အခန်း ၁၂၂

အခန်း (၁၂၂) ယွမ် သန်းနှစ်ရာ့လေးဆယ်

"ယွမ် သန်းတစ်ရာ… ယွမ် သန်းတစ်ရာ…"

"ဘယ်သူကများ ယွမ် သန်းတစ်ရာအထိ ဈေးခေါ်ရဲရတာလဲ…"

"ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား…"

လီဝေသည် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အခုလေးတင် အနုပညာလက်ရာတစ်ခုအတွက် ပေးချေခဲ့သော မြင့်မားသည့် ဈေးနှုန်းက သူ၏ အချည်းနှီး ဂုဏ်မောက်မှုကို ကြီးမားစွာ ကျေနပ်စေခဲ့ပြီး စုယွမ်ကို လုံးဝ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ စုယွမ် ယူဆောင်လာသော လက်ရာတစ်ခုက အံ့မခန်း ယွမ် သန်းတစ်ရာဖြင့် လေလံတင်ခံလိုက်ရချေပြီ။

"ဘုရားသခင်က ငါ့ကို နောက်ပြောင်နေတာလား… ဒီကောင်ရဲ့ ပစ္စည်းက ယွမ် သန်းတစ်ရာလောက် တန်နေတယ်ပေါ့လေ…"

လီဝေသည် အလွန်အမင်း နာကြည်းနေပြီး စုယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပိုမို၍ ကြည့်ရဆိုးလာတော့၏။

သို့သော် တက်ရောက်လာသူများမှာမူ သူနှင့် ကွဲပြားသော အတွေးမျိုး ရှိနေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာကို ယွမ် သန်းတစ်ရာဖြင့် ရယူနိုင်မည်ဟု တွေးတောခြင်းက သေချာပေါက် အိပ်မက်ယဉ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ပွဲအခမ်းအနားတွင် ဈေးနှုန်းများက ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲပင်။

"ယွမ် သန်းတစ်ရာ…"

"မဟုတ်ဘူး… အခု ယွမ် သန်းတစ်ရာကို ကျော်သွားပါပြီ… စုဆောင်းသူနံပါတ် ၂၃ က ယွမ် ဆယ့်နှစ်သန်း စျေးထပ်ပေါင်းပြီး ဈေးနှုန်းကို တစ်ဟုန်ထိုး ယွမ် သန်းနှစ်ဆယ်အထိ ထပ်မြှင့်လိုက်တာပဲ…"

လေလံမှူး၏ စကားများက လီဝေ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေ၏။

"သူတို့က ချက်ချင်းကို ယွမ် သန်းနှစ်ဆယ်အထိ ဈေးမြှင့်လိုက်တာပဲ… ဒါက လူသားဆန်မှု ရှိသေးရဲ့လား…"

ထိုစက္ကန့်မှာပင် လီဝေသည် သူ၏ ခွန်အားများ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ခွေသွားကာ စုယွမ်၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လုံးဝ အရှက်ရသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"ယွမ် သန်းတစ်ရာ့နှစ်ဆယ်…"

"စုဆောင်းသူနံပါတ် ၅၀ က ဈေးနှုန်းကို ယွမ် ဆယ်သန်း ထပ်မြှင့်လိုက်ပြီး ယွမ် သန်းတစ်ရာ့သုံးဆယ်အထိ ရောက်သွားပါပြီ… ဒါက ဒီလေလံပွဲမှာ စုဆောင်းသူနံပါတ် ၅၀ ရဲ့ ပထမဆုံး ဈေးခေါ်မှုဖြစ်ပြီး သူက အနိုင်ရဖို့ ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပုံရပါတယ်…"

"စုဆောင်းသူ နံပါတ် ၆၀ က ယွမ် သန်းတစ်ရာ့ငါးဆယ် ဈေးခေါ်ထားပြီး ဈေးနှုန်းကို ယွမ် သန်းနှစ်ဆယ် ထပ်မြှင့်လိုက်ပြန်ပါပြီ…"

"ဈေးနှုန်း ထပ်မြှင့်မယ့်သူ ရှိသေးလား…"

