အခန်း ၄၅

အခန်း။ ၄၅

ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်…

ရှန်စီ၏ ကုန်သွယ်ရေးအခွင့်အရေးကို ဂျင်မိသားစုက ပိုင်ဆိုင်ထားလျှင် ငွေကြေးအာဏာကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသည်က ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်ဖြစ်သည်။

ကုန်သည်မိသားစုဖြစ်သည့် ဂျင်မိသားစုနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသည့်အတွက် ဒိုအူလ်တေး၏ တစ်ဦးတည်းသောသား ဒိုယောင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကဲ့သို့ အသက်မရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားပြီဟူသော သတင်းမှာ ဂျင်မိသားစုဆီသို့လည်း ရောက်ရှိလာသည်။

"သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားက အဲဒီလို ဖြစ်သွားရတယ်လို့... တကယ့်ကို ကံဆိုးခြင်းပါပဲ..."

"တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာပါပဲ။ ဒိုဟိုကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးကိစ္စနဲ့ အလုပ်များနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပျက်လိမ့်မယ်လို့..."

ယူဆောဟွန်းက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းသော မျက်နှာဖြင့် ဆံပင်ကို နောက်သို့ ပွတ်တင်လိုက်ပြီး ဂျင်ဆူမောက်ကလည်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သားဖြစ်သူ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မကြာသေးမီက ဆုံးရှုံးရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဒိုအူလ်တေး၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အနည်းနှင့်အများ နားလည်နိုင်သည်။

"သားသမီးကို ဆုံးရှုံးရတဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းကို အသည်းပေါက်ကွဲမတတ် ဝမ်းနည်းခြင်းလို့ ခေါ်ကြတာ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်လိုက်မလဲ။ အကြီးအကဲဒိုရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ကိုယ် အပြည့်အဝ နားမလည်ပေးနိုင်ပါဘူး"

"ကျွန်မတို့ သွားတွေ့သင့်သလား"

"ကိုယ် စာတစ်စောင်တော့ ပို့လိုက်ပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ အကြီးအကဲ ဒို အချိန်နည်းနည်း လိုအပ်မယ် ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူ့အနေနဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ရင် ဘယ်အချိန်မဆို ဆက်သွယ်ဖို့ ပြောထားလိုက်ပါတယ်"

"ယောကျာ်းလုပ်တာ မှန်ပါတယ် ယောက်ကျာ်းရယ်"

"သူ့အတွက် ကိုယ် လုပ်ပေးနိုင်တာ သိပ်မရှိဘူး"

မိဘတစ်ယောက်အနေဖြင့် အကြီးအကဲဒိုအား ကူညီမပေးနိုင်သည့်အတွက် ဂျင်ဆူမောက်မှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာအတွက် ကြေကွဲနေစဉ် စီးယုမှာမူ ဂျင်မိသားစု၏ တစ်ဖက်တွင် အလုပ်များနေသည်။

"သခင်လေး တကယ်ကြီးလား"

"ခက်ခဲမှာပဲ မဟုတ်လား"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေစဉ် စီးယုက သူ့လက်ကို နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ အစကတော့ အမြဲ ခက်ခဲတာပါပဲ။ သခင်လေး လုပ်နိုင်မှာပါ"

"ဟာ... ကောင်းပြီလေ။ ကြိုးစားကြည့်တာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

စီးယုသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေရင်း စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ငွေရောင်နဂါးကျေးဇူးရှင်တံဆိပ်ပြားကို တွေ့သွားသည်။

"အို... သခင်လေး... ဒီစီးယု သက်သောင့်သက်သာ ယူသွားလို့ရအောင် ဒီမှာပဲ ထားခဲ့တာကိုး"

ငွေရောင်နဂါးကျေးဇူးရှင်တံဆိပ်ပြားအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မပါသော်လည်း စီးယုက သဘာဝကျကျပင် ကျေးဇူးရှင်တံဆိပ်ပြားကို ယူကာ ရင်ဘတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါလည်း ကျွန်မပဲ သိမ်းထားပေးလိုက်ပါမယ်"

