အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅) ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ လူယုတ်မာ

ပိုင်ချန်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ကြားရချိန်တွင် လီဝေသည် မည်သည့်ဒေါသမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် ၎င်းကို လုံးဝ နှစ်သက်သဘောကျနေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ပိုင်ချန်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသော လေသံကို သူ အပြည့်အဝ နှစ်သက်သဘောကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အလွန်ပဲ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

"ဟားဟားဟား... ချန်ချန်... ငါ မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်ဆိုတာကို မင်း သိပါတယ်... ငါက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုရှိတဲ့ ပလေးဘွိုင်းတစ်ယောက်ပဲ... ငါက မင်းကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့ မင်းရဲ့ လေသံက ပိုပြီး ဆိုးရွားလေလေ ငါက ပိုပြီး နှစ်သက်လေလေပဲ..."

လီဝေသည် အထက်တန်းစား တစ်ဦးကဲ့သို့ ခြေချိတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ တပ်မက်မှုအပြည့်ပါသော မျက်လုံးများက လူများကို အလွန်အမင်း အနေရခက်သွားစေသည်။

"ပြီးတော့ ချန်ချန်... မင်းလည်း ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ဒီနေရာကို မင်းက ငါ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ကြိုတင်စုံစမ်းထားပြီးတော့ ငါပုံမှန်သွားနေကျ လမ်းကြောင်းကို လာခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ငါ့ကို မြှူဆွယ်ဖို့အတွက် ဒီထိုင်ခုံကို တမင်သက်သက် ချန်ထားပေးခဲ့တယ်ဆိုတာကို အခုမှ ငါ သဘောပေါက်တော့တယ်..."

"ငါ့ရဲ့ တဏှာရူးမလေး... မင်းက ဒီလောက်တောင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ မသိခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ အရမ်းကို သဘောကျတယ်..."

လီဝေသည် သူမကို လိုက်လံပိုးပန်းရန် ပြင်းထန်သော စေ့ဆော်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူသည် အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသဖြင့် ပုံမှန်ဆို အေးစက်စက်နေတတ်သော ပိုင်ချန်ပင်လျှင် သူ့နောက်သို့ ဤသို့ လိုက်နေသေးသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တိုက်ရိုက်မကျသော်လည်း အရေးမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်ထားသော ဤကစားပွဲလေးမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေပေ၏။

ဤမျှ အရှက်မရှိသော စကားများကို ကြားရချိန်တွင် ပိုင်ချန်မှာ လုံးဝ အကူအညီမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခံစားချက်များမှာ ဒေါသထွက်ခြင်းထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကိုသာ ခံစားနေရတော့၏။

လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုစကားမျိုးကို ပြောထွက်ရတာလဲ။

သူ၏ရုပ်မှာ ဖားပြုတ်တစ်ကောင်နှင့် တူနေသော်လည်း အလွန်အမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေခဲ့သည်။ သူကဲ့သို့ လူမျိုးသည် လမ်းပေါ်ရှိ လူတစ်ဦးဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အကန်ခံရမည်မှာ သေချာပေ၏။ သူက ဘယ်ကနေ သတ္တိတွေ ရနေသနည်း။

"လီဝေ... နင်က ဖားပြုတ်ရုပ်ကြီးနဲ့ ဒီမှာရပ်ပြီး လူစကား မပြောဘူးနော်... ဒီနေရာမှာ လူရှိတယ်... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း..."

ပိုင်ချန်သည် ယခင်က ဆဲဆိုလေ့ မရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူမ ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

"အို... ချန်ချန်... မင်းက တကယ်ကို အရာအားလုံးအတွက် တွေးတောထားတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ အောင်သွယ်ကိုတောင် ခေါ်လာသေးတယ်..."

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါ ပိုပြီးတောင် ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး..."

"ချန်ချန်... ငါ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရဖို့ မင်း ဒီလိုမျိုး ကြိုးစားနေစရာ မလိုပါဘူး... မင်း ဒီထက်ပိုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိတာကို ငါ ပိုသဘောကျတယ်..."

