အခန်း (၁၀၀၇-၁၀၀၈)

အခန်း ၁၀၀၇ ငါ... မသေဘူး

ရွှီဟွေသည် အသံတစ်သံမျှ မထွက်ခဲ့ပေ။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် စုမင်က တောင်ဆက်တက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်အား သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမ အကူအညီ တောင်းနိုင်သော်လည်း မတောင်းခဲ့ချေ။ မည်သူမျှ စွမ်းအားတစ်စုံတစ်ရာ မပိုင်ဆိုင်တော့သော ဤအန္တရာယ်များသည့် တောင်ပေါ်တွင် အကယ်၍ သူမသာ အကူအညီတောင်းရန် အော်ဟစ်လိုက်ပါက စုမင် မည်သည်ကို ရွေးချယ်မည်နည်း။

အကယ်၍ သူက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်မည် ဆိုပါက သူမ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ရပေမည်။ ထိုနာကျင်မှုသည် ခါးသီးမှုများနှင့် ရောယှက်နေမည်ဖြစ်ပြီး နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းမှု လှိုင်းတံပိုးများနှင့်အတူ ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ စုမင်သာ သူမကို ကယ်တင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပါက သူ့အတွက် သေခြင်းတရားသာ စောင့်ကြိုနေမည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ အကယ်၍ သူ ဤကဲ့သို့ သေဆုံးရမည်ဆိုပါက ရွှီဟွေက သူ့ကို လျစ်လျူရှုရန် ရွေးချယ်စေချင်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမ အော်ဟစ်မနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ ပါးစပ်ကိုလည်း တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလိုက်သည်။

မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ရွှီဟွေသည် သူမထံသို့ ညနေဆည်းဆာ၏ အမှောင်ထု နီးကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သကဲ့သို့ ရှိပြီး ထိုအရာအားလုံး၏ အလယ်တွင် အထီးကျန် သင်္ဘောတစ်စင်းက ယိမ်းထိုးနေခဲ့သည်။ ပါးလျသော လမင်းလေးက မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပန်းပွင့်ဖတ်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူမအတွက် သူ့ကျောပြင် ပုံရိပ်ကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

လေပြေနှင့် တောင်တန်းကို ကျော်လွန်၍ အထီးကျန် ကျောပြင်လေး အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားသည်အား သူမ ကြည့်နေခဲ့မိသည်။

ခွဲခွာခြင်းများသည် အမြဲတမ်း ရုတ်တရက် ရောက်လာတတ်ပြီး အခြားသူများကို အသားကျရန်နှင့် လက်ခံရန် အချိန်မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေတတ်သော်လည်း အဆုံးတွင်တော့ သူတို့ လက်ခံခဲ့ကြရသည်။

ဘဝသုံးပါး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လှပသော်လည်း ညှိုးနွမ်းနေသော ဝင်စားခြင်း ပန်းတစ်ပွင့် ရှိပြီး ထိုနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားသူတိုင်း ဝိညာဉ်များ၏ နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိသွားပေမည်။ မေ့လျော့ခြင်း မြစ်မှ အထီးကျန်ဆန်ပြီး ရှည်လျားသော ငိုကြွေးသံများက ကမ္ဘာလောက၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဤသည်က ဆက်ဆံရေး အားလုံး အဆုံးသတ်သွားမည့် နေရာ ဖြစ်သည်။

ရွှီဟွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ စုမင်၏ နှလုံးသား တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ တောင်ကြီး၏ ယိမ်းထိုးမှုက သူ့ကို အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေးနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သောကြောင့် ရွှီဟွေ ပြုတ်ကျသွားသည်အား သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူ့နှလုံးသား တုန်ခါသွားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျူးယိုချိုက်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုသက်ပြင်းချသံသည် အောက်ဘက်မှ သက်ပြင်းချသံနှင့် ပေါင်းစည်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုအခိုက်အတန့်အတွင်း ယင်းက စုမင်၏ ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေကာ တုန်ရီနေသော နှလုံးသားဖြင့် သူ့အား ခေါင်းငုံ့ကြည့်ရန် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်က...

... မျက်လုံးများအား မှိတ်ထားပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသော သူမကိုပင်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ စုမင်ထံတွင် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ရှိနေသေးပါက ရွှီဟွေအား ကယ်တင်ရန် သူ့စွမ်းအားများကို အသုံးပြုပေမည်။

အကယ်၍ ကျင့်ကြံခြင်း မရှိတော့လျှင်ပင် သူ၏ မွေးရာပါ စွမ်းရည် ရှိနေသေးပါက သူမ ပြုတ်ကျခြင်း ရပ်တန့်သွားစေရန် အချိန်စီးဆင်းမှုကို သူ ပြောင်းလဲပစ်ပေမည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံရော မွေးရာပါ စွမ်းရည်ပါ သူ့ထံတွင် မရှိတော့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်၊ သေမျိုး လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ လက်လွှတ်လိုက်သည်။