အဆင်သင့် ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ စီးယုသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့်အတူ အိမ်ခြံ၏ အဓိကတံခါးကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ပိတ်ချိန်မရှိအောင် စည်ကားနေသည့် တံခါးဝတွင် ကုန်သည်များစွာ အဝင်အထွက် ရှိနေကြသည်။

"ငါ တကယ် မလုပ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်"

"သခင်လေး ဒီလောက်ထိ ရောက်လာပြီးမှ လက်လျှော့လို့ မရပါဘူး"

စီးယု၏ အားပေးမှုကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် တုန်ရီနေသော နှလုံးသားဖြင့် ညာခြေကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဂလု….

တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချကာ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။

"ဟူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ညာခြေမှာ အိမ်ခြံ၏ အဓိကတံခါးကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့်အခါ စီးယုက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"သခင်လေး တစ်ဝက်လောက် အောင်မြင်သွားပြီ"

"စီးယု... ဒါက အရမ်း ခက်လွန်းတယ်"

"မဟုတ်ဘူး သခင်လေး လုပ်နိုင်ပါတယ်"

စီးယု၏ အားပေးစကားများကြားတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် တံခါးကို မကျော်သေးသည့် ဘယ်ခြေကိုပါ မြှောက်ကာ ညာခြေဘေးတွင် ချလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အိမ်ခြံပြင်သို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင်၏ ဆန္ဒအလျောက်ပင်။

"ဟာ..."

အိမ်ခြံပြင်သို့ ရောက်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

"လေထုက လေးလွန်းတယ်..."

ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်များ၏ အတွင်းအား ဖိအားအောက်တွင်ပင် ပုံမှန်ရှိနေတတ်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့သည့် လောကကြီးမှာ အလွန်ပင် လေးလံနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က မိသားစုအိမ်ခြံပြင်သို့ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ထုတ်ခံရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တော့ ကွာခြားသည်။

"ဒီကနေ ယူဦးလေးရဲ့ ခြံထိ ခြေလျင်ဆိုရင် တစ်နာရီလောက် ကြာမယ်။ ကျွန်မ အမြန်ဆုံး ရထားလုံး တစ်စီး သွားငှားလိုက်မယ်"

"အမြန်... အမြန်သွားယူခဲ့စမ်း စီးယု"

"ဟုတ်ကဲ့"

အိမ်ခြံပြင်သို့ အနိုင်နိုင် ထွက်လာခဲ့ရသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပြန်လှည့်သွားရအောင်ဟု မပြောလိုက်ရခင်မှာပင် စီးယုက ကြိုတင် စီစဉ်ထားသော မြင်းနှစ်ကောင်ဆွဲ ရထားလုံးကို မောင်းနှင်လာသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ရထားလုံးထဲသို့ အမြန် တိုးဝင်လိုက်သည်။ ရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်ကာ ချွေးအေးများ ပြန်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကြည့်ရင်း စီးယုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေး။ အစကတည်းက ရထားလုံးနဲ့ ထွက်လာလိုက်ရင် မရဘူးလား"

"အဲဒီလို လုပ်ခဲ့ရင် ငါ ရထားလုံးကို ပြန်လှည့်ခိုင်းမိမှာပဲ"

"သခင်လေးရဲ့ ဆန္ဒကို ပြလိုက်တာပဲ"

"ဟုတ်တယ်"

"တော်လိုက်တာ သခင်လေး မြန်မြန်သွားရအောင်"

မြင်းနှစ်ကောင်ဆွဲ ရထားလုံးမှာ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။

မြို့လယ်တွင် တည်ရှိသည့် ဂျင်မိသားစုနှင့် မတူဘဲ ယူဦးလေး၏ ပန်းသီးခြံမှာ မြို့ပြင်ဝေးလံသည့် နေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

"ခလော ခလော..."

