အခန်း ၄၂

အခန်း။ ၄၂

စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီး၏ ရဲတိုက် ၇၂ ခု၏ အကြီးအကဲ၊ ခံတပ်ချုပ်ကြီးဖြစ်သော ရိုင်းစိုင်းသော ဓားပြလောက၏ ဘုရင်ဖြစ်လာရန် နည်းလမ်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။

ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူသည် အသန်မာဆုံး ဓားပြဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရုံသာ ဖြစ်သည်။

သံကြိုးကို စိုက်ဝင်နေစေသည့် ပျံသန်းသောဓားများကို ပြန်လည် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အတူတူပင် ကောင်းကင်သို့ မြှောက်တက်သွားသည့် ဧရာမပုဆိန်ကြီးမှာ ကန်ဆောပြောင်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"အခုကစပြီး ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ရတော့မယ်"

သူ့စကားမှာ လိမ်ညာခြင်း မဟုတ်ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ကာ ခြေလှမ်းများကို ရွေ့လျားနေရသည်။

ဧရာမ ပုဆိန်သွားကြီးက လေထုကို ခုတ်ဖြတ်သွားသည်။

လေထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားသည့် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဂျင်ဆိုဟွန်း ရပ်နေသည့် မြေပြင်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲကာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် သိုင်းအရှိန်အဝါမုန်တိုင်းကြောင့် စီးယုမှာ အော်ဟစ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် လူးလိမ့်သွားပြီး သတိလစ်သွားသည်။

"သ……သေစမ်း"

ပိုင်ဖုန်းမှာ သိုင်းသမားနှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေသည့် စစ်မြေပြင်ကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ခံတပ်ချုပ်ကြီးရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်တောင် ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးထဲတွင်ပင် ကန်ဆောပြောင် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သည်ကို မြင်ဖူးသူ နည်းပါးသည်။

အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ဖို့ လိုအပ်သည့် ရန်သူမျိုးလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာခြင်းပင်။ သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို မြင်လိုက်ရသော ပိုင်ဖုန်းမှာ မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

ဒီလို နဂါးဆိုးမျိုးကို သခင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ။

တောင်ပေါ်ရဲတိုက်၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ပုဆိန်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပျက်စီးသွားသည်။ ရဲတိုက်၏ ခိုင်ခန့်သော ခြံစည်းရိုးမှာ မိုးကြိုးဗုံးနှင့် ထိမှန်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲကာ အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း သေသွားပြီဟု ထင်ကာ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်သည့် ပိုင်ဖုန်းရှေ့သို့ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ချောင်းဆိုးရင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဦးလေးပိုင်ဖုန်း...အဟွတ်….."

"သသခင်လေး အသက်ရှင်နေတာလား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နေတာလဲ"

"နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကံကောင်းသွားတယ်။ စီးယုနဲ့ ဦးလေးမူ ကို ခေါ်ပြီး ဒီနေရာကနေ အဝေးဆုံးကို သွားကြတော့"

"ဟ….ဟုတ်ကဲ့"

ပိုင်ဖုန်းမှာ မူယုံဟူနှင့် စီးယုတို့ကို ခေါ်ကာ ရဲတိုက်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ လက်တစ်ဖက်တွင် ပုဆိန်၊ တစ်ဖက်တွင် သံကြိုးကို ကိုင်ထားသည့် ကန်ဆောပြောင်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"အခုမှ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား"

"အဟွတ်….ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ကြမလား ကျွန်တော် ပင်ပန်းပြီး စိတ်ညစ်နေပြီ"

"အဲဒီလိုတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။ သိုင်းသမားတွေက ဓားကို ထုတ်လိုက်ရင် တစ်ဖက်ကို လက်တစ်ဖက်လောက်တော့ ဖြတ်ထုတ်ရမှာ မဟုတ်လား"

ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာနေသည့် ကန်ဆောပြောင်ကို ကြည့်ရင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။

ဘာလုပ်ရမလဲ ထွက်ပြေးရမလား

ဖြစ်နိုင်လျှင် ထွက်ပြေးချင်သည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ စီးယုနှင့် မူယုံဟူတို့မှာ တောင်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးခြင်းပင်။

သူတို့ကို လိုက်ရှာပြီး ထိုသူနှစ်ဦးကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးသွားလျှင် ပြဿနာမှာ ပိုကြီးသွားလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူကြီးက သိပ်သန်မာတယ်။

