အခန်း ၈၃

အခန်း (၈၃) - သခင်မလေးက ကျွန်တော့်ကို မချစ်တော့ဘူးလား

ရှို့ဝူသည် သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော ခံစားချက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး မသိစိတ်အရ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ညည်းတွားသံတစ်ချက်ကို လွှတ်လိုက်မိလေသည်။

"အင်း..."

ကျူးလင်နှင့် ထူထူတို့သည် သူ ယခုလေးတင် ပြုလုပ်လိုက်သော ထိုထူးဆန်းရှုပ်ထွေးသည့် အသံကြောင့် လန့်သွားကြ၏။ ထူထူက ရှို့ဝူ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို တွေးတောစွာ ကြည့်ရှုရင်း ကျူးလင်အား ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... အခု လုပ်နေတဲ့အရာအားလုံးကို ချက်ချင်းရပ်လိုက်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

ထူထူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကျူးလင်က ယုန်ကလေးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး... အခု ရပ်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်က သူ့စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းတွေကို ထိခိုက်ပျက်စီးသွားစေလိမ့်မယ်... သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို ပြန်မရုပ်သိမ်းခင် ဒီကုသမှုကို အရင်ဆုံး အပြီးသတ်ဖို့ လိုအပ်တယ်..."

သူမ၏ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် ထူထူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"သခင်မလေးသာ အခုချက်ချင်း မရပ်ဘူးဆိုရင် ထိခိုက်သွားမှာက သခင်မလေး ကိုယ်တိုင် ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်..."

ကျူးလင်သည် ယုန်ကလေး ပြောသည့်စကားကို နားမလည်သဖြင့် ရှို့ဝူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ထူထူ... နောက်မှ မင်းရဲ့ခေါင်းကို ငါ စစ်ဆေးပေးဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်... ဒီရက်ပိုင်း မင်း လျှောက်ပြောနေတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းဘူး..."

"....."

မိမိသခင်မလေး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ထူထူမှာ ဆွံ့အသွားရချေသည်။

ယုန်ကလေးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သံသယစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးနှောက် ပျက်စီးသွားပြီလို့ ပြောချင်တာလား..."

ကျူးလင်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး... မင်းဘာသာမင်း ပြောလိုက်တာ..."

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထူထူသည် သူမ၏ နီရဲသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပြူးကျယ်လျက် မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်မလေး... ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ... သခင်မလေးက ကျွန်တော့်ကို မချစ်တော့ဘူးလား..."

ထူထူက ကျူးလင်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ပတ်သက်၍ ဆူပူသောင်းကျန်းနေစဉ် ကျူးလင်သည် ရှို့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို ရုပ်သိမ်းပြီးသား ဖြစ်နေချေပြီ။

သူမသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ ရှို့ဝူ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့သွား၏။ ရှို့ဝူသည် သူမ၏ ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။

သူသည် မသိစိတ်အရ ထိုထူးဆန်းရှုပ်ထွေးသော အသံကို ပြုလုပ်မိလိုက်စဉ်က အမှန်တကယ်တော့ ကျူးလင်အပေါ် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကိစ္စရပ်များကို ပြုလုပ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒကို အပြင်းအထန် သည်းခံနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျူးလင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ အတိတ်မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုမှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် သူသည် ကျူးလင်အပေါ် လက်တွေ့တွင် မလုပ်ရဲသော အရှက်မရှိသည့် ကိစ္စရပ်များစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး အတိတ်ကာလက ကျူးလင်အပေါ် သူ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်များကို စတင်ပြောပြလာတော့သည်။

ရှို့ဝူသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော စိတ်ဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်ရန် အံကြိတ်ထားရသော်လည်း ထိုအရှက်ရဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များသည် ကျူးလင်က သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့် အချိန်အထိ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထပ်တလဲလဲ ပေါ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျူးလင်၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲသဖြင့် ရှို့ဝူသည် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှက်ရမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ချောင်းဟန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အာ... နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ကူညီပေးတဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးလို့ အရင်ဆုံး ခွင့်ပြုပါဦး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လျင်မြန်စွာ ထရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ သူ ထွက်ပြေးသလို သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ရှို့ဝူ... ရှင် ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

သူမက ဤသို့မေးလိုက်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ရှို့ဝူ၏ အောက်ဒန်တျန်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ သောင်းကျန်းနေသည်ကို ကျူးလင် သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုမိစ္ဆာစွမ်းအင်များ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားရသည်ကိုမူ သူမ မသိရှိချေ။