ရွှီဟွေအပေါ် ထားရှိသော သူ့ရင်ထဲမှ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းအား လွှတ်ချလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တောင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းအား လွှတ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အောက်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဤသည်က မာန်နယ်မြေတွင် အဝေးသို့ ပြုတ်ကျသွားသော သတိလစ်နေသည့် ယွီရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ ဖမ်းဆွဲချင်ခဲ့သည့် အချိန်နှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော်လည်း လှပသော အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ပိုင်စု၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ဖမ်းဆွဲချင်ခဲ့သည့် အချိန်တို့ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် အဆုံးတွင်မူ သူ့လက်ထဲ၌ လွင့်ဝဲနေသော ဆံပင်တစ်စသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ တစ်ခုက သူ့ဘယ်ဘက်၊ တစ်ခုက ညာဘက်တွင်။ တစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင်၊ တစ်ခုက သူ့နောက်တွင်။

အဆုံးတွင်မူ သူ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကိုမျှ ဖမ်းမဆွဲနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်က သူ့နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှ အဆုံးမဲ့ နာကျင်မှုများသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ မစဉ်းစားသလို တုံ့ဆိုင်းလည်း မနေခဲ့ပေ။ လူတစ်ယောက် စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် ပြုလုပ်ရန် သတ္တိများ ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သည့် အရာအချို့ ရှိပြီး တစ်ကြိမ် တုံ့ဆိုင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ဘဝလုံးစာ နောင်တရသွားနိုင်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတစ်ယောက်သည် ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အပေါ် အခြေခံ၍ လှုပ်ရှားရပြီး မည်သည့် အရာကိုမျှ နောင်တရမည် မဟုတ်သော လမ်းကြောင်း တစ်ကြောင်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရပေမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

'တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ကို မထိခိုက်စေဖို့အတွက် အကူအညီတောင်းဖို့ မအော်ဟစ်ဘဲ မျက်စိမှိတ်၊ ပါးစပ်ပိတ်ထားနိုင်တယ်၊ ငါနဲ့ ခွဲခွာပြီး ငရဲရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာတွေဆီကို တစ်ယောက်တည်း ပြုတ်ကျသွားဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတောင်မှ ငါ သတိမထားမိစေချင်သေးဘဲ ပေါ့ပါးတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ သက်ပြင်းချနိုင်သေးတယ် ဆိုရင်...'

'ငါလည်း ကောင်းကင်ဘုံကို လှမ်းနေတဲ့ လက်ကို လွှတ်ချနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ ငါ မင်းကို မဖမ်းဆွဲနိုင်ဘူး ဆိုရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ ငရဲကို အတူတူ ပြုတ်ကျခံလိုက်မယ်'

စုမင်က ကျောက်တုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ ပြုတ်ကျသွားသည်က အလွန် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းသဖြင့် အခြားသူများ အားလုံး မှင်သက်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချောက်ကမ်းပါးထဲရှိ ဝဲဂယက်၏ မျိုချခံလိုက်ရသော ရွှီဟွေ၏ အရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပြုတ်ကျနေသော သူမ ခန္ဓာကိုယ် သူ့ထံသို့ နီးကပ်လာသည်ကို စုမင် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြုတ်ကျစေရန် သူ၏ လျင်မြန်မှုကို အသုံးပြု၍ ငေါထွက်နေသော တောင်ကျောက်ဆောင် အစွန်းတစ်စအား ဖမ်းဆွဲပြီး အရှိန်ကို မြှင့်တင်ရန် အသုံးပြုလိုက်သည်။

တောင်ကြီး ယိမ်းထိုးသွားသည်နှင့် စုမင်က ခန္ဓာကိုယ်အား ရှေ့သို့ တွန်းပို့ရန် ထိုအင်အားကို အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် ပို၍ပင် မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအရှိန်ဖြင့် သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချောက်ကမ်းပါးထဲရှိ ဝဲဂယက်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤနေရာသည် မြူခိုးများနှင့် အသံတိတ် ပေါက်ကွဲသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်နေရာ ဖြစ်သည်။ ပြုတ်ကျနေသော ရွှီဟွေကို စုမင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဘေးဘက်ရှိ နံရံအား ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ ကျယ်လောင်သည့် လေတိုးသံ တစ်သံနှင့်အတူ အလွန် မြန်ဆန်သွားပြီး သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အဆုံးမရှိဟု ထင်ရသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ အတူတကွ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြသည်။

ရွှီဟွေ အဖမ်းခံလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ ဘေးရှိ ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်နှင့် နွေးထွေးမှုတို့က သူမအား မျက်လုံးဖွင့်လာစေပြီး စုမင်ကို ကြည့်စေလိုက်သည်။

သူသည်လည်း သူမကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ညည်းညူနေသော လေပြင်းများကြားတွင် ပြုတ်ကျနေစဉ် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ယောက် မျက်လုံးကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