ဟိုနေ့ကတွေ့ခဲ့ရသည့် ရန်သူနှင့် မတူဘဲ ကန်ဆောပြောင်၏ စွမ်းအားမှာ သူ၏ အသားအရေကိုပင် တုန်ရီစေသည်။ အထူးသဖြင့် ဧရာမပုဆိန်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအားမှာ တောင်ငယ်တစ်ခုကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သည်။

"အီး... ဒါကြောင့် အိမ်က ထွက်ရင် ဒုက္ခရောက်တတ်တယ်လို့ ပြောကြတာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပျံသန်းသောဓား နှစ်လက်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။

"ဟားဟား ဂျင်ဆိုဟွန်း တကယ့်ကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြရအောင်"

ကန်ဆောပြောင်မှာ နှစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ လက်ထဲမှ ပုဆိန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို နှစ်ခြမ်းခွဲမတတ် ပျံသန်းလာသည်။

ဒုန်း

မြေပြင်မှာ တို့ဟူးကဲ့သို့ ကြေမွသွားပြီး ကျောက်စများ လွင့်စင်သွားသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ကန်ဆောပြောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရင်း ပျံသန်းသောဓား နှစ်လက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

လျှပ်စီးလက်ခြင်းစွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ဓားနှစ်လက်မှာ အပြာရောင် လျှပ်စီးအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ရင်း ကန်ဆောပြောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"ဟပ်"

ကန်ဆောပြောင်မှာ ပုဆိန်ကို အကျယ်ကြီး ယမ်းကာ ပျံသန်းသောဓား နှစ်လက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ပစ်မှတ်လွဲသွားပြီး လွင့်စင်သွားသော ဓားများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဒီအတိုင်းဆိုရင် အတွင်းအားက အရင် ကုန်သွားလိမ့်မယ်။

ကောင်းကင်လက်ကို သုံးပြီး ဓားများကို ကောက်ယူရင်း ကန်ဆောပြောင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အတွင်းအား မလုံလောက်တော့ပေ။

ပါးစပ်ထဲတွင် အချိုဓာတ်ကို စတင် ခံစားလာရသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အနီးကပ် ရောက်လာသည့် ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်ကို ရှောင်တိမ်းရန် ဦးနှောက်ကို အမြန်ဆုံး အသုံးပြုရတော့သည်။

ရှူး..ဍဍ

ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်မှာ ခေါင်းပေါ်ကို ခြစ်ထုတ်သွားသည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ နောက်ဆုတ်ကာ အသက်ကို ပြန်ရှူလိုက်သည်။

အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ့၏ ဆရာသုံးဦးကို မေးမြန်းချင်သည်။ ထိုစဉ် ဗီယွန်းဂဲ့၏ အသံမှာ သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ဒီလောကမှာ အသန်မာဆုံးအရာက မမီနိုင်တဲ့ အရှိန်ပဲ။ အရှိန်က အကောင်းဆုံးပဲ အရှိန်က အကောင်းဆုံးပဲ။

ဗဟိုမြေပြင်၏ အကောင်းဆုံး သူခိုးဟု ခေါ်ဆိုခံရသည့် အရိပ်မဲ့ သူခိုးနတ်ဆိုးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အရှိန်က မည်သည့် စွမ်းအားထက်မဆို သာလွန်ကြောင်း ဗီယွန်းဂဲ့က အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ကန်ချွန်းကပင် ၎င်းကို မငြင်းခဲ့ပေ။

အရှိန် ပိုမြန်လေလေ အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ စွမ်းအားက ပိုပြင်းထန်လေလေပဲ။

လျှပ်စီးလက်ခြင်းသည် ကောင်းကင် ပျံသန်းသည့် ဓားဆယ်လက်ထဲတွင် အမြန်ဆုံး ဖြစ်သည့်အတွက် အပြင်းထန်ဆုံး စွမ်းအားကို ဆောင်ထားခြင်းပင်။ အရိပ်မဲ့ နတ်ဆိုးမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း သိသမျှတွင် အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုပညာ ဖြစ်သည်။

ဒီနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ပျံသန်းသောဓား အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်လိမ့်မယ်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလုပ်ရှုပ်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက လှုပ်ရှားနေတာပဲ။ ထွက်ပြေးဖို့များ စဉ်းစားနေတာလား"

