အခန်း ၁၂

အခန်း (၁၂) - လိုအပ်သော ပစ္စည်းများ။

ပစ္စည်း ၅ ပိဿာ (၅ ကီလိုဂရမ်) အတွက်ဆိုလျှင် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲတွင် ရှိနေသော ၁၇,၅၀၀ ယွမ်ခန့်သည် အကုန်အစင် သုံးမိဖို့ မလွယ်ပေ။

ဝေ့ဝူသည် အတိအကျ ဘာကိုယူသွားသင့်သလဲဆိုတာ မသေချာပေ။ ကျင့်စဉ်ကမ္ဘာတွင် ဘာက ပို၍ တန်ဖိုးရှိမည်ကို သူ မသိပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ ကမ္ဘာမြေတွင် အလွန်ပေါများသော အရာတစ်ခုသည် ကျင့်စဉ်ကမ္ဘာတွင် ဈေးကြီးသော ပစ္စည်းများထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနေနိုင်သည်။

စျေးဝယ်စင်တာထဲသို့ ခြေချလိုက်ပြီးနောက် သူသည် စျေးဝယ်တွန်းလှည်းတစ်ခုကို ဆွဲလိုက်သည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရွှေငွေနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာဆိုင်များပင်။

"ဟင်းဟင်း အရင်တုန်းကအတိုင်းပဲ။"

သူ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိသည်။

နောက်တစ်ခုမှာ အဝတ်အစားကဏ္ဍဖြစ်သည်။

"ပြောရရင်တော့ ငါ့အတွက် အဝတ်အစား တစ်စုံလောက် ဝယ်ထားသင့်တယ်။ နောင်တစ်ချိန် ဒီကိုပြန်လာရင် ပိုအဆင်ပြေမှာ။"

ယခုလက်ရှိတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း ဝတ်စားပုံသည် အနည်းငယ် မညီမညာ ဖြစ်နေသည်။

ကျင့်စဉ်ကမ္ဘာတွင် လက်စွပ်ကျယ်သော ဝတ်ရုံရှည်များကို ဝတ်ဆင်ရသည်မှာ အကျင့်ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ပွပွနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အဝတ်အစားများကို ပိုကြိုက်သည်။

သူသည် အပြာရောင် ဟူဒီ ၊အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်နှင့် စတိုင်ကျသော အားကစားဖိနပ်တစ်ရံကို ရွေးလိုက်သည်။

"ပြည်တွင်းဖြစ် အားကစားဝတ်စုံ တံဆိပ်တွေက တကယ်ကို တိုးတက်လာတာပဲ ဒီဇိုင်းတွေကလည်း မိုက်လာတယ်။ ငါ့ခေတ်တုန်းကဆို လူတွေက ပြည်တွင်းဖြစ်ကို အထင်သေးကြတာ။ အခုတော့ ပြည်တွင်းဖြစ်ကို ဝယ်သူပိုများပြီး နိုင်ငံခြားပစ္စည်းတွေကို သိပ်မကြည့်တော့ဘူး။"

စျေးဝယ်နေရင်း သူသည် အခြားသူများကို လေ့လာကြည့်ရာ ပြည်တွင်းဖြစ် တံဆိပ်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ပို၍ ရေပန်းစားနေကြောင်း တွေ့ရသည်။

အနီးနားရှိ စင်ပေါ်တွင် နေကာမျက်မှန်များ တန်းစီနေသည်။ ဝေ့ဝူသည် တစ်ခုကို အသာအယာ ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေနဲ့၊ ခုနက Leo Ultraman အရုပ်နဲ့ဆိုရင်... နှစ်ကီလိုခွဲလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဖိနပ်တွေက အထူးသဖြင့် ပေါ့တယ်။ နည်းပညာတွေ တကယ်ကို တိုးတက်လာတာပဲ။"

