အခန်း ၁၁၃

အခန်း (၁၁၃) ငွေတစ်ပြားမှ မကုန်ခဲ့ပါ

"အို... ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပဲ... လေလံပွဲရဲ့ အဖွင့်ပစ္စည်းအနေနဲ့ ဘယ်လောက်အထိ အလုပ်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ရအောင်..."

မျက်မှန်တပ်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဤသို့ ပြောဆိုလိုက်၏။

သာမန်လေလံပွဲတစ်ခုရှိ အဖွင့်ပစ္စည်းသည် ထိပ်တန်းအဆင့် စုဆောင်းမှုမျိုး မဖြစ်သင့်သလို လုံးဝ သာမန်အဆင့်မျိုးလည်း မဖြစ်သင့်ပေ။ ထိုအစား ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ မရောက်သော်လည်း လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသော အလယ်အလတ်အဆင့်မျိုးသာ ဖြစ်သင့်ပြီး စံပြအားဖြင့် သင်္ကေတပြ အဓိပ္ပာယ်တစ်စုံတစ်ရာ ပါဝင်နေသင့်ချေသည်။

သူတို့သုံးဦးစလုံးသည် တူညီသော အတွေးအမြင်မျိုး ရှိနေကြ၏။ ဤလူငယ်လေး စုယွမ်အနေဖြင့် မည်သည့် ထိပ်တန်းအဆင့် စုဆောင်းမှုကိုမျှ ယူဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။ သို့မဟုတ်ပါက ပစ္စည်းတစ်ခု ရုပ်သိမ်းသွားပြီးနောက်မှာပင် ဤလေလံပွဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရရန် အဘိုးဝမ်၏ အဆက်အသွယ်များကို အားကိုးနေမည် မဟုတ်ပေ။

အခြား အဘိုးအိုနှစ်ဦးကလည်း မျက်မှန်များတပ်ကာ ထိုဘက်သို့ ကြည့်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးကာ လောလောဆယ်ဆယ် ဖြစ်မနေခဲ့ချေ။

"အင်း... ဒီပန်းချီကားက စစ်မှန်တယ်ဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ငါ သိနိုင်တယ်... သေချာလေး ထပ်ကြည့်လိုက်ရအောင်..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မျက်မှန်တပ်လိုက်ချိန်တွင် ထန်ပေါ်ဟူ၏ တံဆိပ်တုံးကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အံ့အားသင့်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။

"ဒါ... ဒါက တကယ်ကို ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကာလက စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာတစ်ခုပဲမဟုတ်ဘူးလား.."

ဤတစ်ကြိမ် ယူဆောင်လာသောအရာသည် ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သော လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဆိုသဘီလေလံရုံနှင့် အခြားလေလံရုံနှစ်ခုတို့သည် ဂုဏ်သိက္ခာအကြီးမားဆုံး လေလံရုံများအဖြစ် ပါဝင်သော်လည်း ဆိုသဘီလေလံရုံ၏ စုဆောင်းမှုများတွင် ကြွေထည်ပစ္စည်းများသာ အဓိကပါဝင်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ပန်းချီကားများမှာ အလွန်ရှားပါးလှကာ အထူးသဖြင့် ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သောပန်းချီကားမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှပေ၏။

"ကဲ... ဘယ်လိုလဲ... ကျန်းနန်ရဲ့ ပါရမီရှင်ကြီး ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကာလက ပန်းချီကားက ဒီလေလံပွဲအတွက် အဖွင့်ပစ္စည်း ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား..."

အဘိုးဝမ်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို သပ်ကာ ပန်းချီကားမှာ သူပိုင်ဆိုင်သည့်အလား ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အင်း... အဲဒါတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို လက်ရာမျိုးကို လေလံပွဲရဲ့ အဖွင့်ပစ္စည်းအနေနဲ့ မသုံးကြရအောင်..."

"အဲဒီအစား နောက်ဆုံးပွဲသိမ်း ပစ္စည်းအနေနဲ့ ထားပြီး လေလံတင်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်..."

ထိုသူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ အကြံပြုလိုက်လေသည်။

ဤမျှ အရည်အသွေးမြင့်သော လက်ရာတစ်ခုကို အဖွင့်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်ပါက ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို အပြည့်အဝ မဖော်ထုတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်ကြောင်း သူ ယူဆနေခဲ့၏။

ထိုအဘိုးအိုသုံးဦးမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကြ၏။ ဤလုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သူများဖြစ်ရာ အပြင်ပန်းကိုကြည့်၍ အကဲမဖြတ်သင့်ကြောင်း အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် သိရှိထားခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အကျိုးဆက်များကို သူတို့ အမှန်တကယ်ပင် တွေးတောနေခဲ့မိချေသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ပန်းချီကားကို သေချာစွာ စစ်ဆေးရန် ကျွမ်းကျင်ပစ္စည်းကိရိယာများကို အသုံးပြုကာ တစ်နာရီတိတိ အချိန်ယူခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံး၌ ရပ်တန့်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ဆက်လက်ကြည့်ရှုလိုစိတ်များ ရှိနေဆဲပင်။

"ဟူးး... အရမ်းကို မျက်စိပသာဒဖြစ်စရာပဲ... ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တယ်... ဒီလို ဟန်ပန်မျိုးက တခြားဘယ်သူမှ မပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အရာပဲ..."

