အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄) ဟုန်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်

ကျားသစ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်း အဘိုးကို သွားစား..."

အက်ကွဲနေသော်လည်း အလွန်အမင်း အေးစက်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"အို... တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ... ဥပဒေကို လုံးဝ အလေးမထားဘဲ ဘယ်သူက ငါးစာကျွေးပြီး ဘယ်သူက လူတွေကို ဒူးထောက်ခိုင်းနေတာလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျားသစ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခုအပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်နေမိပေသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဆိုသဘီလေလံရုံ၏ ထိပ်တန်း အကဲဖြတ်ကျွမ်းကျင်သူ အဘိုးဟန်ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

ခဏတာမျှ ကျားသစ်သည် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားတော့၏။

အဘိုးဟန်မှာ ယခင်က ဟုန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဟောင်ကောင် မြေအောက်လောက တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။

"သူက စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငါ့ကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ..."

ကျားသစ်၏ နဖူးတွင် အေးစက်သော ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

ဤအဘိုးဟန်က စုယွမ်ဘက်မှ ဝင်ပါပေးရန် ဘာကြောင့် ရောက်လာရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

"သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိဘူးလို့ လီဝေ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ကျားသစ်သည် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အဘိုးဟန်၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာပြီးနောက် စုယွမ်၏ နံဘေးတွင် ရပ်ကာ လီဝေအား ကြည့်၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မိတ်ဆွေလေး စူးက ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ... သူ့ကို ဘယ်သူက ဒူးထောက်ခိုင်းနေတာလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့သော အဘိုးဟန်၏ မျက်လုံးများက လီဝေအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ လီဝေ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရောက်လာသူမှာ အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို လီဝေ မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် ချက်ချင်းပင် မောက်မာလာခဲ့၏။ ခွန်အားမရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဘယ်လို စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ရှိနေနိုင်မည်နည်း။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက သေချင်နေတာလား..."

"ဒီမှာ လူဘယ်လောက်တောင် ရှိနေလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား... လည်ပင်းက မြေကြီးထဲ ရောက်နေတဲ့ ခင်ဗျားလို အမှိုက်ကောင်က ငါ့ကိစ္စကို ဝင်စွက်ဖက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"အော် ဟုတ်သားပဲ... ခင်ဗျားကို ငါ သိတယ်... ခင်ဗျားက ဆိုသဘီလေလံရုံက အကဲဖြတ်သူ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာတွေများ ကြီးကျယ်နေလို့လဲ... ခင်ဗျားက တခြားလူတွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်ပါရဲတယ်ပေါ့လေ... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဟောင်ကောင်မှာ တခြားသူ မရှိတော့ဘူးထင်နေတာလား..."

"ခင်ဗျားလို ခွေးအိုကြီးကို ငါ ပြောပြမယ်... ဒီနေ့ ငါက ဒီစူး ဆိုတဲ့ကောင်ကို ဒူးထောက်ခိုင်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး... သေခါနီးနေတဲ့ ခင်ဗျားကိုပါ စောစောစီးစီး ဒူးထောက်ခိုင်းပစ်မယ်..."

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကို ခြေတစ်ဖက်စီ ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ဖိနပ်အောက်ခြေကို လျှာနဲ့လျက်ကြ... ကြားလား..."

လီဝေမှာ အလွန်အမင်း မောက်မာနေခဲ့ပေ၏။ သူသည် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့တတ်သော အနိုင်ကျင့်တတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ရောက်လာသူမှာ နောက်ကျောတစ်ခုလုံး တက်တူးများဖြင့် ပြည့်နေသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပါက ဤမျှလောက် ကျယ်လောင်စွာနှင့် မောက်မာစွာ ပြောဆိုရဲမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် အဘိုးဟန်၏ အသက်အရွယ်က သူ့ကို ယုံကြည်မှုများ ပေးစွမ်းနေခဲ့လေသည်။

ဤစကားများကို ကြားရသော်လည်း အဘိုးဟန်မှာ လုံးဝ ဒေါသထွက်နေပုံ မပေါ်ချေ။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဟာသတစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်အလားပင်။

လီဝေက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ... ခွေးမျက်လုံးတွေကို ပြူးပြူးဖွင့်ပြီး မင်းအဖေကို ကြည့်စမ်း..."

