အခန်း ၄၄

အခန်း။ ၄၄

ခြေချင်းဝတ်ချိတ်ကာ ထိုင်နေသော မာဆောင်ဝန်သည် မျက်လုံးများကို အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးပြန်နေပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှာ မှောင်မိုက်နေသည့် နေရာတစ်ခုလုံးကိုပင် လင်းထိန်သွားစေနိုင်သည်။

"ဒီလောက်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

မာဆောင်ဝန်သည် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။

ငါ... ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူနိုင်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေအကုန်လုံးကို ထုတ်သုံးခဲ့တာတောင် သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး...

အကြောင်းရင်းကတော့ သူက ငါ ထင်ထားတာထက်ကို ပိုပြီး ရိုးရှင်းနေခဲ့တာပဲ။

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်ကို... ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ရဘူး..."

မာဆောင်ဝန်သည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အဆုံးစွန်ထိအစွမ်းကို အခုထိ မမြင်ဖူးသေးပေ။

"ဂျင်ဆိုဟွန်း..."

နက်ရှိုင်းသော မုန်းတီးမှုဖြင့် ထရပ်လိုက်သည့် မာဆောင်ဝန်သည် ရေချိုးပြီးနောက် မာန်စွယ်

လမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဗဟိုဌာနချုပ်ဆီသို့ ခြေလှမ်းလှည့်လိုက်သည်။

မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ ဒီနေ့တော့ အတော်လေး စည်ကားနေသည်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ် သွေးနတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်းတော်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် ဂိုဏ်းငယ်တစ်ခုက လက်ဆောင်ပဏ္ဍာများ လာရောက် ဆက်သသည့် နေ့ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဂျူချွန်းဖြစ်စေ စစ်သေနာပတိချုပ် မူယုံဖြစ်စေ ထိုသွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းကို အသိအမှတ် မပြုကြသလို ယခင်ဘဝက မာဆောင်ဝန်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။

ဒီနေ့ လက်ဆောင် လာဆက်ပြီးရင် အဲဒီကောင်တွေ ဘယ်တော့မှ ထပ်မပေါ်လာတော့ဘူး။

တာအိုဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းတို့၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်မည့် စစ်ပွဲအတွင်း၌ပင် သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းမှာ နောက်ဆုံးအထိ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း မာဆောင်ဝန်သည် သူ၏ လေ့ကျင့်ခန်းကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ ထိုဂိုဏ်း၏ လက်ဆောင်ဆက်သမှုကို ကိုယ်တိုင် လာရောက် အတည်ပြုနေခြင်းပင်။

"သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

မာဆောင်ဝန် ပြန်လည် မွေးဖွားလာပြီးနောက် မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ လမ်းကြောင်းမှာ ယခင်ဘဝနှင့် မတူဘဲ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ မာဆောင်ဝန်၏ သက်ရောက်မှုများကြောင့်ပင်။

သို့သော် သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းမှာမူ မာဆောင်ဝန်၏ သက်ရောက်မှု မရောက်ရှိသေးသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ငါသိတဲ့ ယခင်ဘဝရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ အခုလက်ရှိဘဝရဲ့ အနာဂတ်က မတူညီဘူးဆိုတာကို ငါ အတည်ပြုရမယ်။

မာဆောင်ဝန်သည် ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် တန်းစီလာသည့် အနီရောင် လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့မှာ သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်း၏ နောက်လိုက်များ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အနီရောင် အဝတ်အစားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်လုံးအိမ်များကိုသာ မြင်နိုင်သည်။

သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်း၏ လက်ဆောင်ပဏ္ဍာများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မင်ဂိုဏ်း ခန်းမသို့ ရောက်လာသော မာဆောင်ဝန်သည် ထုံးစံအတိုင်း ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည့် ဂျူချွန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရောက်လာပြီလား"

မာဆောင်ဝန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဂျူချွန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ် မူယုံမှာ ဂျူချွန်း၏ ဘယ်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းကို ကြိုဆိုရန် အသင့်ပြင်နေသည်။ မကြာမီ သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းမှ နောက်လိုက်များ ဝင်ရောက်လာပြီး ဂျူချွန်း၏ ရှေ့တွင် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲက မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကြီးကို အရိုအသေ ပေးပါ့မယ်"

"ထပ်ရောက်လာကြတာကိုး။ ကဲ ဒီနေ့ ငါ့အတွက် ဘာတွေ ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြလဲ"

