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှပင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။

"အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတဲ့ ပုန်းကွယ်ခြင်း နည်းစနစ်... ဆိုတာ မင်းမှာ ဒုတိယဆရာတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ"

အဖြေမထွက်လာသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဤနေရာတွင် ပုန်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်း နမ်ဂန်းမူယော့ သိနေသည်။

"တော်ပြီ"

နမ်ဂန်းမူယော့က လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ကာ ပြောသည်။

"ကလေးငယ်လေး ငါက မင်းရဲ့ဆရာ မဟုတ်ပေမဲ့ မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးမယ်။ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ရန်သူကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သိလား"

နမ်ဂန်းမူယော့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဧရာမ အတွင်းအားများ စီးဆင်းလာပြီးနောက် တစ်ခန်းလုံးသို့ လျှံကျလာသည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များမှာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

ဒါက နည်းနည်း အန္တရာယ်များတယ်။

မျက်နှာကြက်တွင် ကပ်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နမ်ဂန်းမူယော့ ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သိလိုက်သည်။

သူ ငါ့ကို လှုပ်ရှားအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။

ပုန်းကွယ်နေသည့် ရန်သူကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာကို သူလည်း ကောင်းကောင်း သိသည်။

၎င်းမှာ...

"သူတို့ မလှုပ်မဖြစ် လှုပ်ရှားလာရအောင် လုပ်တာပဲ"

စုစည်းထားသော အတွင်းအားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်ကာ လေးဘက်လေးတန်မှ ဖိအားပေးလိုက်သောအခါ မျက်နှာကြက်တွင် ကပ်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပြုတ်ကျလာသည်။

"အိုက်ယား ဒီလူကြီးကတော့…."

နင်းချေခံလိုက်ရသည့် ပိုးဟပ်တစ်ကောင်လို ပြန့်ကျဲနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထသည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

"ဘယ်လိုလဲဟုတ်လား မူးဝေပြီး သေတော့မလိုပါပဲ"

"ဟားဟားဟား ဂျင်ဆိုဟွန်း"

"ဗျာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အနားသို့ ရောက်လာသော နမ်ဂန်းမူယော့က လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် တောင်းဆိုသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မစဉ်းစားဘဲ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်မိသည်။

ဘာလဲ ဒါက ကောင်းတဲ့ အချိတ်အဆက်တစ်ခုလို့ ဆိုလိုတာလား။

၎င်းကို ပွဲဟု ခေါ်နိုင်မခေါ်နိုင် မသိသော်လည်း ဗီယွန်းဂဲ ပြုလုပ်ခဲ့သလိုမျိုး သိုင်းပညာ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်၍ ပွဲတစ်ခုဟု ခေါ်နိုင်ပေမည်။

"ငါ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာစမ်းပါ"

"..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ စကားကို ကြားသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်က နားလည်ရန် ငြင်းဆန်ကာ စကားလုံးများကို လေထဲသို့သာ ဖြတ်သွားစေလိုက်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မှင်သက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ နမ်ဂန်းမူယော့က တစ်ကြိမ်ထပ် ပြောသည်။

"နမ်ဂန်းမိသားစုမှာ တစ်ခါတလေ အပြင်က တပည့်တွေကို လက်ခံလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါက မှားယွင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကျွန်တော် ငြင်းပါတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပြတ်သားသည်။

သိုင်းပညာကို အော့နှလုံးနာနေသည့်ကြားမှ နောက်ထပ် ဆရာတစ်ယောက်၏ တပည့် ဖြစ်ရဦးမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းက လွတ်လပ်သူဘဝသို့ ရောက်ခါစတွင် ထပ်မံ၍ ထိုအဖြစ်ကို မလိုလားပေ။

"ငါလည်း ငြင်းတယ်"

"ဗျာ"

"မင်း ငြင်းတယ်လို့ ပြောတယ်မလား ငါလည်း ငြင်းတယ်"

"မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ဘာလို့ ကျွန်တော့်လို ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်ထိ ဖိအားပေးနေရတာလဲ"

"မင်းလို ကလေးတစ်ယောက် ဟားဟားဟား ဒီနေ့တော့ မင်းကြောင့် ငါ အကြိမ်ကြိမ် ရယ်ရပြီ"

"ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ဆရာသုံးယောက်ဆိုတာ လုံလောက်ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းက နမ်ဂန်းမူယော့၏ လက်မှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်သီးပုံစံ သံချောင်းကြီးကဲ့သို့ ခိုင်မြဲနေသဖြင့် မရုန်းနိုင်ပေ။

"အူး….အား….အီး….."

တစ်ကိုယ်လုံးကို လှုပ်ခါပြီး ရုန်းသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

"မင်းမှာ ဆရာ သုံးယောက် ရှိတယ်ပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ"

"သုံးယောက်နဲ့ လေးယောက် ဘာကွာလို့လဲ ဂျင်မိသားစုရဲ့ အနာဂတ်ကို ကြည့်ရင် မင်းအတွက် ဒါက မဆိုးတဲ့ အဆိုပြုချက်တစ်ခုပါပဲ"

သူပြောသည့်အတိုင်းပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသာ နမ်ဂန်းမိသားစု၏ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာပြီး မိသားစုခေါင်းဆောင် နမ်ဂန်းမူယော့၏ တပည့် ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက ဂျင်မိသားစုအတွက် တပ်ပေါင်းတစ်ထောင်နှင့် မြင်းတပ်ပေါင်းတစ်သောင်း ရရှိသည်နှင့် အတူတူပင်။ သို့သော် ထိုအရာများမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းအတွက် အရေးမကြီးပေ။

"ကျွန်တော် ငြင်းပါတယ်"

"ငါလည်း ငြင်းတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နမ်ဂန်းမူယော့၏ မျက်လုံးများ ရူးသွပ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒ…ဒီအကြည့်က...

