အခန်း ၈၆

အခန်း (၈၆) - ကျန့်ရိမု၏ အကြောင်းပြချက်

ကျန့်ရိမု၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်၏။ သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် ကျန့်ရိမုကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏၊၊

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်က ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဒါမှမဟုတ် လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်တဲ့နေရာမှာ အတွေ့အကြုံ ရှိလို့လား"

ကျန့်ရိမုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်၊၊

“ကျုပ် အကူအညီပေးရေးဌာနခွဲမှာ လုပ်ကိုင်နေရတာက အရင်တုန်းက စစ်တပ်ထဲမှာ လက်နက်ထုတ်လုပ်ရေးပိုင်း လုပ်ခဲ့ဖူးလို့ပါ...”

“ပြီးတော့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျုပ် သတ္တုဓာတ်စွမ်းရည် နိုးထလာခဲ့တယ်..."

“ဗိုလ်ကြီးရှို့ကသာ ကျုပ်ကို အခွင့်အရေး ပေးမယ်ဆိုရင် ဗိုလ်ကြီးတို့အတွက် လက်နက် ဒါမှမဟုတ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုခုကို သွန်းလုပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်ချင်ပါတယ်"

ရှို့ဝူသည် သူ၏ အရည်အချင်းများက အလွန်ကောင်းမွန်လွန်းနေသည်ကို ကြားလိုက်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏၊၊

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီအလုပ်ကို လျှောက်ရတာလဲ... အကူအညီပေးရေးဌာနခွဲရဲ့ ဗိုလ်ကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားမှာ ဘာမှ လိုလေသေးမရှိပါဘူး... ဒီကိုလာပြီး ဒီအလုပ်ကို လျှောက်ရမယ့် အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလေ"

ရှို့ဝူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန့်ရိမုသည် ကျီယန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊၊

"ကျုပ်တို့ အထဲဝင်ပြီး စကားပြောလို့ ရမလား"

ကျီယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်၊၊

"ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပါ ဗိုလ်ကြီးကျန့်"

ကျန့်ရိမုသည် ကျီယန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် ရှို့ဝူ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။

တိုက်ခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန့်ရိမုသည် အပူချိန်ကွာခြားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဤအမျိုးသား သုံးဦးသည် ကျူးလင်နှင့် ရင်းနှီးသည်ကို သတိရမိသွားသည်။ သို့ဖြစ်၍ ဤတိုက်ခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြုလုပ်ထားနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ ကျူးလင်၏ လက်ရာဖြစ်ရမည်ဟု သူ သိလိုက်လေသည်၊၊

လှပစွာ ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားသော ကျူးလင်၏ တိုက်ခန်းနှင့်မတူဘဲ ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေတို့၏ တိုက်ခန်းမှာမူ လုံးဝနီးပါး အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေ၏။

တိုက်ခန်းထဲရှိ အခန်းများအားလုံးထဲတွင် မီးဖိုချောင်တစ်ခုတည်း၌သာ ပရိဘောဂ အနည်းငယ် ရှိလေသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ချက်ပြုတ်ရေး အသုံးအဆောင်အချို့၊ ထမင်းစားပွဲတစ်ခုနှင့် ကုလားထိုင် လေးလုံးသာ ရှိသည်။

ထန်ဝေ့က ကျန့်ရိမုကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဘာမှမရှိတော့ ဗိုလ်ကြီးကျန့် အဆင်ပြေတဲ့နေရာမှာ ထိုင်ပါ"

ကျန့်ရိမုက ထန်ဝေကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်၏။ ရှို့ဝူနှင့် ကျီယန်တို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် ကျန့်ရိမုကို အေးစက်စက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးကျန့် အခု ခင်ဗျားရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ပြောပြလို့ရပြီလား"

အတိတ်ကာလက ကျန့်ရိမုသည် ရှို့ဝူ၏ အေးစက်သော စရိုက်နှင့် ရက်စက်တတ်သော အပြုအမူများအကြောင်း ကောလာဟလအချို့ကို ကြားဖူးခဲ့သည်။

မနေ့က သူတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က ထိုကောလာဟလများမှာ အမှားများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူ့ကို ထပ်မံတွေ့မြင်ရသောအခါ ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်အပေါ်တွင်သာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နွေးထွေးသူဖြစ်သည်ဟု ကျန့်ရိမု ကောက်ချက်ချလိုက်မိတော့သည်၊၊

သူတို့ကို ခဏမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် ကျန့်ရိမုသည် သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသားသုံးဦးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊၊

"ကျုပ်ရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို မပြောခင်မှာ အရင်ဆုံး ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ခွင့်ရမလား"

ရှို့ဝူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျီယန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏၊၊ ရှို့ဝူ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ကျီယန်သည် နေရာလွတ်ထဲမှ ဧရာမမြွေကြီး၏ အရေခွံ၊ ဦးချိုများနှင့် အစွယ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်၊၊ ထိုပစ္စည်းများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချထားရင်း ကျီယန်က ပြောလိုက်သည်၊၊

"ဒီပစ္စည်းတွေပါ... ဗိုလ်ကြီးကျန့် စိတ်အေးလက်အေး ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်"

