အခန်း ၃၄

အခန်း။ ၃၄

"ခလော…ခလော…."

သူ့ကိုယ်သူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အိပ်စက်ခြင်းကို အမြတ်နိုးဆုံးသူဟု ယုံကြည်ထားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အိပ်ရာမှ နိုးထလာသည်။

“မွန်းတည့်တောင် မရောက်သေးဘူး...”

နေမင်းကြီးမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အချိန်စောစီးစွာ နိုးထလိုက်ရသည့်အတွက် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ်ပျက်နေမိသည်။

“ငါးနာရီလောက်ပဲ အိပ်ရသေးတယ်လို့ တွေးမိလိုက်တာနဲ့တင် ဒါက လေးနက်တဲ့ ကိစ္စပဲ”

ပျင်းရိခြင်း၌ ဂုဏ်ယူတတ်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်လျက် ကုတင်စွန်း၌ ထိုင်လိုက်သည်။

“ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီ ရက်စက်တဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ ကောင်ကြောင့်ပဲ”

အဖူးအညွန့် ခြေမှုန်းရေးစီမံကိန်း ပြီးဆုံးခဲ့သည်မှာ သုံးရက်တိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အသက်ရှင်သန်မှု အခြေအနေကို မည်သူမျှ မသိရှိသေးသဖြင့် နမ်ဂုန်းမိသားစုက ကျောက်အိုင်တစ်ဝိုက်တွင် အကြီးအကျယ် ရှာဖွေရေးလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

မျိုးဆက်သစ်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လုပ်ကြံသူသာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ပါက ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာရမည်ဖြစ်သော်လည်း အလောင်းကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ရှာဖွေမတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းမှာ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် မာရ်နတ်ဂိုဏ်းချုပ်က အလောင်းကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေ များသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရသည်။

တစ်ခါမျှ မမက်ဖူးသော အိပ်မက်ဆိုးကိုပင် မက်ခဲ့ရသည့်အတွက် သူမည်မျှပင် စိတ်ဖိစီးနေသည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။

“အဲဒီကောင်က ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ”

ဂျင်ဆိုဟွန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် လူတစ်ဦးက သူ့အား ရင်းနှီးနေသယောင် စကားပြောဆိုခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။

ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်မိသည်မှာ သူတို့၏ တွေ့ဆုံမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏ တုံ့ပြန်ပုံပင်။

“တတ်နိုင်ရင် မိသားစုဆီ အမြန်ဆုံး ပြန်ချင်တယ်...”

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော စာလွှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

[အစ်ကို နမ်ဂုန်းမိသားစုက အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပတဲ့ အန်းဟွေ ကုန်သွယ်ရေးအခွင့်အရေး အစည်းအဝေးကို ဖိတ်ကြားခံရတယ်။ စီးယုနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်။ ဒါကြောင့် ကောင်းကောင်းအနားယူပါ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် နမ်ဂုန်းမိသားစုကို ပြောလို့ရပါတယ်။ နောက်မှ တွေ့ကြမယ်]

ဂျင်ဂါဟွန်းမှာ ဂျင်မိသားစု၏ ကုန်သွယ်ရေးအခွင့်အရေးကို ချဲ့ထွင်ရန်အတွက် အလုပ်များနေသည်။

သူ့အတွက် နေ့ညမပြတ် အလုပ်လုပ်ပေးနေသည့် ညီမဖြစ်သူအား အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆို၍လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ စိတ်မပါ့တပါ မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ထလိုက်ပြီးနောက် အချိန်အတန်ကြာမှ သန့်ရှင်းသော လေကောင်းလေသန့်ကို ရှူရှိုက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။

သူတည်းခိုနေသည့် အဆောက်အအုံတွင် တဲငယ်တစ်ခုရှိပြီး အနီးအနားတွင်မူ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပမာ လှပသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေသည်။

တဲဆီသို့ ရောက်သည့်အခါ အထဲတွင် ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ကုလားထိုင်၌ ထိုင်ကာ သီချင်းတေးသွားလေးကို ညည်းတွားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ညည်းသံမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။

“အဲဒီကောင်က ငါ့ကို သိနေတယ်ဆိုတာ... ငါကလည်း အဖူးအညွန့် ခြေမှုန်းရေးရဲ့ ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်နေတာလား”

