အခန်း ၁၂၁

အခန်း (၁၂၁) ယွမ် သန်း ၁၀၀

ထန်ပေါ်ဟူ၏ ပန်းချီကားကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် တက်ရောက်လာကြသော ဝယ်လက်အားလုံးက ထိုပန်းချီကားကို ရယူရန် ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပေ၏။

"ဒီပန်းချီကားကို လေလံမတင်ခင် ကျွန်မကို စကားနည်းနည်းလောက် ပြောခွင့်ပြုပါ…"

"ဒီလက်ရာက အရမ်းကို ရှားပါးလှပါတယ်… ပြီးတော့ ဒီလက်ရာရဲ့ ပိုင်ရှင်ကလည်း ဒီနေ့ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ဒီနေရာမှာ ရှိနေပါတယ်…"

"ဆိုသဘီလေလံရုံအပေါ် သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကျွန်မတို့ အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ဒီလူကြီးမင်းက ကျွန်မတို့ ဆိုသဘီလေလံရုံလိုပဲ စူး ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ်… တကယ်လို့များ ဒါက ကံကြမ္မာဖန်တီးမှုများလား မသိပါဘူး…"

"မစ္စတာ စုယွမ်ကို စကားအနည်းငယ်လောက် ပြောကြားပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်…"

လေလံမှူးက စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက စုယွမ်အား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုသူမှာ အစောပိုင်းက ဈေးနှုန်းကို ရူးသွပ်စွာ ဆက်တိုက်ခေါ်ယူနေခဲ့သော လူငယ်လေး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

စုယွမ်က မိုက်ခရိုဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။

"ဒီပန်းချီကားက ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ပါးပါပဲ… ဒါကို ရယူဖို့ ကံထိုက်တဲ့သူက ရရှိသွားမှာပါ…"

စုယွမ်က စကားအနည်းငယ်မျှ ပြောကြားလိုက်သော်လည်း ထိုစကားများက မရေမတွက်နိုင်သော လက်ခုပ်သံများကို ရရှိစေခဲ့ပေ၏။

စုယွမ် မတ်တတ်ရပ်ကာ စကားပြောနေပြီး သူ၏ စုဆောင်းမှုထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လေလံတင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လီဝေ၏ ရင်ထဲ၌ အထင်သေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီလို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ပန်းချီကားက ဘယ်လောက်တောင် တန်ကြေးရှိမှာမို့လို့လဲ…"

"အလွန်ဆုံး ယွမ် သုံးသန်းကနေ ငါးသန်းလောက်ပဲ တန်မှာပါ… ငါ ဝယ်ထားတဲ့ ယွမ် ဆယ်သန်းတန် လက်ရာတွေနဲ့တော့ လုံးဝ ယှဉ်လို့မရတာ သေချာတယ်…"

"ဒီလူတွေက တကယ်ကို မျက်ကန်းတွေပဲ… သူ့ကိုတောင် လက်ခုပ်တီးပေးနေကြသေးတယ်… ပြီးတော့ လေလံမှူးကလည်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ… လာဘ်စားထားတာများလား… ရောင်းချတဲ့သူကို ဘယ်လိုလုပ် စကားပြောခွင့် ပြုနိုင်ရတာလဲ…"

ထိုစဉ် ဘေးဘက်မှနေ၍ ကျားသစ် က ပြောလိုက်၏။

"ဒီထန်ပေါ်ဟူက တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ် ထင်တယ်နော်…"

လီဝေက အထင်သေးစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟမ်… ဒါက သုံးစားမရတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ… အလွန်ဆုံးတန်ရင် ယွမ် သုံးသန်းကနေ ငါးသန်းလောက်ပေါ့… မင်းလို တောသားကပဲ ဒါကို ရတနာတစ်ခုလို သဘောထားနေမှာပါ…"

နောက်ဆုံးမိနစ်ကျမှ စုတ်ပြတ်နေသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို လေလံတင်လိုက်ခြင်းကပင် ၎င်းသည် တန်ဖိုးမရှိကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်နေပေ၏။

