အခန်း ၂

အခန်း (၂) - ကမ္ဘာမြေမှ ရတနာများ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ချီများလုံးဝမရှိတော့ကြောင်း သူသတိပြုမိလိုက်သည်။

"ကမ္ဘာမြေမှာ ဝိညာဉ်ချီမရှိတော့ ကျင့်ကြံလို့မရတာ အရမ်းကို သဘာဝကျတာပဲ။"

လမ်းလျှောက်နေရင်း ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သဖြင့် လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နံရံတွင် အီလက်ထရောနစ် နာရီတစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားသည်။

"၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ မေလ ၁၉ ရက်လား။"

ဝေ့ဝူသည် လွန်ခဲ့သော အမှတ်တရများထဲသို့ နစ်မြောသွားသည်။ သူ ၂၀၁၄ ခုနှစ်တွင် ကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီးနောက် ၇ နှစ်တိတိ ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဆိုင်ထဲမှ စားစရာအနံ့များ လွင့်ပျံ့လာပြီး ဝေဝူ၏ ဗိုက်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေသော ဆာလောင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝေဝူ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ကိစ္စမရှိပါ။ အရင်စားပြီးမှ ကျန်တာကို နောက်မှ စိုးရိမ်တော့မည်။

"အစ်ကိုကြီးခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ... မဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ပွဲ ယူခဲ့ပေး။"

သူသည် ဒါကိုစားရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ တောင့်တခဲ့ရသည်။

ကျင့်ကြံသူလောကသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကောင်းသော်လည်း အစားအသောက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားလှပြီး လိုအပ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများ မရှိပေ။

မဟုတ်ပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖန်တီးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာခြားမှ ထွက်ကုန်များသည် ကမ္ဘာမြေနှင့် လုံးဝမတူပေ။ မက်မွန်သီးများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ဝက်သားစသည်တို့ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် တူညီသော အရာများမဟုတ်ကြဘဲ အမည်တူရုံသာ တူကြပြီး အရသာမှာ လုံးဝကွာခြားသည်။

"စွပ်... စွပ်။"

ဟင်းရည်နှင့် အသားများကို စားသောက်ပြီးနောက် နှစ်ပွဲကုန်သွားချိန်တွင် သူကျေနပ်သွားသည်။

စားသောက်နေစဉ်အတွင်း သူသည် သိမ်မွေ့စွာ မေးမြန်းကြည့်ရာ မြို့အမည်မှာ ချန်တန်မြို့ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"အဲ့တော့ ငါ မြို့ပေါ်မှာ ရောက်နေတာပေါ့။ အိမ်မှာ ဘယ်လိုနေကြလဲ အဖေ နဲ့ အမေ နေကောင်းကြရဲ့လား။ မိနစ် ၃၀ ပဲ အချိန်ရတာ နှမြောစရာပဲ ချန်အန်းမြို့ကို ပြန်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။"

သူသည် ဤကမ္ဘာတွင် မိသားစုနှင့် မိဘများရှိသော်လည်း ကမ္ဘာမြေရှိ သူ့မိဘများဆီသို့ ပို၍ နီးကပ်သလို ခံစားရသည်။

ဝေ့ဝူသည် ၁၀ မိနစ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပြန်သွားရန် ၁၀ မိနစ်ကျော်သာ ကျန်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီးအနားမှ စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသော ချောမောသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူ့ဆီသို့ လာပြီး ဘောပင်နှင့် စာရွက်တစ်ရွက် ပေးလိုက်သည်။

"ဟယ်လို သူရဲကောင်းကြီး။ ကျွန်မကို စစ်တမ်းတစ်ခု ဖြည့်ပေးလို့ ရမလားရှင့်။တစ်မိနစ်ပဲ ကြာမှာပါ ဆုလက်ဆောင်လည်း ရှိတယ်နော်။"

သူမသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အရာကို ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရည်အသွေးညံ့ပုံပေါက်သော အဖြူရောင် တီရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ဖြစ်သည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှေးခေတ်အဝတ်အစားများနှင့် ဆင်တူသော သူ့အဝတ်အစားကို ကြည့်ရင်း သူမက သူ့ကို သူရဲကောင်းဟု ခေါ်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို သူ နားလည်လိုက်သည်။

ဝေ့ဝူအတွက် အချိန်သည် အဖိုးတန်လှပြီး ငြင်းပယ်ချင်သော်လည်း ၇ နှစ်လုံးလုံး ရှေးဟောင်းအလှတရားများကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ခေတ်မီမိန်းကလေးတစ်ဦးကို သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးလျက်ပင် စစ်တမ်းကို ဖြည့်စွက်ပြီးလိုက်သည်။

သူသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အရင်ကအတိုင်းပါပဲ ကြော်ငြာစာရွက်တွေနဲ့ စစ်တမ်းတွေကို ငါ ဘယ်တော့မှ မငြင်းနိုင်ဘူး။"

အချိန် ၇ မိနစ် သို့မဟုတ် ၈ မိနစ်သာ ကျန်တော့သဖြင့် အခြားလုပ်စရာ အချိန်မရှိတော့ပေ။

"အစ်ကိုကြီး ပေါက်စီ နှစ်ထုတ် ပါဆယ်ပေးပါ။"

"ရပါပြီဗျ။"

၅ မိနစ်အကြာတွင် ဆိုင်ရှင်က ပေါက်စီကို သူ၏ရှေ့တွင် ချပေးပြီး ၅၆ ယွမ် ကျသင့်ပါတယ်။ ကုဒ်ကို စကင်န်ဖတ်ပြီး ပေးချေလိုက်ပါ ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို ရေသန့်ဘူးတစ်ဘူးလည်း ပေးကာ ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲတွင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဝင်သွားသည်။

သူသည် နံရံပေါ်ရှိ စတစ်ကာကို ကြည့်

လိုက်သည်။

"ကုဒ်ကို စကင်န်ဖတ်ရမယ် ငါထွက်သွားတုန်းကမှ မိုဘိုင်းဖုန်းနဲ့ ငွေပေးချေမှုတွေက ပေါ်ခါစရှိသေးတာအခုတော့ ဒီလောက်တောင် အသုံးများနေပြီလား။"

သူ့တွင် မိုဘိုင်းဖုန်းပင် မရှိသလို ငွေသားလည်း မရှိပေ။

[သတိပေးချက် - မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားရန် တစ်မိနစ်သာ လိုတော့သည်။ အမြန်ဆုံး လုံခြုံသောနေရာတစ်ခုကို ရှာ၍ စောင့်ဆိုင်းပါ မဟုတ်ပါက စနစ်၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။]

"အပြစ်ပေးတာလည်း ရှိသေးတာလား။"

ဝေ့ဝူသည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူသည် ဆိုင်ထဲမှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အမြန်ပြေးထွက်လာပြီး လမ်းဘေးမှ သစ်သီးဆိုင်တစ်ခုမှ ကန်စွန်းဥနှစ်လုံးကိုပါ ခိုးယူလာလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၁၀ စက္ကန့်အလိုတွင် သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

[အချိန်ပြည့်ပါပြီ။ အိမ်ရှင်သယ်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းများသည် တစ်ကီလိုဂရမ်အောက်တွင် ရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ စံနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ယခု ပြန်ပို့ပေးပါမည်။]

သူသည် ရေချိုးခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မသေမျိုးဂူ ထဲတွင် ဝေ့ဝူသည် သစ်သားပရိဘောဂဟောင်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မဖြစ်နိုင်သောအရာတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြန်လည်တက်ကြွလာသည်။ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးပေါ့။"

သူ့လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ပေါက်စီနှစ်ထုတ် ရေသန့်ဘူး အဖြူရောင် တီရှပ်နှင့် ကန်စွန်းဥနှစ်လုံး။

သူသည် ဤပစ္စည်းများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားရသည်။

ပေါက်စီနှင့် ကန်စွန်းဥများမှ ဝိညာဉ်ချီ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်နေပြီး မသေမျိုးဂူ တစ်ခုလုံးကို ပုံမှန်ထက် ၁၀ ဆ ပိုမိုသိပ်သည်းသော ဝိညာဉ်ချီများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

သူသည် ပေါက်စီနှင့် ကန်စွန်းဥများကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်ခါသုံး တုတ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သူသည် အဆင့်မြင့် မှော်ရတနာတစ်စုံကို ကိုင်ထားရသလို ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုး ရလိုက်သည်။

"ဒီတုတ်ချောင်းတွေက..."

ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ ပေါများလှသော ဝိညာဉ်ချီကြောင့် သူလန်းဆန်းသွားသည်။ ကမ္ဘာမြေသည် အထွတ်အထိပ် နယ်ပယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းမှ မည်သည့်အရာမဆို ကျင့်ကြံသူလောက သို့ ယူလာပါက ရတနာဖြစ်လာသည်ဟု ထင်ရသည်။

တစ်ကိုက်စားလိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏အရသာမှာ အလွန်မွှေးကြိုင်လှပြီး အသား၏အရသာက သူ၏အရသာခံဖုများကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။

ထိုမျှသာမက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ချီများ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အား အား သေပါပြီ ငါ ပေါက်ကွဲတော့မယ်။"

သူသည် ကျင့်စဉ်ကို အမြန်ဆုံး လှည့်ပတ်ရလိုက်သည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲမည့် အရေးပေါ်အခြေအနေမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားသည်။

