အခန်း ၇၀၁

အခန်း (၇၀၁)။

နောက်ထပ် အထွက်အထိပ် လူသားအင်မော်တယ် တစ်ဦးပါလား။ သေမင်း တိတ်ဆိတ် ခြင်း အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော အကျဉ်းသားများမှာ ဖန်ဆင်းရှင် အဆင့်ရှိ ပညာရှင်များသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ပျက်သုဉ်းခြင်းနတ်ဘုရား ၁၂ ကောင်ကို အကျဉ်းထောင်စောင့်များအဖြစ် ထားရှိပြီး ဤမျှ တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေ စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးပေါ်ရှိ အကျဉ်းထောင်အတွင်းမှ ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ တောင်များ ပြိုကျပြီး မြေပြင်များ အက်ကွဲသွား သည့်အလား ပြင်းထန်လှ၏။ အသံလှိုင်းများသည် လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်လောက် အောင် အထည်ကိုယ်ထင်ရှားလာပြီး နေရာအနှံ့ တုန်ခါသွားစေသည်။ သွေးစွမ်းအင် များမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား ပြည့်လျှံသွားကာ သေမင်းတိတ်ဆိတ်ခြင်းကြယ် ပေါ်ရှိ အေးစက်လွန်းသော ‘ယင်စွမ်းအင်’ များကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ ထိုဟိန်းဟောက် သံအတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်၏ အပူလှိုင်းမှာ နေမင်း၏ နွေးထွေးမှုကို ဆောင်နေသည်။ မူလက သေမင်းတိတ်ဆိတ်ခြင်း အကျဉ်းထောင်မှာ မှောင်မည်းပြီး အုံ့မှိုင်းနေသော်လည်း ဤပုဂ္ဂိုလ်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ကောင်းကင်ယံ၌ နေမင်းအငယ်စားလေး တစ်စင်း ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းလေသည်။

ထိုသွေးစွမ်းအင်တွင် ယန်စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေပြီး ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထိုဟိန်းဟောက်လိုက်သူမှာ အထွက်အထိပ် လူသားအင်မော်တယ် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ဟုန်ယွိ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ အကယ်၍ အထွက်အထိပ် လူသားအင်မော် တယ် ပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပါက ဤမျှ အစွမ်းထက်သော သွေးစွမ်းအင်မျိုး ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက်တည်းဖြင့် အသံလှိုင်းမှာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ အကယ်၍ ခြောက်ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါ က သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှာ လွင့်စင်သွားပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိပေလိမ့်မည်။ ဤသည် မှာ အထွက်အထိပ် လူသားအင်မော်တယ်တစ်ဦး၏ ဆန်းကြယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

“နေမီးလျှံကြယ်သခင်၊ ဒီသွေးစွမ်းအင်၊ သိုင်းပညာ၊ သိုင်းဆန္ဒနဲ့ နေမင်းရဲ့ ကျယ်ပြောမှု တွေ... အဲဒီထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ငါးရာက ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ ‘နေမီးလျှံကြယ်’ ရဲ့ ‘နေမီးလျှံ ကျင့်စဉ်’ တွေ ကိန်းအောင်းနေတာပဲ...”

လီဖူယန်လော့နှင့် ဟုန်ယွိတို့မှာ သူတော်စင်ပေါင်းစုံခန်းမ အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေကြ သည်။ ခန်းမသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ လွင့်မျောနေပြီး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်း ပညာရပ် ဖြင့် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းနတ်ဘုရား အကျဉ်းထောင် စောင့်များ မရိပ်မိကြပေ။

“နေမီးလျှံကျင့်စဉ်... တကယ့်ကို နက်နဲတဲ့ သိုင်းပညာပဲ။ ဒီနေမီးလျှံစွမ်းအင်ဟာ မီးဓာတ်ရဲ့ အထွက်အထိပ် စွမ်းအားပဲ။ စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ဒီသိုင်းပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ ဘာမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ အသေချာ မရှာခဲ့မိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ အချိန်ရရင် စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီး ဘဝတစ်သက်လုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတိုင်း၊ သူရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ ပညာရှင်တိုင်းရဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို နှစ်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ပေးပြီး ဆင်ခြင်သုံးသပ်ဖို့ လိုအပ်မယ် ထင်တယ်။”