"သေချာပေါက် ကျေနပ်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းသားများမှာ စနစ်တကျ လှုပ်ရှားကာ ဂျူချွန်း၏ ရှေ့တွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်လာသော ရှည်လျားသည့် သေတ္တာတစ်လုံးကို ချလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ သွေးနတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာပါပဲ"

တံဆိပ်ခတ်ထားသော သေတ္တာပွင့်လာသည့်အခါ အတွင်းမှ အနီရောင်အစင်းများ ပါသော ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်။ နောက်လိုက်တစ်ဦးက ဓားကို နှစ်လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ဂျူချွန်းဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက သွေးကျောက်တုံး တောက်ပသောဓားပါ"

"အိုဟို….."

ဂျူချွန်းသည် ထိုဓားကို အချိန်မဆိုင်းဘဲ အိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဝူး

ချွန်ထက်သော အစွန်းကို ခံစားရသည့် ထိုဓားမှာ အနီရောင်တောက်နေပြီး ဓားဟု ခေါ်ရလောက်အောင်ပင် ပေါ့ပါးလှသည်။

ထို့ပြင် လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဓား၏ ပျော့ပျောင်းမှုနှင့် ခိုင်ခံ့မှုမှာ မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ နာမည်ကြီး ဓားများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမလျှော့ပေ။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ဓား"

ဂျူချွန်းသည် ထိုင်ခုံမှ ထကာ ဓားကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးကို ထွင်းထားသော စားပွဲမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားသည်။ ကျေနပ်သွားသည့် ဂျူချွန်းသည် ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းရဲ့ လက်ဆောင်တွေကို အမြဲ ကျေနပ်ပါတယ်။ ကဲ မင်းတို့ ဘာလိုချင်တာလဲ ပြောစမ်း"

သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းသားသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဂျူချွန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို အတည်ပြုချင်သည့်နှယ် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ခါးကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ ဘုန်းကျက်သရေနဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ ထာဝရ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆုတောင်းပါပဲ"

"မင်းတို့ရဲ့ ဆုတောင်းတွေ ပြည့်ဝပါလိမ့်မယ်။ စိတ်မပူနဲ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လက်ဆောင် ဆက်သပြီးသော သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းသားများ ထွက်သွားသည့်အခါ ဂျူချွန်းသည် ယူဆောင်လာသော သွေးကျောက်တုံး တောက်ပသောဓားကို မာဆောင်ဝန်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ယူလိုက်။ ငါ့အတွက်တော့ အသုံးမဝင်ဘူး"

"..."

မာဆောင်ဝန်သည် အလိုအလျောက် ဓားကို လက်ခံယူလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာမူ ဝမ်းသာရွှင်လန်းပုံ မရပေ။

"မင်း စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု များ ရှိနေသလား"

"မရှိပါဘူး။ လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်"

"ပိုပြီး ကြိုးစားပါ။ မင်းက မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အချွန်ဆုံး ဓားဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"အမိန့်အတိုင်း ပါ"

ဂျူချွန်းနှင့် စကားပြောပြီးနောက် မာဆောင်ဝန်သည် ခန်းမထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

အနာဂတ်မှာ လွဲမှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းမှ ဒီနေ့ လာရောက်ဆက်သရမည့် လက်ဆောင်မှာ သွေးကျောက်တုံး တောက်ပသောဓားမဟုတ်ဘဲ အနီရောင်သန်းနေသော ကျောက်စိမ်းတစ်မျိုး ဖြစ်သင့်သည်။

လက်ဆောင်ပဏ္ဍာ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟူသော အချက်မှာ မာဆောင်ဝန်၏ သက်ရောက်မှုမပါဘဲ သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ် ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ဆိုလိုသည်မှာ မာဆောင်ဝန် သိရှိထားသည့် အနာဂတ်က ယခုအချိန်မှစ၍ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ဘာကြောင့် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ ဆိုတာကို ငါ သိအောင် လုပ်ရမယ်။

မာဆောင်ဝန်သည် ပျံသန်းခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသော သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်း နောက်လိုက်များနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားလိုက်သည်။

လက်ဆောင် ဆက်သခဲ့သည့် နောက်လိုက်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူက ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလောက် စကားပြောချင်လို့ပါ"

မာဆောင်ဝန်၏ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသော နောက်လိုက်မှာ ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းသားများ ဆုတ်ခွာသွားပြီး နှစ်ဦးကြား သီးသန့် တွေ့ဆုံမှု ဖြစ်လာသည်။