လောကတွင် သူတို့၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမည် မဟုတ်သော လူများ ရှိသော်လည်း သူတို့ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာတွင် တည်ရှိနေသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုသည် တစ်ယောက်ယောက်က နားလည်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့ တစ်ဘဝလုံးစာ ပြုံးပျော်နေနိုင်စေမည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်သော သူများလည်း ရှိသေးသည်။ သူတို့၏ ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုက လူတစ်ယောက်ကို အစ်ကိုကြီး သို့မဟုတ် အစ်မကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထင်ရစေနိုင်သော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကြောင့် လှည့်စားမခံသင့်ပေ။ ထိုနူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာနောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်က အကျင့်ဗီဇ၏ အခြားတစ်ဖက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သည့်ဘက်ကို ပြသသည်ဖြစ်စေ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ရင်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စွဲကိုင်ထားရန် ရွေးချယ်ပြီး သူတို့၏ လမ်းကြောင်း အဆုံးထိ မဆုတ်မနစ်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် လျှောက်လှမ်းကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

'မင်း ကောင်းကင်ကို သွားမယ်ဆိုရင် ငါ လူတိုင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာပဲ မင်းရဲ့ ဘေးမှာ နေမယ်။ မင်း ငရဲကို သွားမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့ ဘေးမှာ နေပြီး မင်းနဲ့အတူ နစ်မြုပ်သွားမယ်'

'မင်းက အဖြူရောင်ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဖြူရောင် ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ မင်းက အမည်းရောင်ကို ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် ငါလည်း မင်းနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ငါ ကောင်းကင်က အမှောင်ထု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်'

"နင် ငါ့ကို ထပ်ကယ်လိုက်ပြန်ပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ နင့်မျက်နှာကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရပြီ" ရွှီဟွေ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှပသော အပြုံးတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။

"မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို လှမ်းမခေါ်ခဲ့တာလဲ" စုမင်က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်က ကျောက်တုံးကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်မထားနိုင်ခဲ့တာက နင်မဟုတ်ဘူး... ငါပါ" ရွှီဟွေသည်လည်း စုမင်ကို လက်မောင်းများဖြင့် ဖက်ထားလိုက်သည်။ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူမ၏ ဆံပင်များက လေထဲတွင် ကခုန်နေခဲ့သည်။ ထိုဆံနွယ်တို့က စုမင်၏ မျက်နှာကို ရစ်သိုင်းကာ မျက်လုံးများအား ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။

သူ့အား တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ရွှီဟွေက မျက်လုံးများကို မမှိတ်မီ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ သူမ ခေါင်းအား မြှုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်နှင့် စုမင် မမြင်နိုင်သော ပူဆွေးသောကများလည်း သူမ ရင်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှင့် အလွန် နီးကပ်သော ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံ သူတို့ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှုန်ဝါးသော မြူခိုးများထဲမှ ဧရာမ ခေါင်းကြီးတစ်လုံး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယင်းက အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး ပြည်တည်နာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤသည်က ယခင်က ဝဲဂယက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သော ကျင့်ကြံသူ နျဲ့ယင် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိနိုင်သည်။

သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ခေါင်းတစ်လုံးတည်းပင် ဆယ်ပေခန့် ကြီးမားနေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက မြူခိုးများထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး စုမင်နှင့် ရွှီဟွေကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြုံးပြနေခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် မြူခိုးများ ကွဲလွင့်သွားပြီး ပေတစ်ရာခန့် မြင့်သော နျဲ့ယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့အရေပြားကို ဖုံးလွှမ်းနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ပြည်တည်နာများအား စုမင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှန်တွင် ထိုအနာများထဲမှ အတော်များများက ပေါက်နေပြီး အထဲမှ အဝါရောင် အရည်များ ယိုစိမ့်ထွက်နေခဲ့သည်။ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် ပြင်းထန်သော အပုပ်နံ့ကြီး တစ်ခုလည်း ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် နျဲ့ယင်က စုမင်ထံသို့ ပြေးဝင်လာကာ သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

သူက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ စေးကပ်သော အရည်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ကြိုးတန်း အများအပြား ထွက်လာသဖြင့် သူ့အား အလွန်တရာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော မြင်ကွင်းတစ်ကွင်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းပင် သူသည် စုမင်နှင့် ရွှီဟွေတို့ကို တစ်လုတ်တည်းဖြင့် မျိုချပစ်ချင်နေပုံ ပေါ်သည်။

စုမင်၏ နှလုံးသား တုန်ခါသွားသော်လည်း သူ့စွမ်းအား အားလုံးကို ဆုံးရှုံးထားပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ နျဲ့ယင် ပြောင်းလဲသွားသော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီး သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလားတူ ပြည်တည်နာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်က နျဲ့ယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အား ဖမ်းဆွဲရန် မြူခိုးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို နောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။