စစ်ဘက်ရေးရာဝန်ကြီးသည် သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံး တိုက်ပွဲပေါင်း များစွာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ပညာရှင် အရေအတွက်မှာ မရေမတွက်နိုင်ပေ။ သေးငယ်သော တိုက်ပွဲမှသည် တိုက်ပွဲကြီးပေါင်း သန်းချီ ရှိပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ထိုအရာအားလုံးကို ဟုန်ယွိ ဆင်ခြင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲပေါင်း ရာချီ ဆင်နွှဲရသကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံမျိုးကို ရရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ နှစ်အနည်းငယ်၊ သို့မဟုတ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုပင် ကြာမြင့်နိုင်ပါသည်။

ဟုန်ယွိတွင် ထိုမျှ အချိန်မရှိပေ။

သူသည် လေထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ရာ မမြင်ရသော စွမ်းအားလှိုင်း အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ လွင့်မျောနေသော ‘နေမီးလျှံ အစစ်မှန် စွမ်းအင်’ အမျှင် တန်းလေး တစ်ခုကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအားသည် ခရမ်းရွှေရောင် တောက်ပနေပြီး လည်ပတ်နေစဉ်အတွင်း မီးလျှံလွှာများကို စဉ်ဆက်မပြတ် မှုတ်ထုတ်နေ၏။ ထိုတောက်လောင်နေသော စွမ်းအင်မှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို ပြသနေလေသည်။

ရှူး

ထို ‘နေမီးလျှံ အစစ်မှန်စွမ်းအင်’ အမျှင်လေးသည် ဟုန်ယွိ၏ လက်ကို နှစ်ပတ်ခန့် ရစ်ပတ် သွားပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင် ထိုအစစ်မှန် စွမ်းအင်၏ အတွေးစများ၊ ရှုပ်ထွေးသော ကျင့်စဉ်များနှင့် အခြားသော အချက်အလက်များ မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့၌ လျှပ်တပြက် ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

ဟုန်ယွိ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ လီဖူယန်လော့မှာ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ထူထပ်သော ပုံရိပ်များ၊ ကျင့်စဉ်လမ်းညွှန်ချက်များ၊ မှော်သင်္ကေတပုံစံများနှင့် အရှိန်အဝါ စုစည်းမှုများကို သူမ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ‘နေမီးလျှံ အစစ်မှန်စွမ်းအင်’ ၏ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

အစစ်မှန်စွမ်းအင် အမျှင်လေးတစ်ခုကို ဖမ်းယူပြီး အနည်းငယ် ဆင်ခြင်ရုံဖြင့် သူသည် ထို အစစ်မှန်စွမ်းအင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရုံသာမက ကျင့်စဉ်များကိုပါ တစ်ခုပြီး တစ်ခု တွက်ချက်ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည် မျိုး။

“အနာဂတ်မှာတော့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဟုန်ယွိကို ယှဉ်နိုင်မယ့်လူ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်” လီဖူယန်လော့ တုန်လှုပ်နေမိသည်။ သူမသည် ဟုန်ယွိနှင့် အချိန်ကြာကြာ အတူရှိလေလေ၊ ဤ ‘လီဖူကြယ်သခင်မ’ သည် ဟုန်ယွိ မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း ပိုသိလာလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေသည်။ ‘နတ်ဘုရားလက်နက်ဘုရင်’၊ ‘နေလအရိပ်မဲ့ခြေလှမ်း’၊ ‘ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖန်တီး သူ’ နှင့် ‘အုပ်စိုးရှင်ဧကရာဇ်’ စသည့် အဆောင်အယောင်အားလုံး သူနှင့် ထိုက်တန်လွန်းလှ သည်။

...