"ပြောပါ။ ကျွန်တော် ဂရုတစိုက် နားထောင်ပါ့မယ်"

မာဆောင်ဝန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဆီ လာဆက်တဲ့ သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းရဲ့ လက်ဆောင်ပဏ္ဍာက အစကတည်းက သွေးကျောက်တုံး တောက်ပသောဓားဖြစ်နေတာလား"

"...ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

မာဆောင်ဝန်သည် ယခင်ဘဝက အမှတ်တရများကို ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"သွေးဆီဥ ကျောက်စိမ်း"

မာဆောင်ဝန်၏ စကားကြောင့် ထိုနောက်လိုက်မှာ စကားမဆိုတော့ဘဲ ခေါင်းကိုမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသော်လည်း မာဆောင်ဝန်မှာ ထိုစကားများကို နားမလည်နိုင်ပေ။

နောက်လိုက်၏ ရေရွတ်သံများ ကြာရှည်နေသဖြင့် သည်းမခံနိုင်တော့သော မာဆောင်ဝန်က ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ ရေရွတ်နေတာလဲ"

"သွေးဆီဥ ကျောက်စိမ်း။ အဲဒါက မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဂျူချွန်းဆီ ရောက်သွားသင့်တဲ့ ပစ္စည်းပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ သွေးဆီဥ ကျောက်စိမ်းက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဆီ မဟုတ်ဘဲ ခင်ဗျားဆီ ရောက်သွားပုံပဲ"

ဖြစ်ပျက်ပြီးသား ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ သူတို့၏ ပုံစံကြောင့် မာဆောင်ဝန်မှာ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

နောက်လိုက်မှာ ပြန်မဖြေဘဲ ရင်ဘတ်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာငယ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် မီးခိုးရောင်သန်းနေသော ကျောက်စိမ်းတစ်လုံး ရှိနေသည်။

"ကြည့်ပါ။ ဒါက သွေးနတ်ဆိုး ဂိုဏ်းရဲ့ သွေးဆီဥ ကျောက်စိမ်းပါ။ ပုံစံကတော့ အတူတူပဲ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား သိထားတဲ့ အရောင်ကတော့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"သေချာပေါက်..."

"အဲဒါက သွေးအရောင်လိုမျိုး ဆိုးထားတာ ဖြစ်ရမှာ"

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါ ဟုတ်တယ်"

မာဆောင်ဝန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်နေသော ထိုနောက်လိုက်မှာ ထိုနေရာတွင် ဒူးနှစ်ဖက်စလုံး ထောက်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော အနီရောင် အဝတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မလိုက်သည်။

ပေါ်လာသော နောက်လိုက်မှာ လူငယ်တစ်ယောက်၏ မျက်နှာ ဖြစ်နေသည်။ တစ်သက်လုံး နေရောင်ခြည်ကို မမြင်ဖူးသူတစ်ဦးပမာ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးကြီးများ ရှိနေသည်။

ထိုလူက ကောင်းကင် သို့မဟုတ် မာဆောင်ဝန်ကို ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟန် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သူနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့် ရပါပြီ"

"ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သူ"

"ကောင်းကင်ရဲ့ သဘာဝ စည်းမျဉ်းကို ဆန့်ကျင်သူပေါ့။ အခြားနည်းနဲ့ ပြောရရင် သူ့ကို ဒီလိုလည်း ခေါ်ကြတယ်"

နောက်လိုက်မှာ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ပြန်လည် မွေးဖွားသူ"

…….

"ဒိုဟိုကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒိုဟိုကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က ကုန်သည်တွေ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ပျက်စီးမှုတွေအတွက် အကုန် လျော်ကြေးပေးလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ကုန်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းကိုလည်း ရပ်လိုက်မယ်တဲ့။ ငွေအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးသွားပုံပဲ"

"ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ခုဆိုတာ ဆက်သွယ်ရေးက ၁၀ ပုံ ၁ ပုံ၊ ငွေကြေးက ၁၀ ပုံ ၂ ပုံနဲ့ ယုံကြည်မှုက ၁၀ ပုံ ၇ ပုံနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ။ ယုံကြည်မှု မရှိတဲ့ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ဆိုတာ မတည်မြဲနိုင်ဘူး"

"ဝါး တော်လိုက်တာ သခင်လေး ဒါတွေကို ဘယ်မှာ သွားသင်လာတာလဲ"

"အဖေရဲ့ ဘေးနားမှာ နေရင်း သင်လာတာပါ။ ဟားဟား"

စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးနှင့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပြီးနောက် ဂျင်မိသားစုထဲတွင် ဂျင်ဆူမောက်၊ ယူဆောဟွန်းနှင့် မူယုံဟူ အပါအဝင် မည်သူမျှ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပျင်းရိမှုအပေါ် မကျေနပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆူပူခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူတို့သည် ဂျင်ဆိုဟွန်း သက်သောင့်သက်သာ နားနေနိုင်စေရန် တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးနေကြသည်။

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်"

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ စိတ်ကြိုက် အနားယူနိုင်ပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပျင်းရိကာ ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေသည်။

"ဒါ သခင်လေး ကြိုက်တဲ့ ဦးလေးယူရဲ့ ခြံက ပန်းသီးပါ"

"အို"

စီးယု အခွံနွှာပေးထားသည့် ပန်းသီးကို လက်ခံရရှိလိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပါးစပ်နားသို့ ပို့လိုက်သည်။

"ယူဦးလေးရဲ့ ပန်းသီးတွေက အမြဲတမ်း... အရသာရှိတယ်"

"ဟင်"

ကိုက်လိုက်တဲ့ ပန်းသီးတစ်ကိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ဂျင်ဆိုဟွန်းက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်တယ်။

"ဒါ တကယ်ပဲ ယူဦးလေးဆီက ပန်းသီး ဟုတ်ရဲ့လား"

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မတို့က ယူဦးလေးဆီကပဲ အသီးအနှံတွေကို လက်ခံတာပါ"

"အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့... ဒီအရသာက ယူဦးလေးဆီက ပန်းသီးအရသာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာ"

စီးယုလည်း ပန်းသီးအပိုင်းအစလေး တစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အို ဟုတ်သားပဲ"

ယူဦးလေး၏ ပန်းသီးများမှာ အမြဲတမ်း ကြွပ်ရွနေပြီး ဖျော်ရည်၏ အနံ့နှင့် ချိုမြိန်သော အရသာရှိသည်။ သို့သော် ယခုရရှိသည့် ပန်းသီးများမှာ ကြွပ်ရွခြင်းမရှိဘဲ ပျော့ခွေနေကာ အရသာမှာလည်း ထူးဆန်းနေသည်။

“မှားပြီး ယူလာစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး"

ဂျင်မိသားစုထံသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အသီးအနှံများမှာ ယူဦးလေးထံမှသာ ဖြစ်သောကြောင့် စီးယု မှားယွင်း၍ ယူဆောင်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ဦးလေးဆီမှာ ဒီတစ်ခါ ရိတ်သိမ်းချိန် မကောင်းတာများလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဤကိစ္စကို အရေးမကြီးသည့် အကြောင်းအရာဟု ထင်မှတ်ကာ ပန်းသီးကို ဆက်လက်ဝါးစားနေသည်။ အရသာ မကောင်းမွန်သော်လည်း ယူဦးလေး၏ အသီးများဖြစ်၍ လွှင့်ပစ်ရန် နှမြောမိသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ် ရရှိသည့် ပန်းသီးအရသာမှာလည်း အတူပင် ဖြစ်နေသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”

နေ့စဉ် ပျင်းရိစွာ နေထိုင်ရင်း ယူဦးလေး၏ ပန်းသီးကို စားသုံးခြင်းအား အပျော်ဆုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ ကြီးမားသည့် ဘေးဥပဒ်တစ်ခုပင်။

"ရှန်စီနယ်မြေမှာ အရည်အသွေးရော အရသာပါ ယှဉ်နိုင်သူမရှိတဲ့ ယူဦးလေးရဲ့ ပန်းသီးတွေမှာ... ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်နေလို့လဲ..."

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ပုံစံဖြင့် လဲလျောင်းနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်ပြီး စီးယုက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

“စီးယုပဲ စုံစမ်းကြည့်လိုက်ပါ့မယ်"

“မင်းကိုပဲ အားကိုးတယ်နော်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စီးယု၏ ပခုံးကို အလေးအနက် ပုတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်... ကျွန်မ...”

