အခန်း ၁၂၇

အခန်း (၁၂၇) သခင်လေးစူး

"ထွက်ပြေး…"

"လူငယ်လေး ဒါက ကျားသစ်ပဲ… တကယ်လို့ မင်း အခု မသွားရင် နောက်ကျရင် ပြဿနာကြီးကြီး တက်လိမ့်မယ်… မင်း မြန်မြန် ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်…"

ကျားသစ်က တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က စုယွမ်အား ထွက်သွားရန် တိုက်တွန်းလိုက်ပေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျားသစ်သည် လူနှစ်ယောက်၏ တွဲကူမှုဖြင့် ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး စုယွမ်ရှိရာသို့ ဦးတည်လာခဲ့လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ရှင်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာကာ ကျားသစ်၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

"အစ်ကိုကျားသစ်… တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ပြဿနာရှာချင်သေးရင် ကျွန်တော့်ဆီသာ လာခဲ့ပါ… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်သားက ခင်ဗျားကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပြီးပြီမို့လို့ ကျွန်တော်က ဘာမှ ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး…"

ပိုင်ရှင်က အလွန် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ယခုအခါ သူသည် သူ၏သားဖြစ်သူကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဤလူငယ်လေးအတွက် ရပ်တည်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပေသည်။ ဤသည်က အဆင်အခြင်မဲ့နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု တစ်ခုခုတော့ ရှိလာမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူ၏အရှေ့တွင် ပိုင်ရှင်က ရပ်တန့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျားသစ်သည် မည်သည့် ဒေါသကိုမျှ မပြသရဲခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူ့ကို တွဲထားသော လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်လေ၏။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျားသစ်က ပြဿနာရှာတော့မည်ဟု ပိုင်ရှင်က ထင်မှတ်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူက အမှန်တကယ်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် ကျားသစ်၏ မျက်နှာသည် တွန့်လိမ်သွားပြီး ကျိုးကြေနေသော အရိုးများသည် သူ၏ အသားများထဲသို့ စိုက်ဝင်နေသော်လည်း အသံတစ်သံမျှ မထွက်ရဲဘဲ အံများကို ကြိတ်ကာ တုန်ရီနေသော နာကျင်မှုကိုသာ သည်းခံနေခဲ့ပေ၏။

ယနေ့တွင် သူသည် မစော်ကားသင့်သော သူတစ်ဦးကို စော်ကားမိခဲ့သောကြောင့် သူ၏ အပြစ်များကို ကျေအေးစေရန် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ကျားသစ်က သူ၏အရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ လုံးဝ တွေဝေသွားပြီး အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ပျက်နေကြောင်းကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ယခင်က ကျားသစ်၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ရဲဝံ့ခဲ့ပါက ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို သေချာပေါက် ခံစားခဲ့ရမည် ဖြစ်ပေ၏။

"ဦးလေး…ဒါက ကျွန်တော် ကျားသစ်ရဲ့ အမှားပါ… အရင်တုန်းက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုအတွက် ဦးလေးရဲ့ သားဖြစ်သူ ခြေထောက်ကို လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်ပြီး ကျွန်တော် ချိုးခဲ့မိတယ်…"

"ဒီနေ့ ကျွန်တော့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ချိုးလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ဦးလေးကို လာရောက် တောင်းပန်တာပါ…"

ကျားသစ်က ပြောဆိုရင်း ဒူးခေါင်းရှိ ဘောင်းဘီစကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ သွေးအိုင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျားသစ်၏ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။

ကော့စဝေးဘေး၏ သူဌေးသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် လာရောက်တောင်းပန်ရုံသာမက ဒူးထောက်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကိုပါ ချိုးပစ်ခဲ့လေသည်။ ဤသည်က မည်သို့လျှင် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

"မင်းက ဘာသဘောလဲ… ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ… ငါ့အပေါ် လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေစရာ မလိုဘူး… ဒီလူငယ်လေးက မင်းကို ပြဿနာရှာမိတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သူ့ကို လက်စားချေဖို့ဆိုတာ မင်း မေ့ထားလိုက်တော့…"

ပိုင်ရှင်က ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဦးလေး… တကယ်ပါ… မဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်တော် တကယ်ကို လာတောင်းပန်တာပါ…"

ကျားသစ်က လက်ကာပြရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား အချို့သည် ငွေသားသေတ္တာ အချို့ကို အလျင်အမြန် သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်ပါက ယွမ် ၁သန်းခန့်ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

"မင်းက တကယ် ဘာလုပ်နေတာလဲ…"

ပိုင်ရှင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အဘိုးဟန်နဲ့ သခင်လေးစူးတို့က ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာ ပေးခဲ့ပြီးပါပြီ… ကျွန်တော် ကျားသစ်က မြေအောက်လောကက လူတစ်ယောက်ဆိုပေမဲ့ သာမန် ပြည်သူတွေအပေါ် လက်မပါသင့်ဘူးလေ… အဘိုး… အရင်တုန်းက အဘိုးရဲ့သား ခြေထောက်တွေကို ကျွန်တော် ချိုးခဲ့တာမို့လို့ ဒီငွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ လျော်ကြေးပါ…"

"ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေလည်း ကျိုးသွားပါပြီ… ဒါပေမဲ့ ဒါက အဖွဲ့ကို တောင်းပန်ဖို့ လုံလောက်မှု မရှိသေးဘူးလို့ ခံစားရတယ်… ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို ဖြတ်ပစ်ပါ့မယ်… ဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…"

အစ်ကိုကျားသစ်သည် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နာကျင်မှုသည် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ပိုင်ရှင်ပင်လျှင် နှလုံးကွဲကြေမတတ် ခံစားလိုက်ရပေ၏။