“ဒီ ‘နေမီးလျှံ အစစ်မှန်စွမ်းအင်’ က တကယ်ကို ဆန်းကြယ်တာပဲ။ နေမီးလျှံကြယ်သခင် က အကျဉ်းထောင်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့။” ဟုန်ယွိက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တောင် ၁၂ လုံးနှင့် ကျောက်နန်းတော်များဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သေမင်းတိတ်ဆိတ်ခြင်းကြယ်ပေါ်ရှိ အကျဉ်းထောင်မှာ တောင်ကြီး ၁၂ လုံးကို ဆက်သွယ် ပြီး ဖွဲ့စည်းထားကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ နန်းတော် ၁၂ ခုက ထိုတောင်များကို ဖိနှိပ်ထား ပြီး တောင်တစ်လုံးချင်းစီက အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အလွှာလိုက် ရှိနေပြီး အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်သည်။ ထိုဟင်းလင်းပြင်ကို ဖျက်ဆီးရန် သို့မဟုတ် ဆုတ်ဖြဲရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ခြောက်ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင်များကို မဆိုထားနှင့်၊ ဖန်ဆင်းရှင် တစ်ဦးပင်လျှင် ဆုတ်ဖြဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများစွာမှာ ဤနေရာတွင် အကျဉ်းကျနေကြသည်။

ဤသည်မှာ ရှေးဦးခေတ်ကတည်းက အဆန်းကြယ်ဆုံးသော အစီအရင်ကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ‘ကောင်းကင်ဆယ့်နှစ်လွှာ မဟာကြယ်တာရာ အစီအရင်’ ဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီအရဆိုလျှင် ထိုစဉ်က ဧကရာဇ်ချန်ရှန်းသည် ဤအစီအရင်ကြီးကို သုံး၍ ‘နတ်ဘုရားဘုရင် ငါးပါး’ ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နတ်ဘုရား ဘုရင် ငါးပါးလုံးကို အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခဲ့ပြီး ကျောက်တိုင်တစ်ခုဖြင့် ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။ ဟုန်ယွိပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အစီအရင်ကြီးကို အလွယ်တကူ စွန့်စားခြင်း မပြုပေ။

“နေမီးလျှံက တောက်ပတယ်၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကတော့ ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေပြီ”

ရယ်မောသံများကြား၌ သေမင်းတိတ်ဆိတ်ခြင်း ကောင်းကင်အကျဉ်းထောင် အတွင်း၌ ဖိနှိပ်ခံထားရသော နေမီးလျှံကြယ်သခင်သည် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲလာပြန်သည်။ သူ၏ ပြင်းထန်သော ဟစ်အော်သံကြောင့် မြေပြင်မှာ တစ်ဖန် တုန်ခါသွားပြန်သည်။

ဟုန်ယွိသည် မုနိအလင်းစက်ဝန်းကို အမြန် သက်သွင်းလိုက်ပါသည်။

ထိုအလင်းစက်ဝန်းအတွင်း၌ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ထားသော ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီး တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူများမှာ သုံးပေခန့် ရှည်လျားပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်၌ တွဲလောင်းကျနေသည်။ သူသည် တောင်တန်းများအတွင်းရှိ ချိပ်ပိတ်ထားသော ဟင်းလင်း ပြင် အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ ရှိနေပြီး၊ ခံ့ညားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူ၏ နောက်ဆုံး ‘အစစ်မှန်စွမ်းအင်’ များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်း ပြင်များကို ရိုက်ခွဲ ပေါက်ကွဲနေစေသည်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး...

ထိုခဏမှာပင် ကျောက်နန်းတော်အတွင်း၌ နေထိုင်သော ရှေးဟောင်း ပျက်သုဉ်းခြင်း နတ်ဘုရား တစ်ကောင် လှုပ်ရှားလာသည်ကို ဟုန်ယွိ တွေ့လိုက်ရသည်။ နေမီးလျှံကြယ် သခင်မှာ သောင်းကျန်းနေပုံရသည်။ ကျောက်နန်းတော်အတွင်းမှ ပျက်သုဉ်းခြင်း နတ်ဘုရားက လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ‘ကောင်းကင်ဆယ့်နှစ်လွှာ မဟာ ကြယ်တာရာ အစီအရင်’ တစ်ခုလုံးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် တောင်တန်း များရှိ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာများကို ဖြတ်ကျော်ကာ နေမီးလျှံကြယ်သခင် အကျဉ်းကျနေ သော နေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးလိုက်သည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်းနတ်ဘုရား၏ သိုင်းဆန္ဒမှာ ရှုပ်ထွေးသော်လည်း ပြည့်စုံကာ ရှေးဟောင်း အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“မင်းလို ရုပ်သေးရုပ်ကများ”