အိပ်ပျော်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို တင်ဆောင်ထားသည့် ရထားလုံးမှာ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် အလုပ်ရှုပ်စွာ ပြေးလွှားနေတော့သည်။

"သခင်လေး ရောက်ပါပြီ"

"အင်း... ရောက်ပြီလား"

စီးယု၏ အသံကြောင့် နိုးလာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ကိုယ်ကိုဆန့်ကာ ရထားလုံးမှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် မြေကွက်လပ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ယူဦးလေး၏ ခြံဖြစ်သည်။ မူလက အသီးအနှံများအတွက် လူများစွာနှင့် စည်ကားနေမည့် ခြံမှာ ယခုအခါတွင်မူ ဆိတ်သုဉ်းကာ ပျက်စီးနေသည်။

လယ်သမား၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု မရရှိသည့် ပန်းသီးပင်များမှာ ပိုးမွှားများ ကိုက်စားထားခြင်း သို့မဟုတ် ရိတ်သိမ်းချိန်ကျော်လွန်ကာ မြေပြင်ပေါ် လူးလိမ့်ကျနေကြသည်။

တကယ့်ကို စိတ်မကောင်းစရာ မြင်ကွင်းပဲ။

"ဒ….ဒါ... အဖိုးတန်တဲ့..."

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နှလုံးသားမှာ အလွန်ပင် နာကျင်သွားရသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိကာ ချိုမြိန်သော ဖျော်ရည်တို့ဖြင့် သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့ရမည့် ပန်းသီးများမှာ ယခုအခါတွင်မူ ထိုကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရသည်။

"မင်းတို့တွေက ဒီလို ကံကြမ္မာနဲ့ ကြုံတွေ့ဖို့ မွေးဖွားလာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး"

ပန်းသီးတို့၏ အထီးကျန်ဆန်သော အဆုံးသတ်ကို ငိုကြွေးနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ရှေ့တွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျားက..."

"ယူဦးလေး ကျွန်တော်ပါ ဆိုဟွန်းပါ"

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... သခင်လေးဂျင်ပဲ"

ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက နောက်ဆုံး ပြန်ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော ယူဒုံယော့မှာ ဆံပင်များမှာ ဖြူဖွေးသွားပြီး မျက်နှာတွင်လည်း အရေးအကြောင်းများ ထင်ကျန်နေသည်။

ထို့ပြင် မျက်လုံးအိမ်များ ချိုင့်ဝင်နေခြင်း၊ အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေခြင်းနှင့် ဖုန်မှုန့်များပေကျံနေသည့် အဝတ်အစားများက သူ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားစွာ ခံစားခဲ့ရသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

"တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

"သတင်းတော့ ကြားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ"

"စိတ်အေးအေးနဲ့ ပြောပါဦး"

"ကောင်းပါပြီ။ အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြရအောင်"

ခြံဘေးတွင် ဆောက်လုပ်ထားသော တဲအိမ်ငယ်လေးထဲသို့ ယူဒုံယော့နောက်မှ လိုက်သွားကာ ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် စီးယုတို့မှာ ဗလာကျင်းနေသည့် ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ ရောက်လာကြတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဧည့်ခံဖို့ ဘာမှ မရှိပါဘူး"

"ရပါတယ်ဗျ"

အနည်းဆုံး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖြင့် ဧည့်ခံသင့်သော်လည်း တဲအိမ်ထဲတွင် ဘာမှ ကျန်မနေတော့သည်ကို သတိပြုမိသည့် ယူဒုံယော့၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းသွားသည်။

"ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ တွေ့ရလို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

"မဟုတ်တာ... ဒါထက်..."

