အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀) - သတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင်များ

ရှို့ဝူ မတားဆီးနိုင်ခင်မှာပင် ကျူးလင်က ပြေးထွက်သွားနှင့်လေပြီ။ သူမ ကွေ့ပတ်ရာလမ်းထောင့်သို့ ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှို့ဝူ၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားချေသည်။

သူ၏ စိတ်ခံစားချက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်တို့သည် ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့်ပင် သူနှင့် ဝေးရာသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြ၏။

ရှို့ဝူက သူ၏ ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများကို သန္ဓေပြောင်းခြင်များအပေါ် ပုံချနေစဉ် ကျူးလင်ကမူ လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လာပြီး ကင်းမျှော်စင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သားက သူမကို မြင်မြင်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... ဒီနေရာက မင်းရှိနေရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ..."

ကျူးလင်က ထိုစစ်သားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြင်အုပ်စုကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာဆိုရင် တော်တော်လေး အဆင်ပြေတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှုပ်ထွေးလှသော လက်သင်္ကေတတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

စစ်သား၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့တွင်ပင် ကင်းမျှော်စင်၏ ရှေ့ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ကြီးမားလှသော ရေခဲပြာရောင်အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျူးလင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင် တစ်မျှင်သည် ထိုအစီအရင်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဓားသတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင်... ပထမဆုံးအကွက်..."

သူမ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အစီအရင်သည် တောက်ပစွာ လင်းထိန်သွားလေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျူးလင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဓားမိုးရွာသွန်းခြင်း..."

သူမ၏ စကားသံအဆုံးတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားမြောက်မြားစွာသည် အစီအရင်ထဲမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး သန္ဓေပြောင်းခြင်များဆီသို့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသကဲ့သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ထိုခြင်များသည် အလွန်တရာ သေးငယ်သော်လည်း အစီအရင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားတိုင်းက သန္ဓေပြောင်းခြင်များ၏ ဦးခေါင်းကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားပြီး ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားစေလေသည်။

ခြင်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးလင်သည် အခြားလက်သင်္ကေတတစ်ခုကို ထပ်မံဖန်တီးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဓားသတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင်... ဒုတိယအကွက်..."

သူမ ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် လွင့်မျောနေသော အစီအရင်သည် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုအစီအရင်သည် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို စောင်တစ်ထည်ကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုကြီးမားလှသော အစီအရင်အောက်တွင် ပထမအစီအရင်က ဆင့်ခေါ်ထားသော ဓားအားလုံးသည် ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားအကျိုးအပဲ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ကျူးလင်က ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဓားမြူခိုး..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားအကျိုးအပဲ့များသည် ရေခဲပြာရောင် မြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သန္ဓေပြောင်းခြင်များကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ကျူးလင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော စစ်သားသည် ထိုမြူခိုးများက သန္ဓေပြောင်းခြင်များကို ဝါးမြိုသွားပြီး သွေးမိုးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

မိမိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ကြည့်ရင်း စစ်သား၏ မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ်ပင် မပိတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေချေသည်။

စစ်သား၏ တုံ့ပြန်မှုကို သတိမပြုမိဘဲ ကျူးလင်သည် ကင်းမျှော်စင် ပတ်ပတ်လည်ရှိ သန္ဓေပြောင်းခြင်အားလုံးကို ဝါးမြိုရန် မြူခိုးများကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် သန္ဓေပြောင်းခြင်အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် မြူခိုးများနှင့် ကြီးမားလှသော ရေခဲပြာရောင်အစီအရင်သည် ကောင်းကင်ယံမှ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ကျူးလင်က ကင်းမျှော်စင်ပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အခြားတစ်ဖက်တွင် စစ်သားများ၊ ရှို့ဝူ၊ ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်တို့သည် ကျန်ရှိနေသော သန္ဓေပြောင်းခြင်များကို ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချကာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။

'ငါ့ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဒီသတ်ဖြတ်ခြင်းအစီအရင်ရဲ့ မူလစွမ်းအားရဲ့ နှစ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ထုတ်ဖော်နိုင်တာ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ...'

ထူထူက သူမ၏ အနည်းငယ် ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

'သခင်မလေး... အဆင်ပြေရဲ့လား...'