မောက်မာလှသော ကျားသစ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ချိုးပစ်ကာ တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် သူ၏အရှေ့တွင် လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု ပိုင်ရှင်က လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ ဤသည်က မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းနည်း။

ပိုင်ရှင်သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော အရှက်တကွဲ ဖြစ်မှုများသည် တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားတော့၏။

"ဒီငွေတွေကို ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ… ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ရတာနဲ့တင် ငါ ကျေနပ်နေပါပြီ…" ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ပိုင်ရှင်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဦးလေး… ဒီငွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်မှုပါ… ခင်ဗျား လက်ခံပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…"

ကျားသစ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါက ငွေအတွက် ဒါကို လုပ်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား… ငါ့သားအတွက် လက်စားချေနိုင်တာကို မြင်ရတာနဲ့တင် ငါ ကျေနပ်နေပါပြီ… မင်း သာမန်ပြည်သူတွေကို ထပ်ပြီး အနိုင်မကျင့်တော့ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…"

ပိုင်ရှင်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါက…"

ကျားသစ်သည် ငွေပေးချေမှုကို ငြင်းဆန်လိုက်ခြင်းက အဘိုးဟန်နှင့် သခင်လေးစူးတို့ကို ဒေါသထွက်စေမည်လားဆိုသည်ကို မသေချာသောကြောင့် သူတို့ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

"ဦးလေး… ဒီငွေကို ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံလိုက်ပါ… ဒါက ကျားသစ်ရဲ့ စေတနာပါ… ဒါ့အပြင် ဒါက သူ ခင်ဗျားကို ပေးရမယ့် လျော်ကြေးပါ… ဒါကြောင့် ငြင်းဆန်နေစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး…"

"ဒီငွေက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘဝတွေ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာဖို့အတွက်ပါ… ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံလိုက်ပါ…"

စုယွမ်က အကြံပြုလိုက်ပေ၏။

"သခင်လေးစူး ပြောတာ မှန်တယ်… ဦးလေး… ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီငွေကို လက်ခံလိုက်ပါ… မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရလိမ့်မယ်…"

ကျားသစ်က အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ရှင်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စကားပြောနေသူမှာ စုယွမ် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ ထို့အပြင် စုယွမ်အပေါ်ထားရှိသော အစ်ကိုကျားသစ်၏ သဘောထားသည် အလွန် ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရုတ်တရက် ပိုင်ရှင်၏ ခေါင်းထဲတွင် အသိအမြင်တစ်ခု လင်းလက်သွားတော့သည်။

ကျားသစ်၏ ခြေထောက်များ အဘယ်ကြောင့် ကျိုးသွားရသနည်း။ သူက အဘယ်ကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒူးထောက်ကာ သူ့ကို တောင်းပန်ရန်အတွက် လက်ချောင်းကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့ရသနည်း။

ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ဤသည်တို့ အားလုံးသည် သခင်လေးစူးဟု အမည်ရသော ဤလူငယ်လေးကြောင့် ဖြစ်ပုံရပေ၏။

ပိုင်ရှင်သည် စုယွမ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ ကော့စဝေးဘေး၏ သူဌေးဖြစ်သော ကျားသစ်ကို ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ အမှားကို ဝန်ခံစေပြီး ဤမျှ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားစေနိုင်သူမှာ ကြီးမားလှသော အာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားရမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ဟုတ်တယ်… ခင်ဗျား ဒီငွေကို ယူကိုယူရမယ်… မဟုတ်ရင် ဒီကောင်လေးက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ပြီး စားနိုင်အိပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

အဘိုးဟန်ကလည်း အကြံပြုလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အဘိုးဟန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအဘိုးအိုသည်လည်း သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

"လူကြီးမင်း နှစ်ယောက်စလုံးက ဒီလို ပြောနေပြီဆိုတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံလိုက်ပါ… မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း စားနိုင်အိပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

ကျားသစ်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူက ငွေကို လက်မခံပါက သူသည် သခင်လေးစူးနှင့် အဘိုးဟန်တို့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လူအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း ပိုင်ရှင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီ… ငါ ငွေကို ယူလိုက်မယ်… ငါ့သားက ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး မင်းက ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်… ဒါကို ကျေပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့…"

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် ဤလူငယ်လေး ကျေးဇူးကြောင့်သာ လက်စားချေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံးတွင် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

လက်ရှိ ရလဒ်သည် အကောင်းဆုံး အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နေပြီပင်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အလျော့ပေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျားသစ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်၏။ ယခုအခါ သူသည် လူကြီးမင်း နှစ်ဦးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဘိုးဟန်… သခင်လေးစူး…ကျွန်တော် အခု သွားခွင့်ပြုပါဦး… ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ထမင်းစားချိန်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ပါ…"

ကျားသစ်က ရိုသေစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြပြီးမှသာ ကျားသစ်သည် ထွက်သွားရဲတော့၏။

"ဦးလေး… ကျွန်တော် အခု ထွက်ပြေးသင့်သေးတယ်လို့ ထင်သေးလား…"

"ဒီည ကျွန်တော်တို့ကို ညစာ ကျွေးမယ်မလား သူဌေး…"

စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရှင်းလင်းစွာပင် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးချေ။

"သေချာတာပေါ့… တခြားကိစ္စတွေကိုတော့ ငါ မပြောတတ်ပေမဲ့ အခုကစပြီး မင်း ဒီမှာစားတဲ့ ဘယ်အစားအစာမဆို အခမဲ့ ဖြစ်ရမယ်…"

ပိုင်ရှင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အစားအသောက် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားလေတော့သည်။