နေမီးလျှံကြယ်သခင်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်သီးဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်၏။ တခဏအတွင်းမှာပင် သူနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းနတ်ဘုရားတို့သည် လက်သီးချက်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ လက်သီးချက်တိုင်းမှာ ပြင်းထန်လှ ပြီး မည်သူမျှ မသိနိုင်သော တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ဝီ... ဝီ...

ပျက်သုဉ်းခြင်းနတ်ဘုရားမှာ မောပန်းပုံမရဘဲ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းမှာ နေမီးလျှံကြယ် သခင်ကို တန်ပြန်နိုင်ရန် အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားပုံ ရသည်။ တိုက်ခိုက်မှု ပေါင်းများစွာ အပြီး တွင် သူ၏လက်သီးက နေမီးလျှံကြယ်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ဝတ်ရုံဖြူ နှင့် အဘိုးကြီးမှာ ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့ သည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်းနတ်ဘုရားသည် နေမီးလျှံကြယ်သခင်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ချက်ချင်း ပြန်လည် ပျံသန်းသွားပြီး ကျောက်နန်းတော်အတွင်း၌ ပြန်လည် ထိုင်နေလိုက်၏။ သူသည် ငရဲဘုံကို ဖိနှိပ်ထားသော ရှေးဟောင်း ကျောက်ရုပ်တုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။

“တောက်၊ ငါသာ ဒီမှာ နှစ်ငါးရာလောက် ပိတ်လှောင်ခံထားရလို့ အားနည်းမနေရင် မင်းလို ရုပ်သေးရုပ်ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားပစ်လိုက်တာ ကြာလှပြီ” သွေးများ အန်ပြီးနောက် နေမီးလျှံကြယ်သခင်က ထရပ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟူး…၊ အဘိုးကြီးယန်ရာ... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခရှာနေရတာလဲ။ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ နှစ်ငါးရာတောင် ရှိပြီ၊ မင်းရဲ့စိတ်က အခုထိ မလျော့သေးဘူးလား။ အဲဒီပျက်သုဉ်းခြင်းနတ်ဘုရားတွေက ရုပ်သေးရုပ်တွေပဲ၊ သူတို့ကို ဒေါသထွက်နေလို့လည်း ဘာမှ မထူးပါဘူး။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ရွှီးဝူယီက ငါတို့ရဲ့ သိုင်းပညာအားလုံးကို ဆင်ခြင် သုံးသပ်ပြီး ချေဖျက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေကိုတောင် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီးပြီ။ သူက အဲဒီနည်းလမ်းတွေကို ပျက်သုဉ်းခြင်းနတ်ဘုရားတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတာ၊ အဲဒီအပြင် ဒီပျက်သုဉ်းခြင်းနတ်ဘုရားတွေက ‘ကောင်းကင်ဆယ့်နှစ်လွှာ မဟာကြယ်တာ ရာ အစီအရင်’ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကိုလည်း သုံးနိုင်ကြတယ်။ ငါတို့ သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ မသတ်နိုင်ဘူး။”

ထိုခဏ၌ ညင်သာသော အသံတစ်ခုမှာ နေမီးလျှံကြယ်သခင် အကျဉ်းကျနေသော နေရာ သို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ဟုန်ယွိသည် မုနိအလင်းစက်ဝန်း အောက်တွင် အားလုံးကို ရှင်းလင်း စွာ မြင်နေရ၊ ကြားနေရသည်။

နေမီးလျှံကြယ်သခင်နှင့် စကားပြောနေသော အသံမှာ သူနှင့် မဝေးလှသော အခြား အကျဉ်းထောင်တစ်ခုမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မတ်မတ် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထက်ရှသော ဓားချက်များ ဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ သူ၏ သိန်းငှက်မျက်လုံး အစုံမှာ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို အချိန်မရွေး ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ သွယ်လျပြီး တစ်ချောင်းစီမှာ ခြောက်လက်မခန့် ရှည်လျားသည်။ သူ၏ လက်သည်းများမှာ အသားထဲ သို့ လိပ်ဝင်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ နူးညံ့ပုံရသော်လည်း အလွန်အမင်း မာကျောလှပေ သည်။

