အခန်း ၄၁

အခန်း။ ၄၁

"သခင်လေး ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား"

မူယုံဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဓားပြများကို ရသမျှ သတ်ဖြတ်ကာ တောင်တက်လာခဲ့ပုံရသည့်အတိုင်း သွေးရဲရဲတို့ဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူကိုင်ထားသော ဓားမှာလည်း သွေးများနှင့် အသားစများ ပေကျံနေသည်။

"အပေါ်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး တက်လာတာလား"

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး အန္တရာယ်ကင်းရဲ့လား"

မူယုံဟူမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်လာပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အပေါ်အောက် ကြည့်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ချောမွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာတွင် အနာတရဟူ၍ တစ်ခုမျှ မရှိပေ။

"တော်ပါသေးရဲ့... တော်ပါသေးတယ်။ သခင်လေး ဒဏ်ရာမရဘူးဆိုတော့ တော်သေးတာပေါ့"

"စိုးရိမ်ရမှာက ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်ဘူး ဦးလေးမူကိုပါ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ကျွန်တော်... အဆင်ပြေပါတယ်"

မူယုံဟူမှာ ဓားကို မြှောက်ကာ ကန်ဆောပြောင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် မည်သူက အသန်မာဆုံးဖြစ်သည်ကို သူဗီဇအရ ရိပ်မိသွားခြင်းပင်။ ကန်ဆောပြောင်က သူ့ကို ပျင်းရိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မူယုံဟူမှာ ထူးဆန်းသော အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက သန်မာတယ်။

သူ၏ အတွင်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်နေသော ကန်ဆောပြောင်ထံမှ ဧရာမ စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ ဂျင်မိသားစုကပဲလား"

ကန်ဆောပြောင်၏ မေးခွန်းကြောင့် မူယုံဟူမှာ အသက်ကို ပုံမှန်ရှူသွင်းရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်က ဂျင်မိသားစုရဲ့ လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် မူယုံဟူပါ"

"ဂျင်မိသားစုက သိုင်းသမားတွေ အသုံးမကျဘူးလို့ ကြားဖူးပေမဲ့ အဲဒါကလည်း မှားယွင်းတဲ့ ကောလာဟလ ဖြစ်ပုံပဲ"

ကန်ဆောပြောင်မှာ မူယုံဟူ လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းကို အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကယ်တင်ရန် ရဲတိုက်ကို ဝန်းရံထားသည့် ဓားပြများနှင့် ခံတပ်ချုပ်များကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော မူယုံဟူမှာ သူတို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရုံသာမက တစ်ကိုယ်တော် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်းပင်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဒဏ်ရာရသော ဓားပြအရေအတွက်မှာ ဆယ်ဂဏန်းကျော်သွားခဲ့သည်။

ဓားပြတွေနဲ့ ခံတပ်ချုပ်တွေကို တစ်ကိုယ်တော် ထိုးဖောက်လာနိုင်တယ်ပေါ့... ဂျင်မိသားစု... စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ မိသားစုပဲ။

ကန်ဆောပြောင်မှာ အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပုဆိန်မကိုင်ထားသော လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဖယ်ပေးလိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ သခင်လေးက အိပ်ချင်နေတယ်တဲ့"

"ဘ…ဘာပြောလိုက်တယ် သခင်လေးကို သတ်မလို့လား။ ဒီမူယုံဟူက ဘေးကနေ ရပ်ကြည့်နေမယ် ထင်နေလား။ သခင်လေးကို သတ်ချင်ရင် ဒီ မူယုံဟူကို အရင်သတ်သွား"

မူယုံဟူ၏ စကားမှာ ဆက်ပြော၍ မရတော့ပေ။

စကားပြောတိုင်း ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေသဖြင့် သည်းမခံနိုင်တော့သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ့၏ အချက်အချာနေရာကို ဖိကာ သတိလစ်သွားစေလိုက်သည်။

"စီးယု"

"ဟုတ်"

"ဦးလေးမူ ကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ"

"ဟ….ဟုတ်ကဲ့"

ဂျင်ဆိုဟွန်းဘေးသို့ ပြေးလာသော စီးယုမှာ သတိလစ်နေသည့် မူယုံဟူကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

