အခန်း ၈၂

အခန်း (၈၂) - မင်း ငါ့ကို သတ်နေတာပဲ

ထူထူက ကျူးလင်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... ထူထူက အသုံးဝင်ရဲ့လားဟင်..."

ကျူးလင်က ယုန်ကလေး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အင်းပေါ့... ထူထူက တကယ်ကို တော်တာပဲ... ကျေးဇူးပါနော်..."

ထူထူသည် သခင်မလေး၏ ချီးကျူးမှုကို ခံရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ချွဲနွဲ့နေလေသည်။

သခင်နှင့် ယုန်ကလေးတို့ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြစဉ် ရှို့ဝူမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျနေချေသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှို့ဝူ... မင်း တကယ်ပဲ ရူးနေပြီထင်တယ်..."

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကျူးလင်နှင့် အတူရှိစဉ်က သူ၏ အရှက်မရှိလှသော ရူးသွပ်သည့် အပြုအမူများကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း ရှို့ဝူသည် မိမိ၏ စိတ်အခြေအနေကို တကယ်ပင် သံသယဝင်လာရချေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုတော့ မဖြစ်တော့ဘူး... ငါ သူမနဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုမှာ နေမှဖြစ်မယ်... မဟုတ်ရင် ငါ တကယ်ပဲ ရူးသွားလိမ့်မယ်..."

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ရေခဲပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ သူသည် နေရာတင် ကြောင်အသွားရချေသည်။

သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ တံခါးခေါက်ရန် ပြင်နေသော ကျူးလင်သည် သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ ရေခဲပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် အပြင်သွားမလို့လား..."

ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသော ရူးသွပ်သည့် အသံသည် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် အသံကို သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

ထိုအသံက ကျူးလင်ကို မည်မျှ ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှို့ဝူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

'ငါ့ခေါင်းထဲကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း...'

သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော သူ့ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် အလုပ်ရှုပ်နေရင် ကျွန်မ နောက်မှပဲ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

သူမသည် သူ့ကို တောင်းပန်ရန်သာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်ကာ မိမိ၏ တိုက်ခန်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ရှို့ဝူသည် သူ၏ ခေါင်းထဲမှ အသံကို အပြင်းအထန် ခုခံတွန်းလှန်နေရချေသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည်။

'လင်အာ... လင်အာ... ပြန်လာခဲ့ပါ... အားကိုးပါရစေ... ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါဦး... မထွက်သွားပါနဲ့...'

ရှို့ဝူသည် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ဖိနှိပ်ထားရင်း စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

'မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ငါ့ခေါင်းထဲ ရောက်နေရတာလဲ...'

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် ရှို့ဝူ၏ ဒေါသတကြီး မေးမြန်းမှုကို လျစ်လျူရှုကာ ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေလေသည်။

'မဖြစ်ဘူး... သူမနောက်ကို လိုက်သွား... လိုက်သွားစမ်း...'

ရှို့ဝူ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ကျူးလင်သည် သူမ၏ တိုက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

အဖိုးတန်ဆုံး အရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကြီးက ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူပင် မတားဆီးနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ကာ ကျူးလင်၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်မိလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်သဖြင့် ကျူးလင်သည် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ရှို့ဝူကို မြင်လိုက်ရချေသည်။

ထိုမျက်ဝန်းများသည် အလွန်ပင် ရင်းနှီးလွန်းလှသဖြင့် သူမသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကာ အလိုလို နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားပြီးနောက် ရှို့ဝူ၏ စိတ်ထဲမှ အသံသည် ငိုကြွေးလျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မေးမြန်းနေပြန်သည်။

“ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ကိုယ့်ကို မုန်းရတာလဲ... လင်အာ... ကိုယ့်ရဲ့ အသက်ကိုတောင် မင်းကို ပေးနိုင်ပါတယ်...”

“ဘာလို့လဲ... ကိုယ့်ကို နည်းနည်းလေးတောင် မချစ်နိုင်ဘူးလား... မင်း တစ်ချိန်က ကိုယ့်ကို သိပ်ချစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် သေပေးဖို့တောင် အသင့်ဖြစ်ခဲ့တာပဲ..."