“ဟဲဟဲ... ‘စန်းလန်ကြယ်သခင်’၊ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားတဲ့ ဝူကျုံးတစ်ယောက် အခုတော့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်စီးသွားမယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ ဗဟိုကမ္ဘာကလူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီလောက်ကြာကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရလို့ မင်းရဲ့ ထက်မြက်မှုတွေကို ဝါးမြိုသွားပြီလား။ ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် မင်းဘဝမှာ သိုင်းပညာ အထွတ်အထိပ်ကို ဘယ်တော့မှ လှမ်းတက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး” နေမီးလျှံကြယ်သခင် က ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ် ဟုတ်လား။ ငါတို့က အခု သေမင်းတံခါးဝကို ရောက်နေကြ တာလေ၊ ဒါဟာ သေတာနဲ့ ဘာမှ မခြားဘူး။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး အားနည်းလာရုံပဲ ရှိမှာပေါ့” ဝူကျုံးက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက် သည်။ “ဒါ့အပြင် ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်ရင်တောင် ရွှီဝူယီကို အနိုင် တိုက်နိုင်မှာလား။ စစ်ရေးဝန်ကြီးကိုရော။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား စစ်သည်တွေရဲ့ လူအင်အားနဲ့ ဖိတိုက်မယ့် ဗျူဟာကိုရော၊ အဘိုးကြီးယန်... မင်း စိတ်အေးအေးထားတာ ပိုကောင်းပါ လိမ့်မယ်”

“ရွှီဝူယီ အခု ‘သေမင်းတိတ်ဆိတ်ခြင်း ကောင်းကင်အကျဉ်းထောင်’ မှာ မရှိတော့ဘူး။ သူက ‘မဟာကမ္ဘာလောက မသေမျိုးနယ်မြေ’ဆီကို တက်လှမ်းသွားပြီလို့ ကြားတယ်” နေမီးလျှံ ကြယ်သခင်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါဟာ ငါတို့ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ ဒီမှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး အကျဉ်းကျနေတာ၊ သူတို့ အားလုံး စုပေါင်းပြီး ပုန်ကန်ကြမယ်ဆိုရင်၊ သူတို့ ငါတို့ကို ဆက်ပြီး ပိတ်လှောင်ထားနိုင် မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး။”

“ငါတို့ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ပုန်ကန်ခဲ့ပြီးပြီလဲ” ဝူကျုံး၏ မျက်နှာပေးမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အရိပ် အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာက တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ငါးဆယ်က တစ်ကြိမ်၊ နှစ်သုံးဆယ်က တစ်ကြိမ်၊ ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကလည်း တစ်ကြိမ်... ငါတို့ ပုန်ကန်တိုင်းမှာ အနှိမ်နှင်းခံခဲ့ရပြီး အသတ်ခံခဲ့ရတာပဲ။ ရွှီဝူယီ အပြင်သွားနေတဲ့ အချိန်တွေရှိပေမဲ့ သူ ချက်ချင်း ပြန်ရောက် လာတာပဲ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်က အနီးဆုံးမှာ ရှိနေလို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆက်သွယ်လို့ရတာ။ တခြား အကျဉ်းခန်းကလူတွေကို ဆက်သွယ်ဖို့ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားနဲ့ သိုင်းဆန္ဒတွေကို အမြောက်အမြား အသုံးချရမှာ။ အဲဒါက ငါ့ကို ပိုပြီး အားနည်းသွားစေလိမ့်မယ်။ ပုန်ကန်မှု အောင်မြင်ရင်တောင် ငါတို့ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ခင်ဗျားတို့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး... ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ အချိန်ပိုင်း ကိစ္စပဲ လိုတယ်”

ထိုစဉ်မှာပင် ဟုန်ယွိ၏အသံက ထိုပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦး၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ် ၍ ဝင်ရောက်သွားပါတော့သည်။