အခန်း ၁၂၀

အခန်း (၁၂၀) ယွမ် ၁၀ သန်းနဲ့ အရောင်းအဝယ်ဖြစ်သွားပြီ

လီဝေသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်၏။ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများ၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိချိန်တွင် သူ၏ ရက်ရောမှုကို ချီးကျူးပြီး လေးစားအားကျနေကြသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်း၏ လေးစားအားကျမှုကို ရရှိလိုက်သဖြင့် လီဝေသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုပျော်ရွှင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာကာ စုယွမ်အား အလွန်အမင်း ရန်စသည့် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေခဲ့၏။

"ဒီလူကြီးမင်းက ယွမ် နှစ်သန်းအထိ ဈေးမြှင့်ပေးထားပါတယ်... ပိုပေးမယ့်သူ ရှိသေးလားရှင်..." လေလံမှူးမှာ လီဝေအား အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်ရှုရင်း ဆွံ့အသွားရလေသည်။ ဤလူက အမှန်တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်ကိုး။ သူက ဈေးနှုန်းကို နောက်ထပ် တစ်သန်းအထိ အမှန်တကယ် မြှင့်တင်ပေးလိုက်လေပြီ။

ဒါပေမဲ့ ပို့ပေးလာတဲ့ ပိုက်ဆံကိုတော့ ငါတို့ ငြင်းလို့မရဘူးလေ။

"သုံးသန်း..." စုယွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး တွေဝေခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ လေလံကတ်ပြားကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ကာ ဈေးနှုန်းကို သုံးသန်းအထိ ချက်ချင်း မြှင့်တင်လိုက်တော့၏။

အခန်းတစ်ခုလုံး၌ တီးတိုးပြောဆိုသံများ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

လီဝေ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ ဤစုယွမ်သည် သူ့အား အမှန်တကယ်ပင် ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူက နှစ်သန်းပေးလိုက်သည်နှင့် စုယွမ်က ရုတ်တရက် သုံးသန်းပေးလိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို တမင်သက်သက် အရှက်ခွဲရန် ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်လော။

အကယ်၍ သူ့ကို ငါ မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုရင် မျက်နှာပျက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါက သူ့ထက် နိမ့်ကျတယ်ဆိုတဲ့ သဘောဖြစ်မသွားဘူးလား။

ဤသို့တွေးတောရင်း လီဝေသည် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရလေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ဟောင်ကောင်သို့ သူလာခဲ့စဉ်က စုစုပေါင်း ယွမ် ၁၅ သန်း ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး အကယ်၍ ၎င်းမှာ ယွမ် ၁၀ သန်းအောက်သာ ဖြစ်နေပါက စုယွမ်ကို အနိုင်ယူရန် သေချာပေါက် ကြိုးစားသွားမည် ဖြစ်ပေ၏။

"ငါးသန်း..." လီဝေက သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ဤပစ္စည်းသာ နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တစ်ဦး၏ စစ်မှန်သော လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်နေပါက မည်သူကမျှ များများစားစား တွေးတောနေမည် မဟုတ်သော်လည်း ဤပစ္စည်းတွင် စစ်မှန်သော တံဆိပ်တုံးတစ်ခုသာ ပါဝင်ပြီး ထိုမျှလောက် ငွေကြေးတန်ဖိုး လုံးဝ မရှိချေ။

ဤပစ္စည်းမှာ လုံးဝ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ဝယ်ယူသူတိုင်းမှာ မျက်မမြင်များသာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့တိုင်အောင် ဤလူက ငါးသန်း ပေးရုံသာမက အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု ရှိနေသေး၏။

ထို့နောက် စုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပါ။ သူသည် တမင်သက်သက် လေလံဆွဲနေသည့်အလား ဈေးနှုန်းကို မြှင့်တင်နေပြီး ငါးသန်းပေးခဲ့သူအား ဈေးနှုန်း ဆက်လက်မြှင့်တင်စေရန် တွန်းအားပေးနေပုံရပေသည်။