"ကျွန်တော့်ကို ထွက်ပြေးခွင့် ပေးမှာလား"

"မပေးဘူး"

"ဒါတော့ လွန်သွားပြီ"

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သတိမေ့လို့ မဖြစ်ဘူး... တစ်ခါလောက်ပဲ သည်းခံပေးပါ။

သူသည် လက်ဖျားတွင် အတွင်းအားကို စုစည်းကာ နှလုံးသားနေရာသို့ ပို့လိုက်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြု၍ အထက်ဒန်တျန်တွင် အတွင်းအားကို စုစည်းပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အတွင်းအားကို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်စေလိုက်သည်။

အတွင်းအားမှာ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်ပြီး သွေးလည်ပတ်မှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

"ဟူး"

ကိုယ်နေဟန်ကို နှိမ့်ချကာ ပါးစပ်မှ ပူနွေးသော အငွေ့ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည့်အခါ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများမှာ လွင့်စင်သွားသည်။

၎င်းကို ကြည့်နေသော ကန်ဆောပြောင်မှာ မသိစိတ်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်တွင် အားအပြည့် ထည့်လိုက်သည်။

သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဒီအတိုင်း ထား၍ မရတော့ပေ။ ကန်ဆောပြောင်မှာ သံကြိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ပုဆိန်ကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

ရှူး ရှူး

အတွင်းအားဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ပုဆိန်သွားမှ ပြင်းထန်သော ပုဆိန်အရှိန်အဝါများ ပွင့်ထွက်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စက်ဝိုင်းပုံ လည်ပတ်နေသော ပုဆိန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ပါဝင်နေသည့် အရှိန်နှင့် စွမ်းအားမှာ ကန်ဆောပြောင့်ပြသခဲ့သမျှ သိုင်းပညာများထဲတွင် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သည်။

မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ပျံသန်းလာသည့် ပုဆိန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ထိုးဖောက်တော့မည့် အခိုက်အတန့် ဖြစ်သည်။

"ဟူး"

နောက်ဆုံးအသက်ရှူသံနှင့်အတူ ဂျင်ဆိုဟွန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒုန်း….

ပစ်မှတ်လွဲသွားသည့် ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်သည် အပြစ်မဲ့သော မြေပြင်ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကန်ဆောပြောင်ကို ဗဟိုပြု၍ အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှ ပျံသန်းသောဓားများ စတင်ပျံသန်းလာသည်။ ပျံသန်းသောဓားအားလုံးမှာ လျှပ်စီးလက်ခြင်းစွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားပြီး အပြာရောင် လျှပ်စီးအရှိန်အဝါများ တောက်ပနေသည်။

ဘယ်ကြားထဲကလဲဟ ဒါကြီးက….

အံ့ဩချိန်ပင် မရလိုက်သည့် ကန်ဆောပြောင်သည် သံကြိုးထဲသို့ အတွင်းအားကို ထည့်သွင်းကာ ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကာကွယ်ရေး အကာအရံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင်။

လျှပ်စီးလက်ခြင်းစွမ်းအားပါသော ပျံသန်းသည့်ဓားများမှာ ကန်ဆောပြောင်၏ သံကြိုးကို မထိုးဖောက်နိုင်ဘဲ ပြန်လည် လွင့်စင်သွားသော်လည်း အချို့မှာမူ ကာကွယ်ရေး အကာအရံ၏ အပေါက်များကြားမှ စိမ့်ဝင်ကာ ကန်ဆောပြောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြစ်ထုတ်သွားသည်။

"အီး"

ကန်ဆောပြောင်မှာ ဘေးနှင့် ပုခုံးတို့တွင် ဒဏ်ရာရကာ ယိုင်နဲ့သွားချိန်တွင် အခြား ပျံသန်းသည့်ဓားများမှာ အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ထပ်မံ ပျံသန်းလာပြန်သည်။

နောက်ထပ်လား။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၌ ရှိသည့် ပျံသန်းသည့်ဓား အရေအတွက်မှာ ဆယ်လက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပျံသန်းလာသည့် ဓားအရေအတွက်မှာ ထိုထက် ပိုများနေသည်။

ဓားတွေက ပိုများနေတာလား မဟုတ်ဘူး အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီထက်...