ရှေ့ဆက်သွားသောအခါ စာရေးကိရိယာကဏ္ဍသို့ ရောက်သည်။

"Romance of the Three Kingdoms ကလေးများအတွက်၊ Journey to the West ရွေးချယ်ထားသော အခန်းများ၊ Fun Tales of the Water Margin... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ စာအုပ်ကောင်း တစ်အုပ်တောင် မတွေ့ဘူး။"

နောက်ထပ် အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက် ရှေးဟောင်းပုံစံမျိုး ရှိသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလို ထူးခြားတဲ့ စာအုပ်မျိုးဆိုရင် ကျင့်စဉ်ကမ္ဘာမှာတောင် အလွန် တန်ဖိုးရှိမှာပဲ။"

သူသည် စစ်မဟာဗျူဟာ ၃၆ ခုစာအုပ်ကိုလည်း ထပ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်အုပ်ပဲ ယူတော့မယ်။ စာအုပ်တွေက တကယ်ကို လေးလွန်းတယ်။ ဒီနှစ်အုပ်ကတင် တစ်ကီလိုလောက် ရှိနေပြီ။ Laozi ရဲ့ မူရင်းကျမ်းက စာလုံးပေါင်း ၅,၀၀၀ ပဲရှိပေမဲ့ အခုဟာက ရှင်းလင်းချက်တွေပါတော့ စာမျက်နှာတွေ အများကြီး ပါတာပေါ့။"

ဝေ့ဝူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူတွင် ကီလိုဝက်ခန့်သာ ဝန်ပိုသယ်ရန် ကျန်တော့သည်။

သူသည် စျေးဝယ်စင်တာအတွင်း ဆက်လျှောက်ရင်း အစပ်အရသာ အသားခြောက် နာရီအသေးတစ်ခုနှင့် စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ စစ်တုရင်ခုံက အတော်လေး လေးသည်။

"တောက် နောက်ထပ် ဘာမှ ဝယ်လို့ မရတော့ဘူး။ တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လောက် ယူသွားဖို့ စိတ်ကူးထားတာကို။ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးလို့ မရဘူး။"

ငွေရှင်းကောင်တာတွင် စုစုပေါင်း ၇၃၂ ယွမ် ကျသင့်သည်။ အဓိကမှာ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များက ဈေးကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စျေးဝယ်စင်တာမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် အခက်တွေ့ရသည်။

၂၀၀ ဂရမ်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်အတွက် ဘယ်လိုတိရစ္ဆာန်ကို ယူသွားရမလဲ။

စျေးဝယ်စင်တာ၏ ညာဘက်သို့ လျှောက်သွားရာ ပန်းနှင့် ငှက်စျေးသို့ ရောက်သွားသည်။

"ဒါဆို ငှက်ပဲ ယူတော့မယ်။"

သူသည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင် ဒီငှက်ပုတီးကဘယ်လောက်လဲ။"

"၁၉၈ ယွမ်။"

"တစ်ကောင် ယူမယ်။ ဟုတ်တယ် အဲဒီကောင်။"

"ငှက်လှောင်အိမ် မလိုဘူး။ ကြိုးလေးပဲ ပေးပါ။"

"လှောင်အိမ် မပါဘူးလား။ မဖြစ်ဘူးလေ။ လူတွေမြင်ရင် မင်း တိရစ္ဆာန်တွေကို နှိပ်စက်နေတယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်။ ငါ့ကိုပါ လာအရေးယူလိမ့်ဦးမယ်။"

ဝေ့ဝူသည် ၅၀၀ ယွမ် ထုတ်လိုက်သည်။

"ရောင်းမှာလား မရောင်းဘူးလား။"

"ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီအကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ပေးပါ။ ဟင်းအိုးထဲ ထည့်မချက်လိုက်နဲ့နော်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဘယ်သူက ငှက်ပုတီးကို စားမှာလဲ။"