နမ်ဂုန်းမူယော့ ပြောပြချက်အရ မာရ်နတ်ဂိုဏ်းချုပ် လုပ်ဆောင်နေသည့် အစီအစဉ်မှာ တာအိုလမ်းစဉ်၏ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကို လုပ်ကြံရန် ဖြစ်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ် သိုင်းသမားဟု မသတ်မှတ်ထားသော်လည်း ကန်ချွန်းဆိုသည့် ကမ္ဘာ့ထိပ်သီး ငါးဦးထဲမှ တစ်ဦးကို ဆရာအဖြစ် တင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ငါ့ဆရာက ငါ့လို ပျင်းရိတဲ့လူနဲ့ ယှဉ်ရင် အတော်လေး နာမည်ကြီးတာမို့ မာရ်နတ်ဂိုဏ်းချုပ်က ဒါကို သိမှာပဲ

ဂျင်မိသားစု အိမ်ထဲတွင်သာ နေထိုင်သရွေ့ အန္တရာယ်မရှိသော်လည်း ပြဿနာမှာ အပြင်လောကတွင် တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားနေသည့် ဂျင်ဂါဟွန်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

“သူတို့က ဂါဟွန်းကို သုံးပြီး ငါ့ကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားရင်...”

မာရ်နတ်ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုသည်မှာ အောင်မြင်မှုအတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန် ဝန်မလေးသူများ ဖြစ်သည်။ မိသားစု၏ အကာအကွယ်အောက်မှ ထွက်ခွာရန် ဝန်လေးနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဆွဲထုတ်ရန်အတွက် ဂျင်ဂါဟွန်းကို အသုံးချမည့် အခွင့်အရေးမှာ များပြားလှသည်။

“ဟူး... တော်တော် ဒုက္ခများတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါ တကယ် သေနိုင်တယ်”

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခက်ခက်ခဲခဲပင် ထလိုက်ပြီး ကန်ချွန်း ပေးခဲ့သည့် အကြံဉာဏ်များကို ပြန်လည်၍ ဆင်ခြင်တွေးတောမိတော့သည်။

တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့သူကို ကာကွယ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ယုံကြည်ချက်အတွက် တိုက်ခိုက်ရမယ့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်။

ဆရာဖြစ်သူ ပြောကြားခဲ့သည့်အတိုင်း မာရ်နတ်ဂိုဏ်းချုပ်က ဂျင်မိသားစုကို ခြိမ်းခြောက်လာပါက ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အချိန်မရွေး ပျံသန်းသည့်ဓားကို ကိုင်စွဲကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ သူသည် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသေးခြင်းပင်။

“ဒီလောက်ဆိုတာ သိရင် ကောင်းကင်လက်ကို ပိုပြီး လေ့လာထားခဲ့သင့်တာ”

တိုက်ပွဲအတွင်း ပျံသန်းသည့်ဓား၏ အားနည်းချက်ကို ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ကန်ချွန်းထံမှ အကုန်လုံးကို မသင်ယူခဲ့မိသည့်အတွက် သူ နောင်တရနေသည်။

ထိုစဉ်က ကန်ချွန်းမှာ မင်း ကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်လက်ကို သိမြင်လာလိမ့်မယ်ဟု ပြောကာ သင်ကြားမှုကို ရပ်တန့်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နောက်ငါးနှစ်လုံးလုံး ပျံသန်းသည့်ဓားကို လက်နှင့်ပင် မထိခဲ့ကြောင်း ကန်ချွန်း သိရှိမည်မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ အားနည်းချက်ကို သိရှိလိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ တဲအတွင်းရှိ စားပွဲပေါ်မှ စုတ်တံအိမ်ကို ကြည့်၍ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

စိတ်ကို စုစည်းပြီး လက်ဖျားဆီသို့ အတွင်းအားများ ပို့လွှတ်လိုက်သောအခါ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအားကြောင့် စုတ်တံအိမ်မှာ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

“ဒါ မဟုတ်သေးဘူး...”

ပျံသန်းသည့်ဓားကို ပစ်လွှတ်ရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း ပြန်လည်ဆွဲယူရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။

အစကတည်းက သူသည် အနှစ်သာရကို မရရှိခြင်းပင်။

“ငါ့ဆရာက ဒီလိုမျိုး လုပ်ခဲ့တာ”

လက်ကို မည်မျှပင် ဆန့်ထုတ်ပါစေ အတွင်းအားများမှာ ထွက်ခွာသွားသော်လည်း ပြန်မရောက်ရှိလာပေ။

သူ ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အရာမှာ သိုင်းလောက၌ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မသိရှိဘဲ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေမိသည်။

“ဒီအတိုင်းဆို မရဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဆရာ့ကို ရှာပြီး မေးရမယ်။ အဖေရော သိလောက်မလား”

ကန်ချွန်းမှာ လေလို လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်တတ်သည့် လူအိုကြီးဖြစ်သဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အဖေဖြစ်သူ ဂျင်ဆူမောက်နှင့် စာပေးစာယူ ရှိမရှိကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးရဦးမည်တစ်ဦးတည်း ကြိုးစားရခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“တွေးကြည့်တော့...”

