အခန်း ၃၂

အခန်း။ ၃၂

အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးဟု လူသိများသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ ဆရာသုံးဦးက အလှည့်ကျ သင်ကြားပေးခဲ့သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် သိုင်းပညာအနှစ်သာရများကို တစ်ကြိမ်မြင်ရုံ၊ ကြားရုံဖြင့် နားလည်ကာ မှတ်မိနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤလူနှင့် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးကြောင်း ဂျင်ဆိုဟွန်း အတိအလင်း ပြောနိုင်သည်။

သူ... ကြည့်ရတာ ရက်စက်လိုက်တာ။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျံ့လွင့်နေသည့် ထိုလူသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ချက်ချင်းပင် နင်းခြေသတ်ဖြတ်ပစ်လိုသည့်အလား ပြင်းထန်နေသည်။

"မင်း... ဒီလူကို သိလို့လား"

နောက်မှ နမ်ဂုန်းဆွန်းလု၏ မေးခွန်းကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

"ငါ မင်းကို ကောင်းကောင်း သိတယ် ဂျင်ဆိုဟွန်း"

မာဆောင်ဝန်၏ စကားကြောင့် နမ်ဂုန်းဆွန်းလု၏ အကြည့်များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာမူ အပြစ်မရှိဘဲ အပြစ်တင်ခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ငြိမ်းချမ်းသော ရေပြင်ပေါ်တွင် ချိုမြိန်သော အိပ်စက်ခြင်းကို ခံစားနေစဉ် အော်ဟစ်သံများကြောင့် နိုးလာပြီး ပြေးလာခဲ့ရသူကို မိသားစုကြီးငါးခု၏ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကို အဝတ်စုတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် လုပ်ထားသည့် လူက သူငယ်ချင်းလိုလို ပြောဆိုနေခြင်းမှာ မည်သို့မျှ နားမလည်နိုင်စရာပင်။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောမယ် ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ ကောင်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး"

"ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ"

"ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရင် ပိုကောင်းမယ်"

"ဒါကြောင့်... ကျေးဇူးပြုပြီး... ငါ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက လူလိုမျိုးပဲ ငါ့ကို အိပ်စက်အောင် လုပ်ပေးပါ"

"..."

ထိုလူ၏ ထူးဆန်းလှသော စကားကြောင့် နမ်ဂုန်းဆွန်းလုနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ယင်သွားသည်။

"သူက အရူးပဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် နမ်ဂုန်းမိသားစုဘက်မှ အကူအညီမှာ ချက်ချင်း ရောက်လာနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။

ထို့ပြင် မြောက်ဘက်မှ ခံစားရသော ပြင်းထန်သည့် ချီစွမ်းအင်မှာလည်း လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသူများကြောင့် ကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

အချိန်ဆွဲထားမှ ဖြစ်မယ်...

ရှေ့ရှိလူကို ကြည့်ကာ ဂျင်ဆိုဟွန်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ငါ လုပ်နိုင်ပါ့မလား။

သူသည် မိသားစုကြီးငါးခု၏ မျိုးဆက်သစ် ခြောက်ယောက်ကို တစ်ဦးတည်းဖြင့် အနိုင်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာကို ခြောက်နှစ်ပဲ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ ငါ့အနေနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလား။

"အင်း..."

ဂျင်ဆိုဟွန်း တွန့်ဆုတ်နေစဉ်အတွင်း ဝတ်ရုံထဲမှ ပျံသန်းသည့်ဓားကို စမ်းကိုင်လိုက်ရာ ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေရာမှ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်... အရင်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ။ မင်း ငါ့ကို တစ်ခါမှ အသိအမှတ် မပြုခဲ့ဘူး။ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်"

"ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ ထင်တယ်..."

"မင်းရဲ့ ပျံသန်းတဲ့ဓားကို ထုတ်လိုက်စမ်း ဂျင်ဆိုဟွန်း"

"ဒါ ငါပဲ"

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းဟူသော အမည်ဖြင့် ပျံသန်းသည့်ဓားနည်းစနစ်ကို သုံးနိုင်မည့်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိမည်။

"မင်း မထုတ်ရင် မင်းရှေ့မှာတင် သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သတ်ပစ်မယ်"

သူ့စကားကို သက်သေပြသည့်အလား လူ၏ လက်ထဲမှ ဓားမှာ မေ့မြောနေသည့် ပန်ဆိုဖုန်း၏ လည်ပင်းနောက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ဒီကောင်ကို အရင် သတ်မယ်"

"ချီး"

တွန့်ဆုတ်နေချိန် မရှိတော့ပေ။ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ဝတ်ရုံကို ခါယမ်းကာ သူ့အိတ်ထဲမှ ပျံသန်းသည့်ဓားနှစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့"

ထိုအချိန်ကို စောင့်မျှော်နေသည့် မာဆောင်ဝန်၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် နီရဲသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝှီး…..

