အခန်း ၂၄

အခန်း (၂၄) - တုကူမင်၏ အဆုံးသတ်။

ဝေ့ဝူ ပိုမိုနီးကပ်လာသည့်အခါတွင် ထိုသွေးရောင်တိမ်တိုက်သည် သွေး၏ အငွေ့အသက်ကို ဆောင်ရုံသာမက လူ့သွေးကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် သွေးရောင်တိမ်တိုက်မှ သွေးနီရောင် အထိန်းအကွပ်မဲ့ ရွတ်ဆွဲနေသည့် လက်တံတစ်ခုသည် ဝေ့မိသားစုဝင်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ လတ်ဆတ်သော သွေးများကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနေသည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အသက်မဲ့သွားသော ဝေ့မိသားစုဝင်များ၏ အလောင်းများမှာ ထင်းခြောက်များကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေပြီး အလွန်ပင် ရစရာမရှိအောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

"သေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ။"

မိမိတို့၏ မိသားစုဝင်များ သတ်ဖြတ်ခံနေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသော ဝေ့ဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်ချွမ်တောင်ထိပ်တွင် ထူးဆန်းသော သွေးရောင်တိမ်တိုက်သည် ဝေ့မိသားစုဝင်များ၏ အပေါ်မှ လွင့်မျောနေသည်။ သွေးတိမ်တိုက်အောက်တွင် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသည့် တုကူမင် သည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောနေသည်။

မိသားစုရုံးချုပ် အပြင်ဘက်တွင် ဝေ့ကျင်းပေါ်သည် ပါးစပ်မှ သွေးများ ယိုစီးလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ဝေ့မိသားစုဝင် အားလုံးမှာ တုကူမင် ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆွဲထားပြီး စွန့်စားရန် အသင့်အနေအထား ရှိနေကြသည်။

ဝေးလံသော နေရာတွင် ဝေ့မိသားစု၏ ဘိုးဘေး ဝေ့ချွမ်ဟဲမှာလည်း အသက်ရှူနှုန်း မမှန်ဘဲ ဒဏ်ရာများဖြင့် လေထဲတွင် ခပ်ယိုင်ယိုင် ရပ်နေရသည်။

"ဝေ့ကျင်းပေါ် မင်း ငါ့ကို မှတ်မိသေးလား။"

တုကူမင် က တဟားဟား ရယ်မောသည်။ ဝေ့ကျင်းပေါ်သည် တုကူမင် ၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်သော်လည်း မည်သူမှန်း ချက်ချင်း မမှတ်မိနိုင်ပေ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ က ငါ့လက်မောင်းကို ဖြတ်ထုတ်ခဲ့တာလေ မင်း မေ့သွားပေမဲ့ ငါကတော့ ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။"

တုကူမင် သည် သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထိုလက်မောင်းမှာ ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းတစ်ခု၏ လက်မောင်းနှင့် တူပြီး မီးခိုးရောင် အမွေးထူများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ လူသားတို့၏ လက်နှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ပေ။

ဝေ့ကျင်းပေါ် အမှတ်ရသွားသည်။

"မင်းက အဲဒီတုန်းက လူပဲကိုး..."

လွန်ခဲ့သော နှစ် ၂၀ က လမ်းလည်တွင် အနိုင်ကျင့်နေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သူ ဆုံးမခဲ့ဖူးသည်။

"အဲဒီတုန်းက မင်း အင်အားကြီးနေတုန်းမို့ ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာ အခု ဒီနေ့ကို မင်း စိတ်ကူးမိရဲ့လား။"

"အဲဒီတုန်းက မင်းက ငါတို့မိသားစုဝင်တွေဆီက ပစ္စည်းတွေကို လုယက်ပြီး သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ ငါ မင်းကို မသတ်ခဲ့တာတောင် မင်းအတွက် ကံကောင်းခြင်းပဲ။"

"ဟုတ်တယ် ကံကောင်းတာပေါ့။ မင်းရဲ့ ကရုဏာကြောင့်ပဲ ဝေ့မိသားစု ဒီနေ့ ပျက်စီးတော့မှာ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ သွေးကုန်ပြီး သေဆုံးသွားတာကို မင်း မျက်စိရှေ့မှာ ကြည့်နေလိုက်။"

ထိုစဉ် ဝေ့ဝူနှင့် ရှောင်ချီ လီယိုတို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဇောင်ကွမ်သည် တုကူမင် ထံသို့ အရောက်တွင် ဝေ့ဝူကို မရင်ဆိုင်ဝံ့ဘဲ ဘေးကပ်၍ ထွက်ပြေးသွားသည်။

တုကူမင် က ဝေ့ဝူကို မြင်သောအခါ "အို ဒါ မင်းသားလား ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်။"

သွေးရောင် လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခုဖြင့် ဝေ့ဝူကို ဖိချရန် ကြံစည်သည်။ သို့သော် ဝေ့ဝူ၏ ရှောင်ချီသည် ထိုလက်ဝါးရာကို စက္ကူတစ်ရွက်ပမာ လွယ်ကူစွာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

တုကူမင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဒီငှက်က ဘာလဲ..."

ဝေ့ဝူ၏ အေးစက်သော အသံမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ရှောင်ချီ လီယို သူ့ကို သတ်လိုက်ကြ။"

ဝေ့ဝူသည် ငှက်ကျောပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ လီယိုနှင့် ရှောင်ချီတို့သည် တုကူမင် ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြသည်။

တုကူမင် သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး "စစ်မှန်သောအမှတ်အသား အဆင့် ၆ နဲ့ လင်းထုံအဆင့် ၆။"

သူသည် ထွက်ပြေးရန်ပင် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။

တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လွန်းသည်။ ရှောင်ချီ၏ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများနှင့် လီယို၏ အားပြင်းသော ထိုးနှက်ချက်များကို တုကူမင် မယှဉ်နိုင်တော့ဘဲ အသေခံရန်သာ ရှိတော့သည်။

ဝေ့ဝူသည် ဝေ့ကျင်းပေါ်ရှိရာသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ပြီး "အဖေ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ဝေ့ကျင်းပေါ်မှာ ဝေ့ဝူယူလာသော အစွမ်းထက်သည့် သားရဲများနှင့် ရုပ်သေးများကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေသည်။

ဝေ့ဝူက "အကုန်လုံးကို နောက်မှ ရှင်းပြပါ့မယ် အဓိကကတော့ မိသားစုကို ကယ်တင်ဖို့ပါပဲ။"

"အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဟွမ်ယွမ်နဲ့ ချင်မိသားစုက လူတွေအားလုံးကို ကျွန်တော် ရှင်းပစ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီတုကူမင် တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူ့ကို သွေးကြွေးဆပ်ဖို့ ကျွန်တော် အကုန်လုံး စီစဉ်ထားပြီးပြီ။"

ဝေ့ဝူ၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။ တုကူမင် သည် ဝေ့မိသားစုဝင်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်အတွက် ဝေ့ဝူမှာ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ဝေ့ဝူ၏ ဒေါသနှင့်အတူ တုကူမင် ၏ အဆုံးသတ်မှာ နီးကပ်လာခဲ့လေသည်။