အခန်း ၁၄၀၉

အခန်း (၁၄၀၉) အိမ်မက်ဆိုး

ဤသည်မှာ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရရှိရန်ပင် လုံလောက်သော ဧကရာဇ်ချီများဖြစ်သည်။

၎င်းက သံကြိုးများမှ ရုန်းထွက်ပြီး၊ တိုက်ကြီး လေးခုဆီသို့ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ သောင်းကျန်းသွားသောအခါ ၎င်းအား လွတ်မြောက်ပြီးသော စွမ်းအားကြီးမားသည့်ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုနှင့် တူနေပြီး၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေပေါ်သို့ ကျဆင်းလာကာ လူအုပ်ကြီးကိုကာကွယ်ရန် ၎င်း၏စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုနေသည့်အလားပင်။

အခြားလွတ်မြောက်သွားသောဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ပါးပင်လျှင် ၎င်းကိုပြန်လည်စုစည်းရန် စွမ်းဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းယီက ကောင်းကင်တာအိုတစ်ခုလုံးကို ခွဲထုတ်ပစ်ရန် ဧကရာဇ်ချီကိုအသုံးပြုကာ ကြွေပြားများ ခင်းသကဲ့သို့ထိုစေ့စပ်သေချာသည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးက သူ့ကို ဤမျှလုံလောက်သော အချိန်မျိုး ဘယ်သောအခါမှ ပေးမည်မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

သူက ဤအရာကိုအရိုင်းဆန်စွာ မှောက်ချလိုက်ပြီး၊ သူတို့လာရာလမ်းကို ပြန်သွားစေရန်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

လွတ်မြောက်ပြီးသောသူများကရှည်လျားသောနှစ်များတွင် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့် ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး၏သိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံရနိုင်ပါသည်။

လူသားဧကရာဇ်က ၎င်းကို စိုးရိမ်ခဲ့သလို ရှန်းယီ ကလည်း အလားတူပင်စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့၏။

အထူးသဖြင့် သူ အင်ပါယာမြို့တော်ထဲသို့ ခြေချခဲ့သည့်နေ့က မဟာလွတ်လပ်ခြင်းဗောဓိသတ္တ အချို့၏လုပ်ရပ်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ ၎င်းက သူ့ကိုဤအချက်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားစေခဲ့သည်။

မသေနိုင်၊မပျက်စီးနိုင်ခြင်းကို မရရှိမီက၊ ဤဗောဓိသတ္တများအနက် မည်သူက ဆူးခြုံများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးအထက်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သောသူများ မဟုတ်ခဲ့ကြသနည်း။

သို့သော် ကောင်းကင်တာအိုတွင် သူတို့အပင်ပန်းခံအပ်နှံထားသောအရာကိုဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ၊ မသေနိုင်ခြင်း၏အရသာကို မြည်းစမ်းပြီးသော ဤဗောဓိသတ္တများက မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။

ရှန်းယီက ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားတွေးတောခဲ့၏။ သူ၏တာအိုအသီးအပွင့် နှင့် ဓမ္မအသီးအပွင့်ကို ကောင်းကင်တာအိုမှ ဖယ်ရှားပေးခဲ့သောကြောင့် နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမကို သူ အမှန်တကယ်ကျေးဇူးတင်သင့်ပြီး၊ ၎င်းက သူ့ကို ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်နိုင်သည့် ရဲစွမ်းသတ္တိများ ရရှိစေခဲ့သည်။

မသေနိုင်၊မပျက်စီးနိုင်ခြင်းမရှိပါက၊ နောက်ဆုတ်စရာမရှိတော့ဘဲ အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန်သာရှိတော့သည်။

အချိန်က ထာဝရအဖြစ်သို့ ရှည်ကြာသွားသောအခါ ပြဿနာများအပေါ်အမြင်ကလည်း ပြောင်းလဲသွားမည်။ ကပ်ဘေးအားလုံးကလည်း သည်းခံနိုင်ဖွယ်အရာဖြစ်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချိန်သည်နောက်ဆုံးတွင်အရာအားလုံးကို ပြေလည်သွားစေမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤကဲ့သို့သော ပေါ့ပါးမှုက သာမန်သေမျိုးလူသားများ၏နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော တည်ငြိမ်မှုမျိုးဖြစ်သည်။

သူတို့၏အမြင်တွင် သက်ရှိများဆိုသည်မှာ မရှိတော့ဘဲ၊ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ပြီး ထုံထိုင်းရှုပ်ထွေးသောလမ်းကြောင်းများသာ ရှိတော့သည်။

