အခန်း ၁၄၁၀

အခန်း (၁၄၁၀) ပထမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်း

ရှန်းယီက လူသားဧကရာဇ်ကို လှည့်စားကာ၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် ဧကရာဇ်ချီကို ပါးနပ်စွာသိမ်းပိုက်ခဲ့သည်ဟူ သူ့ကိုလိမ်ညာနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ကျိန်ဆဲသံများအားလုံးက ဤပြတ်သားသောအသံကြောင့် တိုက်ရိုက်ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

လင်ရှူးယာ၏စိတ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်သွားခဲ့၏။

ထိုအရာက မသေမျိုးများ နှင့် ဗုဒ္ဓများပင်လျှင် အိပ်မက်ထဲတွင်တောင့်တရသော လွတ်မြောက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ လောကတွင် ၎င်းကိုလုံးဝ ဂရုမစိုက်သူများရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့အနက်နှစ်ဦးနှင့် သူဆက်တိုက်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

'မင်းက လွတ်မြောက်ခြင်းကိုတောင် မလိုချင်ဘူးဆိုတော့၊ မင်း တကယ်တမ်း လိုချင်တဲ့အရာက ဘာလဲ။'

"ဘ..ဘာလို့..."

သူ၏မျက်လုံးများများမှ မျက်ရည်စီးကြောင်းနှစ်ကြောင်းစီးကျလာသည်ကို လင်ရှူးယာကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အပြစ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရုတ်တရက်နားလည်သဘောပေါက်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အကူအညီမဲ့နေသည့် စွမ်းအားမဲ့မှု တစ်မျိုးပင်။

သူက သာမန်ပြည်သူများအတွက် ကံကြမ္မာကို တည်ဆောက်ပေးနေကြောင်း၊ သေမျိုးလောကကို ကယ်တင်နေကြောင်း သူ့ကိုယ်သူယုံကြည်စေရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ထပ်မံရှာမတွေ့နိုင်တော့ကြောင်း ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

အကယ်၍ သူပါးစပ်များရောင်သွားသည်အထိ ရှင်းပြရန်ကြိုးစားလျှင်ပင်။ သွေးကျောက်စိမ်းအား ချေမွပစ်လိုက်သည့်လုပ်ရပ်အောက်တွင် ရှန်းယီက သူ၏ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု မည်သူကမျှယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူ ဤသူ၏နှလုံးသားကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ပါက၊ သူ၏မိုက်မဲမှုကြောင့်သာ ထိခိုက်တော့မည်။

"မသေမျိုးဗုဒ္ဓတွေကို အနိုင်ယူလို့ မရဘူး..."

လင်းရှူယာက အက်ကွဲနေသောဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

သူ၏လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ခံစားမှုများကို တုံ့ပြန်သည့်အလား၊ ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်ရှိ အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓ နှင့် ဧကရာဇ်က ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောအပြုံးတစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်းထုတ်ဖော်လာခဲ့သည်။

"ရှန်းယီ။ မင်းကဒီဧကရာဇ်ကို မင်းအပေါ် တကယ်ပဲ အရမ်းအထင်ကြီးသွားစေတာပဲ။"

အရှေ့ဘက်အစွန်း ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ်တွန့်လိမ်သွားပြီး၊နောက်တစ်ခဏတွင် သူအသံထွက်၍ပင်မရယ်နိုင်တော့သည့်အလား သူ၏လက်များကို ညင်သာစွာလက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးကို ဆန့်ကျင်ရန်မှာ ဤမျှရိုးရှင်းပါက၊ ထိုလူသားဧကရာဇ်က ၎င်းကိုအခြားသူများထံ ချန်ထားမည့်အစား၊ သူကိုယ်တိုင်ဘာကြောင့်မလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို ဤလူငယ်လေးက အဘယ်ကြောင့် မတွေးမိခဲ့သနည်း။

ဤထူထပ်သော ဧကရာဇ်ချီက နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင်။။

ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး၏တပည့်များစွာက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများကို သေချာပေါက်ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး အလျင်အမြန်ဆုတ်ခွာရန်သာ တတ်နိုင်ပါလိမ့်မည်။