"ကောင်းပါပြီ… မစ္စတာ စူးရဲ့ တိုတောင်းတဲ့ အမှာစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… လူတိုင်းကလည်း ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြပြီလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်… အခု ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ ဆောင်းဦးတောင်တန်း နေဝင်ဆည်းဆာ ပန်းချီကား လေလံပွဲကို စတင်ပါတော့မယ်… စတင်ဈေးကတော့ ယွမ် သန်းသုံးဆယ်ပါ…"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

သူသည် အံ့သြလွန်းသဖြင့် စကားပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးကြီးများ ပြူးကျယ်ကာ အရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဒီပန်းချီကားက တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ ငါ အခုလေးတင် ကောက်ချက်ချထားတာလေ… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စတင်ဈေးကတင် ယွမ် သန်းသုံးဆယ် ဖြစ်နေရတာလဲ…"

"ငါ နားကြားမှားတာများလား…"

လီဝေသည် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး…"

လေလံမှူးက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်… အနှောင့်အယှက်လေး နည်းနည်း ဖြစ်သွားပါတယ်… ဒီလူကြီးမင်းမှာ မေးစရာ မေးခွန်းများ ရှိနေလို့လား… လေလံပွဲက စတင်နေပါပြီ…"

လီဝေသည် သူ၏ အတွေးများကို အလျင်အမြန် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ခင်ဗျားတို့ မှားနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား… ဒီပန်းချီကားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယွမ် သန်းသုံးဆယ် တန်ရမှာလဲ… ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမတန်ဘူး… အများဆုံး ယွမ် သုံးသိန်းပဲ ဖြစ်သင့်တာ…"

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လေ့ကျင့်မှုများ ခံယူထားသော လေလံမှူးပင်လျှင် အလိုအလျောက် ရယ်မောမိသွားလေသည်။

အခြားသူများအားလုံးကလည်း လီဝေအား အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး ရယ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လီဝေ၏ ရင်ထဲ၌ သံသယများ ပြည့်နှက်သွားပေ၏။

လီဝေက ကျယ်လောင်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘာကို ရယ်နေကြတာလဲ… ငါ ပြောတာ မှားနေလို့လား… ဒီပန်းချီကားရဲ့ စတင်ဈေးက ယွမ် သန်းသုံးဆယ် မဟုတ်ဘဲ သုံးသိန်းပဲ ဖြစ်သင့်တာ… ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမှားကို ငါက ပြင်ပေးနေတာကို ဘာလို့ ငါ့ကို ဝိုင်းရယ်နေကြတာလဲ…"

"လူကြီးမင်း… ကျွန်တော်တို့ ဆိုသဘီလေလံရုံရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့က သေသေချာချာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာ စတင်ဈေးကို ယွမ် သန်းသုံးဆယ် သတ်မှတ်လိုက်တာက အရမ်းကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး တရားမျှတတဲ့ ဈေးနှုန်းဖြစ်ပါတယ်…"

လေလံမှူးက ပရိသတ်ဘက်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာ ရှိနေကြတဲ့ အခြား လူကြီးမင်းတွေမှာရော မေးခွန်းတွေ ရှိနေကြသေးလား… ဒါမှမဟုတ် ဒီလူကြီးမင်းလိုပဲ တူညီတဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိနေကြသလား…"

"မရှိဘူး…"

"ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်…"

"ကျေးဇူးပြုပြီး လေလံမှူးက လေလံပွဲကိုသာ ဆက်စတင်ပေးပါ… ဒီအကြောင်း ဘာမှနားမလည်တဲ့သူတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်စမ်းပါ…"

လူတိုင်းက သူတို့၏ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြပြီး လီဝေက လေလံပွဲကို ရပ်တန့်လိုက်သည့်အပေါ် လူအတော်များများက အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပေသည်။

အကယ်၍ နားမလည်ပါကလည်း ဝန်ခံလိုက်ရုံသာ။ မိမိ မကျွမ်းကျင်သောအရာကို ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာကြောင့် အရှက်ခွဲနေရသနည်း။ ဤသည်မှာ ပြဿနာကို သွားရှာနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

သေချာပေါက်ပင် အကယ်၍ သူက စုတ်ပြတ်နေသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုအတွက် ယွမ် ဆယ်သန်းအထိ သုံးစွဲရန် ဆန္ဒရှိနေပါက သူ ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ချေ။

"လူကြီးမင်း… တကယ်လို့ နားမလည်ဘူးဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောပါနဲ့…"