“အခုကျမှ ဘာလို့ မုန်းရတာလဲ... မင်း တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ချစ်နေပြီလား... အဲဒါ ဘယ်သူလဲ... ကိုယ် သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်...'

ဦးနှောက်ထဲမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှို့ဝူသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထွက်သွားပြီး နံရံကို မှီထားလိုက်ရချေသည်။

ကျူးလင်သည် သူ၏ ရုတ်တရက် အားနည်းသွားမှုကို အံ့ဩသွားပြီး လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ မလဲကျမီ ဖေးမကူညီပေးလိုက်သည်။

သူမသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ အောက်ဒန်တျန်ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု ပို့လွှတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှို့ဝူ... ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် သူ၏ သွေးကြောမျှင်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို တွန်းကန်ထုတ်လိုက်ချေသည်။

ကျူးလင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထပ်မံကြိုးစားကြည့်ပြန်သည်။

သို့သော် သူမ ကြိုးစားလေလေ ရှို့ဝူ၏ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာက ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးပြီးနောက်တွင်မူ ရှို့ဝူသည် ထိုနာကျင်မှုကို ဆက်လက်မခံစားနိုင်တော့ပေ။

သူသည် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သွားကို ကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... တော်လိုက်တော့... မင်း ငါ့ကို သတ်နေတာပဲ..."

ထိုစကားလုံးများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ စိတ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

'မင်း ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိလို့လဲ... ငါ့ရဲ့ လင်အာကို တွန်းထုတ်ရဲတယ်ပေါ့...'

ထိုရူးသွပ်သောအသံကို စကားပြန်ပြောရန် စိတ်မပါသဖြင့် ရှို့ဝူသည် နံရံကို အမှီပြုကာ သူ၏ တိုက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ကျူးလင်နှင့် ထူထူတို့သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ရှို့ဝူသည် တံခါးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မဖွင့်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်သည် သူ့ကို သွားရောက်တွဲဖက်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မဆီပဲ လာခဲ့ပါ... ရှင် အခုလို ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ ဒီအတိုင်း ပစ်မထားနိုင်ဘူး..."

သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှို့ဝူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်ဆန်သွားရချေသည်။

သူသည် ငြင်းပယ်ချင်သော်လည်း သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာမှာလည်း များစွာ သက်သာသွားသည်။

ကျူးလင်၏ တွဲဖက်မှုဖြင့် ရှို့ဝူသည် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သူမ၏ တိုက်ခန်းဆီသို့သာ လိုက်ပါသွားရတော့သည်။

တိုက်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

ကျူးလင်သည် သူ့ကို ဆိုဖာအဟောင်းပေါ်တွင် ထိုင်ရန် ကူညီပေးပြီးနောက် တံခါးပိတ်ရန် ထွက်သွားလေသည်။ သူမ ပြန်လာသောအခါ ရှို့ဝူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ဆိုဖာအဟောင်းပေါ်တွင် မှီထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးစေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သဖြင့် ကျူးလင်သည် ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးထဲမှ ပုဝါတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မသုံးတော့ဘဲ သူမ၏ အောက်ဒန်တျန်ထဲမှ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်မျှင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှို့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ချေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခဲ့စဉ်ကနှင့် မတူဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမကို တွန်းကန်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အင်အားစု မရှိတော့ပေ။

ရှို့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်နှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသကဲ့သို့ပင် သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်သည် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာဖြင့် ပွေ့ဖက်ဆီးကြိုလိုက်လေသည်။

သူမသည် ရှို့ဝူ၏ သွေးကြောမျှင်များတစ်လျှောက် နှစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်စေပြီးနောက် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်သည် ရှို့ဝူ၏ အောက်ဒန်တျန်ထဲသို့ ချောမွေ့စွာ စီးဝင်သွားချေသည်။

ကျူးလင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပေးနေစဉ် ရှို့ဝူသည် တစ်ကိုယ်လုံး နေသာထိုင်သာရှိပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်။