သွေးများ ပေကျံနေသည်ကို ထားလိုက်ပါက သူ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရွယ်အစား ကြီးမားလွန်းသဖြင့် စီးယု တစ်ယောက်တည်း မရွေ့နိုင်ပေ။

"ဦးလေးပိုင်ဖုန်း ခင်ဗျားလည်း ကူလိုက်ဦး"

"ကျွန်တော့်ကိုလား"

"ဟုတ်တယ် မြန်မြန်လုပ်"

စီးယု၏ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ပိုင်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်နေရင်းပင် မူယုံဟူကို သူမနှင့်အတူ ရွေ့ပေးရသည်။

"သစ္စာဖောက်ကောင်"

"ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်"

"ဒီလိုကောင်ကမှ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးရဲ့ ခံတပ်ချုပ်တဲ့လား"

"အဲဒီကောင်ရဲ့ ခေါင်းကို နောက်မှ ဖြတ်ပစ်မယ်"

ဓားပြများ၏ ရေရွတ်သံများကို ကြားရသောအခါ ပိုင်ဖုန်းမှာ ငိုချင်လာသည်။

သို့သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူယုံဟူကို တရွေ့ရွေ့ ရွေ့နေဆဲပင်။

စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးတွင် ဓားပြလုပ်စား၍ မရတော့သည်မှာ သေချာသည်။

ဤအခြေအနေရောက်မှတော့ ဂျင်ဆိုဟွန်းက ကန်ဆောပြောင်ကို အနိုင်ရဖို့သာ ဆုတောင်းရတော့မည်။

"သ….သခင်လေး ဒီလူကို တာဝန်ယူပြီး ဂရုစိုက်ထားမှာမို့လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး အနိုင်ယူပေးပါ"

ပိုင်ဖုန်းက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အားပေးလိုက်သောအခါ ဓားပြများ၏ ဝေဖန်သံမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

"ဒီခွေးသားကောင်"

"အခုပဲ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်မလား"

"ထားလိုက်ပါ။ သူ့ခြေလက်တွေကို ဖြတ်ပြီး တောခွေးတွေကို အစာကျွေးလိုက်မယ်"

"ငါ သူ့ကို သတ်မယ်"

ဓားမြောင်များကဲ့သို့ နားထဲ စူးဝင်လာသော အဖော်ဟောင်းများ၏ ဝေဖန်သံကြောင့် ပိုင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

"ဦးလေး ရှင် ငိုနေတာလား"

စီးယု၏ မေးခွန်းကြောင့် ပိုင်ဖုန်းမှာ မျက်ရည်ကို သုတ်ကာ ပြောသည်။

"မင်းတို့ သခင်လေးက ခံတပ်ချုပ်ကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းလိုက်ပါ။ သခင်လေး ရှုံးသွားရင်... ငါတို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်"

"ခံတပ်ချုပ်ကြီးလို့ ခေါ်တဲ့လူက အဲလောက်တောင် သန်မာလို့လား"

"ရဲတိုက် ၇၂ ခုမှာရှိတဲ့ ဓားပြ ၁၀၀၀ ကျော်ထဲမှာ အသန်မာဆုံးလူကပဲ ခံတပ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်လာတာ။ အဲတော့ သူ ဘယ်လောက် သန်မာမလဲ တွေးကြည့်လေ"

"ဟာ... ကျွန်တော့်သခင်လေးက သိုင်းပညာကိုတောင် သေချာ မတတ်တာ။ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

စီးယုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသောအခါ ပိုင်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"သခင်လေးက သိုင်းပညာ မတတ်ဘူးလား"

"ဟုတ် သူက အသက် ၆ နှစ်လောက်ပဲ အကြီးအကဲကန်ဆီမှာ သင်ခဲ့တာ သိုင်းကျင့်တာကိုတောင် ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ပိုင်ဖုန်းမှာ စီးယု၏ စကားကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဒါဆိုရင် ငါ မြင်ခဲ့တာတွေက ဘာလဲ။

သူတို့နှစ်ယောက် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ စွမ်းအားကို မေးခွန်းထုတ်နေချိန်တွင် ကန်ဆောပြောင်မှာ သူ့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးနေပြီဖြစ်သည်။