ပထမဆုံး ပျံသန်းသည့်ဓားမှာ မာဆောင်ဝန်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ"

မာဆောင်ဝန်သည် ချီးကျူးရင်းပင် လမင်းတစ်ခြမ်းပုံစံ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းနောက် ဒုတိယမြောက်ဓားမှာ မာဆောင်ဝန်၏ နောက်ဘက်မှ ရောက်လာသည်။

ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ။

လေစီးကြောင်း၏ စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဒုတိယမြောက်ဓားမှာ ဖြောင့်တန်းစွာ မလာဘဲ ကျယ်ပြန့်သော လမ်းကြောင်းကို ဖော်ကာ မာဆောင်ဝန်ကို ဖိအားပေးလိုက်သည်။

ငါ နောက်လှည့်လိုက်ရင် ရှေ့ကနေ ဓားတစ်ချောင်း ထပ်လာလိမ့်မယ်။

နောက်ဘက်က ဓားကို ရိုက်ထုတ်ရန် လှည့်လိုက်သည်နှင့် ရှေ့က ဓားတစ်ချောင်း ထပ်လာမည်ကို သိသည့်အတွက် မာဆောင်ဝန်သည် မျက်လုံးကို ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီက မခွာဘဲ ဓားကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချွမ်….

ဒုတိယမြောက်ဓားမှာလည်း ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အားလုံး ၁၀ ချောင်းလုံး ယူလာခဲ့သင့်တာ။

ဂျင်ဆိုဟွန်း ယူလာသည့် ဓားမှာ ငါးချောင်းသာ ရှိသည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာ ရူးသွပ်နေသည့် ဤလူကို ဓားငါးချောင်းဖြင့် အနိုင်ယူရမည်။

"ဟူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်း အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပျံသန်းသည့်ဓားနှစ်ချောင်းကို လက်နှစ်ဖက်တွင် ကိုင်ထားလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်ထဲမှ ဓားများတွင် ပြာလဲ့လဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပစ်……

လျှပ်စီးချီစွမ်းအင်များ ပေါင်းစပ်ထားသည့် တတိယမြောက် ပျံသန်းသည့်ဓားမှာ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးချီစွမ်းအင်နှင့်အတူ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မာဆောင်ဝန်ပင် မျက်တောင်မခတ်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှသည်။

မြန်ပြီး ပြင်းထန်လိုက်တာ။

မာဆောင်ဝန်သည် သွားများပေါ်သည်အထိ အားရပါးရ ပြုံးလိုက်သည်။

ယခုဘဝ၏ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူမှတ်မိသည့် အရင်ဘဝ၏ ဂျင်ဆိုဟွန်းအတိုင်းပင် အားကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ သိချင်နေသည်။

ငါ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အနိုင်ယူနိုင်မလား။

နီရဲသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်နေသည့် မာဆောင်ဝန်၏ ဓားမှာ လျှပ်စီးချီစွမ်းအင်ပါသော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားကို အပေါ်မှ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဘုန်း…..

လက်ဖဝါးတွင် ခံစားလိုက်ရသည့် ပြင်းထန်သော ပြန်လှန်အားကြောင့် လက်မောင်းတစ်ခုလုံး ကျင်တက်သွားသည်။

ပထမဆုံး တစ်ချက်ကိုတော့ ကာလိုက်နိုင်လိုက်တယ်...

မာဆောင်ဝန်၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ဓားကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည့် ပျံသန်းသည့်ဓား၏ နောက်ကွယ်မှ နောက်ထပ် ပျံသန်းသည့်ဓားတစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ နှစ်ချောင်းလား။

သူ တစ်ချောင်းတည်းဟု ထင်ခဲ့သည့် ဓား၏နောက်တွင် နောက်ထပ် ဓားတစ်ချောင်း ထပ်ဝှက်ထားခြင်းပင်။ ဓားနှစ်ချောင်းစလုံးမှာ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့သည့်အတွက် မာဆောင်ဝန် မရိပ်မိလိုက်ခြင်းပင်။

ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသည့် စတုတ္ထမြောက် ဓားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မာဆောင်ဝန်သည် အံတင်းတင်း ကြိတ်ကာ သူ့ဓားကို အားကုန် သုံး၍ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချွမ်း…..