လွင့်စင်သွားသည့် ဓားများပင် ပြန်လည် ပျံသန်းလာခြင်းပင်။ မျက်စိဖြင့်ပင် မလိုက်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပျံသန်းသွားသည့် ဓားများကို အမီလိုက် ဖမ်းယူကာ ပြန်လည် ပစ်လွှတ်နေခြင်းပင်။

သူ လုပ်နေတာ မယုံနိုင်စရာပဲ။

ကန်ဆောပြောင်မှာ သံကြိုးကို ဆွဲကာ ပုဆိန်လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အား…"

အတွင်းအား အပြည့်ဖြင့် ဖြည့်ထားသော ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည်းကျင်းပစ်လိုက်သည်။ မျက်စိဖြင့် မလိုက်နိုင်တော့သည့်အတွက် တစ်နေရာလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင်။

သူ ဘယ်မှာလဲ။

ကန်ဆောပြောင်မှာ ပုဆိန်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်နေစဉ် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ လက်နှစ်ဖက်စီတွင် ဓားနှစ်လက်စီ၊ စုစုပေါင်း လေးလက်ကို ကိုင်ကာ ကန်ဆောပြောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

ထို့နောက် လျှပ်စီးလက်ခြင်းစွမ်းအားပါသည့် ပျံသန်းသည့်ဓား လေးလက်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကန်ဆောပြောင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

"ဒီလောက်နဲ့တော့ ငါ့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူး"

ကန်ဆောပြောင်မှာ အနီးသို့ ရောက်လာသည့် ဓားများကို ပုဆိန်ဖြင့် ယမ်းခတ်လိုက်သည်။

ဧရာမပုဆိန်တွင် ပါဝင်သည့် အတွင်းအားနှင့် ပျံသန်းသည့်ဓား လေးလက်မှ လျှပ်စီးအရှိန်အဝါတို့ ရောထွေးသွားကာ သိုင်းအရှိန်အဝါ ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကန်ဆောပြောင်မှာ အကြီးအကျယ် ယိုင်နဲ့သွားသော်လည်း သူ၏ ပုဆိန်မှာ ကျိုးမသွားပေ။

ဒီအတိုင်း မင်းကို ငါ ခုတ်ဖြတ်ပစ်မယ်။

ပုဆိန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို နှစ်ခြမ်းခွဲတော့မည့်အလား ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လွင့်စင်သွားသည့် ပျံသန်းသည့်ဓားများမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပျံသန်းလာပြန်သည်။

မကွေးညွတ်လျှင် ကျိုးသည်အထိ တိုက်ခိုက်မည့်အလား လျှပ်စီးလက်ခြင်းစွမ်းအားပါသော ဓားများမှာ ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်ထဲသို့ ဆက်တိုက် စိုက်ဝင်လာသည်။

ဘယ်သောအခါမှ ကျိုးမည်မဟုတ်ဘူးဟု ထင်ရသော ကန်ဆောပြောင်၏ ပုဆိန်မှာ အကြီးအကျယ် တုန်ခါသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။

အန္တရာယ်ကို ခံစားမိလိုက်သည့် ကန်ဆောပြောင်မှာ ပုဆိန်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခြေနှစ်ဖက်မှာ ပုဆိန်ကို အသာဖိနင်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပျံသန်းသည့်ဓား တစ်လက်မှာ ကန်ဆောပြောင်၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ရောက်ရှိကာ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘာလို့ တုံ့ဆိုင်းနေတာလဲ"

ကန်ဆောပြောင်၏ မေးခွန်းကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပူနွေးသော ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ပိတ်ထားသော ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ ပါးစပ်မှ အငွေ့များ ထွက်လာသည်။

"ကျွန်တော်တို့... အခုပဲ... ရပ်လိုက်ကြမလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခေါင်းမော့ကာ ကန်ဆောပြောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့်အတူ ပျင်းရိခြင်းတို့ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လွင်နေသည်။

"တကယ်ပါပဲ... အလုပ်ရှုပ်လိုက်တာ..."

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ကာ ပျက်ပြယ်သွားသည်။

ကန်ဆောပြောင်မှာ ကိုင်ထားသည့် ပုဆိန်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး လဲကျသွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဖမ်းဆွဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချပေးလိုက်သည်။

သေသူကဲ့သို့ အိပ်ပျော်သွားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်ရင်း ကန်ဆောပြောင်မှာ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

"ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ ကောင်လေးပဲ"

"ခံတပ်ချုပ်ကြီး"

ဝေးလံသောနေရာဆီသို့ ရှောင်တိမ်းသွားသည့် ဂီးဆီးမွန်းက ကန်ဆောပြောင်ဆီ အပြေးရောက်လာ၏။

သူက ပုဆိန်ကို ကိုင်ပြီး လဲကျနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

"အဆင်ပြေရဲ့လား"

"မပြေဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားတယ်။ ငါ့နှလုံးသားက နာကျင်နေတယ်"

"ဒီအချိန်အထိတောင် ဒီကောင်လေးက..."

