အခန်း ၁၂၃

အခန်း (၁၂၃) ဒူးထောက်လိုက်စမ်း

ထိုအချိန်တွင် လီဝေ၏ ဦးနှောက်က လုံးဝ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ချေ။ ယွမ် ၂၅ သန်းတန်ကြေးရှိသော ဤထိပ်တန်းပန်းချီကားကို ထိုဗီလာမှ စုယွမ် ရရှိခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်က ထိုဗီလာအတွက် သူသည်လည်း ဝယ်လက်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့၏။

ယွမ် ၂၅ သန်းတန်ဖိုးဖြင့် ယွမ် သန်းနှစ်ရာကျော်ကို လဲလှယ်လိုက်နိုင်ခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ အံ့မခန်း အမြတ်အစွန်းများလှသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။

ခဏတာမျှ လီဝေ၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ အကယ်၍ ထိုအချိန်က သူသာ ဈေးမဆစ်ခဲ့ပါက ဗီလာသည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မူ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အတွင်းရှိ ပန်းချီကားများသည်လည်း သူ၏အရာများ ဖြစ်လာမည်သာတည်း။

လီဝေက သူ၏ ပေါင်ကို ဆက်တိုက် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ခွေးကောင်..."

အကယ်၍ ဤပန်းချီကားသာ စုယွမ်၏ မိသားစုမှ အမွေဆက်ခံလာခြင်း ဖြစ်ပါက လီဝေ ဤမျှလောက် ခံစားနေရမည် မဟုတ်ချေ။ အဓိကအချက်မှာ ထိုအချိန်က ပန်းချီကားသည် သူနှင့် အလွန်နီးကပ်နေခဲ့ပြီး ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာဝေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ထိုဗီလာကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ပြန်လည်ရောင်းချခြင်းဖြင့် စုယွမ်က ယွမ် သန်းနှစ်ရာကျော် အမြတ်ရသွားခဲ့သည်ဟူသော အတွေးက လီဝေ၏ နှလုံးသားကို သွေးထွက်လုမတတ် နာကျင်စေခဲ့သည်။

"အဲဒီ ယွမ် သန်းနှစ်ရာက ငါ့အပိုင်ဖြစ်သင့်တာ..."

စုယွမ်အပေါ် ကြည့်ရှုသော သူ၏ အကြည့်များက အလွန်အမင်း အဆိပ်ပြင်းလာခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို ယွမ် သန်းနှစ်ရာမှာ မူလက သူပိုင်ဆိုင်ရမည့်အရာ ဖြစ်သော်လည်း စုယွမ်က လုယူသွားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို အကြီးမားဆုံး ရန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

လီဝေက ကျားသစ်အား ပြောဆိုလိုက်သည်။

" ကျားသစ် လူတွေစုလိုက်... ဒီနေ့ ငါပိုင်တဲ့အရာတွေ အားလုံးကို ငါ ပြန်ယူမယ်..."

ကျားသစ်က ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။ "စိတ်မပူပါနဲ့... အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ..."

လီဝေသည် သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ထားကာ ရက်စက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့... ဒီနေ့ ငါက ငါ့ရဲ့ အလှလေးကို ရယူနိုင်ရုံသာမကဘဲ ငါပိုင်တဲ့အရာ အားလုံးကိုပါ ပြန်ယူမယ်..."

လေလံပွဲ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် လူအများအပြားက စုယွမ်၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့ကြပေသည်။

ဤအထူးလေလံပွဲကို အဘိုးဟန်က စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး စုယွမ်၏ စုဆောင်းမှု ပါဝင်လာခြင်းကြောင့် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် အဘိုးဟန်သည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့ပြီး စုယွမ်နှင့်အတူ ညစာစားရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေခဲ့သည်။

"မိတ်ဆွေလေး စူး... ဒီနေ့ည ငါတို့ အတူတူ ညစာစားရအောင်... မင်း အားတယ်မလား..."

စုယွမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့..."

အဘိုးဟန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ..."

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ငွေပေးချေမှုများ ပြုလုပ်ရန်နှင့် သဘောတူညီချက်များ အားလုံးကို လက်မှတ်ရေးထိုးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုသဘီလေလံရုံ အဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဝယ်ယူသူများက ငွေပေးချေရန်အတွက် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြလေ၏။

လီဝေသည် သဘာဝကျကျပင် ယွမ် ဆယ်သန်းကို တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရသဖြင့် သူ၏အတွက် အတော်လေး နာကျင်စေခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ တစ်စုံတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်ကို တွေးတောမိကာ လက်ခံနိုင်သေးသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်ပေ၏။

မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက မစ္စတာ လီ ဖြစ်ရမယ်မလား... ခင်ဗျားက ဝမ်သွမ် ရဲ့ တံဆိပ်တုံး လက်ရေးလှစာလုံးကို ဝယ်ဖို့ ယွမ် ဆယ်သန်းတောင် သုံးခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်... ဟားဟားဟား..."