စဉ်းစားတွေးတောမှု ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခုန်ပေါက်၍ ထလိုက်သည်။

“အဲဒီနည်းလမ်း ရှိသေးတာပဲ”

……

"ဘာလဲ"

နမ်ဂုန်းမူယော့သည် သူ့ထံသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး တောင်းဆိုလာသည့် မျက်နှာပြောင်သော ကောင်လေးကို ကြည့်ကာ အားမလိုအားမရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာပြခိုင်းချင်တာလဲ"

"အဲဒါ ဝပ်တွားနေတဲ့ စီးယုကို မတ်တတ်ရပ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ အဲဒီအရာ... အဲဒါကို သိုင်းပညာလို့ ခေါ်ရမလား အဲဒီအရာလေ"

"မင်းပြောတာ ဒါကိုလား"

နမ်ဂုန်းမူယော့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသည့် လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ သူ၏ လက်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ လွင့်တက်လာသည်။

မကြာမီတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ လေထဲတွင် ပျံသန်းကာ နမ်ဂုန်းမူယော့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အဲဒါပဲ"

"ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို သင်ပေးစေချင်တာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးပြုပြီး သင်ပေးပါ"

နမ်ဂုန်းမူယော့သည် ဤမျက်နှာပြောင်ပြီး ရဲတင်းလှသော ကောင်လေးကို ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။

အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို သိုင်းပညာ သင်ပေးဖို့ ရုတ်တရက် တောင်းဆိုလာခြင်းမှာ သိုင်းလောကတွင် ဖြစ်လေ့ရှိသည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းလမ်းစဉ်၏ အနှစ်သာရကို ဒီလောက်နဲ့တင် သင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလာခြင်းမှာတော့ ထူးဆန်းလှသည်။

အမှန်ဆိုရသော် အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုဆိုသည်မှာ သင်ကြားပေးနိုင်သည့် ပညာရပ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

ဒါက ပိုကောင်းတာ ဖြစ်နိုင်မလား။

နမ်ဂုန်းမူယော့သည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို နမ်ဂုန်းမိသားစုတွင် အချိန်ပိုကြာအောင် ထိန်းထားဖို့ စဉ်းစားနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အန်းဟွေ ကုန်သွယ်ရေး အစည်းအဝေးကို မိသားစု အိမ်တော်အတွင်းမှာပဲ ကျင်းပခဲ့ရခြင်းမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့ ဂျင်ဂါဟွန်းကို ဆွဲထားရမည်ဟု နားလည်သွားသော နမ်ဂုန်းမူယော့သည် ညီမဖြစ်သူကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မိသားစုအိမ်တော်တွင် ဆက်နေစေရန် ပြုလုပ်နေခြင်းပင်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းကတော့ ထိုအကြောင်းကို မသိရှာဘဲ နမ်ဂုန်းမူယော့ကို မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပြောင်လျက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက ငါ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ"

"ဘာ ကျွန်တော်က မိသားစုကြီးငါးခုရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး ကယ်တင်ခဲ့တာ။ အခု ထပ်ပြီး တခြားဘာပေးရဦးမှာလဲ ရေနစ်နေတဲ့သူကို ကယ်ပြီးရင် အထုပ်ပါ တောင်းဆိုတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ"

"ဒီကိစ္စအတွက်ကတော့ ငါတို့ သဘောတူညီချက် ရပြီးသားလေ။ မင်း လုပ်သင့်တာကို မင်း လုပ်ခဲ့တာပဲ"

သူ့စကားမှာ မှန်ကန်နေသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။

သူ့အတွက် ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ... ဘာလုပ်ရမလဲ။

ဂျင်ဆိုဟွန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေချိန်တွင် နမ်ဂုန်းမူယော့မှာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား ဒါဆိုရင် လောင်းကစား တစ်ခုလောက် လုပ်ကြမလား"

"လောင်းကစား"