ဝေ့ဝူသည် ငှက်ကို ဆွဲပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ မပျံသွားစေရန် ခြေထောက်ကို ခေတ္တချည်နှောင်ပြီး အလင်းမပေါက်သော အိတ်ငယ်တစ်ခုထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"ခဏလောက် သည်းခံထားဦး။ ဟိုဘက်ရောက်ရင် လွှတ်ပေးမယ်။"

သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာမရှိလှောင်အိမ်ယူသွားလျှင် လေးလွန်းသည်။

သေချာစေရန်အတွက် သူသည် လမ်းဘေး သစ်သီးရောင်းသည့်ဆိုင်ရှိ အလေးချိန်

ခွင်တွင် ချိန်ကြည့်သည်။

"၂.၇ ကီလိုဂရမ်။"

"ဒါ မမှန်နိုင်ဘူး။"

သူသည် နောက်ထပ် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားသည်။

"၂.၈ ကီလိုဂရမ်။"

ယခုမှ သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်များက အလေးချိန်ခွင်များကို လိမ်ထားကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ရိုးသားမှုမရှိတဲ့ ဆိုင်ရှင်တွေပဲ။"

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ယုံကြည်ရသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့သည်။ ၎င်းမှာ ၂.၄၆ ကီလိုဂရမ်ဖြစ်သည်။

အရာရာကို အလဟဿမဖြစ်စေရဟူသော မူဝါဒအရ လမ်းဘေးကုန်စုံဆိုင်တွင် နို့သကြားလုံး နှစ်ထုပ် ဝယ်လိုက်သည်။

တစ်ထုပ်ကို စားကြည့်ရာ အလွန် အရသာရှိသည်။

သူ ကမ္ဘာမြေသို့ ရောက်စက လမ်းပေါ်တွင် အချိန်ကို ကြည့်ထားခဲ့သည်။ ယခု လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတွင် ၅ မိနစ်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

"အိမ်သာတစ်ခု အမြန်ဆုံး ရှာရမယ်။"

ဝေ့ဝူ တွေးလိုက်သည်။

အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက် လူအုပ်စုတစ်ခု စုရုံးနေသည်ကို တွေ့ရပြီး တစ်စုံတစ်ခု အငြင်းပွားနေကြသည်။

သွားကြည့်လိုက်သောအခါ ယာဉ်တိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားထားကြောင်း သိရသည်။

ပန်းရောင် လျှပ်စစ်စကူတာတစ်ခုသည် Benz ကားတစ်စီးကို ဝင်တိုက်မိပြီး ကားကိုယ်ထည်တွင် ပွန်းပဲ့ရာများ ဖြစ်သွားသည်။

စကူတာကို မောင်းနှင်သူမှာ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

သူမသည် ပန်းရောင်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး ဆံပင်အချို့မှာ ချွေးများကြောင့် နဖူးပေါ်တွင် ကပ်နေသည်။

မိန်းကလေး၏ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းပြီး ချောမောသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးစက်လေးများ ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများသည် မျက်ရည်ဝဲနေသည်။

သူမရှေ့တွင် ဆံပင်အဝါရောင် ကောက်ကောက်နှင့် ဝဝကစ်ကစ် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေသည်။

မိန်းကလေးက ခေါင်းငုံ့ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။"

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမကို အပြစ်တင်၍ စိတ်ကျေနပ်မှု ရယူနေပုံရသည်။

ဘေးတွင် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ဟန်တူသည့် ထိပ်ပြောင်လူကြီးက ဇနီးဖြစ်သူကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ လျော်ပေးပါ့မယ်။"

"ဖြန်း"

အမျိုးသမီးက မိန်းကလေးကို အားရပါးရ ပါးရိုက်လိုက်သည်။

"လျော်မယ်ဟုတ်လား။ ဘာနဲ့လျော်မှာလဲ။မင်းရဲ့ အင်္ကျီပုံစံကို ကြည့်ဦး။ ငါ့ကား ပွန်းသွားတာကို ပြင်ဖို့ဆိုရင် ယွမ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်မှာ။ မင်း ဘာနဲ့ လျော်မှာလဲ။ မင်းရဲ့ တစ်ဘဝလုံးစာ တန်ဖိုးတောင် ငါ့ကားဆေးတစ်ကွက်စာ မရှိဘူး။"