"ဘာ… နောက်ထပ် ယွမ် သန်းသုံးဆယ် ထပ်တက်သွားပြီ… ယွမ် သန်းတစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်တဲ့…"

"ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ရာမြောက် ပန်းချီကားက အတော်လေး လူကြိုက်များနေပုံရပါတယ်… လေလံဆွဲတဲ့နှုန်းက အံ့မခန်း မြန်ဆန်လွန်းလို့ ကျွန်မတောင် သေချာ မတုံ့ပြန်နိုင်တော့ပါဘူး…"

"ယွမ် သန်းတစ်ရာ့ကိုးဆယ်… အခု ဈေးနှုန်းကို ယွမ် သန်းသုံးဆယ် ထပ်ပေါင်းလိုက်ပါပြီ…"

"ယွမ် သန်းတစ်ရာ့ကိုးဆယ်တဲ့လား… ဒါက ဒီအနုပညာလက်ရာရဲ့ နောက်ဆုံး တန်ဖိုးပဲလား…"

"ယွမ် သန်းနှစ်ရာ…"

"ယွမ် သန်းနှစ်ရာကို ကျော်လွန်သွားပါပြီ…"

"ကျွန်တော်တို့ ဆိုသဘီလေလံရုံက နွေရာသီ လေလံရာသီ တစ်ခုလုံးမှာ ယွမ် သန်းနှစ်ရာ အမှတ်အသားကို မချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ စံချိန်ချိုးသွားခဲ့ပါပြီ…"

"တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့တင် ယွမ် သန်းနှစ်ရာကို ရောက်သွားပြီ…"

ဈေးနှုန်းက ယွမ် သန်းနှစ်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အရင်ကထက် လေလံဆွဲသူများစွာ နည်းပါးသွားခဲ့သော်လည်း လူအနည်းငယ်ကမူ ဆိုင်းဘုတ်များကို မြှောက်ထားဆဲပင်။

"ယွမ် သန်းနှစ်ရာ့တစ်ဆယ်…"

"ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဆက်ပြီး တွန်းအားပေးလိုက်ပါ…"

"ယွမ် သန်းနှစ်ရာ့သုံးဆယ်…"

ဈေးနှုန်းက ယွမ် သန်းနှစ်ရာ့သုံးဆယ်သို့ ခုန်တက်သွားချိန်တွင် လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ လူအများစု တတ်နိုင်သော ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်ပြီး ဈေးနှုန်းကို ထပ်မံမြှင့်တင်ရန် မတန်တော့သောကြောင့်ပင်။

"ယွမ် သန်းနှစ်ရာ့လေးဆယ်…"

နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော တည်ငြိမ်သည့် ဝယ်လက်က နောက်ဆုံးဈေးနှုန်းကို ခေါ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

လေလံမှူးသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွမ် သန်းနှစ်ရာ့လေးဆယ် ပထမအကြိမ်…"

"ယွမ် သန်းနှစ်ရာ့လေးဆယ် ဒုတိယအကြိမ်…"

"ယွမ် သန်းနှစ်ရာ့လေးဆယ် တတိယနဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ်…"

ဘန်း…

"အရောင်းအဝယ် ဖြစ်သွားပါပြီ…"

လေလံမှူး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထန်ပေါ်ဟူ၏ ပန်းချီကားသည် ယွမ် သန်းနှစ်ရာ့လေးဆယ်ဖြင့် လေလံအောင်သွားခဲ့ချေပြီ။

ခန်းမတစ်ခုလုံး လက်ခုပ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် လေလံပွဲမှာ ဈေးအမြင့်ဆုံး ပစ္စည်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်…"

"လေလံပွဲ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်လို့ ဖော်ပြနိုင်ပါတယ်… ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းလည်း အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေကြမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်…"

"ကျွန်မတို့ အခုလေးတင် အကြောင်းကြားစာ ရရှိထားတဲ့အတိုင်း ပစ္စည်းနံပါတ် ၁၅ ကို လေလံပွဲကနေ ယာယီ ဖယ်ရှားလိုက်ပါပြီ… ဒါကြောင့် ဒါက ဒီညအတွက် ကျွန်တော်တို့ လေလံတင်မယ့် နောက်ဆုံးပစ္စည်း ဖြစ်ပါတယ်…"