သို့သော် ဝေ့ဝူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏အဆင့်မှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၈ သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

"ဟူးး"

ဝေ့ဝူ အံ့ဩစွာ အသက်ရှူလိုက်ရသည်။

"ခဏလေးအတွင်းမှာတင် အဆင့် ၅ ကအဆင့် ၈ ကိုပေါက်စီတစ်လုံးစားရုံနဲ့လား။"

ထို့အပြင် သူ၏လက်ထဲမှ တုတ်ချောင်းမှာလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝေ့ဝူသည် ၎င်းကို သူ၏ စိတ်စွမ်းအား ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့က တကယ်ပဲ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရတာပဲ။"

သူစိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် တုတ်ချောင်းများမှာ လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ကျောက်တုံးမာမာကို ဝေါဆိုသည့်အသံဖြင့် ထိုးဖောက်သွားသည်။

"ဒီကျောက်တုံးက အရမ်းမာတယ် ဒါပေမဲ့ တုတ်ချောင်းက တိုဖူးကို ထိုးဖောက်သလိုပဲ လွယ်လွယ်လေး ထိုးဖောက်သွားတယ်။ ဒါက..."

ဤတုတ်ချောင်းများသည် အဆင့် ၂ ဝိဉာဥ် ရတနာ အဆင့်ရှိရမည်။

ဝိဉာဥ်ရတနာများကို အဆင့် ၉ ဆင့် ခွဲခြားထားပြီး တစ်ဆင့်ချင်းစီတွင် အတန်းအစား ၃ ခု ရှိသည်။ အဆင့် ၁ သည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်နှင့် သက်ဆိုင်ပြီး အဆင့် ၂ ဝိဉာဥ် ရတနာများကို မန်ရှင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများက အသုံးပြုကြသည်။

"ဘာလို့လဲ ဒါက သာမန်တစ်ခါသုံး တုတ်ချောင်းပဲလေ ဘယ်လိုလုပ် အဆင့် ၂ ဝိဉာဥ် ရတနာ ဖြစ်သွားတာလဲ။"

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၅ သို့ ရောက်ပြီးနောက် ဝေ့ကျင်းပေါ် က သူ့ကို အဆင့် ၁ အဆင့်မြင့် ဝိဉာဥ် ရတနာ တစ်ခုသာ ပေးခဲ့သည်။ အဆင့် ၂ ပစ္စည်းဆိုသည်မှာ သူက အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မမက်ရဲသော အရာဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးနှင့် လေးစားရသော အကြီးအကဲများသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်မဟုတ်လား။

တုတ်ချောင်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဝေ့ဝူသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပေါက်စီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ပလတ်စတစ်အိတ်အစားအသောက် ထည့်စရာဗူး၊ ပေါက်စီနှင့် ရေသန့်ဘူးတို့ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။

အစားအသောက်ဗူးတွင် ဆီရည်အနည်းငယ် စွန်းနေသည်။ ဝေ့ဝူ လျှာဖြင့် လျက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ဝိညာဉ်ချီများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အလွန်သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသည်။

ပလတ်စတစ်အိတ်မှာ သာမန်ပုံပေါက်သော်လည်း သူပြင်းပြင်းဆွဲကြည့်ရာ မပြဲနိုင်ပေ။

"ဒီခံစားချက်က သိုလှောင်အိတ်နဲ့ တူတယ်။"

ဝေ့ဝူသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ထည့်ကြည့်ရာ ထိုပလတ်စတစ်အိတ်ထဲသို့ လွယ်လွယ်လေး ဝင်သွားသည်။

"တကယ်ပဲ သိမ်းဆည်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတာပဲ။"

သူသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ထိုအိတ်ပေါ်သို့ ပုံဖော်လိုက်ပြီး သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

"အထဲက နေရာလွတ်က ၄ ကုဗမီတာလောက် ရှိတယ်။ အများကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ အသုံးဝင်ပါတယ်။ ပလတ်စတစ်အိတ်ပဲလေဒီထက်ပိုပြီး ဘာမျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ။"

သိုလှောင်အိတ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် အစားအသောက်ဗူးဘက်သို့ အာရုံလှည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည်လည်း သစ်သားကဲ့သို့ ထိတွေ့မှုရှိပြီး အလွန်မာသည်။

သူသည် ၎င်းကို အရင်ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းအများစုမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိလာရသည်။

သူသည် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

"အော်... ဒါက ဝိညာဉ်ဆေးဝါးတွေ သိမ်းဖို့ သုံးတာပဲ။ ဝိညာဉ်မြေဆီလွှာ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရည် မလိုဘဲ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးရဲ့ အသက်ဓာတ်ကို ထိန်းထားပေးနိုင်တယ်။ဒါက ဝိညာဉ်ဆေးဝါး သိုလှောင်ဗူးနဲ့ အတူတူပဲ။"

