အခန်း ၅၉၈

အခန်း ၅၉၈ - တစ်သက်တာ လှည့်စားခြင်း

ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်

မြေအောက်ထောင်ထဲတွင် အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံထားသည်။

စိုစွတ်နေသော ကျောက်နံရံများအကြားတွင် အေးစက်လှသော လေထုက တဝဲဝဲလည်နေ၏

မီးတိုင်၏ မသဲကွဲသော အလင်းရောင်ကြောင့် ထောင်ခန်းများပေါ်တွင် အရိပ်များမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြင့် ရှည်လျားစွာ ထင်ဟပ်နေသည်။

ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဒုတိယမင်းသားသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လှောင်ထားသော ထောင်ခန်းအတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

သူ၏ လက်နှင့်ခြေတို့တွင် ကျင့်စဉ်ဓာတ်များကို ချိတ်ပိတ်ထားသည့် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထား၏

ထောင်ခန်းပတ်လည်တွင်လည်း စွမ်းအားမြင့် အကာအကွယ်အစီအရင်များက မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ဧကရာဇ်မိသားစုသည် သူလွတ်မြောက်သွားမည့် အခွင့်အရေးကို လုံးဝမပေးလိုကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် ဒုတိယမင်းသားမှာ အစောပိုင်းက နန်းတွင်းတရားခွင်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အခြေအနေများနှင့် ယှဉ်လျှင် ယခုအခါတွင် ပို၍ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူသည် အသက်မဲ့နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ မျက်လွှာချလျက် အေးစက်သော နံရံကိုမှီကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း

ခြေသံများမှာ စင်္ကြံတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် လူအချို့မှာ ထောင်ခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် ယုကျီတီ ရှိနေ၏

သူ၏ နောက်တွင် လက်နက်အပြည့်အစုံကိုင်ဆောင်ထားသော အစောင့်များ လိုက်ပါလာကြသည်။

ထောင်စောင့်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်၍ အရိုအသေပေးကြသည်။

"မင်းသားကြီးအား ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ယုကျီတီက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ

"မင်းတို့ ထွက်သွားကြတော့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ”

မကြာမီပင် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့် ယုံကြည်ရသော အစောင့်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဒုတိယမင်းသားက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ ယုကျီတီဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများတွင် မည်သည့်လှုပ်ခတ်မှုမျှ မရှိတော့ခြင်းပင်။

ကျိန်ဆဲခြင်းလည်းမရှိ၊

ရုန်းကန်ခြင်းလည်းမရှိ၊

ရူးသွပ်မှုလည်း မရှိတော့ပေ။

ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ယုကျီတီ၏ အတွင်းစိတ်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

ရိုးသားစွာပြောရလျှင် သူသည် ဤသို့သော အခြေအနေကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် မိမိ၏ ညီတော်တစ်ယောက် အစွမ်းကုန် ပြိုလဲသွားပုံ၊ ကယ်တင်ပေးပါရန် တောင်းပန်ပုံ သို့မဟုတ် အသည်းအသန် ကျိန်ဆဲနေပုံကို မြင်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ရရှိလိုက်သည်မှာ လက်ခံလိုက်ခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်နေသည်။

"ချွတ်..."

ယုကျီတီက အတွင်းစိတ်မှနေ၍ လျှာသပ်လိုက်သည်။

(ဒီလောက်ထိတောင် သရုပ်ဆောင်နေသေးတာလား။)

ယုကျီတီသည် ထောင်ခန်းရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်သွားသည်။

ထို့နောက် အင်္ကျီလက်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရာ လက်ထဲတွင် စိမ်းလဲ့လဲ့ ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် ၎င်းကို ဒုတိယမင်းသားထံသို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပုလင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"သောက်လိုက်”

ဒုတိယမင်းသားက ထိုပုလင်းကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို မေးရန်ပင် မလိုပေ။

အဆိပ်

ယုကျီတီအနေနှင့် သူ့ကို လူသိရှင်ကြား ကွပ်မျက်ရန် လုံးဝရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

ရာဇဝတ်မှု မည်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ နန်းတွင်းမင်းသားတစ်ပါးကို လူမြင်ကွင်းတွင် တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက နိုင်ငံတော်အတွင်း ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

သူသည် မိမိ၏ ဖခင်ကဲ့သို့ ရက်စက်သူတစ်ဦးအဖြစ် သမိုင်းတွင်လိုခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ဒုတိယမင်းသားက မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားလျှင်မူ ဇာတ်လမ်းက တစ်မျိုးဖြစ်သွားမည်။

အပြစ်များ ထင်ရှားလာပြီးနောက် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားသည်ဟုဆိုလျှင် ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာများမှာ သဘာဝအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ယုကျီတီသည် မိမိညီတော်က အဆိပ်ကို အလွယ်တကူ သောက်ပေးလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

လိုအပ်လာပါက သူ့ကို အဆိပ်သောက်အောင် "ရွေးချယ်" ခိုင်းရန် နည်းလမ်းများစွာကို သူပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

နှိပ်စက်ခြင်း

သို့မဟုတ် ထိုနည်းလမ်းများဖြင့် အဆင်မပြေလျှင်ပင် အတင်းအကျပ် တိုက်ကျွေး၍ သေဆုံးသွားကြောင်း ကြေညာလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

အဆုံးသတ်မှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တူညီနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယုကျီတီကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ဒုတိယမင်းသားက ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကောက်ယူလိုက်ခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော၊ မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤတုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရသောအခါ ယုကျီတီပင်လျှင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"အဲဒါမလုပ်ခင်..."