"ဒီမိတ်ဆွေလေး စုယွမ်က ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလိုစုဆောင်းမှုမျိုး ရှိနေမယ်လို့ ငါ တကယ်ကို မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ မေးစရာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်... ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ ဒီလက်ရာမြောက် ပန်းချီကားက မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်ရဲ့ မိသားစု အမွေအနှစ် ဖြစ်သင့်တယ်... ဘာလို့ မိသားစု အမွေအနှစ်အနေနဲ့ ဆက်ပြီး မသိမ်းထားရတာလဲ..."

"ဒါကို ရောင်းလိုက်ရင် ငွေပမာဏ အများကြီး ရလိမ့်မယ်ဆိုပေမဲ့ မျိုးဆက်တွေ အစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလို့ရမယ့် အရာတစ်ခုကို ငါတို့ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပဲလေ..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ တွေဝေသွားရလေ၏။ အကယ်၍ သူသာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို လေလံတင်မည့်အစား ထာဝရ သိမ်းဆည်းထားမည်မှာ သေချာပေသည်။ ဤလူငယ်လေးသည် ပန်းချီကားများအကြောင်းကို နားမလည်ခြင်း သို့မဟုတ် ငွေကြေး အလွန်အမင်း လိုအပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒီပန်းချီကားက ကျွန်တော့် မိသားစုရဲ့ စုဆောင်းမှုထဲက မဟုတ်ပါဘူး... ဒါကြောင့် မျိုးဆက်တွေ အစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ ကိစ္စက မရှိပါဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီလို ရှေးဟောင်းပန်းချီကားတွေကို ကျွန်တော် သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားပါဘူး... ငွေရအောင် ရောင်းလိုက်တာက ပိုပြီး လက်တွေ့ကျပါတယ်..."

စုယွမ်သည် လုံကျင်းလက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရပေ၏။

"အို... သဘောပေါက်ပြီ... မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်က အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တတ်တာပဲ... ဒါက တော်တော်လေး ရှားပါးတယ်နော်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီပန်းချီကားက မိသားစု အမွေအနှစ် မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်က ဒါကို ဘယ်လောက်ပေးပြီး ဝယ်ခဲ့တာလဲလို့ မေးလို့ရမလား... ဘယ်စုဆောင်းသူဆီကနေ ရခဲ့တာလဲ... သူ့ဆီမှာ ဒီလို ရှေးဟောင်းပန်းချီကားတွေ ရှိသေးလား..."

"ဟားဟားဟား... ငါက ဒီအတိုင်း မေးကြည့်ရုံပါ မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်ရာ... တကယ်လို့ မင်းအတွက် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ထပ်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ပန်းချီကား၏ ဇာစ်မြစ်ကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ စုဆောင်းသူတစ်ဦးက ဤပန်းချီကားကို ရောင်းချခဲ့ပါက ဒုတိယမြောက် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာမည်မှာ မလွဲမသွေပင်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချပ်ခန့် ပိုင်ဆိုင်လိုနေခဲ့၏။ ပထမလက် ပစ္စည်းများမှာ သဘာဝကျကျပင် လေလံဈေးနှုန်းများထက် များစွာ သက်သာလှရာ အကူအညီအချို့ ပါဝင်နေလျှင်ပင် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

"ဟီးဟီး... မင်းတို့တွေက မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်ရဲ့ ငယ်ရွယ်မှုကို အခွင့်ကောင်း ယူနေကြတာပဲ... ဒီပန်းချီကားရဲ့ ဇာစ်မြစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သံသယဝင်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ငါ ဒီပန်းချီကားကို မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်ဆီကနေ အမှတ်မထင် ရခဲ့တာလေ..."

အဘိုးဝမ်သည် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံထဲ၌ ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ပန်းချီကားကို သူကိုယ်တိုင် အမှတ်မထင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

"အဲဒီလိုကိုး..."

"ဟင်..."

"အမှတ်မထင် ရခဲ့တာလား..."