နျဲ့ယင်၏ ပေတစ်ရာကျော် မြင့်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် အနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားပြီး နျဲ့ယင်ထက် များစွာ ပိုကြီးမားသော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီး တစ်ကောင်က မြူခိုးများထဲမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤသတ္တဝါသည်လည်း တစ်ချိန်က ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူက ပို၍ပင် ကြီးမားနေခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်တည်နာများ ရှိနေသကဲ့သို့ အရေပြားပေါ်တွင်လည်း သွေးကြောများ ထောင်ထနေခဲ့သည်။ သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးများက သွေးရောင် လွှမ်းသွားခဲ့သည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု၊ နာကျင်မှုများနှင့်အတူ သူက စုမင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်းက... ငါ့အစာပဲ" သူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စုမင်ထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင်က မူလက ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ခဲ့ကြသော ဤကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီး ဆယ်ကောင်ကျော်ခန့် မြူခိုးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် ဤလူအားလုံးသည် အတိတ်က တောင်ပေါ်သို့ လာရောက်စဉ် ဝဲဂယက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ သူတို့ သေဆုံးသွားပြီးနောက် လူလည်းမဟုတ် ဘီလူးလည်းမဟုတ်သော သက်ရှိများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ စုမင်ထံတွင် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ရှိနေသေးပါက သေသည်ဖြစ်စေ၊ မသေသေးသည်ဖြစ်စေ ဤကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်များကို သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားနည်းနေခဲ့သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဆယ်ကောင်ကျော်ကို အသာထား... ထိုထဲမှ တစ်ကောင်ကိုပင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။

စောစောက အော်ဟစ်ခဲ့သော ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီးသည် ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံနှင့်အတူ စုမင်ထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ စောစောက ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ခံလိုက်ရသော နျဲ့ယင် အပါအဝင် ဘေးဘက်ရှိ ဆယ်ကောင်ကျော်သော ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များသည်လည်း ဟိန်းဟောက်ကာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

စုမင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရွှီဟွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း မျက်လုံးများ မမှိတ်မီ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့တိုင်အောင် သူမ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချောက်ကမ်းပါး အထက်မှ ခပ်ဖွဖွ ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါကို ဖမ်း"

ထိုစကားလုံးများ အပြီးတွင် ဧရာမ သံကြိုးကြီး တစ်ချောင်းက ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပစ်ဝင်လာပြီး စုမင်ထံသို့ တည့်မတ်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သံကြိုးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး စုမင်က ဖမ်းဆွဲရန် ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ ဖမ်းမိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အထက်မှ ကြီးမားသော အင်အားတစ်ခုက သံကြိုးမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းလာပြီး စုမင်နှင့် ရွှီဟွေတို့အား အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်ရင်း ဆယ်ကောင်ကျော်သော ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များက အတူတကွ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ဤအရှိန်အတိုင်းသာ ဆက်သွားမည် ဆိုပါက သံကြိုးက သူတို့ကို အဆိုပါ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် အပေါ်သို့ ဆက်လက် ဆွဲတင်နေသည်နှင့် စုမင်နှင့် ရွှီဟွေးတို့သည် ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးနိုင်ရန် အခွင့်အရေး အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သံကြိုးက ပို၍ မြန်ဆန်စွာ စတင် ရွေ့လျားလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် တဒင်္ဂ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ဟွမ်မေး... ဒါ ဘာသဘောလဲ" အထက်မှ ဒေါသတကြီး အသံတစ်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယင်းသည် ယခင်က အသံနှင့် တူညီသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် များစွာ ပို၍ ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။ ဤကား ကျူးယိုချိုက်၏ အသံ ဖြစ်သည်။

သံကြိုး ရပ်တန့်သွားမှုကြောင့် ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ နီးကပ်လာခဲ့သည်။ သူတို့အပေါ် ခုန်အုပ်တော့မည့် အချိန်၌ပင် ရွှီဟွေ မျက်လုံးများ ဖွင့်လာပြီး စုမင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ကာ သူ့အား တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးများ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် စုမင်က သံကြိုးနှင့်အတူ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားရန် အခွင့်အရေး ရရှိပေမည်။

ဤသည်က သူမ၏ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။

စုမင်၏ နှလုံးသား တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ရွှီဟွေ၏ ခန္ဓာကိုယ် သူ့လက်မောင်းများထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် သံကြိုးအား တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ ပခုံးကို ညာလက်ဖြင့် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ရွှီဟွေကို နောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ ဘယ်ဘက်လက်ရှိ သံကြိုးဖြင့် သူမ ခန္ဓာကိုယ်အား ပတ်ကာ ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

"အပေါ်မှာ ငါ့ကို စောင့်နေ။ ဒါက ငါ့မီးဖိုပဲ။ ငါ... မသေဘူး"

စုမင်က ဤစကားကို ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ရွှီဟွေအား အပေါ်သို့ တွန်းတင်ရန် ခွန်အား အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၁၀၀၈ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ရာ တံခါး

"သံကြိုးကို ဆွဲ" စုမင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူက ရွှီဟွေကို အပေါ်သို့ တွန်းတင်လိုက်သည့် တစ်ချိန်တည်းပင် သံကြိုးအား ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အောက်သို့ ထပ်မံ ထိုးဆင်းသွားပြန်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်များက စုမင်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်လာကြပြီး ချောက်ကမ်းပါးထဲတွင် သူ့ပုံရိပ်ကို နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့သည်။