"ကျစ်... ကျားသစ် စကားအပိုတွေ ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး... ဒါကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်... ဒီနေ့ ငါက ဒီအရူးနှစ်ကောင်ကို ငါ့ဖိနပ် လျှာနဲ့လျက်ခိုင်းပစ်မယ်..."

ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျားသစ်မှာမူ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့ချေပြီ။ လီဝေ အခုလေးတင် ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကိုသာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ပြောဆိုခဲ့မည်ဆိုပါက သူသည် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲခံရလောက်ပေသည်။

ကျားသစ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး ဤအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းကို သူ လုံးဝ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ချေ။

အဘိုးဟန်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ကျားသစ် မင်းက လှုပ်ရှားချင်နေတာလား..."

"ဘာ... ကျားသစ်... ခင်ဗျားလို သေခါနီး လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ကျားသစ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်နိုင်ရတာလဲ... သူက ကော့စ်ဝေးဘေးရဲ့ နောက်ဆုံး သူဌေးကြီးကွ... မြေအောက်လောကမှာ အစ်ကိုကျားသစ်လို့ နာမည်ကြီးပြီး နွေရာသီတစ်ခုလုံးကိုတောင် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သူကွ..."

လီဝေက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ကျားသစ်လို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ခင်ဗျားက ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားကိုတောင် မခွဲခြားတတ်ဘူးပဲ..."

"ကျားသစ် သူ့ကို သွားချလိုက်..."

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလွန်ပြတ်သားသော အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ လီဝေသည် မူးဝေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ သတိမထားမိမီမှာပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေခဲ့ချေပြီ။

လှုပ်ရှားလိုက်သော ကျားသစ်အား မော့ကြည့်ရင်း လီဝေ၏ ရင်ထဲတွင် တွေဝေမှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။ သူက သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို အုပ်ကာ တွေဝေစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... သူတို့ကို ထိုးရမှာလေ... ငါ့ကို မဟုတ်ဘူးကွ.."

လီဝေက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ရစရာ ကောင်းနေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား..."

ကျားသစ်သည် အဘိုးဟန်ကို စော်ကားမိသွားပြီး တရားခံဖြစ်သော လီဝေကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူ့အား အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ အကယ်၍ လီဝေသာ စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပါက သူသည် ဒီနေ့ တကယ်ကို အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ခွေးကောင်လေး..."

ကျားသစ်၏ မျက်လုံးများသည် အဆုံးမဲ့ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လီဝေ၏ ဦးခေါင်းကို သူ၏ လက်သီးများဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ဆက်တိုက် ထိုးကြိတ်လိုက်ကာ မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ထိုးနှက်ချက်များ မိုးရွာချလိုက်လေ၏။

"မင်းက အဘိုးဟန်ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ... မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား..."

လီဝေသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးထားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်အမင်း တွေဝေနေခဲ့ပေသည်။

"ဘာလို့ ကျားသစ်က အဲဒီအဘိုးကြီးကို ကူညီပြီး ငါ့ကို ရိုက်နေရတာလဲ... သူကိုယ်တိုင် ပြဿနာရှာခဲ့တာလေ... ဒီဇာတ်လမ်းက လိမ်ညာနေတာများလား..."

"ခွေးကောင်... ကျားသစ် မင်းက သစ္စာဖောက်ပဲ..."

"ငါ မင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကူညီပေးခဲ့တာကို မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ..."

"မင်းက ဒီစူး ဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ အဘိုးကြီးကို မရိုက်ဘဲ မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်းကို တကယ်ကြီး ရိုက်ရက်တယ်ပေါ့..."

လီဝေမှာ ပြန်လည်ခုခံရန် ခွန်အားမရှိတော့သဖြင့် စကားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ အားကိုးနိုင်တော့၏။

"မင်းမှာ အရှက်မရှိဘူးလား..."