ဂျင်ဆိုဟွန်း စကားစ ပြတ်တောက်သွားသည့်အခါ ယူဒုံယော့က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဆောဘီက အခု ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်မှာ အကျဉ်းချခံထားရတယ်။ အာဏာပိုင်တွေကတစ်ဆင့် စုံစမ်းစေချင်ပေမဲ့... ရဲတိုက်ပိုင်ရှင်က ခွင့်မပြုဘူး"

ရှန်စီတွင် ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်၏ သြဇာအာဏာမှာ ဂျင်မိသားစုနှင့် တန်းတူပင်။ ထို့ကြောင့် ရဲတိုက်နှင့် နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးရှိသည့် အာဏာပိုင်များမှာ ရဲတိုက်ပိုင်ရှင် ဒိုအူလ်တေး၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်၍ မရနိုင်ပေ။

"ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်ရဲ့ သားဖြစ်သူက ဟင်းသီးဟင်းရွက်လို အသက်မရှိတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားတယ် ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား"

"ဟုတ်ပါတယ်။ ရဲတိုက်ပိုင်ရှင်ရဲ့သား ဒိုယောင်က အရမ်းကို သဘောကောင်းတဲ့ ကလေးပါ။ သူက သိုင်းပညာရှင်တွေကိုလည်း လေးစားတယ်။ ဒါကြောင့် ရဲတိုက်ပိုင်ရှင်က သူ့သားကို ရှန်စီက နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုကို အပ်နှံခဲ့တာပါ"

ချမ်းသာသည့် မိသားစု၏ သားတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဒိုယောင်မှာ ဂျောင်နမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ သိုင်းပညာများ သင်ယူခဲ့သည်။

အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ သိုင်းပညာတွင် ထူးချွန်သည့် အရည်အချင်းရှိပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ဒိုအူလ်တေး၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် အဖိုးတန် ဆေးမြစ်များနှင့် အတွင်းအားဆီများဖြင့် သူ့အရွယ်နှင့်မမျှသော အတွင်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။

"သူက ဂျောင်နမ်ဂိုဏ်းမှာတောင် မျှော်လင့်ချက် အကြီးမားဆုံး ကလေးတစ်ယောက်ပါ"

ဖြစ်ရပ်မှာ ဒိုယောင်တစ်ယောက် ကြာရှည်စွာ ပျက်ကွက်နေရာမှ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်နေ့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းပင်။

"အဲဒီနေ့က... ငါသာ ဆောဘီကို မလွှတ်ခဲ့မိရင်... ဟုတ်ပါတယ်... ငါသာ..."

ယူဒုံယော့၏ ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များမှာ မြင်းချေးကဲ့သို့ပင် ပုံကျလာသည်။

"ဦးလေး..."

စီးယုက ရင်ဘတ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ကာ ယူဒုံယော့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ"

သူမျက်ရည်များကို သုတ်နေစဉ် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဆောဘီကို ဘာလို့ အကျဉ်းချထားတာလဲ အဲဒီကလေး ဘာအမှား လုပ်မိလို့လဲ"

"ကျွန်တော်လည်း နားမလည်လို့ ရဲတိုက်ပိုင်ရှင်ကို မေးကြည့်ပါတယ်။ သူတို့ ပြောပုံအရ ဆောဘီက ဒိုယောင် အတွင်းအား လေ့ကျင့်နေချိန်မှာ သွားထိမိတယ်တဲ့။ အဲဒီကလေးက သိုင်းပညာ ဘာမှ မသင်ဖူးတာဆိုတော့... အတွင်းအား လေ့ကျင့်နေတဲ့သူကို သွားမထိရဘူးဆိုတာ သူ မသိခဲ့ဘူးလေ"

"ဒါပေမဲ့ အတွင်းအား လေ့ကျင့်နေရင် ပုံမှန်အားဖြင့် အစောင့် ချထားလေ့ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား"

စီးယု၏ မေးခွန်းကြောင့် ယူဒုံယော့၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ စိုးရိမ်တကြီး တုန်ယင်သွားသည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဒါကိုပဲ တွေးနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကတည်းက ဆောဘီက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့တာကြောင့် အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတွေက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာတာပါ"

"ဘာလို့ ဆောဘီက စကားမပြောတာလဲ"

"ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ သူ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေမှန်းတောင် သိပုံမရဘူး..."