သို့သော် မမေ့ထားသင့်သည်မှာ ဤဧကရာဇ်ချီက... တဖြည်းဖြည်းကုန်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းက ပိုမိုပါးလွှာလာရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး၏တပည့်များက ၎င်းကို တဖြည်းဖြည်းဝါးမျိုရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်ပြီး၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ခွန်အားဖြည့်တင်းရန် ၎င်းကိုအသုံးပြုရင်းဤပါးလွှာသွားသည့် ဖြစ်စဉ်ကိုအရှိန်မြှင့်နိုင်ပါသည်။

သေချာသည်မှာတော့ ၎င်းမှာအချိန်အလွန်ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အချိန်ဆိုသည်မှာ မသေမျိုးများ နှင့် ဗုဒ္ဓများအတွက် အသုံးမဝင်သောအရာပင်။

ဤသည်မှာ လောကတွင်ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသောအရာဖြစ်ပြီး၊ ဂိုဏ်းချုပ်များကို အဆုံးမရှိသောခေါင်းကိုက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

၎င်းကို အာဏာအနည်းငယ်ရှိသော မသေမျိုး ဧကရာဇ်ရာထူးတစ်ခုဖြင့်ပင် လဲလှယ်နိုင်ပါသည်။

သို့သော် ရှန်းယီက ဤအရာအားဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး အတွက် အားဆေးတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့၏။

"မင်းက မသေမျိုးဧကရာဇ်မဖြစ်ချင်မှတော့၊ အလိုရှိရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လုပ်နေလိုက်တော့။"

ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက မှေးမှိန်သော အပြုံးဖြင့်ပြောလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ဤဧကရာဇ်ချီက အမှန်တကယ်ပင် မသေမျိုးများ နှင့် ဗုဒ္ဓများ ကို ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း၊ အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓတစ်ပါးဖြစ်သည့်အတွက် အဆုံးစွန်ထိဖိနှိပ်ခံရချိန်တွင်ပင် ပထမအဆင့် နှင့် ဒုတိယအဆင့်တို့မှာ လုံးဝမတူညီသောဖြစ်တည်မှုအဆင့်များဖြစ်ကြ၏။

တည့်တိုးပြောရလျှင်၊ သူတစ်ဖက်လူနှင့် စကားပြောကာအချိန်ဖြုန်းတီးရန်ဆန္ဒရှိနေဆဲဖြစ်သည့် အကြောင်းရင်းမှာ ယခင်က သူဆုံးရှုံးခဲ့ရသောမျက်နှာကိုပြန်လည်ဆယ်ယူရန်သာဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရုံဖြင့် သူ့ကို သုတ်သင်ပစ်နိုင်သည်။

"ဟက်။"

ရှန်းယီက ညစ်ညမ်းသောလေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယဲ့လန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ပျံထွက်လာခဲ့၏။

သူက ၎င်းကို သူ၏ခါးတွင် သေချာစွာချည်နှောင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက နတ်ဘုရားမင်းဆက်ပဲ။"

နောက်တစ်ခဏတွင် သူက ခေါင်းကိုဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိရှည်လျားသော လှေကားထစ်အောက်မှ လူနှစ်ဦးကိုအထက်စီးမှ ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏အကြည့်များ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ "ဒီ အရာရှိရဲ့ရှေ့မှာတော့၊ မင်းတို့က အလိုရှိတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေပဲ။"

၎င်းမှာ သာမန်နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအမိန့်ပြား တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး၊ ပထမအဆင့်ဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ပါး၏ရှေ့တွင် ၎င်းမှာလက်တွေ့အသုံးဝင်မှုမရှိသော အမှတ်အသားသင်္ကေတတစ်ခုထက် မပိုပေ။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတုန်းပဲလား..."