သံကြိုးအား အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲတင်သွားခဲ့စဉ် ရွှီဟွေကမူ မှင်သက်နေသော အမူအရာဖြင့် သံကြိုး အပေါ်တက်သွားသည်ကိုသာ ခွင့်ပြုနေခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ မရှိသော်လည်း သူမတွင် ဝိညာဉ် မရှိတော့သကဲ့သို့ ထင်ရစေသည့် ဗလာကျင်းနေသော အကြည့်တစ်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။

သံကြိုးက အပေါ်သို့ တက်သွားစဉ် လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်များ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်း မရှိဘဲ သံကြိုးသည် ဝဲဂယက်ထဲရှိ မြူခိုးလွှာများကို ဖြတ်သန်း၍ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ ဆွဲတင်ခံရသောအခါ ရွှီဟွေသည် ကောင်းကင်၊ တောင်ကြီးနှင့် သံကြိုး၏ အခြားတစ်ဖက်အား ကိုင်ထားသော ကျူးယိုချိုက်ကိုပါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘေးဘက်တွင်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ သွေးစီးကျနေပြီး မှောင်မိုက်သော အမူအရာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေသော ဟွမ်မေး ရှိနေခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် အမည်းရောင် ဓားမြှောင်တစ်လက် ရှိနေသည်။ ထိုဓားမြှောင်သည် သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားသော အရာဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ ထိုဓားကို ထုတ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သူ..." သံကြိုး အပေါ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ရွှီဟွေက တောင်ကျောက်ဆောင် တစ်စကို ဖမ်းဆွဲပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူမ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျူးယိုချိုက်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားကို အဆုံးမသတ်တော့ချေ။

"သူ မသေပါဘူး" အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ရွှီဟွေက ကျူးယိုချိုက်ကို အဖြေပေးနေသကဲ့သို့ စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုစကားများအား သူမကိုယ်သူမ ပြောနေသကဲ့သို့လည်း ရှိနေသည်။

ဘိုးဘေးလုံဟိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိမထားမိနိုင်လောက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူ ယခင်က လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် စုမင်ကို ကျေးဇူးအကြီးကြီး တင်နေသော်လည်း သူ ကျိန်ဆိုခဲ့သော သစ္စာဆိုမှုက သေးငယ်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ထိုလူငယ် ဤကဲ့သို့ သေဆုံးသွားပါက လုံဟိုင်းအတွက် ကောင်းပေမည်။

မီးတောက်မိစ္ဆာ ဘိုးဘေးသည်လည်း စုမင်၏ ကံဆိုးမှုအပေါ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်စ ရှိနေခဲ့သည်။

ရွှမ်ရှန်း၊ ယွန်ယိုနှင့် ဟွာယွီတို့သည် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့အပေါ် စုမင် သက်ရောက်ခဲ့သော ကြီးမားသည့် ဖိအားသည် အလွန် အားကောင်းလာခဲ့ရာ သူတို့၏ အတွေးများကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာအထိ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး ထိုအရာအားလုံးသည် သူတို့ မသိလိုက်ဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မသေဘူးဟုတ်လား။ တောင်အောက်က ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ထူထပ်တဲ့ သေခြင်း အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေတာ။ သူ့ကို မေ့ထားလိုက်တော့။ ငါတောင် အဲဒီထဲ ပြုတ်ကျရင် သေသွားလိမ့်မယ်" ဟွမ်မေးက အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများက မည်သည့်စကားမျှ မဆိုခဲ့သော်လည်း သူ့စကားကို ရင်ထဲမှ အပြည့်အဝ သဘောတူခဲ့ကြသည်။ နျဲ့ယင်နှင့် စုမင်တို့ ပြုတ်ကျသွားခြင်းက သူတို့ကို အဆုံးမရှိ ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်က မည်သူဖြစ်လာမည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

ရွှီဟွေ စကားမပြောခဲ့ပေ။ သူမ အောက်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းထဲတွင် စုမင် လွှတ်မချမီ သူမကို ပြောခဲ့သော စကားများ ရှိနေခဲ့သည်။

သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ အကယ်၍ အဆုံးတွင် စုမင် ပေါ်မလာပါက သူမ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြုတ်ကျခံမည် ဖြစ်သည်။ သူမ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်တစ်ကောင် ဖြစ်လာမည်ဆိုလျှင်ပင် စုမင်နှင့် အတူတူ ရှိနေရန်သာ ရွေးချယ်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အခြားလူများ၏ စကားကို သူမ အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဟွမ်မေး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ့အထက် အဝေးရှိ တောင်ထိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ဆရာတော် ကျိလုံသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ့အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်မသွားမီ တောင်ထိပ်ဆီသို့ အကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ကျူးယိုချိုက်သည် ဤပုံမှန်မဟုတ်မှုကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူက ရွှီဟွေထံ အကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး စောစောက သူမ ပြောခဲ့စဉ်က သူမ အသံထဲရှိ သေချာမှုများကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းဖြင့် ဘိုးဘေးလုံဟိုင်နှင့် ဟောင်ကွေ့တို့သည်လည်း သူတို့ အမူအရာများတွင် အပြောင်းအလဲများကို ဖော်ပြလာကြသည်။ အဆုံးတွင် ရွှမ်ရှန်း၊ ဟွာယွီနှင့် ယွန်ယိုတို့ပင် အခြေအနေကို တုံ့ပြန်လာသောအခါ သူတို့၏ အမူအရာများက မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နျဲ့ယင် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားစဉ် တောင်ထိပ်မှ အဘိုးအိုက သူတို့ ဆယ့်တစ်ယောက် ကျန်သေးကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ယုတ္တိတန်စွာ တွေးကြည့်လျှင် ထိုအချိန်တွင် ဆယ်ယောက်သာ ကျန်တော့ကြောင်း သူ ပြောဆိုသင့်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ပေ။ ထိုနောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်က လူတိုင်းကို မသေမချာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း တောင်ထိပ်ရှိ အဘိုးအိုက မည်သည့်စကားမျှ မဆိုလာသေးပေ။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ရံဖန်ရံခါ ယိမ်းထိုးနေသော တောင်ကို ဆက်လက် တက်လာခဲ့ကြသည်။