လူတစ်စုသွားလျှင် နောက်တစ်စု လိုက်လာလိမ့်မည်။

ထိုကဲ့သို့သောအတွေးများကို ကိုင်စွဲထားခြင်းကြောင့်၊ခြေလှမ်းတိုင်းက အလျှော့ပေးမှုနှင့် တွန့်ဆုတ်မှုတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ရှန်းယီက နောက်မဆုတ်ချင်ပေ။ သူ ယခု ကာကွယ်ချင်သည်မှာ ပြည်သူများကိုသာဖြစ်ပြီး၊ သူ၏စိတ်ထဲရှိ ထိုရင်းနှီးသော မျက်နှာများသာ ဖြစ်ကာ စုပေါင်းနေသောသေမျိုးလောကကို မဟုတ်ပေ။

ရှင်သန်နေသော လွတ်မြောက်သူများက ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး၏သိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံရနိုင်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့သောဖြစ်တည်မှုမျိုးမရှိခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

သေဆုံးသွားသော လွတ်မြောက်သူသာလျှင် သေမျိုးလောကကို စိတ်နှလုံးအပြည့်အဝဖြင့် ကာကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဝါညိုရောင်တိမ်တိုက်က လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား ကောင်းကင်ကိုဝါးမျိုရန်လိမ့်တက်လာပြီး၊ ပိုမိုလေးလံလာကာ၊ ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာတစ်ခုလုံးကိုပြိုကျစေရန် ဆွဲချနေသည့်အလားပင်။ နတ်ဘုရားနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ပြည်သူများက ဤအပြောင်းအလဲကိုထုံကျင်စွာဖြင့်စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ အသက်ရှူရခက်ခဲသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရ၏။

သို့သော် မကြာမီတွင်၊တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူတို့ သတိပြုမိသွားကြ၏။

သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံ၏ဖြစ်ရပ်ဆန်းများကို ကြောက်ရွံ့ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ဖိအားကို ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ အခြားလူတစ်စုမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် သူတို့၏ဒူးများထောက်စေသည်အထိ ဖိချခံနေရပြီး၊ သူတို့၏မျက်နှာများမှာ နီရဲနေကာ၊သွေးကြောများ ထောင်ထွက်နေကြ၏။

သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို ထောက်ခံထားရန် သူတို့၏လက်မောင်းများကိုအသုံးပြုနေရင်း ချွေးများ အလွန်အမင်းထွက်နေကြသည်။

ဆေးတိုင်းတွင် ၎င်း၏ဆေးအဆိပ်ဆိုသည့်အရာ ရှိသည်။

ကျင့်ကြံသူများအတွက်၊ ကပ်ဘေးစွမ်းအားက ကောင်းကင်ဘုံ၏ဆေးစွမ်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ကို နယ်ပယ်အဆင့်တွင် ခုန်တက်စေကာ ခွန်အားများမြင့်တက်လာစေနိုင်ပါသည်။

သို့သော် ဤဧကရာဇ်ချီ၏ အနှစ်သာရမှာ၊ ကပ်ဘေးစွမ်းအားဖြစ်သော်လည်း၊ ကြွယ်ဝသော သေမျိုးလောကအငွေ့အသက်များဖြင့် ရောနှောနေပြီး၊ ၎င်းကိုဖြည်းဖြည်းချင်းသန့်စင်ရန်လိုအပ်သည်။

သေမျိုးလောက၏ အရသာက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စုပုံလာသောအခါ၊ ၎င်းက သူတို့၏တာအိုခန္ဓာကိုယ် များကို တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ၊ သူတို့၏စိတ်အခြေအနေများကိုပင် ထိခိုက်စေပြီး၊ တိုက်စားတတ်သော အဆိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ယခုအခါ ဘုန်းကြီးများနှင့် မသေမျိုးများ အားလုံးက မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေကြပြီး၊ အသက်ရှူမဝဖြစ်နေကာ တံတွေးများက သူတို့၏နှုတ်ခမ်းများမှ စီးကျနေသည်။

ဤကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်များက မည်သည့်မသေမျိုးဟန်ပန်ကိုမျှ ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"..."