အကယ်၍ ရှို့ဝူသည် အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဖြစ်ပါက မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူသည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မဟုတ်ပါက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားထံတွင်သာ ရှိတတ်သော မိစ္ဆာအမြုတေမျိုးကို သူက မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်မည်နည်း။

ကျူးလင်က အဖြေကို ရှာဖွေနေစဉ် တံခါးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားသော ရှို့ဝူ၏ လက်မှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လွှာချလိုက်ရင်း တွေးတောလိုက်မိသည်။

'သူမကို အရာအားလုံး ဖွင့်ပြောလိုက်ရမလား... ဒါပေမဲ့ ငါသာ အဲဒီလို ပြောလိုက်ရင် ငါ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို့ သူမ ထင်သွားမလား...'

ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိလိုသည်ဟု အမြဲပြောလေ့ရှိသော်လည်း ကျူးလင်က သူ့ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ဝေးဝေးသို့ ရှောင်ဖယ်သွားမည့်အရေးကို တွေးမိလိုက်သည့်အခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်ရပြန်သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်လာပါက သူသည် တကယ်ပင် ရူးသွပ်သွားနိုင်သည်ကို သိရှိထားသဖြင့် သူ၏ လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

သူ မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

'သူမကို မပြောနဲ့... သူမက ငါ့ကို မုန်းတီးပြီး အမြဲတမ်း သတ်ပစ်ချင်နေတာ... မင်းသာ သူမကို ပြောလိုက်ရင် ငါ သူမကို ထပ်ပြီး ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်...'

ရှို့ဝူသည် ထိုအသံထဲရှိ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ယခုအခါ သူ နာကျင်နေသည်မှာ ဦးခေါင်းမဟုတ်ဘဲ နှလုံးသား ဖြစ်နေချေပြီ။ သူသည် အံကြိတ်ကာ စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

'ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲကနေ ထွက်သွားပေးလို့ ရမလား... မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ငါ့စိတ်ထဲကို ရုတ်တရက် ရောက်လာရတာလဲ...'

အစပိုင်းတွင် ရှို့ဝူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စိတ်ကွဲရောဂါ ခံစားနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ၎င်းမှာ စိတ်ကွဲခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အခြားသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ခိုအောင်းနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

သူ ဤအရာကို မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း ကျူးလင်နှင့် အတူတကွ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များမှာ မဖြစ်နိုင်ဟု မပြောနိုင်တော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျူးလင်သည် သူ၏ လောကအမြင်များကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော မဖြစ်နိုင်သည့်အရာများနှင့် ယုတ္တိမရှိသော အရာများစွာကို ပြသခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

'မင်းကတော့ ငါ့ကို တကယ်ပဲ စကားမရှိအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ... ဘဝအနည်းငယ်လောက် လူဝင်စားပြီးတဲ့နောက် ငါက ဘာလို့ ဒီလောက်တုံးအတဲ့သူ ဖြစ်သွားရတာလဲ...'

ရှို့ဝူ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

'ငါက မင်းပဲ... မင်းကလည်း ငါပဲ...'

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရှို့ဝူ၏ စိတ်နှလုံးသည် လေးလံသွားရသည်။ သူသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

'လူလိမ်... ငါ မင်းအကြောင်း ဘာမှမသိဘူး... ငါ့ခေါင်းထဲကနေ ထွက်သွားစမ်း...'

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

'နောက်ကျလို့ မင်း ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်ချင်သေးတယ်...'

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုအသံသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ပြောလိုက်ပြန်သည်။

‘အော်... ဒါနဲ့... မင်း လင်အာ့အပေါ် ဒီလိုမျိုး ထပ်ပြီး မဆက်ဆံတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... နာကျင်ရမှာက မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...’

‘ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မင်းကိုယ်မင်း သတိပေးဖို့အတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အသိစိတ်ဓာတ်လေး တစ်ခုသက်သက်ပဲမို့လို့ပဲ... မှတ်ထားပါ... အဲဒီအမှားတွေကို ထပ်ပြီး မကျူးလွန်မိစေနဲ့...’

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံသည် အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ကျူးလင်သည် ရှို့ဝူ၏ အဖြေကို အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း သူသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ မတ်တတ်ရပ်နေဆဲပင်။

သူမသည် ယုန်ကလေးကို မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ထူထူ... သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

ထူထူသည် ခုနက ကျူးလင် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် စိတ်ကောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမအား သူ၏ တင်ပါးကိုပင် လှည့်ပြထားလေသည်။