ယူဒုံယော့က မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ တိတ်တဆိတ် ငိုရှိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားမှာ အကျဉ်းကျခံနေရသည်မှာ သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

"ကြာကြာမှ တွေ့ရတဲ့ အချိန်မှာ ဒီလို စိတ်မကောင်းစရာ အခြေအနေမျိုးကို ပြမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

ယူဒုံယော့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူ့ကို စိတ်တည်ငြိမ်စေဖို့အတွက် အချိန်ပေးခြင်းမှလွဲပြီး သူဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

"အော် ခဏစောင့်ဦး။ ဝေးတဲ့နေရာကနေ လာခဲ့ရတာဆိုတော့ အသီးနည်းနည်းတော့ ယူသွားပါဦး"

ယူဒုံယော့တစ်ယောက် သိုလှောင်ရုံဘက်သို့ အသီးသွားယူရန် ထွက်သွားသည့်အခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် စီးယုတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အခြေအနေက ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေတယ်"

"တကယ်ပါပဲ"

"ဘာလို့ ဆောဘီက စကားမပြောတာလဲ အဲဒီကလေးက တကယ်ပဲ ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်ရဲ့ သားကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်လို ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား"

ဂျင်ဆိုဟွန်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည့်အခါ စီးယုက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... အဲဒီအတွင်းအားလေ့ကျင့်တာ... အဲဒီလို လုပ်နေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က သွားထိမိရင် အဲဒီလူကလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်လို ဖြစ်သွားတတ်တာလား"

"မဖြစ်ဘူး"

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ထိုအချက်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်လို ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ အတွင်းအားလမ်းကြောင်း လွဲမှားသွားတာများလား ဘာကြောင့်လဲ

သူသည် အတွင်းအားလေ့ကျင့်ရင်း အချိန်အများစုကို အိပ်စက်ခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးတတ်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း အိပ်ပျော်နေသည်ကို သူ၏ဆရာများက လာရောက်နှိုးသည့် အကြိမ်ပေါင်း များစွာရှိသည်။

သို့သော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အတွင်းအားလမ်းကြောင်း လွဲမှားခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ ထိုအရာက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ထူးခြားမှုကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာကို မသိသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာမူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ယူဦးလေးက သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားကို ဆုံးရှုံးရတော့မှာပဲ။

ဒေါသထွက်နေသည့် ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်ပိုင်ရှင်က ယူဆောဘီကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"သူ့ကို ကျွန်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး တစ်သက်လုံး ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်မှာပဲ အလုပ်ကြမ်းခိုင်းတော့မှာ ထင်တယ်"

စီးယုက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အတွေးကို ဖတ်မိသည့်အလား တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည့်အခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုချကာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး"

"ဘာလဲ သခင်လေး ဘာလုပ်မလို့လဲ"

စီးယုပါ ထရပ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သိုလှောင်ရုံမှ အသီးပြန်ယူလာသည့် ယူဒုံယော့မှာ ရောက်ရှိလာသည်။

"အိမ်ပြန်တော့မလို့လား ဒါလေးတွေလည်း ယူသွားပါဦး။ သိပ်တော့ မရှိပါဘူး အကောင်းဆုံးတွေကိုပဲ ရွေးချယ်ထားတာပါ"

"ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ"

"လိုက်ခဲ့ရမှာလား ဘယ်ကိုလဲ"

ယူဒုံယော့မှာ နားမလည်သည့် မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်စဉ် ဂျင်ဆိုဟွန်းက တဲအိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဂယ်ဆောင်းရဲတိုက်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့်အတူ မြင်းနှစ်ကောင်ဆွဲ ရထားလုံးဖြင့် လိုက်ပါလာသော ယူဒုံယော့မှာ ဖုန်တွေပေကျံနေသည့် သူ့အဝတ်အစားများကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်နေသည်။

"ဒီလို အဖိုးတန်တဲ့ ရထားလုံးထဲကို ဒီလို အဝတ်အစားတွေနဲ့ စီးရတယ်လို့... အဝတ်အစား အရင် သွားလဲလိုက်ပါဦးမယ်"

"ရပါတယ်ဗျ"

"ဒါပေမဲ့..."