လီဝေသည် ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်ကာ ဆက်လက်ထိုင်နေခဲ့လေ၏။

ပိုင်ချန်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ထုချလိုက်ရာ သူမ၏ သွယ်လျပြီး ဖြူဝင်းသော လက်ချောင်းများမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။

"အို... ချန်ချန်ရယ်... ငါ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်စရာလား..."

"မြန်မြန်... မင်းရဲ့ လက်ကို ပေး... ငါ ပွတ်ပေးမယ်..."

လီဝေသည် လျှင်မြန်စွာဖြင့် ပိုင်ချန်၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်လေ၏။

ပိုင်ချန်မှာ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ လီဝေက ငါ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်မယ်ဆိုရင် တစ်ဘဝလုံးစာ ရွံရှာစက်ဆုပ်စရာ ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...

ဤအချိန်၌ လီဝေအား တစ်ယောက်ယောက် လာတားပေးရန် ပိုင်ချန် အသည်းအသန် ဆုတောင်းနေမိတော့၏။

ဖြန်း

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လီဝေ၏ လက်မှာ ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အရိပ်တစ်ခုက ပိုင်ချန်၏အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

လီဝေ၏ လက်မှာ ကြာပွတ်ဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသည့်အလား နာကျင်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

"ဘယ်သူလဲ ဟုတ်လား... မင်းက ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား..."

စုယွမ်သည် ရေသန့်ဘူး နှစ်ဘူးကို စားပွဲပေါ်သို့ ချထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက..."

လီဝေသည် စုယွမ်၏ ရုပ်သွင်ကို ချက်ချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ချက်ချင်း စီးဝင်လာတော့၏။

ဒီကောင်ပဲ... မြေအောက်ခန်းမှာ ငါ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေ...

သူက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...

လီဝေမှာ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် လေလံပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဤကောင်လေးက ဤနေရာတွင် ဘာလာလုပ်နေသနည်း။ ပိုင်ချန်၏ လက်ကို သူ ကိုင်တော့မည်အချိန်မှာပင် ဤကောင်လေးက သူ၏ ကောင်းမွန်သော အချိန်လေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေပြီ။

"မင်းပဲကိုး... မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ... အခုတော့ ငါ့ရှေ့ကို တည့်တည့်ကြီး ရောက်လာပြီပဲ..."

"ဒါက ငါ့မိန်းမဆိုတာ မင်း သိလား... သူ့နားကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း..."လီဝေက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆူညံမှုကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအများအပြားမှာ စိတ်ဝင်စားသွားကြပြီး ရပ်တန့်ကာ ကြည့်ရှုနေကြ၏။

"ဟင်..."

စုယွမ်သည် အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ပိုင်ချန်အား နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ချန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပါ..."

"ကျန်းချန်မှာတုန်းက ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးတဲ့လူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး... ကုန်တိုက်တခုမှာပဲ သူ့ကို တစ်ခါမြင်ဖူးတာ... အဲဒီအချိန်ကတည်းက ငါက သူ့ကို သဘောကျနေတယ်ဆိုပြီး သူက လျှောက်ပြောနေတာ... ပြီးတော့ ငါ့ကို အမြဲတမ်း လိုက်နှောင့်ယှက်နေတာပဲ..."

ပိုင်ချန် စကားပြောအပြီးတွင် စုယွမ်သာမက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းက လီဝေအား ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း အလွန်ထူးဆန်းနေကြလေ၏။

လီဝေ၏ ရုပ်ရည်မှာ အမှတ် ၁၀၀ ပြည့် မရနိုင်သော်လည်း သေချာပေါက် အနုတ်လက္ခဏာပြနေသည်ဟု ဆိုရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဘာတွေ လာကြည့်နေကြတာလဲ... တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

"ငါက အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ... လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေက ငါ့ကို သဘောကျကြမှာ သေချာတာပေါ့..."

"တကယ်လို့ သူကသာ ငါ့ကို သဘောမကျဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို ကြည့်နေမှာလဲ..."

လီဝေသည် လူတိုင်းက သူ့အား ကြည့်ရှုနေကြပုံကို မြင်ရချိန်တွင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားလေ၏။

"မင်းရဲ့ ဖားပြုတ်ရုပ်ကြီးကို မင်းပြန်ကြည့်လိုက်ပါဦး... မင်းက အရမ်း သိချင်နေတာလား..."