ဒုက္ခသည်များက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

အချို့သော ကျင့်ကြံသူများက ရွှံ့နွံအိုင်များအထဲပိတ်ဆို့နေမိပြီး၊ အနည်းငယ်မျှပင်မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ကြရကာ ကြောက်ရွံ့မှုများက သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် အလိုအလျောက်ပေါ်လာကြသည်။

သို့သော် မကြာမီတွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း သူတို့သိသွားကြပြီး အလျင်အမြန်မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြ၏။

သို့သော် ၎င်းမှာ အနည်းငယ်နောက်ကျသွားသေးသည်။

ဒုက္ခရောက်နေသော ပြည်သူများက မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေပြီးဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ မြန်ဆန်သော်လည်း၊ ထို မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှကြာသော အမူအရာကို သူတို့ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ကြ၏။

'မသေမျိုးအရှင်သခင်က ကြောက်နေတာပဲ။'

'သူက... ငါတို့ကို ကြောက်နေတာလား။'

ပြည်သူများ၏ အကြည့်တို့က အန္တရာယ်မပေးတတ်သောနာခံမှုမှ တုံ့ဆိုင်းသောစူးစမ်းမှုများအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် အနည်းငယ်ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပေါင်းဆုံသွားခဲ့ကြ၏။

ဤအပြောင်းအလဲမှာ နှေးကွေးသော်လည်း၊ စတင်ပြီးသည်နှင့် ရပ်တန့်ရန်ခက်ခဲပါသည်။

ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးမှ တပည့်များစွာက ထိုလူကိုအပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်နေကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်က သူတို့ဆီသို့သတိထားကာခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ "ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေ"ဟု သူတို့က ကြမ်းတမ်းစွာကြိမ်းမောင်းလိုက်ကြသည်။

ထိုလူက အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားပြီး၊ သူ၏ခြေထောက်ကို အလျင်အမြန်ပြန်ရုပ်လိုက်၏။

သို့သော် ကျင့်ကြံသူများ၏မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာမှု မရှိပေ။ အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း ဤဒုက္ခသည်များအုပ်စုက သွေးဆာနေသောသားရဲများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေကြောင်းကို သူတို့ရှင်းလင်းစွာမြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ အကယ်၍ သူတို့သည် သူတို့၏စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်မရယူနိုင်ပါက၊ဤကဲ့သို့သော ကြိမ်းမောင်းမှုများက အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာရှိ ဝါညိုရောင်တိမ်တိုက်က တောင်တစ်လုံးအလား စုပုံလာသည်နှင့်အမျှ မြင့်မားသောတောင်တန်းများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော မသေမျိုးဘုရားကျောင်း နှင့် ဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတို့က ရုတ်တရက် ပြိုကွဲသွားပြီး၊ နတ်ဘုရားရုပ်တုများလည်းပြိုကျလာ၏။

ဗုဒ္ဓခေါင်းတစ်ဝက်မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး ၎င်း၏ကွဲအက်နေသော မျက်လုံးများက ဟာလာဟင်းလင်းလေဟာနယ်ထဲသို့ မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်း၏ ရှေ့တွင်၊ ဘုန်းကြီးများ၏မျက်နှာများက ဖြူရော်သွားပြီး၊ သူတို့၏နှလုံးသားများခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

'ပြီးသွားပြီ'

သူတို့မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ မူလက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်ကိုးကွယ်နေခဲ့ကြသော ပြည်သူများက ယခုအခါ သူတို့၏ခေါင်းများကို ဇဝေဇဝါဖြင့် မော့ကြည့်လာကြပြီး၊ကျိုးပဲ့နေသော ဗုဒ္ဓခေါင်းကို မှင်သက်စွာစိုက်ကြည့်နေရင်း၊ အတွေးများထဲသို့ လမ်းပျောက်နေခဲ့ကြသည်။

...

နတ်ဘုရားမင်းဆက်၊ အင်ပါယာမြို့တော်

အရာရှိများစွာက တုန်ယင်နေကြပြီး၊ ကူလီ နှင့် ယဲ့လန်တို့လည်း ဇဝေဇဝါဖြင့်ရပ်နေကြသည်။

သို့သော် အသိသာဆုံးသော အမူအရာပြောင်းလဲမှုမှာ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဒူးထောက်နေပြီး၊ ပါးစပ်ကိုဟကာ၊မျက်လုံးများ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေရင်း ရာဇပလ္လင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော လင်ရှူးယာ ပင်ဖြစ်ရမည်။

သူ၏နားထဲမှ သွေးကျောက်စိမ်းကြေမွသွားသည့် အသံက သူ၏နားလည်မှုအားလုံးကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။