ခဏတာမျှ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ကြပြီး မူလက အရောင်းအဝယ်မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆထားသော ဤပစ္စည်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် မည်မျှအထိ လေလံကြေး ရရှိသွားမည်ကို ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေ၏။

"ကြည့်ရတာ မင်းက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံပဲ... လီဝေ... ငါ ဒါကို လိုချင်တယ်... ဒါက မင်းလက်လှမ်းမီနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး... ယေရှုတောင် မင်းကို ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ပြောထားမယ်..." စုယွမ်သည် လီဝေအား ကြည့်ကာ ဤစကားများကို တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

လီဝေ၏ ဒေါသများ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့၏။ လူများစွာ၏ရှေ့တွင် စုယွမ်က သူ့အား ဤသို့ လာရန်စရဲသည်ပေါ့လေ။

ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာပင် သည်းခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။

"ဟေ့ကောင် စု... ငါ ပြောထားမယ်... ဒီရတနာကို ဒီနေ့ ငါ သေချာပေါက် ရယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ... ငါ့ဆီကနေ လုယူဖို့တော့ မစဉ်းစားနဲ့..." လီဝေက ရက်စက်စွာ ကြေညာလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... ပြိုင်ပွဲလေးတစ်ခု လုပ်ပြီး ဘယ်သူက ပိုအားသန်လဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

"မင်းက ဈေးကို သုံးသန်း မြှင့်လိုက်တော့ ငါက ရှစ်သန်း ပေးမယ်..."

စုယွမ်က ဈေးနှုန်းကို ရှစ်သန်းအထိ ချက်ချင်း မြှင့်တင်လိုက်ရာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဆူညံသွားစေတော့၏။

ဤလေလံပွဲရှိ တန်ဖိုးအနည်းဆုံး ပစ္စည်းက အမှန်တကယ်ပင် ယွမ် ရှစ်သန်းအထိ ရောက်ရှိသွားသည်ပေါ့လေ။

ဒီလောကကြီးမှာ တရားမျှတမှု ဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား။

အရင်လေလံပွဲတွေမှာ တက်လာခဲ့တဲ့ တကယ်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေတောင် ဒီလောက်ဈေး မရခဲ့ဘူးလေ။

ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုထဲမှာ ပိတ်မိနေကြတာပဲ။

စုယွမ်က ဈေးနှုန်းကို အော်ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားချိန်တွင် လီဝေ၏ နှလုံးသား ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွား၏။ ယွမ် ရှစ်သန်းဆိုသည်မှာ သေးငယ်သော ပမာဏ မဟုတ်ချေ။

ဒါပေမဲ့ စုယွမ်က ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အရှက်ခွဲနေတာ... သူ့ကို ငါ့ခြေဖဝါးအောက် ရောက်အောင် ဖိခြေပစ်ပြီး ငါက သူ့ထက် ပိုသန်မာတယ်ဆိုတာကို သေချာပေါက် သက်သေပြရမယ်...

"ယွမ် ရှစ်သန်းဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ..."

"ငါ လီဝေက ဘယ်လိုလုပ် အရည်အချင်းမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ငါ ယွမ် ဆယ်သန်း ပေးမယ်..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြလေ၏။

စတင်လေလံကြေး ၂ သိန်းသာရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခုက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၁၀ သန်းအထိ လေလံကြေး တက်သွားသည်ပေါ့လေ။ ဤလောကကြီးတွင် တရားမျှတမှု ဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား။

ဒီကောင်လေးက ဘာမှနားမလည်ဘဲနဲ့ သူတို့ချထားတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို တကယ်ကြီး ခုန်ဆင်းသွားတာပဲ။

လုံးဝ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို ဝယ်ဖို့ ယွမ်ဆယ်သန်း သုံးလိုက်တာက... တကယ်ကို မိုက်မဲတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ...