"ရပ်လိုက်တော့။ ငါတို့က ဓားပြတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ လူမိုက်တွေ၊ ဂိုဏ်းသားတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက တရားမျှတတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုပဲ။ အနိုင်ရတဲ့သူက ဒီကောင်လေးပဲ"

ဂီးဆီးမွန်းက “ဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး သူ လက်မခံသင့်ဘူး။ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးရဲ့ ခံတပ်ချုပ်ကြီးတစ်ယောက်က အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ဂျင်မိသားစုရဲ့ အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးကို ရှုံးနိမ့်သွားတယ်ဆိုတာ ကမ္ဘာက သိသွားရင် စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အထင်သေးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီအချိန်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ရမယ်”

"ခံတပ်ချုပ်ကြီး စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးအတွက် ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ရပါမယ်"

"စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးအတွက် ရွေးချယ်မှုလား ဟားဟား စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးအတွက် တကယ့် ရွေးချယ်မှုက ဘာလဲဆိုတာ ငါတို့ သိရလိမ့်မယ်"

ကန်ဆောပြောင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်နေရာ၌ ဓားပြအုပ်စုတစ်ခု ပြေးလာနေ၏။

သူတို့က တောင်ခြေမှာ ရဲတိုက်ဆောက်ထားတဲ့ ဟိုမွန်းခံတပ်က ဓားပြတွေပဲ။

"ခံတပ်ချုပ်ကြီး ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်နေပြီ"

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ကန်ဆောပြောင်အစား ဂီးဆီးမွန်းက မေးလိုက်သည့်အခါ ဟိုမွန်းခံတပ်က ဓားပြများက ဖြူဖျော့နေသည့် မျက်နှာဘေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဂျင်မိသားစုရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်က ရှန်စီက သိုင်းပညာရှင်အားလုံးကို ခေါ်ပြီး တိုက်ခိုက်လာနေပြီ။ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ချက်ချင်း မပေးရင် တောင်တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပစ်မယ်တဲ့။ သူတို့ကြားထဲမှာ မိုးကြိုးဟိန်းသံ ကန်ချက်လည်း ပါတယ်"

"မိုးကြိုးဟိန်းသံ ကန်ချက်ဂွန်းဆွန်းဆူလား သေစမ်း"

လက်ရှိ ရှန်စီမှာရှိတဲ့ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီး ဓားပြအရေအတွက်က အရမ်းနည်းတယ်။ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးရဲ့ ရဲတိုက် ၇၂ ခုလုံးက ဓားပြတွေကို စုစည်းနိုင်ရင် ပူစရာ မလိုပေမဲ့ အခုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

"ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"သူတို့က သူ့ကို ပြန်လိုချင်ရင် ပြန်ပေးရမှာပေါ့။ မင်းတို့အားလုံး သွားပြီး ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ပျံသန်းတဲ့ဓားတွေကို အကုန်ကောက်ခဲ့။ တစ်လက်မှ မကျန်စေနဲ့"

ကန်ဆောပြောင်မှာ အမိန့်ပေးပြီးနောက် လဲကျနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ပုခုံးပေါ်သို့ ပင်ပန်းကြီးစွာ တင်လိုက်သည်။

“နာမည်ကြီး ဂျင်မိသားစုရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်နဲ့ တွေ့ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီပေါ့"

တောင်ခြေတွင် စုရုံးနေသည့် သိုင်းပညာရှင်အရေအတွက်မှာ အဆမတန် များပြားလှသည်။ သိုင်းပညာတတ်သူ မှန်သမျှကို ခေါ်ယူထားသလား အောက်မေ့ရအောင်ပင် တောလမ်းတစ်ခုလုံး ပြည့်ကျပ်နေသည်။

အလယ်ဗဟို၌မူ ဂျင်ဆူမောက်ရှိနေပြီး သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် တောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်ဘူးလို့ ပြောလို့ မျက်စိမှိတ်ပေးထားခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါ့သားကို ထိရဲတယ်လို့"