"ဒီက လူမိုက်တွေတော့ မသိဘူး ငါကတော့ မင်း ဘယ်လောက် သန်မာလဲဆိုတာ သိတယ်"

"ကျွန်တော်က အဲလောက် မသန်မာပါဘူး"

"မင်းက အရာဝတ္ထုကို စိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားခြင်းကို လွတ်လပ်စွာ သုံးနိုင်တဲ့သူပါ။ မင်းက နှိမ့်ချနေတာလား"

"သင်ရင် ခင်ဗျားလည်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ နည်းလမ်းက တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်။ ခင်ဗျား ရှန်စီကနေ ထွက်သွားမယ်လို့ ကတိပေးရင် ကျွန်တော် သင်ပေးနိုင်တယ်"

"ဟားဟား မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို နောက်ပြောင်တဲ့ ပါရမီကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။ အရာဝတ္ထုတွေကိုရွေ့ပြောင်းနိုင်တယ်ဆိုတာ နည်းလမ်းလေးတစ်ခုနဲ့ ရနိုင်တဲ့ အဆင့်လို့ ထင်နေတာလား"

"ဟုတ်တယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ယုံကြည်ချက်ရှိသော အဖြေကြောင့် ဤအခြေအနေမှာ ကန်ဆောပြောင်အတွက် ပို၍ ပျော်စရာကောင်းလာသည်။

ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်ကနေ ပေါ်လာတာလဲ။

ကန်ဆောပြောင်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို ရုတ်တရက် သိချင်လာသည်။

၎င်းကို အတည်ပြုရန် နည်းလမ်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

"မင်းရဲ့ အစွမ်းအစ အကုန်သုံးပြီး တိုက်ခိုက်ပါ။ ရိုးအီနေတဲ့ တိုက်ပွဲထက် ပိုပျင်းစရာကောင်းတာ မရှိဘူး"

ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်က လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလာသောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခြေလှမ်းများကို လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလိုက်သည်။

ဒုန်း….

တို့ဟူးကဲ့သို့ မြေပြင်ကို ကြေမွသွားစေသော ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခါးကို ချိန်ကာ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ့၏ လျှို့ဝှက်အိတ်ထဲမှ ပျံသန်းသောဓားနှစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ တစ်လက်ကို ကန်ဆောပြောင်ဆီသို့ နောက်တစ်လက်ကို ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

စီးဆင်းနေသောလေနှင့် လျှပ်စီးလက်ခြင်းတို့၏ စွမ်းအားများဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ပျံသန်းသည့် ဓားနှစ်လက်မှာ မြန်နှုန်းမြင့်မားစွာ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ကန်ဆောပြောင်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါ ပျံသန်းတဲ့ ဓားလား"

လျှပ်စီးလက်ခြင်း၏ စွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ပထမဆုံးဓားကို ပုဆိန်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သော ကန်ဆောပြောင်မှာ သူခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည့် ဒုတိယဓားကို ရှောင်ရှားရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်လိုက်သည်။

"ဟင်"

သူက လုံးဝ ရှောင်လွှဲလိုက်နိုင်ပေမဲ့ ပျံသန်းလာတဲ့ဓားက လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး သူ့ပုခုံးကို ပွတ်တိုက်သွားတယ်။

ပျံသန်းတဲ့ဓား နှစ်လက်ရဲ့ သဘာဝက မတူကြဘူး။

ပထမဓားက လျှပ်စီးလို မြန်ဆန်ပြင်းထန်ရင် ဒုတိယဓားက အဲဒီလောက် မပြင်းထန်ပေမဲ့ လှုပ်ရှားမှုက မမှန်ကန်ဘဲ လွတ်လပ်နေတယ်။

"ကန်ချွန်းက သူ့ရဲ့ ပျံသန်းတဲ့ဓားပညာနဲ့ ဗဟိုမြေပြင်ရဲ့ သိုင်းပညာရှင်ကြီး ငါးဦးထဲက တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့တာ။ မင်းကို ကြည့်ရတာ သူ ဘာလို့ အဲဒီ ငါးဦးထဲက တစ်ဦးလို့ ခေါ်ဆိုခံရသလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီ"

