အခန်း ၁၂၆

အခန်း (၁၂၆) အံ့အားသင့်သွားသော စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်

လက်အောက်ငယ်သားများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ သူဌေးက ခြေလက်လေးဖက်ကို ချိုးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပဉ္စမမြောက် ခြေကိုပါ ချိုးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်က သူတို့၏ သူဌေးကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေမည်လား။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အဘိုးဟန်နှင့် စုယွမ်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ပဉ္စမမြောက် ခြေလက် ကျိုးသွားခဲ့ပြီ...

"လူတွေမှာ လက်တစ်စုံနဲ့ ခြေတစ်စုံပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပဉ္စမမြောက် ခြေ ရှိနေရတာလဲ..."

ပိုင်ချန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အင်း..."

စုယွမ်သည် ပိုင်ချန်အား မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူမက အရမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ပါက သူမကို ကြောက်လန့်သွားစေနိုင်ပေသည်။

"ကျိုးသွားတော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ... သိပ်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ... တကယ်တော့ ဒါက သူ့အတွက် ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ..."

လီဝေက သူ၏ ပဉ္စမမြောက် ခြေကို ကိုယ်တိုင် ချိုးလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းနှင့် ဘာမျှမဆိုင်တော့ချေ...။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ကျားသစ်သည် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ သူ၏ ပဉ္စမမြောက် ခြေလက် ကျိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုသို့သော နာကျင်မှုကို သူ ခံစားလိုမည် မဟုတ်ပေ။

"အဘိုးဟန်... သခင်လေးစူး... ကျွန်တော်..."

ကျားသစ်သည် စကားမပီမသ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ချွေးများက မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေပေ၏။

"အဘိုးဟန်... ဒီလူကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ဝင်မစွက်ဖက်တော့ပါဘူး... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစု ကိစ္စပါ..."

ဤနေရာသည် အဘိုးဟန်၏ နယ်မြေဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

"အင်း..."

အဘိုးဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျားသစ်အား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျားသစ်... မင်းက ဒီနေ့ မစော်ကားသင့်တဲ့လူကို စော်ကားမိသွားပြီ... မင်းက အရင်တုန်းက သာမန်ပြည်သူတွေကို အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိပြီး မြေအောက်လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မေ့နေတာ ကြာပြီလို့ ငါ ကြားတယ်... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်မပေးချင်တော့ဘူး... မင်းကိုယ်မင်း ခြေထောက်ချိုးတာက ဒီတစ်ကြိမ် လွှတ်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ..."

အဘိုးဟန်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်များကို ချိုးခြင်းက အလွန် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျားသစ်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ကို ချလိုက်နိုင်တော့သည်။

မိမိကိုယ်တိုင် ခြေထောက်ချိုးလိုက်ရခြင်းက တွေးကြည့်နိုင်သမျှ ပြစ်ဒဏ်များအနက် အပေါ့ပါးဆုံး ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

အဘိုးဟန်သည် သာမန်ပြည်သူများကို အနိုင်ကျင့်ဖိနှိပ်သည့် လူမိုက်များအား အမြဲတစေ မုန်းတီးလာခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ ကျားသစ်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာများကိုလည်း သိရှိနေလောက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် သူ့အား ထိုမျှသာ အပြစ်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ အဘိုးဟန် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီး ဟုန်ဂိုဏ်းတွင် ရှိစဉ်ကကဲ့သို့ ရက်စက်ပြတ်သားမှု မရှိတော့သည့်အတွက် ဖြစ်ပေမည်။

သို့မဟုတ်ပါက ယခု သူ ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးက ခြေထောက်တစ်ဖက်ထက် များစွာ ပိုကြီးမားနေလောက်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ကျားသစ်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်ဆီမှ တူတစ်လက်ကို ယူလိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလျက် တူကိုကိုင်ကာ အားယူပြီး သူ၏ ပေါင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုချလိုက်လေသည်။

ပြင်းထန်လှသော အားကြောင့် ကျားသစ်၏ မျက်နှာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားသော်လည်း အသံတစ်သံမျှ မထွက်ရဲဘဲ တုန်ရီနေသော သွားများကိုသာ ကြိတ်ကာ တူဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထုနှက်နေခဲ့ပေ၏။

"ဒါက အရမ်း ရက်စက်လွန်းမနေဘူးလား..."