ဂျင်ဆူမောက်သည် တောင်တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားလျှင်ပင် ရှန်စီမှ ဓားပြအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူတို့သာ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးနှင့် ဆက်နွယ်နေမည်ဆိုပါက စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီး၏ နာမည်ကိုပါ ဗဟိုမြေပြင်မှနေ၍ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။

နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းထားသည့် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လောင်းကြေးထပ်ရန် လိုအပ်လျှင်ပင် သူ နောက်ဆုတ်မည်မဟုတ်ပေ။

“စစ်ဖြစ်ချင်ရင်... ငါ စစ်ဖြစ်ပေးမယ်"

သိုင်းပညာ မတတ်မြောက်သည့် ဂျင်ဆူမောက်မှာ သန်မာသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း တစ်ဒေသလုံး၏ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို လှုပ်ခါနိုင်သည့် ငွေကြေးအင်အားနှင့် နာမည်ကြီး သိုင်းမိသားစုများနှင့် အဆက်မပြတ် ဆက်သွယ်ထားသည့် ကွန်ရက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက် ဆင်းလာနေပြီ”

တောင်ပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ဆင်းလာနေပြီဟူသော သတင်းကြောင့် ဂျင်ဆူမောက်နှင့် ဂွန်းဆွန်းဆူတို့မှာ အတူတကွ ပြေးသွားကြသည်။

“ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ကျွန်တော်က စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးရဲ့ ခံတပ်ချုပ်ကြီး ကန်ဆောပြောင်ပါ"

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် ကန်ဆောပြောင်က မိတ်ဆက်လိုက်သည့်အခါ ဂျင်ဆူမောက်သည် ဒေါသကို ငြိမ်သက်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ဂျင်မိသားစုရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင် ဂျင်ဆူမောက်ပါ"

“ခင်ဗျား သားကို လာရှာတာလို့ ကြားတယ်"

ကန်ဆောပြောင်က ပုခုံးပေါ်မှ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဂရုတစိုက် ချလိုက်သည့်အခါ ဂျင်ဆူမောက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးပွားများ လွင့်စင်လာသည်။

“ငါ့သားကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”

“စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ ဒဏ်ရာမရပါဘူး... ပင်ပန်းလို့ မေ့လဲသွားတာပါ"

ဂွန်းဆွန်းဆူက ဂျင်ဆူမောက်အစား လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ချဉ်းကပ်၍ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ကန်ဆောပြောင် ပြောကြားသည့်အတိုင်းပင် ထင်ရှားသော ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားမှာ လုံးဝကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူ တော်တော်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတာပဲ။

ဂွန်းဆွန်းဆူမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကိုယ်တိုင် ပွေ့ချီကာ ဂျင်ဆူမောက်ရှိရာသို့ ပြန်သွားသည်။

“ပင်ပန်းတာကလွဲရင် ဒဏ်ရာတော့ ရပုံမပေါ်ဘူး"

“ဟူး... သူ့နဲ့အတူ တခြားသူတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ သူတို့ကရော ဘာဖြစ်သွားလဲ”

ကန်ဆောပြောင်က ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းစောင်းလိုက်သည့်အခါ ပိုင်ဖုန်းမှာ လှည်းတစ်စီးကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲလာသည်။

ထိုလှည်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည့် စီးယုနှင့် မူယုံဟူတို့ ရှိနေကြသည်။

ဒဏ်ရာရထားသည့် မူယုံဟူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျင်ဆူမောက်၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ကန်ဆောပြောင်က ပုခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူကြောင့် ဒဏ်ရာရတဲ့ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီး ဓားပြအရေအတွက် သေသွားတာက နည်းနည်းနောနော မဟုတ်ဘူး"

“ဘယ်သူက မှန်တယ် ဘယ်သူက မှားတယ်ဆိုတာကို ငြင်းခုံချင်နေတာလား”

ဂျင်ဆူမောက်၏ ပြတ်သားသည့် အသံကြောင့် ကန်ဆောပြောင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပုခုံးအမြင့်ထိ မြှောက်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့မှာ ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး"

ကန်ဆောပြောင်က အရင်ဆုံး နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည့်အခါ ဂျင်ဆူမောက်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခန့်ညားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဆက်ပြောကြဖို့ လိုအပ်ပုံပဲ"