"ဒါဆို ဒီနေရာမှာတင် ရပ်လိုက်တော့မလား"

"အဲဒီလိုတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။ မင်းလို အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးကို ရှုံးနိမ့်သွားမယ်ဆိုရင် ခံတပ်ချုပ်ကြီးအဖြစ်နဲ့လည်း ငါ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး"

ကန်ဆောပြောင်က ပုဆိန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ပျံသန်းတဲ့ဓားက ဒါကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလား"

ဧရာမပုဆိန်သွားကြီးမှာ မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ခြစ်ထုတ်ကာ တရွေ့ရွေ့ ရောက်လာစဉ် ပြိုကျသွားသည့် ကျောက်တုံးအစအနတို့မှာ ချွန်ထက်သော ဓားမြောင်များပမာ ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထိုကျောက်စိုင်များ၏ ကြားထဲမှပင် ချွန်ထက်လှသော ပုဆိန်အရှိန်အဝါမှာလည်း နောက်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကပ်ပါလာသည်။

ကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြီးမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းထံသို့ မီးကုန်ယမ်းကုန် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသော စီးယုမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ မျက်လုံးတို့ကို အုပ်ဖုံးလိုက်မိပြီး ပိုင်ဖုန်းမှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သခင်လေး ရှုံးနိမ့်တော့မှာလား။

ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း ရပ်နေသည့်နေရာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“အင်း...”

ကန်ဆောပြောင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝကောင်းမနေပေ။ သူသည် ပုဆိန်ကို ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ တွေးတောလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ မင်းရဲ့ အဲဒီ လှုပ်ရှားမှု ပညာက ဘာလဲ”

“ဟူး အန္တရာယ်များလိုက်တာ”

မူလနေရာမှ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ခါလိုက်သည်။

“သိုင်းပညာတွေက ကိုယ်ပိုင်ဟန်တွေ မတူကြတော့ ကန်ချွန်းကလွဲရင် တခြားသိုင်းသမား ရှိသေးမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး"

“ကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်တာလား”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းသုံးတဲ့ ပျံသန်းတဲ့ဓားပညာနဲ့ လှုပ်ရှားမှုပညာတွေက လုံးဝကို မတူညီတဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်တွေ ရှိနေလို့လေ"

“အို...”

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ချီးကျူးစကား ဆိုနေချိန်တွင် ကန်ဆောပြောင်မှာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။

“ရိုးရိုး ပုဆိန်ယမ်းတာနဲ့တော့ မင်းကို ဖမ်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ပြသသွားသည့် လှုပ်ရှားမှုပညာမှာ သာမန်သိုင်းသမားများ အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် ပညာများနှင့် အဆင့်ချင်း မတူညီပေ။

ဓားသမားများ၊ ဓားရှည်သမားများ သို့မဟုတ် လက်သီးသမားများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သူတို့၏ သိုင်းပညာစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါလေ့ရှိသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုမှာမူ သဘောသဘာဝချင်း လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားရန်အတွက်သာ သီးသန့်ရည်ရွယ်ထားသည့် လှုပ်ရှားမှုပညာမျိုးပင်...

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ တခြားသော သိုင်းပညာအားလုံးကို စွန့်ပယ်ကာ အလျင်အမြန် ရွေ့လျားခြင်းကိုသာ အဓိကထားသည့် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ပညာရပ်နှင့် ဆင်တူနေသည်။

“အင်း... အားလုံး အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးရမယ့်သူက ငါ ဖြစ်နေတာလား”

ကန်ဆောပြောင်မှာ ကိုင်ထားသည့် ပုဆိန်ကို ချလိုက်ပြီး လက်ကိုင်အဖျားရှိ သံကြိုးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သံကြိုးကို လှည့်ပတ်လိုက်သောအခါ ဧရာမပုဆိန်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်လာတော့သည်။

“ဒီလို သိုင်းပညာမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား”

“ကန်ချွန်းလိုပဲ ငါကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတဲ့ ပညာတစ်ခုပါ။ နာမည်ကတော့ ဘီးဝိုင်း လည်ပတ် တောင်ဖြို ပုဆိန်ပညာလို့ ခေါ်တယ်"

ကန်ဆောပြောင်မှာ လည်ပတ်နေသည့် ပုဆိန်ကို ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခြေလှမ်းပင် မရွေ့နိုင်တော့ဘဲ ပျံသန်းသည့်ဓားကိုသာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရသည်။

လျှပ်စီးစွမ်းအားဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ပျံသန်းသည့်ဓားနှစ်လက်မှာ ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်နှင့် တိုက်မိသွားကြသည်။

ချွမ်း…..