"ဆယ်သန်း..."

"ဝမ်သွမ်ရဲ့ တံဆိပ်တုံးပါတဲ့ နန်ရှန်းတောင်လို သက်တမ်းရှည်ပါစေ လက်ရေးလှပန်းချီအတွက် ယွမ် ဆယ်သန်း ရရှိထားပါတယ်... ဈေးထပ်တိုးပေးမယ့် လေလံဆွဲသူ ရှိသေးလားရှင်..."

လေလံမှူးမှာ ဤအပြောင်းအလဲများကြောင့် သဘာဝကျကျပင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေခဲ့ပေ၏။ ဤပစ္စည်းကို မူလက မည်သည့်ဈေးနှုန်းဖြင့်မဆို ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ယွမ် ဆယ်သန်းအထိ အလိုအလျောက် မြင့်တက်သွားခဲ့လေပြီ။

အကယ်၍ သင်ကသာ ကောင်းစွာ မသိရှိထားပါက ရုပ်မြင်သံကြားအစီအစဉ်များကဲ့သို့ အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး ဖန်တီးရန်အတွက် ဆိုသဘီလေလံလုပ်ငန်းစုက ဤလူနှစ်ဦးအား ငှားရမ်းထားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

လေလံမှူးသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကာ မေးလိုက်၏။ "ယွမ် ဆယ်သန်းပါရှင်... ဈေးထပ်တိုးမယ့်သူ ရှိသေးလား..."

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားလည်သော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။ သူတို့က ယွမ် ၂ သိန်းဖြင့်ပင် ဝယ်ယူမည် မဟုတ်ရာ ယွမ် ၁၀ သန်းဆိုလျှင် ဝေလာဝေးပင် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ ဝယ်ယူမည့် မည်သူမဆိုမှာ အရူးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီဝေ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အနည်းငယ် နာကျင်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် ဤသည်မှာ အမြင့်ဆုံးတိုးမြှင့်မှု ဖြစ်နေပြီကို သိလိုက်၏။ အကယ်၍ သူမကသာ ဈေးကို ထပ်မံမြှင့်တင်လိုက်ပါက လီဝေအနေဖြင့် ဆက်လက်၍ ဈေးတိုးမည် မဟုတ်ဘဲ သူမကိုယ်တိုင်သာ အလိမ်ခံရသူ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

စုယွမ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ကာ ထိုင်ချလိုက်လေ၏။

"ဆယ်သန်း ပထမအကြိမ်..."

"ဆယ်သန်း ဒုတိယအကြိမ်..."

"ဆယ်သန်း တတိယအကြိမ်..."

ဘန်း...

သဘောတူညီချက်က တစ်ဟုန်ထိုး ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

မူလက ယွမ် ၂ သိန်းသာ တန်ဖိုးရှိသော ဝမ်တွော့၏ တံဆိပ်တုံးပါသည့် နန်ရှန်းတောင်လို သက်တမ်းရှည်ပါစေ လက်ရေးလှပန်းချီမှာ ယွမ် ၁၀ သန်းအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ခုန်တက်သွားခဲ့ပေ၏။

ရလဒ်မှာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီဝေသည် သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရရှိသွားတော့သည်။

သူသည် စုယွမ်ကို လုံးဝ နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည့်အလား လုံးဝ အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထိုအချိန်၌ သူသည် စုယွမ်အား လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်လိုက်နိုင်ပြီး ပိုင်ချန်၏ရှေ့တွင် မျက်နှာမရအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီဟု ယုံကြည်နေခဲ့လေသည်။

ယွမ်ဆယ်သန်း သုံးစွဲလိုက်ရခြင်းမှာ သေချာပေါက် တန်ဖိုးရှိပေသည်။ စုယွမ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ပိုင်ချန်၏ နှလုံးသားကိုပါ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေ၏။

ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်သုံးကောင် ပစ်လိုက်တာပဲ...