အရှေ့ဘက်အစွန်း ဧကရာဇ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိအပြုံးက ရုတ်တရက်ခေတ္တမျှအေးခဲသွားခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်။ သူ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များက ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုခုကိုမြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ရှန်းယီက ခန်းမဆောင်ထဲတွင်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏အနက်ရောင်ဆံပင်များက ညင်သာစွာလွင့်ဝဲနေကာ သူ၏ဖြူဖျော့ပြီးချောမောသော မျက်နှာက ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော်လည်း ရှင်းပြ၍မရနိုင်ဖော်ပြ၍မရနိုင်သည့် မြင့်မြတ်ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုတစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ထားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓက အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ လူငယ်လေး၏အနောက်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်၏။

လည်ပတ်နေသော ဧကရာဇ်ချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤလောကတွင်၊ ရှန်းယီ၏အနောက်တွင် ဧရာမနက်မှောင်သောအရိပ်တစ်ခုထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေကာ၊ ၎င်း၏ကနဦး တဖျပ်ဖျပ်လင်းလက်နေသော အခြေအနေမှ ခိုင်မာသောအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့၏။

အရိပ်၏အောက်တွင်တော့ ဒေါသတကြီးပွင့်လန်းနေသည့် အမည်းရောင်ကြာပန်းပလ္လင်တစ်ခု ရှိနေပါသည်။

ဧကရာဇ်က ရှန်းယီကို စိုက်ကြည့်နေစဉ်၊ အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓမှာတော့ ထိုအရိပ်ကိုစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူတို့က သူတို့မြင်ချင်သောအရာကိုသာ မြင်နိုင်ကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော အသံများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

"မင်းက ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်သွားပြီ။"

"မင်းက ဗုဒ္ဓတစ်ပါးဖြစ်သွားပြီ။"

သူတို့နှစ်ဦးက ရုတ်တရက်အချင်းချင်းအကြည့်ဆုံသွားကြပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၏အကြည့်များထဲမှ ပြင်းထန်သောလှိုင်းလုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခု၏မျက်နှာစာနှစ်ခုသာဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်မျက်နှာစာတွင်ဖြစ်စေ ပထမအဆင့်ဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှင့်သာ သက်ဆိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်နေခဲ့ကြ၏။

လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ရှန်းယီလိမ်ညာခဲ့သည်ကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက မည်သို့မသိရှိဘဲနေမည်နည်း။ သို့သော် လိမ်ညာမှုကိုယ်တိုင်က အရေးမကြီးတော့ပေ။

အမှန်တကယ် အရေးကြီးသည်မှာ၊ မသေမျိုး ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခြင်းအပြင်။ လက်ရှိလောကတွင် အခြားမည်သည့်အရာက နတ်ဘုရားများ၏တုံ့ပြန်မှုကိုဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သနည်း ဆိုသည်ပင်။

ယခုလေးတင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များနှင့် ချိတ်ဆက်ကြည့်လျှင်။ အဖြေမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ရှင်းလင်းနေခဲ့၏။

အရှေ့ဘက်အစွန်း ဧကရာဇ် နှင့် ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓတို့က ၎င်းကိုမယုံကြည်နိုင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မသေမျိုးဧကရာဇ်ဖြစ်ရန် ကျိန်ဆိုခြင်းက တစ်ဖက်လူ၏ရည်မှန်းချက်နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုအံ့ဩဖွယ်ဖွယ်ဖြစ်စေကာ၊ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားရစေရန်လုံလောက်သည် ဆိုလျှင်။

ထိုအချိန်က ရှင်းလင်းမှုမရှိသေးသောအခြေအနေ၊ ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး၏အထက်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များ သူတို့၏မျက်နှာများကို မပြသသေးသလို၊ နတ်ဘုရားမင်းဆက်မှာလည်း အနိုင်ရရန် အခွင့်အလမ်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းအန္တရာယ်ကျရောက်လာနိုင်သည့်အခြေအနေတွင်ရှိနေချိန်တွင်... လောကကြီးကိုငြိမ်းချမ်းစေခြင်း၊ သေမျိုးလောကကို ကာကွယ်ခြင်းကဲ့သို့သော မသေမျိုးသစ္စာကို ဆိုခြင်းက သေလမ်းကိုရှာဖွေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ခက်ခဲသော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့သော မည်သည့်ရွှေမသေမျိုးက သူတို့၏လမ်းကြောင်းကို ဤကဲ့သို့လုပ်ရန် ရဲဝံ့မည်နည်း။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင်၊ စကားလုံးများအရ၊ ရှန်းယီ ဤမသေမျိုးသစ္စာကို အမှန်တကယ် ပြောဆိုခဲ့လျှင်ပင်။ ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော များပြားလှသည့် ဂိုဏ်းတပည့်များအနက် မည်သူကမျှ၎င်းကိုယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးက သူ့၏အတွေးများကို နားမလည်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ဤအရူးက အစကတည်းက အသက်ရှင်သန်ရန်ဘယ်သောအခါမှမရည်ရွယ်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း