လီဝေသည် ထိုသူက သူ့ကို မနာလိုစွာ ကြည့်နေမည်ဟု ထင်မှတ်ထားပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ပြတ်သားစွာ ဖြေကြားလိုက်၏။

"မှန်တာပေါ့..."

ထိုအမျိုးသားသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရယ်မောသံအချို့ ပြုလုပ်ကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"ဟားဟားဟား..."

လီဝေသည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လူအများအပြားက သူ့အား လှောင်ပြောင်သော အပြုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေခဲ့ချေ။

"ငါ့ရဲ့ ယွမ် ဆယ်သန်းက အရမ်းများသွားလို့များလား..."

လီဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အရှေ့သို့ အလျင်အမြန် လှမ်းသွားကာ ငယ်ရွယ်ပုံရသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ဖမ်းဆွဲ၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး... ဒီအတွက် ငါ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပေးလိုက်ရလို့လား... ငါ ခန့်မှန်းရသလောက်ဆို ပေးသင့်တာထက် ယွမ် တစ်သန်းလောက် ပိုပေးလိုက်ရတယ် ထင်တယ်... တကယ်လို့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ လက်ခံနိုင်ပါသေးတယ်..."

ထိုလူငယ်က လီဝေ၏ လက်ကို ရွံရှာစွာဖြင့် ခါချလိုက်သည်။ သူသည် အစပိုင်းက လီဝေအား အာရုံစိုက်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့သော်လည်း လီဝေအား အနည်းငယ် သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်စေရန် ပြုလုပ်ခြင်းက ထိခိုက်နစ်နာမှု မရှိနိုင်ကြောင်း တွေးတောလိုက်ပေ၏။

"အစ်ကို... အဲဒါက ယွမ် တစ်သန်း ပိုသွားတာ မဟုတ်ဘူး... ယွမ် ဆယ်သန်း ပိုသွားတာ..."

"ခင်ဗျားရထားတဲ့ ဒီပစ္စည်းက အရမ်းကို တန်ဖိုးမရှိလွန်းလို့ အလကားပေးရင်တောင် ယူမှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ ဝါရင့်စုဆောင်းသူတစ်ယောက်ကသာ ဒါကို ဝယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အကုန်ကျဆင်းသွားမှာပဲ..."

လူငယ်လေးသည် အေးစက်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီဝေ လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားရချေပြီ။

"ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းသွားမယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ငါက ယွမ် ဆယ်သန်း အပိုသုံးလိုက်မိတာလား..."

လီဝေသည် ထိုနေရာတွင် သုံးစက္ကန့်တိတိ ရပ်နေခဲ့ပြီးနောက် သူက မည်မျှပင် မိုက်မဲတုံးအ နေပါစေ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေ၏။

"ဘာလို့များ ဒီပစ္စည်းကို ယွမ် နှစ်သိန်း သတ်မှတ်ထားတာတောင် ဘယ်သူမှ ဈေးမခေါ်ကြတာလဲ... နောက်ဆုံးတော့ ဒီအရာက ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ စုယွမ်က ဘာလို့ ဈေးကို ဆက်တိုက် မြှင့်နေခဲ့တာလဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်၌ လီဝေ၏ မျက်လုံးများ အလွန်အမင်း အေးစက်သွားပြီး နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ဒီစူး ဆိုတဲ့ကောင်က အစကတည်းက ငါ့အတွက် ထောင်ချောက်ဆင်နေခဲ့တာပဲ..."

တန်ဖိုးမရှိသော အရာတစ်ခုကို ဝယ်ယူရန်အတွက် သူက ယွမ် ဆယ်သန်းတိတိ သုံးစွဲခဲ့ရခြင်းပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီဝေသည် ဒေါသများဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားတော့၏။

"စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ စူး ဆိုတဲ့ကောင်... မင်း ဟောင်ကောင်ကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားနိုင်အောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်..."

လီဝေက ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ရေးလှစာလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အလျင်အမြန် ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် သူသည် လက်ရေးလှစာလုံးကို အလျင်အမြန် ပြန်ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

"ဒီအရာက အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံမတန်ဘူးဆိုပေမဲ့ ရဖို့အတွက် ယွမ် ဆယ်သန်းတောင် ကုန်ကျထားတာပဲ... တကယ်လို့ ငါက ဒါကို လွှင့်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ယွမ် ဆယ်သန်းကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာနဲ့ မတူဘူးလား..."