စတုတ္ထမြောက် ဓားကို ဆံဖျားလေးလောက်သာ ကွာဟချက်ဖြင့် ကာကွယ်နိုင်လိုက်သည့် မာဆောင်ဝန်မှာ အသက်ရှူနှုန်း ကြမ်းတမ်းနေသည်။

"ဟူး ဟူး"

မာဆောင်ဝန်၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ခုန်ပေါက်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

သူနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော်လည်း သူလုံးဝ မခံစားနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုပင်။

ဓားကို အောက်ချလိုက်သည့် မာဆောင်ဝန်သည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့... ခေါင်းကို မချိန်တာလဲ"

ဓားကို ကိုင်ထားသော မာဆောင်ဝန်၏ ညာလက်မှ သွေးများ စီးကျလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စိုစွတ်သွားသည်။ လက်ရှိတွင် ပျံသန်းသည့်ဓားတစ်ချောင်းက သူ့ညာဘက် ပခုံးကို စိုက်ဝင်နေသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပဉ္စမမြောက် ပျံသန်းသည့်ဓားပင်။

"အဲဒီလိုသာ လုပ်ရင် ခင်ဗျား သေသွားမှာပေါ့။ ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မသတ်ဖူးဘူးလေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ကတိပေးထားတာ ရှိတယ်"

"ဟဲဟဲ... ဟဲဟဲ... အရင်ကရော အခုပါ... ငါက မင်းနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား"

ပျင်းရိသော မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ဝှက်ထားသည့် ကောင်းကင်ဘုံသိုင်းကိုယ်ခန္ဓာ၏ ပါရမီမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလွန်းသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက... ငါ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အချိန်က... အခုပဲ။

ဝတ်ရုံအတွင်း၌ ပေါ်လာသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အိတ်ထဲတွင် ပျံသန်းသည့်ဓားများ မကျန်တော့ပေ။ ပျံသန်းသည့်ဓားနည်းစနစ်၏ အားနည်းချက် အကြီးဆုံးမှာ ယခု ပေါ်လွင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မာဆောင်ဝန်သည် ပခုံးပေါ်ရှိ ဓားကို ဆွဲနှုတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာမူ အနည်းငယ် ခက်ခဲသော အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ငါ အားကို အများကြီး ထိန်းထားလိုက်တာလား။

ဂျင်ဆိုဟွန်း စီစဉ်ထားသည့် အစီအစဉ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ သူသည် လျှပ်စီးအလင်းနည်းစနစ်များထဲမှ ပြိုင်ဘက်ကို လှည့်စားပြီး အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် ပျံသန်းသော မိုးကြိုးစွယ်ကို သုံးလိုက်ခြင်းပင်။

၎င်းတွင် နာမည်နှစ်ခု ရှိကာ ပထမတစ်ခုက ပျံသန်းသော မိုးကြိုးစွယ်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာ နောက်ကွယ်တွင် ဝှက်ထားသည့် လျှို့ဝှက် မိုးကြိုးစွယ်ဖြစ်သည်။

ပထမဓားဖြင့် လှည့်စားပြီး ဒုတိယဓားဖြင့် သတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မာဆောင်ဝန်ကို မသေစေရန် အားကို ထိန်းထားပြီး ပဉ္စမမြောက်ဓားကို ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်ကာ ကောင်းကင်လက်၏ စွမ်းအားဖြင့် ကောင်းကင်ကတော့ကို သုံးလိုက်ခြင်းပင်။

၎င်းက မာဆောင်ဝန်၏ ညာဘက်ပခုံးကို အသုံးမပြုနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့ပေ။

ဓားတွေ ကုန်သွားပြီ... ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။

ကောင်းကင်လက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ မကျွမ်းကျင်သေးသဖြင့် ပြုတ်ကျနေသော ဓားများကို ပြန်ယူရန် အချိန်ပေးရမည်။