ဧရာမအမည်းရောင်အရိပ်ကြီး၏လက်ဖဝါးများက ဖြည်းညှင်းစွာပူးကပ်သွားခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်တာအို၏ပဲ့တင်သံများက သူ၏လေးစားဖွယ်ကောင်းသော အမည်နာမကို ရွက်ဆိုနေခဲ့ကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သုံးပါးအပြင်၊ လောကကြီးတွင် ယခုအခါဒသမမြောက် အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓတစ်ပါး ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မယိုင်းမယိုင်လှုပ်ရှားခြင်းမဲ့ဧကရာဇ်ဗုဒ္ဓ

ရှန်းယီက သူ၏ညာဘက် လက်ဖဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာမြှောက်လိုက်ရာ၊ သူ၏အရေပြားက ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ချောမွေ့ပြီး နွေးထွေးနေကာ၊ ချောမောပြီးသား သူ၏မျက်နှာကို ပို၍ပင်မြင့်မြတ်နေပုံ ပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

တာအိုအသီးအပွင့် နှင့် ဓမ္မအသီးအပွင့်တို့၏လက္ခဏာများက အချင်းချင်းပေါင်းစပ်လာပုံရသည်။

ကျောက်စိမ်းဟင်းလင်းပြင်စကြာဝဠာဧကရာဇ် ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကလည်း အလားတူပင် ကောင်းကင်တာအို၏ပဲ့တင်သံများတွင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏မျက်ခုံးများမျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာမှု မရှိခဲ့ပေ။

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် သေမျိုးလောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့်အခိုက်အတန့်တွင်၊ ၎င်းက ဧကရာဇ်ခြောက်ပါးအနက် အခြားတစ်ပါးကလည်းအခြားတစ်ဦးဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရကြောင်း ဆိုလိုခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်ခြောက်ပါးပြီးပြည့်စုံသွားခဲ့လေပြီ။

ယခုမှစ၍ လောကရှိပထမအဆင့်ရှိသူ မည်သူမဆို မသေမျိုးများ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓများဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ သာမန် သေမျိုးလူသားများအတွက် နေရာကျန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အင်ပါယာမြို့တော်ကြီး တုန်ခါသွားခဲ့၏။

ထိုခြံဝင်း၏အရက်ကန်ထဲတွင်၊ တစ်ချိန်က ပင်လယ်ရှစ်ခုကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော နဂါးရစ်ခွေကျောက်တိုင်ကြီးက လျင်မြန်စွာမြင့်တက်လာပြီး၊ မြေပြင်ကိုပြင်းထန်စွာတုန်ခါသွားစေကာ၊ တိုက်ကြီး လေးခု၏အပြင်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးက ဤမိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ယံ အပေါ်သို့လောင်းချတော့မည့်အလား ချာချာလည်ကာ စတင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ရေညှိများနှင့်အတူ ကျောက်တုံးအခွံများက ကွာကျသွားပြီး၊ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံများကို ဖော်ပြလာခဲ့၏။

၎င်းက လေဟာနယ်တစ်လျှောက်ဖြတ်သန်းသွားရင်း လှံရှည်တစ်ချောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ရှန်းယီ၏လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်တစ်လုံးအလား ဧရာမ အရိပ်ကြီးက ပြန့်ကျဲသွားသောကြာရွက်များအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မြစ်ရှည်ကြီးတစ်ခုအလားစုစည်းကာ ကျဆင်းလာပြီး နက်မှောင်နေသော သင်္ကန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သင်္ကန်းတစ်ခုထက်စာလျှင်၊ ၎င်းက ကောင်းကင်ယံတွင် သောင်းကျန်းစွာလွင့်ဝဲနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ဝတ်ရုံတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေပါသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ တာအိုအသီးအပွင့် နှင့် ဓမ္မအသီးအပွင့်တို့က နောက်ဆုံးတွင်အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး၊ လောက၏တစ်ပါးတည်းသော မသေမျိုး နှင့် ဗုဒ္ဓပူးတွဲ ပထမအဆင့် ဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ရှန်းယီ၏လက်ချောင်းငါးချောင်းက တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်လာပြီး ကျောက်သားလှံရှည်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