……

တောင်အောက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးထဲတွင် စုမင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားခဲ့သည်။ သူ ပြုတ်ကျသွားပြီး ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်တစ်အုပ်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့မှတ်ဉာဏ်များ အေးခဲသွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုမတိုင်မီကမူ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အဆက်မပြတ် ဆုတ်ဖြဲခံနေရသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန် မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ သူ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သောအခါ နောက်ကျိနေသော ရေအိုင်ငယ် တစ်အိုင်ထဲတွင် လှဲလျောင်းနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ရံဖန်ရံခါ ပျံ့နှံ့သွားတတ်ပြီး ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမှာ အမှန်တရား ရှိတယ်။ မြေကြီးရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာတွေဆီ သွားတဲ့ တံခါးတွေလည်း ရှိတယ်။ မင်း ကောင်းကင်ဘုံဆီ သွားတဲ့ လမ်းပေါ် ခြေချနိုင်သလို အဝေးက မြေပြင်ကိုလည်း လှမ်းကြည့်နိုင်တယ်" အိုမင်းသော အသံတစ်သံက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး စုမင်၏ စိတ်ကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားစေခဲ့သည်။

သူ ရုန်းကန်၍ ထရပ်လိုက်သောအခါ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံက ပြန်လည် ပြည့်ဝနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသော်လည်း စုမင် တိတ်ဆိတ်သွားဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်တည်နာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့မျက်နှာကို ထိတွေ့ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မကြာမီက သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များနှင့် တူသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စုမင်က ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ တွေးတောခြင်းကို လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောစောက အသံသည် သူ့ကို ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခု ယူဆောင်လာပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်က အတိတ်က အဝေးတစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက် တစ်ခုမှ မြစ်ဖျားခံလာသော အရာဖြစ်သည်။ သူ ထိုအကြောင်းကို သေချာစွာ တွေးတောလိုက်သောအခါ ထိုရင်းနှီးမှုအတွက် အဖြေအား သူ ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအသံက သူ တောင်ဘေးတွင် ရှိနေစဉ်က ကြားခဲ့ရသော တောင်ထိပ်မှ အဘိုးအို၏ အသံ ဖြစ်သည်။

စုမင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အေးခဲနေသော အကြည့်တစ်ချက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ အပြင်ဘက်ကမ္ဘာတွင် ဆိုပါက အဘိုးအိုအပေါ် မည်သည့် အသာစီးရမှုကိုမျှ အကြွင်းမဲ့ ရယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ဤနေရာက ပဉ္စမမြောက် မီးဖို ဖြစ်ပြီး စုမင်က အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အေးစက်သော နှာမှုတ်သံ တစ်ချက်နှင့်အတူ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သူ လေထဲတွင် ရှိနေစဉ် ထိုနေရာသို့ အကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်ရာ အဝေးရှိ ကျောက်စင်မြင့် တစ်စင်ပေါ်မှ အမည်းရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော အဘိုးအို တစ်ဦးကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ပတ်ပတ်လည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုကျိုးစွာ ဝပ်တွားနေကြသော ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ် ဆယ်ကောင်ကျော် ရှိနေပြီး သူတို့ မျက်နှာများက နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူတို့က သူ့ကို ရှိခိုးနေကြစဉ် အဘိုးအို၏ အသံက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ နောက်တစ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံဆီ သွားတဲ့ လမ်းက မင်းအတွက် ပိတ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ မြေအောက်ကို ဝင်တဲ့ တံခါးကတော့ ပွင့်သွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ ပညာရပ်ကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲထားတယ်။ တစ်ပိုင်းက စကြာဝဠာရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ တောင်ရွှေ့ခြင်း ပညာ ဖြစ်ပြီး အဲဒါက နူးညံ့တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုပဲ"