"အဘိုးရဲ့ မွေးနေ့ကလည်း နီးလာပြီဆိုတော့ ဒီ တောင်ပိုင်းတောင်တန်းတွေလို သက်တမ်းရှည်ပါစေ ဆိုတဲ့ လက်ရာကို ပြန်ယူသွားတာက အနည်းဆုံးတော့ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုခု ပေးနိုင်မှာပါ..."

ယွမ် ဆယ်သန်းကို အချည်းနှီး သုံးစွဲခဲ့ရသည်ဟူသော အတွေးက လီဝေအား ၎င်းကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေခဲ့ပေ၏။

ဆိုသဘီလေလံရုံ၏ အောက်ထပ်တွင် ကျားသစ်က စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် သူ ခေါ်ယူထားသော နောက်လိုက် ခြောက်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျားသစ်က ရက်စက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားကြနဲ့ဦး... ငါ့အမိန့်ကိုပဲ နားထောင်ကြ... မင်းတို့ စလှုပ်ရှားတာနဲ့ သူတို့ကို အသေသာ ထိုးကြိတ်ပစ်လိုက်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကျားသစ်... ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်ပုံကို အစ်ကို မသိတာကျနေတာပဲ..."

နောက်လိုက်များသည် ဒီနေ့ည မည်သည့် ကံဆိုးသူလေး ဒုက္ခရောက်မည်ကို တွေးတောကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

ကျားသစ်က ပြုံးလိုက်၏။ စုယွမ်သည် ယွမ် သန်းနှစ်ရာကျော် ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ သူ အများကြီး ထပ်တောင်းမည် မဟုတ်ချေ။ ယွမ် သန်းတစ်ရာဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်နေပေပြီ။

လီဝေသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် လက်ရေးလှစာလုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ဒေါသတကြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကျားသစ်.. အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား..."

ကျားသစ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း... ညီလေး လီဝေ သေချာစောင့်ကြည့်နေလိုက်... အချိန်ကျလာရင် ဒါကို ကောက်ကိုင်ထားလိုက်... ဒါက ရတနာတစ်ခုဆိုတော့ မပျက်စီးပါစေနဲ့..."

လီဝေသည် လက်ရေးလှစာလုံးကို နှစ်ကြိမ်မျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လီဝေနှင့် ကျားသစ်တို့သည် ဆိုသဘီလေလံရုံ အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည့် စုယွမ်နှင့် ပိုင်ချန်တို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောကာ ရယ်မောနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လီဝေ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရသည်။ ပို၍ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့က သူ့အား လှောင်ပြောင်နေကြခြင်းဖြစ်ရာ လီဝေအား ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့ပေ၏။

လီဝေနှင့် ကျားသစ် တို့သည် အရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းက ငါ့ကို လိမ်ညာပြီးတာနဲ့ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား... စူး ဆိုတဲ့ကောင် မင်းက ငါ လီဝေ ကို လုံးဝ အလေးမထားတာပဲ..."

"ပြီးတော့ ပိုင်ချန် နင်လို မိန်းမယုတ်က ငါ့အပေါ် သစ္စာမရှိတာက တစ်ပိုင်းပေါ့... အခုတော့ နင်က တခြားသူတွေ ရှေ့မှာတောင် ငါ့ကို ရယ်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

လီဝေက ရက်စက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"စူး ဆိုတဲ့ကောင် လျော်ကြေးတစ်ခုခု မရဘဲနဲ့တော့ မင်း ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး... ဒီနေရာကို မင်း သိပါတယ်... မင်းကို ငါးစာကျွေးဖို့လောက်တင် မဟုတ်ဘူးနော်..."

ကျားသစ်သည်လည်း ခြိမ်းခြောက်လိုသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။

"ငါးစာကျွေးရုံတင် မဟုတ်ဘူး... မင်းကို ပင်လယ်အောက်ခြေအထိ နှစ်ပစ်မှာ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်နှင့် ပိုင်ချန်တို့သည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြလေ၏။

စုယွမ်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ထိခိုက်သွားသည်ဟု လီဝေ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဒူးထောက်ပြီး သနားညှာတာရန် တောင်းပန်သင့်သည် မဟုတ်လော။

"ဒါက ရုပ်ရှင်တွေထဲကနဲ့ မတူပါလား..."

လီဝေက လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိစွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း..."

ကျားသစ်က သူ၏ နောက်လိုက်များအား လှုပ်ရှားရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြမည့် အချိန်လေးမှာပင် စုယွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"လီဝေ မင်း သိလား... ငါ ငါး စားချင်တယ်..."