ပိုင်ချန်က ဆက်မကြည့်ရက်တော့ချေ။ ဤမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရခြင်းက တူဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ထုနှက်နေသကဲ့သို့ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ကို ခံစားလိုက်ရစေသည်။

"ဒါက သူ့အတွက် ကောင်းဖို့ပါပဲ..."

အဘိုးဟန်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျားသစ်... မင်းက ကော့စဝေးဘေးရဲ့ သူဌေးအဖြစ် နေခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း သာမန်ပြည်သူ တော်တော်များများရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... ဒီည မင်းကို ဆေးရုံ အရင်သွားခွင့် မပြုဘူး... အဲဒီ သာမန်ပြည်သူတွေကို အရင်ဆုံး တောင်းပန်ရမယ်..."

အဘိုးဟန်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အဘိုးဟန်... ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်..."

ကျားသစ်က သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို တူဖြင့် ဆက်လက် ထုနှက်နေခဲ့၏။

"မိတ်ဆွေလေးစုယွမ်... ထမင်းသွားစားကြရအောင်... စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ရှာတွေ့ထားတယ်... အားလုံး အတူတူ သွားစားကြတာပေါ့..."

အဘိုးဟန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုးဟန် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်..."

စုယွမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ဆက်မကြည့်ချင်တော့သလို ကြည့်ရန်လည်း မလိုအပ်တော့ချေ။

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လူအုပ်စုသည် ရှေ့သို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ထိုအချိန်မှာပင် ဗင်ကားတစ်စီး ရောက်ရှိလာကာ သူတို့ကို တင်ဆောင်သွားလေသည်။

ကျားသစ်က သူ၏ ခြေထောက်ကို ဆက်လက် ထုနှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူဌေး... ဆက်ထုနေဦးမလို့လား... ကျွန်တော်တို့ အခု ရပ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်..."

ကျားသစ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များ ကျိုးသွားသည်အထိ ဆက်လက် ထုနှက်နေခဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူနေတော့သည်။

"တကယ်လို့ ဒီနေ့ သူပြောတဲ့အတိုင်း မလုပ်ရင် မင်း ငါ့ကို မနက်ဖြန် မြင်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"အဘိုးဟန်က ဒီကိစ္စကို ဆက်မစုံစမ်းရင်တောင် သူ့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်တဲ့ လူမရေမတွက်နိုင်အောင်က ငါ့ကို သင်ခန်းစာပေးကြလိမ့်မယ်... ငါက ဒေသခံ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ... ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို မခံနိုင်ဘူး..."

ကျားသစ်သည် ထွက်ခွာသွားသော ဗင်ကားကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ဗင်ကားသည် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေး တစ်ဆိုင်၏ ရှေ့တွင် ချောမွေ့စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ စုယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဤနေရာသည် သူ နေ့လယ်စာစားခဲ့သော စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွား၏။

ဤနေရာမှ ပိုင်ရှင်သည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး စုယွမ်ကို သတိထားရန် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သည်။

"ဒီနေရာက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်... စားသောက်ဆိုင်ကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ အစားအသောက်က အရသာရှိတယ်... ငါ အရင်က တစ်ခါ စားဖူးပေမဲ့ ပြန်လာဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး... ဒီနေ့ မိတ်ဆွေလေး ရောက်လာတာနဲ့ အတော်ပဲ..."

အဘိုးဟန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဝင်ပေါက်အနီးရှိ စားပွဲတစ်လုံးတွင် အဘိုးဝမ်နှင့် ဆိုသဘီလေလံအဖွဲ့မှ အခြားအကဲဖြတ်သူ နှစ်ဦးတို့သည် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး စုယွမ်နှင့် သူမ၏ အဖွဲ့ကို အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့တွေ အရမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတယ်လို့ ငါ ပြောသားပဲ... ငါ အရမ်း ဆာနေပြီ..."