ထိုအတွေးဖြင့် လီဝေသည် အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိပုံရကာ ကျေနပ်စွာ ထိုင်နေလိုက်လေ၏။

"မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်... ဒါကို မင်း တကယ်ဝယ်ချင်နေတာလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ..." အဘိုးဝမ်က သူ၏မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်က ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ... နောက်ဆုံးတော့..."

"ဟားဟားဟား... ငါ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး... မိတ်ဆွေလေး စုယွမ်... မင်းလုပ်ရပ်က နည်းနည်းလေးတော့ မတရားဘူးနော်... ဒါက လူတွေရဲ့ မသိနားမလည်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..." အဘိုးဟန်က နောက်သို့လှည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"လူတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အနိုင်မကျင့်ပါဘူး... သူက ဈေးတက်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေမှတော့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလေ..." စုယွမ် စကားပြောအပြီးတွင် လူအုပ်ကြီးမှာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြတော့၏။

ထိုနေရာရှိ လူများသည် စုယွမ်နှင့် အခြားသူများ ရယ်မောနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ပျော်ရွှင်မှုထဲ၌ နစ်မြောနေသော လီဝေကို ကြည့်ကာ သူတို့လည်း ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

စုယွမ်က အရှက်အကြောက်မရှိ ရယ်မောနေသည်ကို လီဝေ သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကလည်း သူ့အား ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြရာ သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်များ မဟုတ်ဘဲ ပို၍ပင် အထင်သေးသော အကြည့်များ ဖြစ်နေကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။

"ရယ်လိုက်ကြ... ရယ်လိုက်ကြ... အားရပါးရ ရယ်လိုက်ကြစမ်း... ငါ့ရဲ့ အမြင်အာရုံကောင်းတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေရင်တောင် ဘာဖြစ်သေးလဲ..." လီဝေက ယွမ်ဆယ်သန်း သုံးစွဲလိုက်ရခြင်းမှာ တန်ဖိုးရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု ဖြစ်သည့်အလား အလွန်အမင်း အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အချိန်တစ်ဝက်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပစ္စည်းနံပါတ် ဆယ့်လေးကို လေလံတင်မည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"လူကြီးမင်းများနဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များရှင်... ဒီနေ့ရဲ့ ဆယ့်လေးခုမြောက် ပစ္စည်းကတော့ ကျွန်မတို့ လေလံပွဲမှာ သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ အရေးအပါဆုံး ပစ္စည်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဒီပစ္စည်းကို ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ပြသမယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကြေညာလိုက်ချိန်မှာ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေနဲ့ အဓိက စုဆောင်းသူ အများအပြားက ဖုန်းဆက်ပြီး စုံစမ်းခဲ့ကြပါတယ်... ပြီးတော့ စုဆောင်းသူ အများစုကလည်း ဒီပစ္စည်းအတွက် အထူးသဖြင့် လာရောက်ခဲ့ကြတာပါ..."

"လူကိုယ်တိုင် မလာရောက်နိုင်တဲ့ လူကြီးမင်း အနည်းငယ်လည်း ရှိနေတာကြောင့် လေလံပွဲမှာ ပါဝင်ပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အထူးတာဝန်ပေးပြီး လွှတ်လိုက်ကြပါတယ်..."

"ဒါက နောက်ဆုံးပစ္စည်းရဲ့ ထူးခြားမှုကို ပြသဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ..."

"လူတိုင်းက ဒီအရာကို ကြည့်ရှုဖို့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး မျှော်လင့်နေကြတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကျန်းနန်မှ မင်မင်းဆက်ရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ ပါရမီရှင်ကြီး ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ ပန်းချီကားဖြစ်တဲ့ နေဝင်ဆည်းဆာက ဆောင်းဦးတောင်တန်းများ ကို တင်ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ်ရှင်..."

လေလံမှူး၏ အသံ တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး လူတိုင်းက အရှေ့သို့ စုစိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။