"မင်းကိုယ်မင်း ကော့စ်ဝေးဘေးရဲ့ သူဌေးလို့ ခေါ်သေးတယ်... အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို ကြောက်နေတယ်ပေါ့လေ... မင်းက မထိုက်တန်ပါဘူးကွာ..."

ကျားသစ် လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားရချေပြီ။ ဤကောင်လေးက အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။ အကယ်၍ ဤအဘိုးအိုတွင် မည်သည့် ခွန်အားမျှ မရှိပါက သူက ဘာကြောင့် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေရမည်နည်း။

"မင်းကို သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

သူက ဆက်တိုက် ကျိန်ဆဲနေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးတွင်းထဲ တွန်းပို့နေတာနဲ့ မတူဘူးလား။

ကြောင်အမ်းနေကြသော သူ၏ နောက်လိုက်များအား ကျားသစ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အမှိုက်ကောင်တွေ သူ့ကို သွားချကြ... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူအချို့က လီဝေအား ရူးသွပ်စွာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး ထိုးကြိတ်ကာ ကန်ကျောက်လိုက်ကြလေ၏။

သုံးမိနစ်တိတိ ကြာပြီးနောက် လီဝေက မည်သည့်အသံမျှ မထွက်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ခွန်အားများ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ဤသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အဘိုးဟန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရပြီ..."

အဘိုးဟန် စကားပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျားသစ်က သူ၏ နောက်လိုက်များကို ရပ်တန့်ရန် အလျင်အမြန် အချက်ပြလိုက်ပြီး အဘိုးဟန်၏ ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ချလိုက်တော့၏။

တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေသော လီဝေမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။ ကျားသစ်မှာ ကော့စ်ဝေးဘေး၏ သူဌေးကြီးဖြစ်ပါလျက် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ဘာကြောင့်များ ဒူးထောက်နေရသနည်း။

"ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်သူများလဲ..."

"ခုနက သူ ကျားသစ်ကို လှည့်စားလိုက်လို့ ကျားသစ်က နောက်ဆုံးမိနစ်ကျမှ သူ့ရဲ့ ဗျူဟာကို ပြောင်းလဲလိုက်တာများလား..."

လီဝေ၏ စိတ်များ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဤအကြောင်းကို တွေးတောမိခြင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ နာကျင်မှုများကို အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားစေခဲ့ပေ၏။

လီဝေသည် အရိုက်မခံရသည့်အလား ကျားသစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျားသစ် မင်းက ကော့စ်ဝေးဘေးရဲ့ သူဌေးကြီးပဲ... ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ... လှည့်စားမခံလိုက်နဲ့လေ... ထစမ်းပါ..."

"ထွက်သွားစမ်း... လီဝေ မင်းလို အရူးကောင်... မင်းလိုမျိုး ဘာမှနားမလည်တဲ့ အရူးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်ရတာလဲ..."

"ဒါက အဘိုးဟန် ကွ..."

"သူက အရင်က ဟုန်ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟောင်းပဲ... သူက အခု မြေအောက်လောကမှာ မရှိတော့ဘူး ဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်လို့ မရနိုင်ဘူး..."

"အဘိုးဟန်ကို လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲတာက မင်းက ဟုန်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို စော်ကားလိုက်တာပဲ... အကျိုးဆက်တွေက ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

ကျားသစ်က အံကြိတ်ထားလိုက်၏။ အကယ်၍ ထိုအရူး လီဝေသာ မဟုတ်ပါက သူသည် ဤမျှလောက် အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပြဿနာတက်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဝေသည် ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ၏ စိတ်များ လည်ထွက်သွားရသည်။ သူသည် လုံးဝ ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စကားလုံး အနည်းငယ်ကိုသာ သူ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့လေ၏။

အဘိုးဟန်၊ ဟုန်ဂိုဏ်း၊ ခေါင်းဆောင်ဟောင်း။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူ အခုလေးတင် စော်ကားလိုက်သော အဘိုးအိုမှာ ယခင်က ဟုန်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်း ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် လီဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လဲကျသွားတော့သည်။