ပုဆိန်နှင့် ပျံသန်းသည့်ဓား နှစ်လက်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ ပြန်လည်ဆုတ်သွားကြသည်။

သို့သော် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သည့် ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်။

သိုင်းသမားကြီးတစ်ဦး၏ လှံသွားကဲ့သို့ ထိုးစိုက်လာသည့် ဧရာမပုဆိန်ကို ရှောင်တိမ်းရင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အံကြိတ်ကာ ခြေလှမ်းကို ပြင်လိုက်သည်။

အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည့် ပုဆိန်ကို ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဓားကို ထုတ်ယူကာ ချက်ချင်းပင် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ပျံသန်းသည့်ဓားနှင့် ပုဆိန် ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံတိုက်မိပြန်သည်။ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည့် ဓားများနှင့် မတူညီဘဲ ကန်ဆောပြောင်မှာ သံကြိုးဖြင့် ပြန်ဆွဲယူထားသည့် ပုဆိန်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဖိအားပေးလာသည်။

ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်မှာ လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို နှစ်ခြမ်းခွဲမတတ် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ဒီအတိုင်းသာဆိုရင်... ဘယ်လိုမှ အဆုံးသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...

ပျံသန်းတဲ့ဓားကလည်း သုံးလက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

အပေါက်တစ်ခုဖြစ်အောင် ဖောက်ထွက်မှဖြစ်မယ်...

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပျံသန်းသည့်ဓား နှစ်လက်ကို လက်နှစ်ဖက်တွင် ကိုင်ကာ အလျင်အမြန် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးစွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဓားနှစ်လက်မှာ ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်ကို တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဒုန်း….

ပုဆိန်မှာ ဓားနှစ်လက်၏ ဖိအားကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသောအခါ ကန်ဆောပြောင်မှာ သံကြိုးကို ဆွဲကာ ပြန်လည်လည်ပတ်လိုက်သည်။

“အလကားပါပဲ ဂျင်ဆိုဟွန်း"

နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသည့် ကန်ဆောပြောင်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းထံမှ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် စွမ်းအင်တစ်ခု စီးဆင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ကိုယ်နေဟန်ကို နှိမ့်ချပြီး ဘယ်လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ထားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ညာလက်တွင် ကိုင်ထားသည့် ပျံသန်းသည့်ဓားဆီသို့ စွမ်းအင်တို့ကို စုစည်းလိုက်သည်။

ဓားသွားမှ အပြာရောင် လျှပ်စီးအရှိန်အဝါတို့ စီးဆင်းလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကန်ဆောပြောင်မှာ သံကြိုးကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူ၍ ပုဆိန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်၌ပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန်ဖြစ်သော ဒသမမြောက် ပျံသန်းသည့်ဓားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

လျှပ်စီးစွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် လျှပ်စီးသွား လျှပ်စီးဖြတ်ရေကန်တွင် ရန်သူကို အနိုင်ယူခဲ့သည့် ကောင်းကင်ပျံသန်းသည့် ဓားဆယ်လက်၏ အမြင့်ဆုံးသိုင်းကွက်ကို အသုံးချလိုက်ခြင်းပင်။

လျှပ်စီးသံနှင့်အတူ ဟိန်းဟောက်၍ ပျံသန်းလာသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ သိုင်းကွက်ကို မြင်သောအခါ ကန်ဆောပြောင်မှာ အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပုဆိန်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်သည်။

တောင်ကြီးဖြို ပုဆိန်ပညာ…..