အဲဒီကောင်က ငါ့ကို အချိန်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... အာ တစ်ချောင်းလောက် ပိုယူလာခဲ့သင့်တာ

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပျင်းရိနေမိသည့် သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်လိုက်ပြီး မာဆောင်ဝန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု လက်နက်ချလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ ခင်ဗျား သွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေပြီ"

"ဒီဘဝရဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုကို ဒီလိုနဲ့ မပြီးဆုံးစေချင်ဘူး"

"နားလည်နိုင်လောက်တဲ့ စကားမျိုး ပြောပေးလို့ မရဘူးလား"

"နားမလည်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ အခုတော့... ငါ့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထား"

မာဆောင်ဝန်သည် ညာလက်အစား ဘယ်လက်ဖြင့် ဓားကို ကိုင်ကာ အတွင်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းတွင် လေထုမှာ လေးလံလာပြီး မာဆောင်ဝန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ နီရဲသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဘာလုပ်ရမလဲ။

မာဆောင်ဝန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရန် မခက်ခဲသော်လည်း ရှောင်၍ မရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။ လှေပေါ်တွင် မျိုးဆက်သစ် လူငယ် ခြောက်ယောက် ရှိနေသေးသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း တွေးတောနေစဉ် သူ့ဘေးမှ လူတစ်ယောက်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ပုံစံက... ကွဲပြားပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ ဓားနဲ့ဆိုရင်... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာကို ဖျော်ဖြေနိုင်မလား"

အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သွေးများ တစက်စက် ကျနေသော်လည်း ပြုံးပြနေသည့် နမ်ဂုန်းဆောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... ခဏလောက် ငှားပေးချင်ပါတယ်"

နမ်ဂုန်းဆောင်းသည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အားအင်ကို သုံး၍ ဓားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နမ်ဂုန်းဆောင်း ကမ်းပေးသည့် ဓားကို ယူလိုက်ပြီး မာဆောင်ဝန်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ နီရဲသော ဓားချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဓားမှ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါလည်း အားကုန် သုံးမှ ဖြစ်တော့မယ်"

ငြိမ်သက်သော အသံဖြင့် ဓားကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် သိုမှီးထားသော အတွင်းအားများကို အားကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝှစ်…..

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဆံပင်များ လွင့်စဉ်သွားပြီး ဓားထဲမှ စုစည်းထားသည့် ပြာလဲ့လဲ့ လျှပ်စီးချီစွမ်းအင်များကြောင့် လေထုမှာ တုန်ခါသွားသည်။

"အာ ငါ သေသွားလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘူး"

ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ရှေ့သို့ လှမ်းကာ ကိုယ်ဟန်ကို အောက်ချလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဘယ်ဘက်လက်ချောင်းများကို ပြိုင်ဘက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ခါးကို လိမ်လိုက်သည်။ ပျံသန်းသည့်ဓားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသလိုမျိုး စွမ်းအားများနှင့် ဝိညာဉ်များကို ဓားဖျားတွင် စုစည်းလိုက်သည်။

ယခု ကျန်ရှိနေသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကို သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

မျိုးဆက်သစ် ဖြိုခွင်းရေး၊ မိုးကြိုးမျဉ်းဖြောင့် ဓားချက်…..

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဘယ်ဘက်မျက်ဝန်းတွင် ပြာလဲ့လဲ့ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် ညာလက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဓားတစ်လက်မှာ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

လာပြီ….

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဆဋ္ဌမမြောက် ဓားချက်ဆီသို့ မာဆောင်ဝန်သည် သူ၏ စွမ်းအားအကုန်လုံးကို ပေါင်းစပ်ကာ ဓားကို ခုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံး၏ အားကုန် သုံးထားသော စွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ဝုန်း…..

မာဆောင်ဝန်သည် ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဆဋ္ဌမမြောက်ဓားကို သူ၏ စွမ်းအားအကုန်သုံးကာ ဖိချလိုက်သည်။

မ... မကွဲဘူး...

သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားမှာ မကွဲသွားပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် မာဆောင်ဝန်၏ အရှိန်အဟုန်ကို ဖောက်ထွက်ကာ လျင်မြန်စွာပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မာဆောင်ဝန်၏ ဓားဖျားနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားဖျားတို့ ထိတွေ့မိသည့်အခိုက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ စွမ်းအားများမှာ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် လွန်ဆွဲနေပြီးနောက် ဓားတစ်လက်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားသည်။

ချွမ်….ချွမ်….

