အခန်း ၈၈

အခန်း (၈၈) - ခြင်အုပ်စုကြီး

ထန်ဝေ့၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ကျန့်ရိမု၏ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး နက်နက်နဲနဲ တွေးတောမိသွားချေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုထန် ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျုပ်ရဲ့ တာဝန်က သာမန်ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ပဲလို့ ထင်တယ်... အဲဒီလူတွေက စည်းကမ်းဥပဒေကို လိုက်နာသရွေ့တော့ ကျုပ်တို့ သူတို့ကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှို့ဝူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်... မင်းက ရိုးအလွန်းနေတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန့်ရိမုက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးရှို့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြပေးပါဦး..."

ရှို့ဝူက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို ကောက်ယူကာ ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်က ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ပြီးကတည်းက အမိန့်တွေကို ဘယ်သူက ပေးနေတာလဲဆိုတာကို တစ်ခါမှ သံသယမဝင်ဖူးဘူးလား...”

“ဗဟိုအစိုးရက အခုထိ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သေချာနေလို့လား... ဒါမှမဟုတ် အခု အမိန့်ပေးနေတဲ့သူက ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ သာမန်ပြည်သူတွေကို တကယ်ပဲ ကာကွယ်ချင်တာလို့ မင်း သက်သေပြနိုင်မလား..."

ရှို့ဝူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျန့်ရိမုမှာ ခဏမျှ မည်သို့ပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားရလေသည်။

စစ်သားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အထက်လူကြီးများကို သံသယမဝင်အပ်ပေ။

သို့သော် ဖုတ်ကောင်များနှင့် သန္ဓေပြောင်းလဲမှုများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် စစ်ပွဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး စတင်ကတည်းက အရာရာများစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိရှိထားပေသည်။

သူ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးကျန့်... ဒီသတ္တုရိုင်းကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာကို မပြောပြနိုင်တဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး..."

ကျန့်ရိမုက အတွေးများထဲမှ နိုးထလာပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်တာ... ကျုပ်ကိုယ်တိုင်က သေချာမစဉ်းစားမိလို့ပါ... သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်တွေရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ကျွန်တော် ထည့်မတွက်မိခဲ့ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သေနတ်ပုံစံဒီဇိုင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်ပေးပါဦး..."

ရှို့ဝူ၊ ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့ကို ဦးစွာနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန့်ရိမုသည် ထွက်ခွာသွားပြီး စစ်တန်းလျားသို့ ပြန်သွားလေသည်။

သူသည် ရှို့ဝူတို့နှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို အထက်လူကြီးများထံ တင်ပြသင့်၊ မတင်ပြသင့် မဆုံးဖြတ်မီ သေချာစွာ စဉ်းစားရန် အချိန်လိုအပ်ပေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျီယန်က ကျည်ဆန်အသစ်များကို စစ်ဆေးနေသော ရှို့ဝူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝင်ထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့... ကျန့်ရိမုက ဒီကိစ္စကို စခန်းကို တင်ပြလိမ့်မယ်လို့ ထင်လား..."

ရှို့ဝူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျန့်ရိမုကလည်း သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ပဲ... အထက်ကလူတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို သူလည်း သိပါတယ်... တကယ်လို့ အဲဒီလူတွေက ကမ္ဘာမပျက်ခင်ကအတိုင်း ရှိနေသေးရင် ဒီစခန်းဆီကို ရိက္ခာတွေ ပို့ပေးပြီးသား ဖြစ်ရမယ်..."

သူက ကျည်ဆန်ကို ချလိုက်ပြီး ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"အခုအချိန်အထိ ရိက္ခာပို့ပေးတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးတာကို ကြည့်ရင် အထက်ကလူတွေက အာဏာလုဖို့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး စစ်သားတွေနဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ... ကျန့်ရိမုက လူအ မဟုတ်ပါဘူး... သူ ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် သေချာစဉ်းစားပါလိမ့်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ စောင့်ကြည့်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့..."

အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ဝေ့က ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့... မင်း စောစောက ကျန့်ရိမုအပေါ် ရုတ်တရက် သဝန်တိုသွားတာက အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အသံကြောင့်လား... ဒါမှမဟုတ် သူက ရှောင်လင်ကို သွားရှာချင်တယ်လို့ ပြောလို့ တကယ်ပဲ သဝန်တိုသွားတာလား..."