ကန်းချွန်က သူ့ကို တပည့်ခံခိုင်းစဉ်က ရှိခဲ့သည့် အကြည့်အတိုင်းပင်။

အကောင်းဆုံး အမဲလိုက်ကောင်ကို ရှာတွေ့သွားသည့် အမဲလိုက်သမား၏ အကြည့်မျိုးပင်။

ဤနေရာတွင် နောက်ထပ် အချိန်ဆွဲနေပါက ပို၍ အန္တရာယ်များမည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခြေထောက်ကို အပြင်းအထန် ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးစီးဆင်းမှုများမှာ အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားသွားပြီး သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာကာ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်လာသည်။

ထို့နောက် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မဖမ်းထားသော ဘယ်လက်မှာ နမ်ဂန်းမူယော့၏ လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဘတ်…..ဘတ်"

"အင်း"

လက်ကို ချက်ချင်း ရုန်းထွက်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို နမ်ဂန်းမူယော့က ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကာ သူကလည်း အားမလျှော့ပေ။

သူ့စွမ်းအား အကုန်သုံးကာ ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် နမ်ဂန်းမူယော့၏ လက်မှာ လေဟာနယ်ကိုသာ ထိမိသွားသည်။

ငါ လွဲသွားတာလား။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နမ်ဂန်းမူယော့၏ အရှိန်ထက် သာလွန်သွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

အဝတ်စတစ်စမျှ မဖမ်းမိလိုက်သည့် သူ၏ လက်ကို ငေးကြည့်နေသော နမ်ဂန်းမူယော့သည် တံခါးပေါက်ကို တောင့်တင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

အရိပ်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့နယ်ပယ်ပဲ။

ဗီယွန်းဂဲက လုံးဝ အရေးမကြီးဘဲ အသုံးမပြုရန် မှာကြားခဲ့သော အရိပ်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နယ်ပယ်ကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ဝေးလံသောနေရာတွင် ရှိနေသည့် စီးယုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟူး ဟူး စီးယု"

"သ သခင်လေး"

မိုးရေကဲ့သို့ ချွေးများ ရွှဲနစ်ကာ ပေါ်လာသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မြင်ရသောအခါ စီးယုမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ သခင်လေး"

"ငါတို့... ဒီနမ်ဂန်းမိသားစုကနေ... အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရမယ်..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ဘဲ ဒုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။

"အခုထိ မပြီးပြတ်သေးဘူးပဲ"

နောက်မှ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပေါ်လာသည့် နမ်ဂန်းမူယော့ကို မြင်သောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စစ်ဆေးနေသည့် စီးယုမှာ သူ၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာဖျော့တော့လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နမ်ဂန်းမိသားစုရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်က ဂျင်မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသားကို သတ်လိုက်ပြီ"

သူမ၏ အော်သံကြောင့် နမ်ဂန်းမူယော့မှာ မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာ..."

"သ သခင်လေး အသက်မရှူတော့ဘူး ရှင်... ရှင်ပဲ လုပ်လိုက်တာမလား"

စီးယုသည် မျက်ရည်၊ နှပ်ချေးများဖြင့် နမ်ဂန်းမူယော့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကာ လက်သီးများဖြင့် ထုရိုက်သည်။ ဟန်ချက်ပျက်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်သီးချက်တွင် အားမရှိလှသည်မှာ အမှန်ပင်။

"ကျွန်မတို့ သခင်လေးကို ပြန်ပေးပါ နမ်ဂန်း အမှိုက်ကောင်ကြီး"

ဆူညံသံကို ကြား၍ နမ်ဂန်းမိသားစုမှ အစေခံများနှင့် သိုင်းပညာရှင်များ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားမိသော နမ်ဂန်းမူယော့မှာ စီးယုကို မေ့မြောသွားစေရန် အမှတ်အသားကို ဖိနှိပ်လိုက်ရပြီးနောက် လဲကျနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အမှတ်အသားများကို လက်ဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

နှလုံးခုန် ရပ်သွားတာလား... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားတွေကို အလွန်အမင်း တွန်းအားပေးလိုက်လို့ ဖြစ်ရမယ်။

ရပ်တန့်နေသော နှလုံးကို ပြန်လည်ခုန်စေရန် အမှတ်အသားများကို ဖိနှိပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နှလုံးမှာ ပြန်လည်ခုန်လာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နမ်ဂန်းမူယော့မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ မင်းက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် စီးယုကို ပုခုံးပေါ် ပိုးပိုက်ကာ နမ်ဂန်းမူယော့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် ဆူညံသံကို ကြား၍ နောက်ကျမှ ရောက်လာကြသည့် နမ်ဂန်းမိသားစုဝင်တို့မှာ ဝေဝါးသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ တစ်ခုခု သံကြားလိုက်သလိုပဲ"

…….

"မင်း ဂွန်ဆွန်းချုံကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

"အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ"

မူယူက အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းရင်း တစ်ဖက်မှ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ညာလက်မောင်းကို စစ်ဆေးလိုက်ပေမဲ့ ရှိသင့်သော နေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

"မင်းရဲ့ ညာလက်မောင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"ဂွန်ဆွန်းဆူအပြင် အဲဒီမှာ တခြား ဆရာကြီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူက စီချွမ်တန်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပညာဖြစ်တဲ့ အကြွေစေ့ ပစ်ခတ်ခြင်းကို သုံးပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဂွန်ဆွန်းချုံကို ကျွန်တော် သတ်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ... ဓားတစ်လက် ပျံလာခဲ့တယ်ခင်ဗျ"

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မူယူ၏ မျက်နှာမှာ အလေးအနက် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"ဓားက... ပျံလာတယ် ဟုတ်လား…."