"ဟုတ်တယ်။ မင်း ရှုံးရင်တော့ ငါ့အတွက် အလုပ်တစ်ခု ထပ်လုပ်ပေးရမယ်။ မင်း နိုင်ရင်တော့ ငါ အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုရဲ့ အနှစ်သာရကို ဘာအခကြေးငွေမှ မယူဘဲ သင်ပေးမယ်"

"ကျွန်တော် ရှုံးရင်ကော"

"မင်း ငါ့ကို နောက်ထပ် အကူအညီ တစ်ခု ပေးရမယ်"

"အင်း... လောင်းကစား အကြောင်းအရာက ဘာလဲ"

"ငါးရက်။ ငါ မင်းကို အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုရဲ့ အနှစ်သာရကို သင်ပေးမယ်။ မင်းက ငါးရက်အတွင်း အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားရမယ်"

"ငါးရက်..."

အချိန်အကြာကြီး သင်ယူဖို့ စိတ်ကူးမရှိသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းအတွက် ငါးရက်မှာ ကြိုးစားကြည့်သင့်သည့် အချိန်ဖြစ်သည်။

"သဘောတူပါတယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး လောင်းကစားကို လက်ခံလိုက်သည့်အခါ နမ်ဂုန်းမူယော့ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာနေမိသည်။

ဒီအချောင်သမား ကောင်လေး ပါရမီပါလာရုံနဲ့ အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ရနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းကတော့ ဒီနမ်ဂုန်းမူယော့ရဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာ ကစားခံရမှာပဲ။ ပြီးတော့...

နမ်ဂုန်းမူယော့သည် နမ်ဂုန်းဆွန်းလု မကြာသေးမီက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သွားတွေ့ခဲ့ကြောင်း သိထားသည်။

ဆွန်းလုလည်း အဲဒီကောင်လေးကို စိတ်ဝင်စားသွားတာ ဖြစ်ရမယ်။

သိုင်းစွမ်းအားကို တန်ဖိုးအထားဆုံးဖြစ်သည့် နမ်ဂုန်းဆွန်းလုသည် နောက်ဆုံးတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိတ်ဝင်စားလာပြီဖြစ်သည်။

ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောတယ်။ မိသားစုကလည်း ထူးချွန်တယ်။ ပါရမီကလည်း ပြည့်စုံတယ်။ ပြီးတော့ ပျံသန်းသောဓား သူရဲကောင်းဆိုတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံလည်း ရှိတယ်... ဒီထက်ပိုကောင်းတာတော့ မရှိနိုင်တော့ဘူး

ကန်ချွန်းဆိုသည်မှာ နမ်ဂုန်းမူယော့ အသိအမှတ်ပြုသော သိုင်းသမားဖြစ်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာလည်း သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်သည်။

ပျင်းရိတာကတော့ အားနည်းချက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့... ဆွန်းလုကတော့ ဒါကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်မှာပါ။ အဲဒီကလေးမကလည်း သာမန်လူမှ မဟုတ်တာ။

မျက်လုံးထဲ ထည့်ထားရင်တောင် မနာအောင် ချစ်ရသည့် သမီးဖြစ်သူမို့ နမ်ဂုန်းမူယော့သည် သူမကို တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်စေချင်သည်။

သို့သော် ထိုအရာက အဖေတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ကျိုးရှာမှုသာ ဖြစ်သည်။

တကယ်ကောင်းသည့် လူနှင့် တွေ့လာရင် ကိုယ့်နေရာကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဝန်မလေးခြင်းမှာ မိဘစစ်စစ်တို့၏ သဘောထားပင်။

"ဒါဆို စလိုက်ကြမလား"

အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးဆိုသည့် နာမည်နှင့် မလိုက်အောင် စိတ်အားထက်သန်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်ကာ နမ်ဂုန်းမူယော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

နမ်ဂုန်းမူယော့နှင့်အတူ ရောက်ရှိသွားသည့်နေရာတွင် ခြေသုံးချောင်းပါသည့် ကြီးမားသော ကြေးအိုးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုအိုးထဲတွင် သဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စုစုပေါင်းအလေးချိန်မှာ ပိဿာချိန်အားဖြင့် များပြားလှသည်။

နမ်ဂုန်းမူယော့က ကြေးအိုးပေါ်ရှိ သဲများထဲသို့ တုတ်ရှည်တစ်ချောင်း စိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကြေးအိုးမှ ငါးလှမ်းခန့် အကွာသို့ ရွှေ့သွားလိုက်သည်။