ထန်ဝေ့၏ မေးခွန်းကြောင့် ရှို့ဝူမှာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

သူ၏ ကြောင်အမ်းအမ်း မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်တို့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြသည်။

ထန်ဝေ့က သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို... မင်း ရှောင်လင်ကို သဘောကျတာက အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အသံကြောင့်မဟုတ်ဘဲ တကယ်ကို သဘောကျနေတာလို့ ဝန်ခံလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်..."

ရှို့ဝူတစ်ယောက် အမှန်တရားကို လက်မခံနိုင်သေးသည့် ထိုအချိန်၌ပင်...

တံတိုင်းမြင့်ပေါ်တွင် ကင်းစောင့်နေသော စစ်သားတစ်ဦးသည် အဝေးမှ ပျံသန်းလာသော မည်းမှောင်နေသည့် တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် မျက်စိမှားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ပြီး အဝေးသို့ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်၏။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရဆဲဖြစ်သဖြင့် သူက ဘေးနားရှိ စစ်သားတစ်ဦးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုစစ်သားက မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သူက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ညွှန်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဟိုက မည်းမှောင်နေတဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို မြင်လား..."

သူ ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အခြားစစ်သားတစ်ဦးမှာလည်း အဝေးတွင် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူသည် မိုးတိမ်တိုက်ဟု ထင်မှတ်ကာ အခြားစစ်သားများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်၏။

သူက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ညွှန်ပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဟိုဘက်ကို ကြည့်ကြဦး... ဒီနေ့ မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ တံတိုင်းပေါ်တွင် ကင်းစောင့်နေသော စစ်သားများအားလုံး အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြချေသည်။

သူတို့က မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရ၏။

စစ်သားတစ်ဦးက သူ၏စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းကာ အဝေးမှ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုတိမ်တိုက်ကြီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်အစစ်အမှန်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားကာ ကြက်သီးများ ထသွားရလေသည်။

သူ၏မျက်နှာ ရုတ်တရက် ဖြူလျော်သွားသည်ကို ဘေးနားရှိ စစ်သားတစ်ဦးက သတိပြုမိသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာမြင်လို့လဲ..."

ထိုစစ်သားက သတိပြန်ဝင်လာပြီး အခြားစစ်သားများကို ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သတိပေးခေါင်းလောင်းတီးကြ... အဲဒါ မိုးတိမ်တိုက် မဟုတ်ဘူး... ခြင်အုပ်စုကြီး..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စစ်သားများအားလုံး မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကြချေသည်။

မနေ့က ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် ခြင်အုပ်စုကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တစ်ဖွဲ့လုံး သေဆုံးသွားခဲ့ရကြောင်း သတင်းရရှိထားပေသည်။

ယခုမူ ထိုစစ်သား၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဤခြင်အုပ်စုကြီးကို မတားဆီးနိုင်ပါက စခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း သေဆုံးပျက်စီးရတော့မည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းနားလည်လိုက်ကြ၏။

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် စစ်သားတစ်ဦးက ကင်းမျှော်စင်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ သတိပေးခေါင်းလောင်းကို တီးလိုက်ပြီး အခြားစစ်သားများကမူ အထက်လူကြီးများထံ အစီရင်ခံကာ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြလေသည်။

ကျယ်လောင်စူးရှသော သတိပေးဥဩသံများ စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသောအခါ အိပ်ပျော်နေသော ကျူးလင်နှင့် ထူထူတို့လည်း အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကြောင့် နိုးလာကြရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကျူးလင်က ကော်ဇောခင်းထားသော ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

အပြင်ဘက်တွင် ပူပြင်းလှသော်လည်း လူများစွာမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်နေကြသည်ကို ကျူးလင် မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်သေးမီမှာပင် တံခါးကို အလောတကြီး လာရောက်ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရလေသည်။

မုန့်ကျယ်လန်၏ ပျာယာခတ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်မကြီး... အိမ်မှာရှိလား... အစ်မကြီး..."