လေလံမှူးက လက်ရာမြောက် ပန်းချီကားကို ဝယ်ယူခဲ့သော စုဆောင်းသူအား မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီထိပ်တန်း လက်ရာကို ဝယ်ယူခဲ့တဲ့ မစ္စတာ ကျောက်ကို အင်တာဗျူးချင်ပါတယ်… ဘာတွေများ ပြောချင်ပါသလဲရှင်…"

မစ္စတာ ကျောက်က မိုက်ခရိုဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ လူအုပ်ကြီးကို ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ ဒီလက်ရာကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် အရမ်းကို ပျော်ရွှင်မိပါတယ်… ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က လက်ရေးလှစာလုံးတွေနဲ့ ပန်းချီကားတွေကို စုဆောင်းဖို့ အမြဲတမ်းမြှုပ်နှပ်ထားခဲ့ပြီး ဒါက ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်ရတဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ပါရမီရှင် ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ တစ်ခုတည်းသော လက်ရာဖြစ်နေလို့ပါပဲ…"

မစ္စတာ ကျောက် စကားပြောပြီးချိန်တွင် ပရိသတ်ကြီးက ထပ်မံ၍ လက်ခုပ်သံများ ဆူညံသွားကြပြန်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအခြေအနေသည် တကယ်ကို ဂုဏ်ပြုသင့်သော ကိစ္စဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်ကို ညှာတာပေးခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ချင်ပါတယ်… လူတိုင်းက ဈေးကို ထပ်မြှင့်နိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လောင်ကျောက်က ဒါကို ဘယ်လောက်တောင် သဘောကျနေလဲဆိုတာကို မြင်ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို အလျှော့ပေးခဲ့ကြတယ်… ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…"

မစ္စတာ ကျောက် စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ထပ်မံ၍ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး တက်ရောက်လာသူ အားလုံးကို မျက်နှာသာ အပြည့်အဝ ပေးလိုက်လေ၏။

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဒီစုဆောင်းမှုရဲ့ မူလပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ လူငယ်လေး မစ္စတာ စူးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ချင်ပါတယ်…"

“မစ္စတာ စူးရဲ့ အကူအညီသာ မရခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ နာမည်ကျော် အနုပညာရှင်ကြီးတွေရဲ့ လက်ရာမြောက် ပန်းချီကားတွေကို ဒီလောက်အထိ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

မစ္စတာ ကျောက်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ပြောဆိုခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ နားမလည်သေးတဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ ရှိနေသေးတယ်... မစ္စတာ စူးလို အသိပညာကြွယ်ဝပြီး ရှေးဟောင်းအနုပညာလက်ရာတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို ကောင်းကောင်း သိတဲ့သူတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဒီပန်းချီကားကို လေလံတင်ရောင်းချဖို့ ဆန္ဒရှိနေရတာလဲ...

ဒါမှမဟုတ် မကြာသေးခင်က စီးပွားရေးအခြေအနေ တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာများလား...

တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် လောင်ကျောက်အနေနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်...”

မစ္စတာ ကျောက်က သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဤစကားများကို ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်းကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားခဲ့ပေ၏။

"အို ဘုရားရေ… ငါ ဦးနှောက်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး… ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုစကားမျိုးကို ပြောထွက်နိုင်ရတာလဲ…"

မစ္စတာ ကျောက်က အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်… ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်…"

မစ္စတာ ကျောက် စကားမှားသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လေလံမှူးက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်၏။

“စိတ်မရှိပါနဲ့နော်... မစ္စတာ ကျောက်က အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ...”

ထို့နောက် သူမက အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း သိချင်မိပါတယ်... မစ္စတာ စူးရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီလို အဖိုးတန် စုဆောင်းပစ္စည်းတွေ ကျန်ရှိနေသေးလားဆိုတာကိုပါ။

တကယ်လို့ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင်တော့ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့ ဆိုသဘီလေလံရုံနဲ့ မစ္စတာ စူးတို့အကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်ပါတယ်။

ဒါမှလည်း ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ရောက်ရှိနေကြတဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေအတွက် အနာဂတ်မှာ မျှော်လင့်စောင့်စားစရာတွေ ပိုမို ရှိလာမှာပေါ့...”