"မြန်မြန် သွားရအောင်။ ဦးလေးရဲ့သား ဆောဘီကို သွားတွေ့ရမယ်လေ"

သားဖြစ်သူကို သွားတွေ့ရမည်ဟူသော ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ စကားကြောင့် ယူဒုံယော့မှာ အလျင်အမြန်ပင် ရထားလုံးပေါ် တက်လိုက်သည်။

"အင်း"

ရထားလုံးပေါ် တက်ခါနီး ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခေါင်းကို စောင်း၍ တောအုပ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေး"

စီးယု၏ မေးခွန်းကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ တောအုပ်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဘာလဲဟင်"

"မဟုတ်ပါဘူး ဟို... တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသလို ခံစားရလို့ပါ။ စီးယု ရထားလုံးထဲ အရင်ဝင်နှင့်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

စီးယု ရထားလုံးထဲ ဝင်သွားသည့်အခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် တောအုပ်ဘက်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ရထားလုံးပေါ် တက်လိုက်သည်။

လူသုံးဦးတင်ဆောင်ထားသည့် မြင်းနှစ်ကောင်ဆွဲ ရထားလုံးမှာ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားသည့်အခါ အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူဆယ်ဦးမှာ မှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူက ငါတို့ကို မြင်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"ဘာမှ အတည်ပြုလို့ မရသေးဘူး"

ငွေရောင်အမှတ်တံဆိပ်၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် ဝေးကွာသွားသော ရထားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ငါတို့ စုံစမ်းထားသလောက်ဆိုရင် ဂျင်ဆိုဟွန်းက ပျံသန်းသောဓားသူရဲကောင်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာကို ၆ နှစ်ပဲ သင်ကြားခဲ့ရတယ်။

ပါရမီ ဘယ်လောက်ထူးချွန်ပါစေ ၆ နှစ်အတွင်းမှာတော့ သာမန်သိုင်းသမား အဆင့်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ။

သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ငွေရောင်အမှတ်တံဆိပ်မှ လူများ ပုန်းကွယ်နေသည့် တောအုပ်ကို အမှန်တကယ် လှမ်းကြည့်သွားခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အဆင့်မှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားနေနိုင်သည်။

ငါတို့ သတင်းအချက်အလက် မှားနေတာလား။

ငွေရောင်အမှတ်တံဆိပ်၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို ဦးဆောင်နေသူ အမ်အိုသည် ဂိုဏ်းချုပ်ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။

မင်ဂိုဏ်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုကို လုပ်ဆောင်တဲ့အခါ တစ်ခါမှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဂျင်ဆိုဟွန်း ရှိတဲ့နေရာမှာတော့ တစ်ခါမှ အောင်မြင်ခဲ့တာ မရှိဘူး။ တစ်ခါဆို တိုက်ဆိုင်မှု ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ နှစ်ခါဆိုရင်တော့ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်တော့ဘူး။ မှတ်ထားပါ ပြိုင်ဘက်က မင်ဂိုဏ်းရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ် မူယုံ ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြံဖို့ အမိန့်ပေးထားတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပစ်မှတ်ပဲ။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ သင်ကြားချက်အတိုင်း အမ်အိုသည် အလျင်စလို လုပ်ကြံခြင်း မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

သူသည် အချိန်ယူရင်း ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အသာလေး ပစ်မှတ်ထားနေသည်။

"ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သူ့အသိုက်ဆီ မပြန်ရောက်ခင်မှာပဲ လုပ်ကြံရမယ်"