"သိုင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ သိုင်းသမားတွေက အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို အရမ်းခက်ခဲတဲ့ နယ်ပယ်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီလောက်အထိ ရောက်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုပေါ့"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်လို အဆင့်နိမ့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်အတွက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့"

မင်းက ဘာလို့ အဆင့်နိမ့် သိုင်းသမား ဖြစ်ရတာလဲဟူသည့် စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းဝအထိ တက်လာသော်လည်း နမ်ဂုန်းမူယော့မှာ စကားလုံးများအား ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

"အနှစ်သာရကို သိမြင်မယ်ဆိုရင် မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ လာရပ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နမ်ဂုန်းမူယော့ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။

"အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုဆိုတာ အတွင်းအား ထုတ်လွှတ်တဲ့ အဆင့်ထက် တစ်ဆင့် ပိုတက်ဖို့ လိုတယ်။ အဲဒါကတော့ အတွင်းအားရဲ့ ချိတ်ဆက်မှုပါပဲ"

"အတွင်းအားရဲ့ ချိတ်ဆက်မှု..."

"မင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အတွင်းအားကို ချည်မျှင်တစ်ခုလို့ သဘောထားပါ။ ပြီးတော့ ဒီချည်မျှင် မပြတ်သွားအောင် အတွင်းအားကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဖြည့်တင်းပေးရမယ်။ အတွင်းအား ပမာဏက များလွန်းလို့လည်း မရသလို နည်းလွန်းလို့လည်း မရဘူး"

ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့် အတွင်းအား ပမာဏ များလွန်းပါက ရွှေ့လိုသည့် အရာဝတ္ထုမှာ ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း မရွေ့ဘဲ ပြန်လည် တွန်းကန်ထွက်သွားမည် ဖြစ်ပြီး အတွင်းအား ပမာဏ နည်းလွန်းပါက ချိတ်ဆက်ထားသည့် အတွင်းအား ချည်မျှင်မှာ ပြတ်တောက်သွားမည်ပင်။

ဒါကြောင့် ခက်ခဲတာပါလား။

အတွင်းအား ချိတ်ဆက်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အတွင်းအားကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဖြည့်တင်းပေးရမည် ဖြစ်ပြီး ရွှေ့လိုသည့် အရာဝတ္ထု၏ အလေးချိန်ပေါ် မူတည်၍ လိုအပ်သည့် အတွင်းအား ပမာဏမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အရာဝတ္ထု ပိုလေးလေ အတွင်းအား ပိုလိုအပ်လေ ဖြစ်သည်။

အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ရရှိဖို့ လိုအပ်တဲ့ အတွင်းအား ပမာဏက အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်စာ အတွင်းအားနဲ့ ညီမျှတယ်။

ဓားတစ်လက်၏ အလေးချိန်ရှိသည့် အရာဝတ္ထုကို ရွှေ့ရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်စာ အတွင်းအား ပမာဏ လိုအပ်သည်။ သို့သော် အတွင်းအား ရှိရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ အတွင်းအား မျှခြေနှင့် သိုင်းပညာဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတို့ လိုအပ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ပါရမီ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိပါစေ။ အရာဝတ္ထုမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်

အနှစ်သာရများကို ရှင်းပြပြီးနောက် နမ်ဂုန်းမူယော့က ကျောခိုင်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါးရက်နေရင် ပြန်တွေ့ကြမယ်"

"ဒါနဲ့ပဲ ပြီးသွားပြီလား"

"ဟုတ်တယ်။ နောက်ထပ် ရှိဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား ဒါပါပဲ။ နယ်ပယ် မြင့်မားလာလေ ပိုရိုးရှင်းလာလေပဲ"

စကားပြောပြီးနောက် နမ်ဂုန်းမူယော့သည် ငါးရက်နေလျှင် ပြန်တွေ့မည်ဟု ကတိပေးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"သိသားပဲ မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ဒီလောက်ထိတောင် အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို တွက်ကပ်နိုင်တာပဲ"

နမ်ဂုန်းမူယော့သည် အရေးကြီးသည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သင်မပေးဘဲ လှည့်ဖျားသွားသည်ဟု ဂျင်ဆိုဟွန်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ငါက ဘာမှ မသိတော့လည်း ငြင်းလို့မရဘူး..."

ဘာမှ မသိသဖြင့် အငြင်းမပွားနိုင်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ရှေ့ရှိ ကြေးအိုးကို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ စမ်းကြည့်တာပေါ့။ တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ ဖြစ်လာမှာပါ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ အတွင်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် သူ၏ ဆံပင်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာတော့သည်။