အဘိုးအိုသုံးဦး၏ ပါးစပ်များမှာ ဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြလေ၏။

ယခုခေတ်ကာလတွင် ဤမျှ ရှားပါးသော စုဆောင်းမှုမျိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သေးသည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလှပေ။ ဤသည်မှာ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူတို့ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ရတာလဲ။

ဤသည်မှာ ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သော လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိထားသင့်သည်။ ယခုအခါ၌ ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို ဈေးပေါပေါဖြင့်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သေးသည်ပေါ့လေ။ ထိုသုံးဦး၏ မျက်လုံးများထဲမှ အံ့အားသင့်မှုများသည် မနာလိုမှုများအဖြစ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ဤသည်မှာ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ရာအခွင့်အရေးကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။ မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်မှာ မည်မျှတောင် ကံကောင်းလိုက်သနည်း။ ထို့အပြင် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာလည်း အလွန်အမင်း ထက်မြက်နေမည်မှာ သေချာပေ၏။

"ဒါက တကယ်ပဲ ဈေးပေါပေါနဲ့ ရခဲ့တာလား..."

အဘိုးအိုသုံးဦးမှာ အနည်းငယ် သံသယဝင်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်သံတည်း ထွက်ဆိုလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ရိုးအပြီး အတွေ့အကြုံနုနယ်သည့်ပုံစံကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးဝမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက မင်းတို့ကို လိမ်ပြောမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"အရာအားလုံးက ဈေးပေါပေါနဲ့ ရှာတွေ့ခဲ့တာချည်းပဲ..."

"မင်းတို့တွေ ကျန်းချန်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းကို ရောက်ဖူးတယ် မဟုတ်လား... အဲဒီလို ယိုယွင်းနေတဲ့ နေရာမျိုးမှာတောင် မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်က အချိန်တိုအတွင်းမှာ ရတနာတွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်တယ်..."

"တခြားအရာတွေကို မပြောနဲ့ဦး..."

"အဲဒီ သံခွေးရုပ် ခေါင်းနှစ်ခုက ရွှေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာကို မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသွားခဲ့တာလေ..."

"ဒီစကားကိုတော့ ငါ မင်းတို့ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောနိုင်တယ်..."

"မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်က ငယ်ရွယ်သေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမြင်နဲ့ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းက တကယ်ကို ထူးခြားပြောင်မြောက်တယ်..."

အဘိုးဝမ်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ငါနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တောင် သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက နည်းနည်းလေးမှ နိမ့်ကျမနေဘူး..."

ထိုစကားများထဲတွင် စုယွမ်အပေါ် သူ၏ လေးစားမှုနှင့် ချီးကျူးမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ပေသည်။

အဘိုးဝမ်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေ၏။

အဘိုးဝမ်၏ ချီးကျူးစကားများကို ကြားရချိန်တွင် စုယွမ်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားရပေသည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လုံးဝ အတွေ့အကြုံမရှိသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို အခြားသူများ သိရှိသွားပါက သူ့အား ဆရာတစ်ဆူဟု အမှန်တကယ် ထင်မှတ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

"အဘိုးဝမ်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်လွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော်က ကံကောင်းသွားရုံလေးပါ... တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးသာ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလိုဈေးပေါပေါနဲ့ ရဖို့ အခွင့်အရေးကို ကျွန်တော် ရပါ့မလား..."

စုယွမ်က နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါက မမှန်ဘူးလေ... ကံကောင်းခြင်းဆိုတာကလည်း အရည်အချင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ... ငါတို့လို အဘိုးအိုတွေ အဲဒီကို ရောက်သွားရင်တောင် အဲဒီမှာ တစ်ခုခု ရှိနေမယ်လို့ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး... အဲဒါကြောင့် ငါတို့က ကံမကောင်းဘဲ မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်က ကံကောင်းနေတာပေါ့..."

"ပြီးတော့ ဒီအဘိုးအိုက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်ပါသေးတယ်... မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်... ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ ဒီစစ်မှန်တဲ့ ပန်းချီကားကို ဘယ်လောက်ပေးပြီး ဝယ်ခဲ့တာလဲ..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်က သေချာစွာ တွေးတောကြည့်လိုက်၏။ သူသည် အိမ်အတွက် ယွမ်သန်း ၂၀ ကျော် သုံးစွဲခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုဈေးနှုန်းနှင့် တန်ပေသည်။ ပန်းချီကားနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် ငွေတစ်ပြားတစ်စိမျှ မသုံးစွဲခဲ့ရပေ။

"အင်း... တိတိကျကျ ပြောရရင် ဒီပန်းချီကားအတွက် ကျွန်တော် ငွေတစ်ပြားမှ မကုန်ခဲ့ပါဘူး... တခြားအရာတစ်ခု ဝယ်တုန်းက အလကား လက်ဆောင်ရလိုက်တာပါ..."

စုယွမ်သည် ဗာဆိုင်းနန်းတော်ထဲ၌ ရောက်နေသည့်အလား တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဖူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးဝမ်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ကျယ်လာပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့၏။