ကျန့်ရိမုက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်၏။ ထိုပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ လှုပ်ခတ်သွား၏။

ရှို့ဝူသည် ကျန့်ရိမုကိုသာ ကြည့်နေသဖြင့် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပေါ်သွားသော သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်၊၊

ကျန့်ရိမုသည် လက်လှမ်းကာ ဧရာမမြွေကြီး၏ အရေခွံကို ယူ၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်၊၊ ထို့နောက် အရေခွံကို ပြန်ချကာ ဦးချိုများနှင့် အစွယ်များကို စစ်ဆေးပြန်သည်၊၊ ခဏအကြာတွင် သူတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊၊

"ကျုပ် ဒီကိုလာတာက ဗိုလ်ကြီးရှို့ဆီမှာ ဘယ်လိုပစ္စည်းတွေ ရှိလဲဆိုတာကို လာကြည့်တာပါ"

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်က ပစ္စည်းတွေကို လာကြည့်ရုံသက်သက်နဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျုပ် ထင်တယ်"

ရှို့ဝူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊၊

ကျန့်ရိမုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊၊

“ဗိုလ်ကြီးရှို့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်း ဒီစခန်းမှာရှိတဲ့ စစ်သားတွေထဲက နှစ်ရာခိုင်နှုန်းအောက်ပဲ စွမ်းရည်တွေ အောင်မြင်စွာ နိုးထနိုင်ခဲ့ကြတာ...”

“သာမန်လူသားတွေအနေနဲ့ ဒီစစ်သားတွေလို အပြင်ထွက်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲပါတယ်...”

“ဒီစခန်းကို တည်ထောင်ပြီးကတည်းက စစ်သား ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအောက်ပဲ အပြင်ထွက်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြတာ သုံးလအတွင်းမှာတင် စစ်သား လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်ဟာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း သေဆုံးခဲ့ကြရတယ်"

ထို့နောက် သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊၊

"တကယ်လို့ ကျုပ်တို့က ပစ္စည်းအသစ်တွေကို သုံးပြီး ပိုမိုခိုင်မာတဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကို သွန်းလုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် စစ်သားတွေနဲ့ သာမန်လူတွေရဲ့ သေဆုံးမှုနှုန်းက အများကြီး လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်...”

“ဒါ့အပြင် ဒီအသိပညာအသစ်ကို လူများများသိအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် စွမ်းရည်မနိုးထသေးတဲ့ လူတွေလည်း ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ပိုမြင့်မားလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်၊၊

“တကယ်ပဲ... စွမ်းရည်ရှင်တွေက ကျန်ရှိနေတဲ့ လူဦးရေစုစုပေါင်းရဲ့ ငါးရာခိုင်နှုန်းအောက်ပဲ ရှိတာ...”

“တကယ်လို့ ဒီအသိပညာအသစ်ကို လူများများသိအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီသာမန်လူသားတွေဆီကနေ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားတွေ အများကြီး ရရှိလာလိမ့်မယ်"

ရှို့ဝူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန့်ရိမုသည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်၊၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက မေးလိုက်သည်၊၊

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်က ကျုပ် ဒီအသိပညာကို မျှဝေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

သူ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်၊၊

"အစကတော့ ကျုပ် ဒီအသိပညာကို မျှဝေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က ဒီအချက်အလက်ကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့လူ မဟုတ်တဲ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျန့်ရိမုသည် သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊၊

"ဒါဆိုရင် ဗိုလ်ကြီးရှို့က ဘာဖြစ်လို့ ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်ကို လူသိရှင်ကြား ငှားရမ်းပြီး သတင်းတွေ ပြန့်အောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ"

ရှို့ဝူသည် မျက်လွှာချကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊၊

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမက ဒီအချက်အလက်ကို လူအများနဲ့ မျှဝေချင်နေပြီး လူတွေ ပိုမိုရှင်သန်နိုင်ဖို့နဲ့ သေဆုံးသူ နည်းပါးဖို့ မျှော်လင့်နေလို့ပဲ"

ကျန့်ရိမုသည် ရှို့ဝူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ ခပ်ဖွဖွ အပြုံးနှင့် ဤအကြောင်းအရာကို ပြောနေစဉ် ရှို့ဝူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာကို ကြည့်လိုက်မိသည်၊၊

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဤအချက်အလက်ကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သူမှာ ကျူးလင် ဖြစ်ရမည်ဟု ကျန့်ရိမု အသေအချာ သိလိုက်လေသည်၊၊

ထို့နောက် သူက ခေါင်းညိတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊၊

"တကယ်လို့ ဒီအသိပညာကို တကယ်ပဲ လက်တွေ့အသုံးချနိုင်မယ်ဆိုရင် မိန်းကလေးကျူးရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ကျေးဇူးတင်ပါ့မယ်"

ကျီယန်က ကျန့်ရိမုအနေဖြင့် ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုကြောင်း မပြောနိုင်သေးမီမှာတင် ရှို့ဝူသည် သူ၏ မျက်ဝန်းများကို အန္တရာယ်ရှိစွာ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊၊

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်အနေနဲ့ ရှောင်လင်ကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး... ကျုပ်ပဲ သူမကို နောက်မှ ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်"