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ယုန်ကလေးကို ကောက်ချီကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ရင်း စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။

'ငါအဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းတွေက နည်းနည်းတော့ နာကျင်နေတယ်... ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာက လုံးဝမပျောက်ကင်းသေးတော့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုရတာ ငါ့အတွက် နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲနေတုန်းပဲ...'

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်သားက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အားကျစိတ်များ ပြည့်နှက်နေချေသည်။ ကျူးလင်က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လှေကားအတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

သူမ ကွေ့ပတ်ရာလမ်းထောင့်သို့ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးမှသာ စစ်သားသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူသည် ဝေါ်ကီတော်ကီပေါ်ရှိ စကားပြောခလုတ်ကို အမြန်နှိပ်ကာ ကွပ်ကဲမှုဌာနချုပ်သို့ ဆက်သွယ်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် အခြားတစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လိုင်းမကြည်လင်သော အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စစ်သားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လင်းယုန်တစ် သတင်းပို့ပါတယ်... သန္ဓေပြောင်းခြင်တွေကို လုံးဝရှင်းလင်းပြီးပါပြီ... အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါပြီ... ပြီးပါပြီ..."

အခြားတစ်ဖက်မှ ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

"လက်ခံရရှိပါတယ်... ပြီးပါပြီ..."

ထို့နောက် ဆက်သွယ်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

ဆက်သွယ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် စစ်သားသည် ကင်းမျှော်စင်ပေါ်မှ အပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ ကျူးလင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမနှင့် တူညီသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ဦးက အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ကျူးလင်ကို စိုးရိမ်တကြီး စစ်ဆေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စစ်သားသည် သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ လူပဲ... ဟူး... ငါလည်း ရည်းစားတစ်ယောက်လောက် လိုချင်လိုက်တာ..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်ကို စစ်ဆေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေချေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခြစ်ရာတစ်ချက်ပင် မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူ၏ ပြုမူပုံကို ကြည့်ပြီး ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့သည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကြပြီး မိမိတို့သူငယ်ချင်းကို ကုသပေးနိုင်မည့် ဆေးမရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ကြလေသည်။

ရှို့ဝူအတွက်မူ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထူးဆန်းသော အသံက သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ကျူးလင် အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူသည် သူမကို သဘောကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

သူမကို သဘောကျနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သဘောမကျသလို ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ကျူးလင်ကို သဘောကျနေသည်ဟူသော အမှန်တရားကို သူလက်ခံလိုက်ပြီးနောက် သူမအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ သဘောထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။

သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း တင်းမာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသော အမူအရာအစား သူမကို ချစ်ခင်ကြင်နာသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံလေတော့သည်။

ကျူးလင်၏ အနည်းငယ် ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... အဆင်ပြေရဲ့လား... တစ်နေရာရာမှာ ဒဏ်ရာရသွားသေးလား..."

ကျူးလင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်..."

သူမက အဆင်ပြေသည်ဟု ပြောသဖြင့် ရှို့ဝူကလည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ကြစို့... မနက်စာ အတူတူ စားကြတာပေါ့..."

ရှို့ဝူ ချက်ပြုတ်သော အစားအစာများကို စားရတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ ထန်ဝေ့က ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ စနောက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကို မျှဝေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ရမယ်... မဟုတ်ရင် ဒီနေ့လည်း ငါ မာကျောတဲ့ ဘီစကစ်မုန့်တွေကိုပဲ ပြန်စားရတော့မှာ..."

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်သည် ရှို့ဝူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထန်ဝေ့ကို ပြုံးပြလိုက်ကာ မည်သည့်စကားမျှ မပြောတော့ပေ။

သူတို့လေးဦးနှင့် ယုန်ကလေးတစ်ကောင်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုရင်း လှေကားဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားကြရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ စစ်သားများကလည်း သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားကြလေသည်။

စစ်သားတစ်ဦးက သူတို့ကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်..."

ရှို့ဝူက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါက ငါတို့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပဲ... ငါတို့လည်း ဒီမှာ နေထိုင်တာဆိုတော့ ဒီစခန်းကို ကာကွယ်ဖို့က ငါတို့လည်း တာဝန်ရှိတယ်..."