အခန်း ၂၃

အခန်း (၂၃) - အပြတ်အသတ်လိုက်လံချေမှုန်းခြင်း။

မီးတောက်လုံးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီးနောက် ဝေ့ဝူသည် ၎င်းထဲမှ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်ထွက်လာသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စွမ်းအင်ရောင်ခြည်များဖြင့် လင်းလက်နေဆဲပင်။

ယွီထျန်ကန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဝေ့ဝူ၏ အဝတ်အစားများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီခံစားချက်... ဒါတွေအားလုံးက အဆင့် ၂ မှော်ရတနာတွေလား။ အဲ့ဒါလည်း အဆင့် ၂ အလယ်အဆင့်လောက် ရှိနေတာပဲ။ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဝေ့မိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခုလုံးကို လောင်းထည့်ရင်တောင် ဒီလိုမှော်ရတနာမျိုး မရနိုင်ဘူး။"

သူ့ကို ပို၍ တုန်လှုပ်စေသည်မှာ အဆိုပါ မှော်ရတနာများမှာ တစ်စုံလိုက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ဝေးလံသော နေရာမှ ဝေ့ဆန်းသည် အံ့အားသင့်လျော်စွာပင် ဝမ်းမြောက်နေသည်။

ထူးဆန်းနေသော အဝတ်အစားများမှာ အဆင့်မြင့် မှော်ရတနာများ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဝေ့ဝူကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ အကာအကွယ်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို မင်း မကာကွယ်နိုင်ပါဘူး။"

ယွီထျန်ကန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ကွက်များကို ပြုလုပ်ကာ သူ၏ ခေါင်းလောင်းကို ခါယမ်းရန် ပြင်ဆင်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အရောင်စုံ ငှက်ကြီးသည် ယွီထျန်ကန်းဆီသို့ ဓားသွားအလား တိုးဝင်လာတော့သည်။

ဝေ့ဝူ ဝမ်းသာသွားသည်။

"ရှောင်ချီက ဟွမ်ယွမ်ကို သတ်ပြီးသွားပြီပဲ။"

ရှောင်ချီမှာ စစ်မှန်သော အမှတ်အသားအဆင့် ၆ ရှိသည့်အတွက် လင်းထိုင်အဆင့် ၃ သာရှိသော ဟွမ်ယွမ်မှာ သူ၏ရန်သူ မဟုတ်ပေ။

လင်းထိုင်အဆင့် ၂ သာရှိသော ယွီထျန်ကန်းမှာလည်း ရှောင်ချီအတွက် လွယ်ကူသော သားကောင်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘာသတ္တဝါလဲ ဘာလို့ ဝေ့မိသားစုဘက်က ပါနေတာလဲ။"

ယွီထျန်ကန်းသည် ငှက်ကြီး၏ အစွမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အသက်ရှင်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ထွက်ပြေးရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ခုန်ဆင်း၍ မြေလျှိုးစွမ်းရည်ကို သုံးကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝေ့ဝူသည် ရှောင်ချီကို ဝေ့ကျွင်းချန်တို့ထံ ကူညီရန် စေလွှတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာ လီယိုရုပ်သေးနှင့်အတူ ဇောင်ကွမ်ကို လိုက်လံချေမှုန်းရန် ဦးတည်လိုက်သည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် လီယိုရုပ်သေးနှင့် ဇောင်ကွမ်တို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ လီယို၏ သန်မာလှသော ငွေရောင်နှင့် အနီရောင် ကိုယ်ထည်ကို ဇောင်ကွမ် မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။

"ဒီသတ္တဝါက ဘယ်ကလာတာလဲ။"

ဇောင်ကွမ်မှာ အော်ဟစ်ရင်း မည်းနက်သော မီးခိုးငွေ့များကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးသည်။

ချင်မိသားစုမှ ကျွမ်းကျင်သူမှာလည်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်စမ်းချောင်း ကိစ္စမှာ ပြီးဆုံးပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝေ့မိသားစု၏ ရုံးချုပ်ရှိရာ ချန်ချွမ်တောင်တွင် ဘာများ ဖြစ်ပျက်နေမည်နည်း။ ဝေ့ဝူ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးပွားလာသည်။

ဝေ့ဝူ လီယိုနှင့် ရှောင်ချီတို့သည် ထွက်ပြေးနေသည့် ဇောင်ကွမ်ကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဇောင်ကွမ်မှာ သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ခံစားနေရသည်။

"ဒီလောက်အထိ လိုက်သတ်စရာ လိုလို့လား ငါ့ဘဝတော့ ဒီနေရာမှာတင် ဇာတ်သိမ်းရတော့မှာလား။"

သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညည်းညူသည်။ ရှောင်ချီ၏ အရှိန်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဇောင်ကွမ်မှာ လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ရှောင်ချီသည် ၎င်း၏ နှုတ်သီးမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဇောင်ကွမ်၏ နောက်ကျောမှာ သွေးအိုင်ဖြစ်သွားတော့သည်။

မိုင်ပေါင်းနှစ်ရာမျှ ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဝေ့မိသားစု၏ နယ်မြေဖြစ်သော ချန်ချွမ်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အနီရောင် မြူခိုးလုံးကြီးတစ်ခု စုဝေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ မြူခိုးမဟုတ်ဘဲ သွေးမိုးတိမ်များ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။ သွေးမိုးတိမ်၏ အောက်တွင်မူ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

ဇောင်ကွမ်သည် ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့် "တုကူမင် ငါ့ကို ကယ်ပါ။"