လီဝေသည် ဤမျှလောက် အရှက်မရှိဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေလိမ့်မည်ဟု စုယွမ် အမှန်တကယ်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။ သူ့ကို ထိုးကြိတ်ခဲ့ချိန်က ဤအချက်ကို လုံးဝ မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."

လီဝေသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး စုယွမ်အား ထိုးကြိတ်ချင်သည့်အလား လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သော်လည်း သူ မရဲခဲ့ချေ။

"တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ဖားပြုတ်နဲ့ တူတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက မင်းကို သေချာပေါက် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်ကြမှာပဲ..."

စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောအပြီးမှာပင် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းက ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

"လူငယ်လေး... မင်းက ရုပ်မဖြောင့်ပေမဲ့ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ စတိုင်လ်တစ်ခု ရှိတာပဲ..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့... အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ လူတွေ... ငါ့ကို ရယ်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"ငါက ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီ ပိုင်ရှင်ရဲ့သားပဲ... မင်းတို့တွေ ဒီမှာ လာရယ်လို့ရတဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြောထားမယ်..."

"ငါက မင်းတို့ကို မျက်နှာသာပေးဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာ... မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီလိုစော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"ဟောင်ကောင်က ငါ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက မင်းတို့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်တာထက် ပိုကြီးမားတယ်... ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်ရုံနဲ့တင် လူတစ်ထရပ်ကားစာလောက် ခေါ်လို့ရတယ်ဆိုတာကို ငါ ပြောထားမယ်..."

"မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အခြေအနေ ကောင်းချင်သေးတယ်ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း..."

လီဝေသည် သူ၏ဖုန်းကို မောက်မာစွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ သူက လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဟောင်ကောင်တွင် အဆက်အသွယ်အချို့ အမှန်တကယ် ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ဟောင်ကောင်သည် ခြားနားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ ထိုရုပ်ရှင်များကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤနေရာတွင် ဩဇာကြီးမားသော လူမိုက်များစွာ ရှိနေကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။

"ဟားဟား.."

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီဝေသည် စုယွမ်ထံသို့ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်၏။

"ကျန်းချန်မှာတုန်းက ငါ မင်းကို ဘာမှလုပ်လို့မရခဲ့ပေမဲ့ ဒီမှာကတော့ ကွာခြားသွားပြီ..."

"ဟေ့ကောင် စု... ငါ ပြောထားမယ်... ဒီနေ့ ငါ လုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးတယ်... ဒီညကျရင် မင်းအတွက် အံ့အားသင့်စရာတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်..."

"ချန်ချန်... မင်း ဒါတွေကို လုပ်နေတာ လုံလောက်ပြီ... ငါ့ဆီမှာ ထာဝရ အမှတ်တရဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ဒီလိုနည်းလမ်းတွေကို သုံးနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"အခုချက်ချင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့... မဟုတ်ရင် အဲဒီ စုဆိုတဲ့ကောင်ကို ကျန်းချန်ကို ပြန်လို့မရအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်..."

လီဝေက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ခြိမ်းခြောက်လိုက်လေ၏။

ပိုင်ချန်မှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ လီဝေ ပြောသည့်စကားမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စုယွမ်အားသာ ကြည့်နေနိုင်တော့၏။

ပိုင်ချန်သည် လီဝေ၏ ချစ်သူကောင်မလေး မဟုတ်ကြောင်းကို ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ သိရှိထားကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

သူမ၏ဘေးရှိ လူငယ်လေးမှာ မည်သည့်အဆက်အသွယ်မှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှလောက် မောက်မာနေမည် မဟုတ်ချေ။

ခဏတာမျှ လူတိုင်းမှာ ပိုင်ချန်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

စုယွမ် စကားမပြောသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီဝေသည် သူ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားပြီး ရှေ့သို့တက်ကာ စုယွမ်အား ပါးနှစ်ချက်ခန့် ရိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြေးထွက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ပိုင်ချန်၏ ဘေး၌ရှိနေသော စုယွမ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

လီဝေသည် တွေဝေမှုထဲမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များထဲ၌ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသော ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။