"ဟုတ်တယ် မစ္စတာ စူး… ဒီတစ်ကြိမ် လေလံပွဲမှာ ဒီလို စစ်မှန်တဲ့ ပစ္စည်းကို မရယူနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…"

"မှန်ပါတယ်… တကယ်လို့ မစ္စတာ စူးဆီမှာ တခြား စုဆောင်းစရာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း စုဆောင်းခွင့် ပြုဖို့ သဘောထားကြီးပေးပါဦး…"

လူအနည်းငယ်ကလည်း စုယွမ်အား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"ဟမ်… သူ့ဆီမှာ ဘာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေများ ရှိနေနိုင်ဦးမှာမို့လို့လဲ…"

လီဝေသည် စုယွမ်အား အလွန်အမင်း မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီလို ရတနာမျိုးကို သူက ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ မသိပါဘူး… သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားတာက တကယ်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလွန်းတယ်…"

ဤသူမှာ ဘာမှနားမလည်သော အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသဖြင့် သူ့ကို အာရုံစိုက်မနေကြတော့ချေ။

လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက စုယွမ်အပေါ်တွင်သာ ကျရောက်နေဆဲပင်။

“အဟမ်း... လူတိုင်းက ဒီလောက်တောင် သိချင်နေကြပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောလိုက်ပါတော့မယ်...

တကယ်တော့ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ စုဆောင်းထိုက်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုမှ မကျန်တော့ပါဘူး...”

စုယွမ်က အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ထိုသို့ ပြောလိုက်ရာ တက်ရောက်လာသူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“အိမ်မှာ စုဆောင်းပစ္စည်း တစ်ခုမှ မကျန်တော့ဘူး ဟုတ်လား... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

“ဒီလူက တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံရင့် ကစားသမားကြီးပဲ...”

ပရိသတ်အတွင်းမှ အံ့ဩသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် စုယွမ်က ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ မစ္စတာ လီ ပြောခဲ့တာ မှန်ပါတယ်...

ဒီထန်ပေါ်ဟူရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာကို ကျွန်တော် ရရှိခဲ့တာကလည်း တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့်ပါပဲ...”

"ပြီးတော့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မစ္စတာလီလည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ သူက ဒါကို မမှတ်မိခဲ့ဘူးလေ…"

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်က သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"အို… ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုး ရှိနေတာလား…"

"ဒီလို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရဖို့အတွက် မစ္စတာ စူးက ဘယ်လောက်တောင် သုံးခဲ့ရလဲ မသိဘူးနော်…"

လူတစ်ယောက်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

စုယွမ် ဤပစ္စည်းကို အချောင်ရခဲ့ချိန်က သူလည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်လောဟု တွေးမိကာ လီဝေ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ… တကယ်လို့ ငါသာ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေခဲ့ရင် သူက အချောင်ရဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရနိုင်ပါ့မလား…"

စုယွမ်က သူ့ကိုယ်သူ အထင်သေးခံရစေရန် ဤအကြောင်းကို တမင်သက်သက် ဖန်တီးပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု လီဝေက ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

"လူတိုင်းက စိတ်ဝင်စားနေကြပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် အကျဉ်းရုံးပြီး ရှင်းပြပေးပါ့မယ်…"

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်က ဗီလာတစ်လုံးအတွက် မစ္စတာ လီနဲ့ အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ… နောက်ဆုံးတော့ အဲ့ဒီဗီလာကို ကျွန်တော်ပဲ ရလိုက်တယ်လေ…"

"ဗီလာထဲမှာ အရင်ပိုင်ရှင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ လက်ရေးလှစာလုံးတွေနဲ့ ပန်းချီကားတချို့ ရှိနေခဲ့တယ်… အဲ့ဒီအထဲမှာ ဒီထန်ပေါ်ဟူရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာက ပုန်းကွယ်နေခဲ့တာပါ…"

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက တက်ရောက်လာသူ အားလုံးကို အချင်းချင်း တွေဝေငေးမောစွာ ကြည့်မိသွားစေခဲ့တော့သည်။