မာဆောင်ဝန် ရပ်နေသည့် လှေဦးပိုင်းမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားသည်။

"ဟူး"

အတွင်းအားတစ်ချို့မှာ သူ၏ ဒန်တျန်မှ ထွက်ခွာသွားသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အားမရှိတော့ပေ။ ခြေဖျားမှသည် ဦးခေါင်းအထိ နူးညံ့သော အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေရသကဲ့သို့ ပျော့ခွေသွားသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ် လှဲချကာ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့... စစ်ဆေးကြည့်မှ ဖြစ်မယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အခြေအနေကို သတိထားသည့်အနေဖြင့် ဟိုတစ်စဒီတစ်စ စိုက်ဝင်နေသော ပျံသန်းသည့်ဓားများကို စုဆောင်းကာ ပျက်စီးသွားသည့် လှေဦးပိုင်းဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

"ကောင်းကင်လက်ကို သင်ယူပြီးမှ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့ရမှာ"

ညည်းတွားရင်း ပျံသန်းသည့်ဓားများကို ပြန်သိမ်းဆည်းလိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပျက်စီးသွားသော လှေဦးပိုင်းရှေ့တွင် လုပ်ကြံသူကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုနေရာတွင် ဘာမျှ ကျန်မနေတော့ပေ။ ရုပ်အလောင်းပင် မကျန်တော့သည်မှာ သူ ထွက်ပြေးသွားတာလား မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မာဆောင်ဝန်က အဓိက ကြိုးကိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သေချာသလောက် ရှိနေသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

"ငါ လုပ်နိုင်သလောက် လုပ်ခဲ့ပါတယ်... အဲဒီ နမ်ဂုန်းလူကြီး နားလည်ပေးမှာပါ"

ဤကိစ္စမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ လှေဦးပိုင်းမှ လှည့်ထွက်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လဲကျနေသည့် မိသားစုကြီးငါးခုမှ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"အိမ်အပြင်ထွက်ရတာ ဒီလောက်တောင် အန္တရာယ်များတာပဲ"

ကျွီ…ကျွီ….ဍ

ထိုအချိန်တွင် လှေမှာ စောင်းလာသည်။

"ဟင်"

လှေဦးပိုင်း ပျက်စီးသွားသဖြင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားသော လှေမှာ နစ်မြုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

"အာ... ဒီလိုတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးမလား"

ရေမျက်နှာပြင်၏ အောက်ခြေတွင် လူတစ်ယောက်မှာ အလွန် နှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရေပေါ်သို့ တက်လာသည်။

အိုင်ထဲမှ တက်လာသော ထိုလူမှာ ရေနှင့် သွေးများ ရောထွေးနေလျက် ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ နောက်ကျောတွင် မှီကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားရိုးသာ ကျန်ရှိတော့သော ဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။

ငါ သူနဲ့ ယှဉ်တောင် မယှဉ်နိုင်ပါလား။

သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် မာဆောင်ဝန်မှာ ကျန်ရှိသမျှ အားအင်အကုန်သုံးကာ အိုင်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်ခြင်းပင်။

အကျည်းတန်သည်ဖြစ်စေ သူ အသက်ရှင်မှ ဖြစ်မည်။

မာဆောင်ဝန်မှာ အားမပါသော ရယ်မောသံကို ထုတ်လိုက်ပြီး နစ်မြုပ်နေသော လှေပေါ်တွင် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်ခြောက်ယောက်ကို ပခုံးပေါ် ထမ်းကာ ပြေးလွှားနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး နစ်မြုပ်သွားအောင် လုပ်ပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့... ဒီတစ်ခါတော့ မတူတော့ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ မတူတော့ဘူး"

ထိုင်နေရာမှ ယိုင်တိုင်တိုင် ထလိုက်သည့် မာဆောင်ဝန်မှာ အမှောင်ထုထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကို ပခုံးနှစ်ဖက်၊ နောက်ကျောနှင့် လက်နှစ်ဖက်တွင် ထမ်းထားရသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အိုင်ထဲတွင် သူ့စိတ်ပျက်မှုကို ညည်းတွားနေသည်။

"အာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလုပ်ရှုပ်ရတာလဲ"