ဒုတိယမင်းသားက နောက်ဆုံးတွင် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ မေးစရာ မေးခွန်းအချို့ ရှိသေးတယ်။"

သူ၏ အသံမှာ ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည်။

ယုကျီတီက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

ယနေ့ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အကြီးမားဆုံး အတားအဆီးမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ နောက်ဆုံးစကားပြောဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကာ ယုကျီတီက သူ့ကို လိုက်လျောပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"မေးချင်တာရှိရင် မေးနိုင်တယ်။"

ထောင်ခန်းအတွင်းတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မီးတိုင်၏ တဖျပ်ဖျပ်လောင်ကျွမ်းသံကိုသာ ကြားနေရသည်။

ဒုတိယမင်းသားက လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မှ ခေါင်းကို ပြန်မော့လာသည်။

သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်ဝန်းတို့က ယုကျီတီကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လျက်

"ဘယ်လို..."

သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲကွဲ ဖြစ်နေသည်။

"မင်း ဒါကို ဘယ်လိုမျိုး စီစဉ်လိုက်တာလဲ။"

ဒုတိယမင်းသားသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်း သူတို့ကို ငါ့ကို သစ္စာဖောက်အောင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့ စည်းရုံးလိုက်တာလဲ။"

သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုလေးလံလာသည်။

တစ်ဦးတစ်ယောက်၊ သို့မဟုတ် နှစ်ဦးဆိုလျှင် သူ နားလည်ပေးနိုင်ပါသေးသည်။

လူ့စိတ်ဆိုသည်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်ပျက်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် အားလုံး... အားလုံးသော လူများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း သစ္စာဖောက်သွားခြင်းကို သူ မည်သို့မျှ အဖြေရှာမရပေ။

ယုကျီတီ မည်သည့်လှည့်ကွက်ကို သုံးခဲ့သည်ကို သူ မသိရှိပေ။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများက နက်ရှိုင်းစွာ စိုးမိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ထိုလူများသည် သာမန်လက်အောက်ခံများ မဟုတ်ကြပေ။

သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူအယုံကြည်ဆုံးသော လူများ၊ သူနှင့် အနီးစပ်ဆုံးသော သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲသွားပုံကို သူ မည်သို့မျှ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယုကျီတီသည် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက်

"ဟားဟားဟားဟား”

ပထမမင်းသား ယုကျီတီသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ထောင်ခန်းစင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူသည် ဒုတိယမင်းသားကို ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အကြည့်များထဲ၌ သနားခြင်းကင်းမဲ့သော လှောင်ပြောင်မှုများသာ ရှိနေသည်။

"ညီတော်..."

ယုကျီတီသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်း သူတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို တစ်ခါမှ မစစ်ဆေးခဲ့ဖူးဘူးလား။"

ဒုတိယမင်းသား၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

ယုကျီတီ၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။

"ဒါမှမဟုတ်ရင်ရော..."

သူသည် ဒုတိယမင်းသားကို လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့တွေက အစကတည်းက မင်းရဲ့ သစ္စာရှိလက်အောက်ခံတွေလို့ တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေခဲ့တာလား။"

ဒုတိယမင်းသား၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်ချက်မျှ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ခဏတာမျှ သူသည် ယုကျီတီ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ယုကျီတီသည် သူ့ကို ဆက်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်မနေစေတော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွတ်လိုက်သည်။

"မင်း အယုံကြည်ဆုံးလူတွေက အစကတည်းက ငါ့လူတွေပဲ။"

"သူတို့က မင်းကို သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က မင်းဆီမှာ အစကတည်းက သစ္စာရှိခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။"

ဒုတိယမင်းသား၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တယ်”

ထောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ”

သူသည် ကျင့်စဉ်ဓာတ်များကို ချိတ်ပိတ်ထားသည့် သံကြိုးများကြားမှပင် အတင်းအကျပ် ထရပ်လိုက်သည်။

သံကြိုးများမှာ ဆူညံစွာ မြည်ဟည်းသွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။သူတို့က မင်းရဲ့လူတွေဆိုတာ... သူတို့က..."

သူ၏ အသံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်မှာ ယုတ္တိမရှိလွန်းလှသည်။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ

ထိုလူများသည် သူငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့နောက်တွင် လိုက်ပါခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

အချို့မှာ သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာသူများ၊ အချို့မှာ အန္တရာယ်ပေါင်းစုံမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဆိုလျှင် ငယ်စဉ်က သူလုပ်ကြံခံရချိန်တွင် သူ့ကို ကာကွယ်ရင်း အသက်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

နောက်တစ်ဦးမှာ မိသားစုကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူတို့၏ သစ္စာမှာ အကြွင်းမဲ့ဖြစ်သည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့... သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်မှာ ထိုအတိုင်းပင်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ကလေးဘဝကတည်းက သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော သူများမှာ ယုကျီတီက ပျိုးထောင်ထားသည့် သူလျှိုများ ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။

ဒုတိယမင်းသား၏ အသက်ရှူသံမှာ မတည်ငြိမ်တော့ဘဲ အမောဖောက်လာသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူသည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယုကျီတီကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်း လိမ်နေတာ။"

သို့သော် ယုကျီတီမှာ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြုံးနေသည်။

"လိမ်နေတယ်လို့ ပြောသလား။"

သူသည် ထောင်တံခါးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်သွားသည်။

"မင်း သေရမှာကတော့ သေချာနေပြီဆိုတော့၊ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပေးလည်း မမှားပါဘူး။ နားထောင်”