ဘီးဝိုင်း လည်ပတ် တောင်ဖြို ပုဆိန်ပညာ၏ အမြင့်ဆုံး သိုင်းကွက်ကို သုံးလိုက်သည့် ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်က ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ဓားကို တောင်ကြီးကို ခွဲလိုက်သလိုမျိုး ပြင်းထန်သည့် အရှိန်ဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။

ပျံသန်းသည့်ဓားနှင့် ပုဆိန်တို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိပြီး အားပြိုင်မှု စတင်လာသည်။

ကန်ဆောပြောင်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားကို အစွမ်းကုန် ဖိချရန် ကြိုးပမ်းနေသလို ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဓားမှာလည်း အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ခုခံထားသည်။

“အား”

အားပြိုင်မှု၌ အနိုင်ရရှိသူမှာ ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကန်ဆောပြောင်ပင်။

သူသည် လျှပ်စီးသွား လျှပ်စီးဖြတ်စွမ်းအားဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဒသမမြောက်ဓားကို ခုခံလိုက်ပြီး ရှေ့တည့်တည့်သို့ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ မရှိတော့ဘူးဟ….

ဂျင်ဆိုဟွန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သိလိုက်သည့် ကန်ဆောပြောင်မှာ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ပေါ်လာသည့် အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သော ကန်ဆောပြောင်မှာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်တွင် စိုက်ဝင်နေသော ပျံသန်းသည့်ဓား လေးလက်ကို ပြန်လည်ဆွဲယူ၍ လက်ထဲ၌ ကိုင်စွဲလိုက်သည်။

“ဟပ်”

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ အလျင်အမြန် ဆန့်ထုတ်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားလေးလက်မှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။ သို့သော် သူ၏ ပျံသန်းသည့်ဓားများမှာ ကန်ဆောပြောင်ဆီသို့ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်၌သာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူ မှားသွားတာလား….

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အမှားကို သိလိုက်သည့် ကန်ဆောပြောင်မှာ ပုဆိန်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လွတ်မြောက်ရန် နေရာမရှိတော့ဘဲ ကျဆင်းနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်ပင်။

“မင်း တော်တော် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါတယ်"

ကန်ဆောပြောင်မှာ ဤပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းတော့မည့် အချိန်၌...

ခလောက်

“အင်း”

ပုဆိန်မှာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။ ထိတ်လန့်သွားသည့် ကန်ဆောပြောင်မှာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟားဟား... ဒီကောင်လေးကတော့"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အမှားလုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့လက်ထဲမှ ထွက်သွားသည့် ပျံသန်းသည့်ဓား လေးလက်မှာ ကန်ဆောပြောင်ဆီသို့ မဟုတ်ဘဲ ပုဆိန်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် သံကြိုးထဲ၌ သံမှိုပမာ စိုက်ဝင်နေခြင်းပင်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်မှာ အမြင့်တစ်ခု၌ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ခြင်းပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် ကန်ဆောပြောင်၏ အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပျံသန်းသည့်ဓား တစ်လက်ကို ပြန်လည်ဆွဲယူလိုက်သည်။

စွပ်

ကန်ဆောပြောင်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပျံသန်းသည့်ဓားကို သူ၏ လည်ပင်း၌ ထောက်ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဦးမလား”

“မင်း သန်မာပါတယ်"

လည်ပင်း၌ ထောက်ထားသည့် ဓား၏ အေးစက်သော ခံစားချက်နှင့် မတူဘဲ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဓာတ်လုံးဝ မရှိပေ။

“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပုဆိန်က သိပ်မထက်ဘူး"

ကန်ဆောပြောင်၏ ဘယ်လက်မှာ လည်ပင်းကို ထောက်ထားသည့် ပျံသန်းသည့်ဓားသွားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဓားသွားကြောင့် ပြတ်ရှသွားသည့် ဒဏ်ရာမှ သွေးတို့ စီးကျလာသည်။

“ဒါက ကစားပွဲ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရည်မှန်းချက်တွေ ပြည့်ဝဖို့အတွက် အသက်နဲ့ရင်းရမယ့် တိုက်ပွဲပဲ"

ကန်ဆောပြောင်၏ မျက်လုံးထောင့်တို့ တုန်ခါသွားပြီး နှုတ်ခမ်းတို့မှာလည်း လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ဂီးဆီးမွန်းမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“စတင်တော့မယ်"

ကန်ဆောပြောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် အငွေ့အသက်က လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။