သူက အလျင်စလိုမရှိဘဲ ရှေ့သို့ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး၊ ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"မင်းက ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါတောင် မင်းဘယ်ဘက်မှာရှိနေလဲဆိုတာ မသိသေးဘူးလား။"

ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်၏။ အဓိကအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သောထူးဆန်းသည့် ပထမအဆင့် လမ်းကြောင်းကို သူဘယ်သောအခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဧကရာဇ်ချီ၏ဖိနှိပ်မှုကြောင့် မသေချာမရေရာဖြစ်နေချိန်တွင် ရင်ဆိုင်ခြင်းကို အလိုအလျောက်ရှောင်လွှဲလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ၏ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ခြင်းပင်။

ရှန်းယီ၏ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများက တင်းကျပ်စွာစေ့သွားခဲ့ပြီး သူကလှံရှည်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

လှံရှည်ကိုယ်ထည်က ထူထပ်သော ဗုဒ္ဓ အလင်းတန်းကို အလွယ်တကူဆုတ်ဖြဲသွားပြီး၊ ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓ၏ ညာဘက်ပခုံးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဘုန်းကြီးအို၏ပုံရိပ်က အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး၊အလွန်ဝေးကွာသော တောင်များနှင့် မြစ်များ ရေတွက်မရနိုင်အောင် ဖြတ်ကျော်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် လှံရှည်က သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဖိထားဆဲဖြစ်သည်။

ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန်ဗုဒ္ဓ၏ မျက်လုံးများက နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားခဲ့၏။ သူနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက ရင်းနှီးနေသော အင်ပါယာမြို့တော်ထဲတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

'မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးလား။'

လွင့်ပျံနေသောလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ဝတ်ရုံကို သူ ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဤသင်္ကန်းက ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်လောကတစ်ခုရှိပြီး၊ သူ့အားလွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

ဘုန်း

သူသဘောပေါက်သွားသော်လည်း၊ ကြီးမားလှသောခွန်အားက သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက သူ၏လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆန့်ထုတ်ကာလှံရှည်ကို မတင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးက ပြင်းထန်စွာကွေးညွတ်သွားပြီး၊မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်သွားခဲ့သည်။

ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကွာဟချက်က သူ့ကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့၏။

ဘုန်းကြီးအိုခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ထိုအထက်စီးမှ တည်ငြိမ်စွာကြည့်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိချိန်အထိ၊ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူသဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။

လူများစွာ၏မျက်စိရှေ့တွင်၊ ရှန်းယီက လှံရှည်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် သူ့ကိုဒူးထောက်ခိုင်းရန် အမှန်တကယ်ပင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့၏။

ဤဖိနှိပ်မှု၏ အရှက်ရမှုက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနာကျင်မှုထက် ပိုမိုဆိုးရွားလှပါသည်။

"မင်း မောက်မာလှချည်လား။"

ရွှင်ပျော်အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓက ဒေါသထွက်လာပြီး၊ ဗုဒ္ဓလက်ဖဝါးနှစ်ဖက်စလုံးကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ထိုကျယ်ပြောလှသော လောကကြီးတွင် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းစီက အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ လက်ဖဝါးရှိမျဉ်းကြောင်းများကလည်း နက်ရှိုင်းသော အသူရာချောက်ကမ်းပါးများနှင့် တူကာ တောင်များမှောက်ကျလာသည့်အလား၊သူ၏ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကိုပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ရန် ရည်ရွယ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လက်ဖဝါးများက ရှန်းယီကို မထိမီမှာပင်။ သူ၏နားထဲတွင် ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

ကျောက်သားလှံရှည်က ဘုန်းကြီးအို၏မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျဆင်းသွားပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်း မှပြိုကျသွားခဲ့သော ဗုဒ္ဓခေါင်းကဲ့သို့ပင် သူ၏မျက်နှာတစ်ဝက်ကိုချိုင့်ဝင်သွားစေခဲ့ကာ၊ သူ၏မျက်လုံးများအား ထုံထိုင်းသွားခဲ့သည်။