"ဟုတ်တယ်… ဒီနေ့ လူတွေအများကြီးက ဒီပန်းချီကား တစ်ချပ်တည်းအတွက် ဒီကို လာခဲ့ကြတာ… ခင်ဗျား ပြောတဲ့စကားအရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီကို လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ…"

"ကိုယ် မသိတဲ့အရာကို သိသယောင် ဆောင်နေစရာ မလိုပါဘူး… ခင်ဗျားရဲ့ ရုတ်တရက် အပြုအမူက အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်…"

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့လို အကြီးစား စုဆောင်းသူတွေ ဒါမှမဟုတ် ဆိုသဘီလေလံရုံက ထိပ်တန်း အကဲဖြတ်ကျွမ်းကျင်သူတွေထက်တောင် ပိုသိနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား…"

ပွဲအခမ်းအနားသို့ သြဇာတိက္ကမကြီးမားသူ အများအပြား တက်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး လီဝေကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ၎င်းတို့က ဝင်ရောက်မပြောဆိုဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

လီဝေသည် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။ သူက စေတနာဖြင့် သတိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယင်းအစား လူများစွာ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

လူတိုင်းက သူ့ကို လက်ညှိုးထိုး အပြစ်တင်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လီဝေမှာ ပန်းချီကားအတွက် တောင်းဆိုထားသော ယွမ် သန်းသုံးဆယ် ဈေးနှုန်းကို လက်ခံရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

အကယ်၍ သင်သည် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဒေါသများကို မျိုသိပ်ကာ ထိုင်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

"ကျစ်… ဒီကောင်လေးဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုပန်းချီကားမျိုး ရှိနေနိုင်ရတာလဲ…"

"စတင်ဈေးက ယွမ် သန်းသုံးဆယ်တဲ့လား… ဒါက ငါ ဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်း သုံးခုကိုတောင် ဝယ်ဖို့ လုံလောက်နေတယ်…"

လီဝေသည် အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်သွားရပေ၏။ အကယ်၍ သူသာ ထိုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားမည်ဆိုပါက လေလံပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် ဤမျှဝေးကွာသော ခရီးကို လာရောက်နေစရာပင် လိုအပ်မည်မဟုတ်ချေ။

ကျားသစ် က တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တောင်းဆိုထားတဲ့ ဈေးကတင် ယွမ် သန်းသုံးဆယ်ဆိုတော့ နောက်ဆုံးဈေးက ပိုပြီးတောင် မြင့်သွားဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား…"

"ဟွန့်… မင်းက နားမှမလည်တာ…"

"ငါက အနုပညာလက်ရာကို ဝယ်ခဲ့တာလေ… ဘာလို့လဲဆိုတော့ စတင်ဈေးက ယွမ် နှစ်သိန်းပဲ ရှိပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ယွမ် ဆယ်သန်းနဲ့ ရောင်းချခဲ့ရတယ်… ဒါကို တန်ဖိုးတက်လာမယ့် အလားအလာရှိတယ်လို့ ခေါ်တာပဲ…"

"ဒီပန်းချီကားရဲ့ စတင်ဈေးက ယွမ် သန်းသုံးဆယ်ဆိုတော့ ဒီပန်းချီကားရဲ့ အမြင့်ဆုံးဈေးက ယွမ် သန်းသုံးဆယ်ပဲလို့ ဆိုလိုတာ… တကယ်လို့ လေလံရုံက အမြတ်ရချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့က စတင်ဈေးကို မြင့်မြင့် သတ်မှတ်ထားလိုက်ရုံပဲ…"

လီဝေက သူ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။

"တစ်နည်းပြောရရင် ဒီပန်းချီကားရဲ့ အလားအလာက ကန့်သတ်ချက်ရှိနေတယ်… ထပ်ပြီး တန်ဖိုးတက်လာဖို့ နေရာမရှိတော့ဘူး…"

ကျားသစ် က ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီဝေ ပြောဆိုသောစကားများက အလွန်အမင်း ယုတ္တိတန်နေသောကြောင့်ပင်။ ထိုသို့သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ကျားသစ် က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်… ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်… ငါတို့ရဲ့ အတွေးတွေက တစ်ထပ်တည်းကျနေတာပဲ…"