"နောက်တစ်ပိုင်းက စကြာဝဠာရဲ့ ဆန္ဒကို လွှမ်းမိုးထားတဲ့ တောင်ရွှေ့ခြင်း ပညာပဲ။ ဒါက ပညာရပ်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အပိုင်းပဲ... သွားတော့။ မြေအောက်ကို ဝင်တဲ့ တံခါး ပွင့်သွားပြီ။ မင်း သွားပြီး တောင်ရွှေ့ခြင်း ပညာရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပညာရပ်ကို သွားရှာနိုင်တယ်" အဘိုးအိုက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရန် ညာလက်အား မြှောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ့နောက်ဘက် လေထဲတွင် မြူခိုးများ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။ မြေပြင်က ခပ်သဲ့သဲ့ တုန်ခါသွားပြီး မြေပြင်သည် မြူခိုးများဖြင့် လုံးဝ ပြည့်နှက်သွားသောကြောင့် နောက်ကျိနေသော အသွင်အပြင်အား ရရှိသွားသည်ကို စုမင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မြေပြင်အောက်တွင် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်က မြေအောက်တွင် ဇောက်ထိုး ရပ်တည်နေသော ပြောင်းပြန် တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ဤသည်က မြေပြင်သည် မြေပြင်မဟုတ်ဘဲ မြူခိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ဦးကို ခံစားရစေသည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်က ဤဇောက်ထိုး မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက မြူခိုးများထဲရှိ ပြောင်းပြန် တောင်ထိပ်အား သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

'မှန်တစ်ချပ်...' စုမင်၏ နှလုံးသား တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ဤသည်က နိုင်းယင် ကမ္ဘာတွင် ရှိနေစဉ်က သူ ကြားခဲ့ဖူးသော မှန်သီအိုရီကို ဤကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ရရှိခဲ့သော ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက ဤမြူခိုးများကို မှန်တစ်ချပ်အဖြစ် ဖော်ပြမည်ဆိုပါက ယခင်က စုမင် နေထိုင်ခဲ့သော တောင်သည် မှန်၏ အပြင်ဘက်ရှိ ဧရိယာဖြစ်ပြီး မြူခိုးများထဲရှိ ပြောင်းပြန် တောင်ကြီးသည် မှန်၏ အတွင်းဘက်ရှိ ဧရိယာ ဖြစ်သည်။

သို့တည်းမဟုတ် ၎င်းက ဆန့်ကျင်ဘက်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ယခင်က သူ ရှိနေခဲ့သော တောင်သည် အမှန်တကယ်တွင် မှန်အတွင်းရှိ ဧရိယာဖြစ်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင် မြင်တွေ့နေရသော တောင်သည်သာ မှန်အပြင်ဘက်ရှိ စစ်မှန်သော တောင် ဖြစ်ပေမည်။

သူ ၎င်းကို ဖောက်ထွင်း မမြင်နိုင်ပေ။ သူ ၎င်းကို မခွဲခြားနိုင်ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်က အတွေးတစ်ချက်မျှဖြင့် အရာအားလုံးသည် အဆုံးမရှိ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။

လေထဲမှ အဘိုးအိုကို စုမင် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မြူခိုးများအောက်ရှိ တောင်ဆီသို့ အကြည့်မပြောင်းမီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တွေးတောနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းပင် အဘိုးအို၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝပ်တွားနေကြသော ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များ မတ်တပ်ရပ်လာကြသည်။ သူတို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း မြူခိုးများအောက်ရှိ ပြောင်းပြန်တောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံများ ပျောက်ကွယ်မသွားသော်လည်း သူတို့ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားစဉ် တောင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များ ပတ်ပတ်လည်တွင် အလင်းစက်ဝိုင်း ဆယ်ကွင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များက အလင်းစက်ဝိုင်းများ ရှိရာ နေရာများဆီသို့ ချက်ချင်း ချဉ်းကပ်သွားကြသော်လည်း ထိုသတ္တဝါ ဆယ်ကောင်ကျော် ရှိနေပြီး အလင်းစက်ဝိုင်းက ဆယ်ကွင်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။

အလင်းစက်ဝိုင်းများအပေါ် လုယက် တိုက်ခိုက်မှု ချက်ချင်း ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အလင်းစက်ဝိုင်းများ အပြင်ဘက်ရှိ ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များအားလုံး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းများကို ပိုက်ကာ မရပ်မနား ငိုကြွေးရင်း အဘိုးအို ရှိနေသော ကျောက်စင်မြင့် ပတ်လည်တွင် ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုသည်က သူတို့ တန်ဖိုးထားသော အရာတစ်ခုခု သူတို့ အတွင်းမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအရာက အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များသည် ဟိန်းဟောက်ရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် သွားနေခဲ့ကြသည်။

"မြေကြီးရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာတွေဆီကို ဦးတည်သွားတဲ့ တံခါးတစ်ပေါက် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီထဲကို ဝင်ဖို့ ပျက်ကွက်တဲ့ အကြိမ်တိုင်း မင်းဆီကနေ နှစ်တစ်ရာစာ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ယူဆောင်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းဆီမှာ မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိတော့တဲ့ အခါ မင်းအတွင်းက စိတ်ခံစားမှု ခုနစ်ပါးနဲ့ တပ်မက်မှု ခြောက်ပါးကို ဆွဲထုတ်ခံရလိမ့်မယ်။ မင်းဆီမှာ စိတ်ခံစားမှု ခုနစ်ပါးနဲ့ တပ်မက်မှု ခြောက်ပါးတောင် မရှိတော့တဲ့ အခါ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ဆွဲထုတ်ခံရလိမ့်မယ်" အဘိုးအိုက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်ပြီး ငိုကြွေးနေသော ကြမ်းကြုတ်သည့် ဝိညာဉ်များကို ဆက်လက် ကြည့်မနေတော့ပေ။ ထိုအစား သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော စုမင်အပေါ် အကြည့်များကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုရဲ့ လက်ရှိသခင်၊ ကြိုဆိုပါတယ်။ ငါက မုယာပါ" အဘိုးအိုက မှေးမှိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

စုမင်က အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားမပြောခဲ့ပေ။

"ဒီကစားပွဲမှာ မင်း ပါဝင်ချင်လား။ မင်း မပါဝင်ချင်ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ နှစ်တစ်ထောင်စာ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ချန်ထားခဲ့ပါ။ မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားမှု ခုနစ်ပါးနဲ့ တပ်မက်မှု ခြောက်ပါးထဲက သုံးခုကိုလည်း ငါ ဆွဲထုတ်မယ်။ ပြီးရင် မင်းရဲ့ အဖေကိုယ်စား မင်းကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခွင့် ပြုမယ်" အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်သော်လည်း စုမင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုအပြုံးက ထူးဆန်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲရှိ လျစ်လျူရှုမှုက စကြာဝဠာ အတွင်းရှိ သက်ရှိပုံစံ အားလုံးကို ဂရုမစိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကျုပ်က ဘာလို့ မလိုချင်ရမှာလဲ" စုမင်က အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်စ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအပြုံးသည်လည်း ထူးဆန်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သေးငယ်သော သွေးကြောများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသွေးကြောများက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ယင်းတို့က အိစန်း၏ သွေးကြော လမ်းကြောင်းများ ဖြစ်သည်။

အိစန်း ပေါ်လာသောအခါ စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်က ချက်ချင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုအငွေ့အသက်က အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ရှိ မြူခိုးများကို သုတ်သင်သွားကာ စုမင် ပတ်ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေသော ဝဲဂယက် တစ်ဝဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

အဘိုးအိုသည် မူလက တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြုံးနေခဲ့သော်လည်း စုမင်၏ အပြုံးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်လုံးများ လျစ်လျူရှု၍ မရအောင် တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူ မတ်တပ်ပင် ရပ်လိုက်ပြီး စုမင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ မအော်ဟစ်မီ သူ၏ မျက်လုံးများ အကြိမ်အနည်းငယ် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"သိပ်ကောင်းတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ လူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လေးစားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ တင်းမာမှုနဲ့ သနားစရာကောင်း၊ ရယ်စရာကောင်းပြီး မိုက်မဲတဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကိုလည်း ငါ အရမ်း မုန်းတီးခဲ့တယ်။ အဲဒီလူက မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးပဲ။ သူက ငါရော လုယာနဲ့ပါ အဆင့်အတန်း တူညီခဲ့ပြီး သူက အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင်တွေရဲ့ ဘိုးဘေး၊ ပဉ္စမမြောက် မဟာလောကရဲ့ ဥသျှောင်ပါရာဂွန် သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ"

"သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေထဲမှာ မင်းလိုလူမျိုး ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ စကြာဝဠာထဲက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နာခံတဲ့ အိစန်းလို သတ္တဝါမျိုးကို မင်း သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်တာနဲ့ မင်းက တုနှိုင်းမဲ့ အိပ်မက်ဆိုးလို ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မယ်"

"အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင်တွေက ပျက်စီးခြင်း အဘိုးအိုရဲ့ သီချင်းထဲက ကြီးမြတ်တဲ့ သက်ရှိ ကိုးကောင်ကို ဘယ်တော့မှ မသိမ်းပိုက်ရဘူးလို့ မင်းအဖေက မင်းကို လုံးဝ မပြောပြခဲ့ဘူးလား" အဘိုးအိုက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းသာမှုက အတုအယောင် ဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စုမင်၏ အရှေ့ဘက် ဧရိယာအောက်ရှိ မြူခိုးများ လိမ့်ဆင်းသွားပြီး ပြန့်ကျဲသွားကာ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း တစ်ခေါင်း၏ အဝင်ဝကို ဖော်ပြလာခဲ့သည်။

"မြေအောက်ကို ဝင်တဲ့ တံခါး ပွင့်သွားပြီ။ ငါ မျှော်လင့်နေတယ်။ မင်း ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက် ဖြစ်လာဖို့ကိုပဲ။ မင်း အောင်မြင်မယ် ဆိုရင် ငါ မင်းကို တောင်ရွှေ့ခြင်း ပညာ ပေးရုံတင် မကဘူး... ကြီးမားတဲ့ ကံတရား အထောက်အပံ့ တစ်ခုကိုပါ ပေးမယ်"