“သခင်လေး”

“ဘာလဲ”

“နောက်ဆုံးတစ်ခါ သခင်လေးယူသွားတဲ့... ငွေရောင်တောက်တောက် အရာဝတ္ထုလေးကို ပြန်ပေးလို့ မရဘူးလား"

စီးယုက ရင်ဘတ်အမြင့်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို စနစ်တကျ ပိုက်လျက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်နေသည်။

တောက်ပြောင်နေသည့် မျက်ဝန်းများကို မှိတ်ချည်ဖွင့်ချည် ပြုလုပ်နေပုံမှာ ကြောင်ပေါက်စလေးနှင့်ပင် တူနေသည်။

“မင်းပဲ ငါ့ကို ပေးခဲ့တာလေ။ မင်း သိမ်းထားမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

“ဟွန့် သခင်လေးကလည်း အဲဒါက...”

“မြန်မြန် သွားစမ်းပါ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ စီးယုမှာ ပခုံးတွန့်လျက် ထွက်ခွာသွားသည်။

“ဒါက နမ်ဂန်းမိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်အမှတ်အသား မဟုတ်ဘူးလား"

ရင်ဘတ်ထဲမှ ငွေရောင်နဂါးကျေးဇူးရှင်တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်လိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းက မကျေမနပ် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ငါ့ကို စိတ်ရှုပ်အောင် လုပ်မယ့် ကျိန်စာသင့် အရာဝတ္ထုမှန်း သိသာတယ်။ မဟုတ်ရင် အဲဒီ ဦးလေးနမ်ဂန်းက အကြောင်းမဲ့ ပေးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ သူ ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ပြန်သုံးဖို့ ကြံနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အလုပ်ရှုပ်တယ်။ ဒါကြောင့် စီးယုကိုပဲ ပေးလိုက်တော့မယ်"

ရွှေတစ်ထောင်ပေးလျှင်ပင် လိုချင်ကြမည့် နမ်ဂန်းမိသားစု၏ ကျေးဇူးရှင်အမှတ်အသားတစ်ခုပင်။ ဤအရာရှိနေလျှင် မည်သူမျှ သူ့ကို အမွှေးတစ်ပင်မျှ ထိရဲမည်မဟုတ်ဘဲ အန်းဟွီနယ်မြေတွင် အဆင်ပြေသည့် ဆက်ဆံရေးမျိုး ရရှိနိုင်သည်။

သို့သော် မိသားစုအိမ်ခြံ၏ သုံးလှမ်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာရန် စိတ်ကူးမရှိသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

“အို”

ငွေရောင်နဂါးကျေးဇူးရှင်တံဆိပ်ပြားကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အိပ်ရာစွန်းတွင် ထိုင်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ စီးယု ပြန်လာမည်ကို စောင့်မျှော်နေသည်။

တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် စီးယု ပြန်ရောက်လာသည်။

“သခင်လေး ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်နေပြီ"

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ယူဦးလေးက နောက်ထပ် အသီးတွေ ပို့ပေးလို့ မရတော့ဘူးတဲ့"

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

တုန်လှုပ်သွားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

“သူ အသီးတွေ ထပ်စိုက်လို့ မရတော့ဘူးတဲ့။ နောက်ဆုံးပို့လိုက်တဲ့ အသီးတွေက အခြေအနေ အတော်ဆိုးနေတယ်တဲ့"

“အဲဒါ... အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ကောင်းကင် ကြည်လင်နေချိန်တွင် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ဤအရာမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပျင်းရိပြီး ချမ်းသာသည့် အနာဂတ်အစီအစဉ်များတွင် မပါဝင်သည့် မဖြစ်သင့်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့လဲ သူ ဖျားနေတာလား။ ရှန်စီမှာရှိတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ဆရာဝန်အားလုံးကို ချက်ချင်း ခေါ်ရမယ်"

တခြားကိစ္စတွေကိုလည်း ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်ပေးရင် ကောင်းမှာပဲ။

ယူဦးလေး၏ ပန်းသီးအတွက်သာ စိတ်အားထက်သန်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စီးယုက မကျေမနပ် ဖြစ်မိသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် မပြသခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဂျင်မိသားစု၏ သစ္စာရှိပြီး ထက်မြက်သည့် အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“သူ မဖျားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယူဦးလေးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားမှာ ပြဿနာရှိနေပုံပဲ"

“ပြဿနာ ဘာပြဿနာလဲ”

“အဲဒီ... မကြာခင်က ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်ရဲ့ သားကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပုံစံလို နွမ်းဖတ်ပြီးအသက်မရှိတဲ့ အနေအထားမှာ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီနေရာမှာ...”

စီးယုမှာ ချီတုံချတုံ ဖြစ်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်းသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ယူဦးလေးရဲ့ သားလည်း အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့တယ်တဲ့"