"ခုနက အနှောင့်အယှက်လေး နည်းနည်း ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လေလံပွဲ တိုးတက်မှုကို ထိခိုက်သွားစေခဲ့ပါတယ်…"

"လူတိုင်းက စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကြပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်… ဒါကြောင့် ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ ဆောင်းဦးတောင်တန်း နေဝင်ဆည်းဆာ ပန်းချီကားရဲ့ စတင်ဈေးက ယွမ် သန်းသုံးဆယ် ဖြစ်ပြီး ဈေးခေါ်မှု တစ်ကြိမ်ကို ယွမ် နှစ်သန်းထက် မနည်းရပါဘူး… လေလံပွဲကို အခု စတင်ပါပြီ…"

လေလံမှူးက စကားပိုများ မပြောတော့ဘဲ လေလံပွဲကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်တော့သည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပွဲအခမ်းအနား တစ်ခုလုံးသည် အပြိုင်အဆိုင် ဝယ်ယူမှုများနှင့်အတူ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြလေ၏။

လူတိုင်းက ဆိုင်းဘုတ်များကို ရူးသွပ်စွာ မြှောက်ကာ ဈေးနှုန်းများကို မြှင့်တင်နေကြပေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လေလံမှူးသည်လည်း ဈေးနှုန်းများကို ဆက်တိုက် ကြေညာနေရသဖြင့် အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေတော့၏။

"ယွမ် သန်းသုံးဆယ့်သုံး…"

"ယွမ် သန်းသုံးဆယ့်ရှစ်…"

"ယွမ် သန်းလေးဆယ့်ခြောက်…"

"ယွမ် သန်းငါးဆယ်…"

"နံပါတ် ၂၂ က ယွမ် သန်းငါးဆယ့်ငါး ဈေးခေါ်ထားပါတယ်…"

"နံပါတ် ၃၇ က ယွမ် သန်းခြောက်ဆယ် ဈေးခေါ်ထားပါတယ်…"

"နံပါတ် ၆၆ က ယွမ် ခြောက်ဆယ်ခြောက် သန်းခေါ်ထားပါတယ်…"

"ခြောက်ဂဏန်းတွေက ကံကောင်းခြင်းတွေကို ယူဆောင်လာပေးမှာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြီးပွားချမ်းသာမှုက ဘယ်လောက်တောင် ဝေးကွာနေဦးမှာလဲ…"

"သူတို့ ဈေးကို ထပ်မြှင့်နေကြတုန်းပဲ…"

"ယွမ် သန်းရှစ်ဆယ်… စုဆောင်းသူနံပါတ် ၉၉ က ယွမ် သန်းရှစ်ဆယ် ဈေးခေါ်ထားပါတယ်…"

လေလံမှူးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ၎င်းကို စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုးများစွာ ပေးစွမ်းနေခဲ့ပေ၏။

"ယွမ် ၈၈.၈၈ သန်း… လာပါပြီ… ရှစ်၊ ရှစ်၊ ရှစ်၊ ရှစ်၊ ကံကောင်းခြင်းတွေပါပဲ…စုဆောင်းသူနံပါတ် ၇ က ယွမ် ၈၈.၈၈ သန်း ဈေးခေါ်ထားပါတယ်…"

သို့သော်လည်း ဤဈေးနှုန်းသည် နှစ်စက္ကန့် သို့မဟုတ် သုံးစက္ကန့်ခန့်သာ ခံလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

လေလံမှူးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။

"စုဆောင်းသူ နံပါတ် ၆ က ယွမ် သန်းတစ်ရာ ဈေးခေါ်ထားပါတယ်… ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ ဆောင်းဦးတောင်တန်း နေဝင်ဆည်းဆာ ပန်းချီကားရဲ့ ဈေးနှုန်းက အခု ယွမ် သန်းတစ်ရာကို ရောက်ရှိသွားပါပြီ…"

ဈေးနှုန်းက လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်မြင့်တက်နေချိန်တွင် ပရိသတ်ထဲ၌ ထိုင်နေသော လီဝေမှာမူ လုံးဝ ကြောင်အမ်းနေခဲ့တော့သည်။ သူသည် မှင်သက်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်အဝါကင်းမဲ့ကာ ခွန်အားများ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည့်အလား ခံစားနေရချေပြီ။