ကြည့်ရှုနေသူများက ဝေဖန်နေကြသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးက အားလုံးကို ပြန်လည် ဆဲဆိုနေသည်။

ဝေ့ဝူသည် ထိုနေရာကို ကျော်သွားပြီးမှ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပြန်လှည့်လာသည်။

"ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ။"

"တစ်သောင်း"

ဝေ့ဝူသည် သူ၏ပစ္စည်းများအတွက် ယွမ်တစ်ထောင်ကျော်သာ သုံးခဲ့ရသည်။ သူသည် ကျန်ရှိသော ပိုက်ဆံများထဲမှ ငွေစက္ကူ ၃၀ ခန့်ကို ထုတ်ယူပြီး Benz ကားပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရော့"

အမျိုးသမီးမှာ ထိုအပြုအမူကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ကောင်လေး ဒါမင်း ဘာလုပ်တာလဲ။"

ထို့နောက် သူသည် လူအုပ်ထဲမှ အမြန်ထွက်လာပြီး အိမ်သာကို ဆက်ရှာသည်။

အမျိုးသမီးသာမက အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဤသူမှာ ယွမ်တစ်သောင်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပေးပြီး ထွက်သွားသည်မှာ သူရဲကောင်းဆန်လွန်းသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အိတ်အများအပြားကို သယ်ဆောင်ကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်ခွာသွားသော လူကို ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးသည်။

သူမသည် သူ့နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားသည်။

"ဟို... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆက်သွယ်လို့ရမယ့် ဖုန်းနံပါတ်လေး ပေးခဲ့ပါ ပြန်ပေးပါ့မယ်။"

ဝေ့ဝူ ပြန်မကြည့်ပါ။

"မလိုပါဘူး။"

ယခုအချိန်တွင်အိမ်သာတွေ့ဖို့က သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးက သူ့ရှေ့ကို ပြေးသွားပြီး ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးသည်။

"ကျွန်မ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြန်ပေးရပါမယ်။ Alipayထဲကို ပိုက်ဆံ လွှဲပေးလို့ရအောင် ဖုန်းနံပါတ်လေးပဲ ပေးပါ။"

ဝေ့ဝူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "မလိုဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ။ နောက်က မလိုက်လာပါနဲ့။"

"မဟုတ်ဘူး ကျွန်မ..."

"ဒီလိုလုပ် တကယ် ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ဒါကို ယူထားလိုက်။"

ဝေ့ဝူသည် ရွှေလက်ဝတ်ရတနာများနှင့် ရွှေတုံးများ ပါဝင်သော အထုပ်ကို သူမလက်ထဲသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော ရွှေများသည် သူ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ကျင့်စဉ်ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လျှင် သူလိုချင်သလောက် ရနိုင်သည်။ ထို့အပြင် မိန်းကလေးမှာ သနားစရာကောင်းသဖြင့် သူမကို ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးမှာ အထုပ်ကို ဖမ်းလိုက်ရာ အလေးချိန်ကြောင့် လက်များ အောက်သို့ နိမ့်ကျသွားသည်။

ဝေ့ဝူက ခြိမ်းခြောက်သံဖြင့် "ငါ ပေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့။ မဟုတ်ရင်တော့...ဟင်းဟင်း..."

"ရှင် ဟုတ်ကဲ့။"

မိန်းကလေးမှာ ကြောက်လန့်သွားဟန်ရှိသည်။

သူမ အံ့အားသင့်နေစဉ် ဝေ့ဝူသည် အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နာမည်က ရှူချင်းချန်ပါ။"

မိန်းကလေး၏ အော်သံကို နောက်ကနေ ကြားလိုက်ရသည်။

ဝေ့ဝူသည် အိမ်သာထဲသို့ တန်းဝင်သွားတော့သည်။