အဘိုးဝမ်က ညည်းတွားလိုက်၏။

"မြန်မြန်... ထိုင်ကြ... အစားအသောက်တွေ ချပြီး စားကြရအောင်..."

အဘိုးအိုတစ်ဦးက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လူအုပ်စုသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့သွားကာ နေရာယူလိုက်ကြ၏။

"သူဌေး... အစားအသောက်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား... ငါတို့ အားလုံး စုံပြီ..."

အဘိုးဝမ်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ပထမဆုံး ဟင်းပွဲက အခုလေးတင် ပြီးပါပြီ... ကျန်တာတွေလည်း ခဏနေရင် ရပါလိမ့်မယ်..."

ခေါ်သံကို ကြားသည်နှင့် ပိုင်ရှင်သည် ဟင်းပွဲတစ်ပွဲကို ချက်ချင်း ယူဆောင်လာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။

"ပူတုန်းလေး သုံးဆောင်လိုက်ကြပါဦး..."

"အို... လူကြီးမင်း... ဒီကို မရောက်တာ ကြာပြီနော်..."

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အဘိုးဟန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် လာတုန်းက အတော်လေး စကားစမြည် ပြောခဲ့ကြသည် မဟုတ်လော။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အဘိုးဟန်မှာ လူငယ်ဘဝကတည်းက အလွန် လူကြီးလူကောင်းဆန်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ ယဉ်ကျေးမှုရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်ရမည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

"အရင်တုန်းက အချိန်သိပ်မရခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခု ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေလေး ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူ့ကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်လာတာ..."

အဘိုးဟန်က စုယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည်လည်း စုယွမ်ရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ယနေ့နံနက်က ဤနေရာတွင် လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားလေ၏။

ထို့ကြောင့် ပိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ... အဲဒီလူက မင်းကို ပြဿနာ လာရှာသေးလား..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အဲဒီလူက ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ကျားသစ်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာပါ... ဒါပေမဲ့ အားလုံး ဖြေရှင်းပြီးသွားပါပြီ..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာ..."

ပိုင်ရှင်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ကျားသစ် ဆိုသည်ကို သူ အလွန် ကောင်းကောင်း သိပေသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်များက သူ၏သားဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်များကို ချိုးခဲ့သူမှာ အစ်ကိုကျားသစ်ပင် ဖြစ်ပြီး ယနေ့တိုင်အောင် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နေနေရဆဲပင်။

ဒီလူငယ်လေးက ကျားသစ်ကို ပြဿနာရှာမိလို့ ဒုက္ခကြီးကြီး ရောက်တော့မှာပဲ...

"အို... လူငယ်လေး... မင်းကို ဒီမှာ ဆက်နေလို့မရတော့ဘူးလို့ ငါ စောစောကတည်းက သတိပေးခဲ့တယ်လေ..."

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဒီလူငယ်လေးကို သူ့သားလိုမျိုး အမှား ထပ်မလုပ်စေချင်တော့ချေ။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်နှင့် အဘိုးဟန်တို့က အချင်းချင်း ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ချေ။ စုယွမ်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာကို မြင်ရလေ ပိုင်ရှင်က ပို၍ စိုးရိမ်လာလေ ဖြစ်သည်။ သူက ဆက်လက် ဖျောင်းဖျရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးဝသို့ မာစီးဒီးဘင့်ဇ် ကားအနက်ရောင်တစ်စီး ရပ်တန့်သွားပြီး လူနှစ်ယောက်က ကျားသစ်ကို ကားပေါ်မှ တွဲချလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ပိုင်ရှင်သည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူ့နောက်မှ လူများ သယ်ဆောင်လာသည့် အရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျားသစ်သည် စုယွမ်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားလေတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျားသစ်သည် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။