လူတိုင်းသိသည့်အတိုင်း အချို့သော ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများသည် အလွန်နူးညံ့သည်။ မြေကြီးမှ တူးဖော်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းပျက်စီးသွားတတ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးဝါး၏ အသက်ဓာတ်ကို ထိန်းထားရန်အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးဝါး သိုလှောင်ဗူး လိုအပ်သည်။

"ဒါလည်း ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုပဲ။"

သူသည် ဗူးကို သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေသန့်ဘူးကို ကောက်ကိုင်ပြီး အဖုံးဖွင့်ကာ အနည်းငယ် သောက်ကြည့်သည်။

"အီး အရသာက တကယ့်ကို ဆိုးရွားတာပဲ။"

"ဖူးးးးးး"

သူသည် ရေကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ အိုးထဲတွင် စိုက်ထားသော ပန်းပင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

မည်သူထင်မှတ်ထားမလဲ မူလက အဖူးမျှသာရှိသော ပန်းမှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ချက်ချင်းဆိုသလို ပွင့်လန်းလာပြီး ပင်စည်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာကာ အခန်းတစ်ခုလုံးကိုပင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဝေ့ဝူ အံ့ဩသွားသည်။ ပန်းပင်၏ ပင်စည်မှာ ဇလုံတစ်ခုအရွယ်အစားလောက် ထူလာပြီး ဝိညာဉ်ချီများပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"သာမန်ပန်းတစ်ပင်က ရေသန့်အစက်ချမိလိုက်တာနဲ့ ဝိညာဉ်ချီ ရသွားတာလား။"

"ဒီအရာက ဝိညာဉ်ဆေးဝါးတွေကို ကျင့်ကြံဖို့ သုံးနိုင်လိမ့်မယ်။"

ဝေ့ဝူ တွေးတောနေသည်။ သူသည် ပေါက်စီတစ်လုံးကို စားပြီးပြီဖြစ်ကာ ၎င်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ သူ၏အဆင့်ကို တက်လှမ်းစေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တစ်ဆင့်တည်း တက်သည်မဟုတ်ပေ။

စုစုပေါင်း ပေါက်စီ ၁၄ လုံးတွင် တစ်လုံးစားလိုက်ပြီး ၁၃ လုံး ကျန်သေးသည်။ သူသည် ပေါက်စီများကို အစားအသောက်ဗူးထဲ ပြန်ထည့်ကာ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများကို ဖန်တီးနိုင်သည့် ပစ္စည်းဖြစ်သည်။

ပလတ်စတစ်အိတ်၏ ပုံစံမှာ လက်တွေ့မကျသဖြင့် အိမ်တွင် အကြီးစားပစ္စည်းများ သိမ်းရန် ထားထားလိုက်မည်။

အဖြူရောင် တီရှပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းသည် အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သံချပ်ကာနှင့် ညီမျှကြောင်း သူတွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူ၏ အဆင့် ၁ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဓားပင်လျှင် ထိုတီရှပ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားပင် မကျန်စေနိုင်ပေ။

"အခုတော့ ဒါကို ဝတ်ထားလိုက်ဦးမယ်။"

ဝေ့ဝူ တီရှပ်ကို အတွင်းမှ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထင်မှတ်မထားဘဲ အရည်အသွေးညံ့ တီရှပ်တစ်ထည်သည် ဤကမ္ဘာတွင် အဆင့်မြင့် ရတနာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ပြီးတော့ ကန်စွန်းဥတွေက..."

သူသည် တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး နမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးကဲ့သို့ မွှေးကြိုင်သော အနံ့ရှိသည်။

"ကန်စွန်းဥက ဝိညာဉ်ဆေးဝါးနဲ့ ညီမျှလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်ကိုတော့ မသိသေးဘူး။"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အခြားသော ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်မရှိလျှင်ပင် ၎င်းတွင်ပါဝင်သော ဝိညာဉ်ချီ အမြောက်အမြားသည် မန်ရှင်းအဆင့်ရှိသူများကိုပင် မနာလိုဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေး မိသားစုခေါင်းဆောင် ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။"

"ဘာကိစ္စလဲ။"

"ပိုင်မိသားစုကလူတွေ ဝိညာဉ်ဆေးဝါး ဝယ်ဖို့ ရောက်နေလို့ မိသားစုခေါင်းဆောင်က သခင်လေးကို ဝိညာဉ်ဆေးဝါးဥယျာဉ်ဆီ လိုက်ပို့ခိုင်းပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ အခုပဲ သွားလိုက်မယ်။"