အခန်း ၂

အခန်း ၂ - အားလုံးသေရမည်။

စစ်သူကြီးအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ယန်လုံဖေးသည် စစ်တပ်စခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

"လီချန်ရှင်း မင်း ငါ့ဇနီးနဲ့ ကလေးကို သတ်ခဲ့တယ်လေ။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ဇနီးနဲ့ ကလေးကို ငါ့လက်ဖဝါးထဲမှာ ကစားမယ့်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မင်း ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့မိဘူး မဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား။"

ယန်လုံဖေး၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ရွဲ့စောင်းမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်လုံဖေးသည် ကျန်းဟူ ဂိုဏ်းတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ လီချန်ရှင်းနောက်သို့ လိုက်ပါကာ စစ်တိုက်ခဲ့သည့် နှစ်များတစ်လျှောက်ကြီးကျယ်သော စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများ မရရှိခဲ့လျှင်ပင်လီချန်ရှင်းကို ယနေ့အဆင့်အထိ ရောက်ရှိစေရန် တစ်ဆင့်ချင်း အစွမ်းကုန် ကူညီပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့အတွက်ကော ဘာရှိသလဲ။

နန်းတော်၏ အမိန့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျန်းဟူတစ်ခုလုံး သွေးချောင်းစီးခဲ့ရသည်။

လီချန်ရှင်းသည် လူပေါင်း ထောင်ဂဏန်းလောက်ကိုပဲ သတ်ခဲ့သည်ဟု ထင်သလား။

ယန်လုံဖေးသည် သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသူအရေအတွက်ကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။

သုံးသောင်းသုံးထောင့်နှစ်ရာ။

သူ့လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့သူများသာ ဖြစ်သည်။ လီချန်ရှင်းနောက်လိုက်နေသော စစ်တပ်များက သတ်ဖြတ်ခဲ့သူများမှာ အနည်းဆုံး တစ်သန်းကျော်လိမ့်မည်။

ထိုအချိန်က ယန်လုံဖေးသည် လီချန်ရှင်းကို ကရုဏာသက်ရန် မတောင်းဆိုရဲခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီချန်ရှင်းသည် အလွန်မာနကြီးပြီး အခြားသူများ၏ သဘောထားကို သည်းမခံနိုင်သူဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

သူ့ဘေးတွင် အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ညီအစ်ကိုများပင်လျှင် အကျဉ်းသားများကို မသတ်ရန် အကြံပြုရုံမျှဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် အရိုက်ခံရ၍ သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ သူ့ကိုယ်သူဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောဖွယ်ရာမလိုပေ။

သူသည် သွေးအေးပြီး နှလုံးသားမရှိသော သူဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မေတ္တာတရားဟူ၍ လုံးဝမရှိချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကောင်းကင်တရားကပင် သူ၏ အဆုံးမရှိသော မကောင်းမှုများကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာများ အားလုံး ချို့ယွင်းသွားစေခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ကျော်ကြာ ဝေဒနာခံစားရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသေဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ယန်လုံဖေးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"လီချန်ရှင်း တစ်ယောက် သူရဲ့ဇနီးနဲ့ သားကို ငါကစားနေတာကို သိသွားလောက်ပြီ မဟုတ်လား။ ဟားဟား သောက်ကျိုးနည်း လီချန်ရှင်း မင်းရဲ့ မိသားစုက ဒီလိုဖြစ်နေပြီ မင်းနဲ့ အတူတူ သေရွာပြန်ခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေထဲမှာ မင်းသေတာကိုပဲ လိုလားတဲ့သူတွေချည်းပဲ။ မင်းလို နတ်ဆိုးကောင်ကြီးမြန်မြန်သေလိုက် မြန်မြန်သေလိုက်စမ်း။"

ယန်လုံဖေး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေသည်။

ထို့နောက် လီချန်ရှင်း၏ဇနီးသည် စစ်တပ်စခန်းသို့ ရောက်လာပြီး ထိုညတွင် ပွဲတော်တစ်ခုသို့ ဖိတ်ကြားကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

အရာရှိအချို့သည် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"လုံဖေး စစ်သူကြီးလီ တကယ်ပဲ သေတော့မှာလား။"

ယန်လုံဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ဘူး။"

"ကောင်းတာပေါ့။ စစ်သူကြီးလီက အရမ်း အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့က လက်နက်တစ်ခုထက်တောင် မပိုဘူး။"

အရာရှိတစ်ဦးက စိတ်ထဲမှ မကျေနပ်ချက်များကို ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

"မှန်တယ် ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောရမယ်။ စစ်သူကြီးလီရဲ့ ကိုယ်ခံပညာက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်နေပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကိုသာ ရနိုင်မယ်ဆိုရင်..."

"ဟုတ်တယ် စစ်သူကြီးလီရဲ့ စာပေကျွမ်းကျင်မှုက တာအို အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီလို့ ပြောကြတယ်။ တာအို ဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင် ဒါဟာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားတာတဲ့။ ယုတ္တိအရဆိုရင် သူ စစ်ပွဲတွေ ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခဲ့ပါစေ အသက်ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျန်ဦးမှာပါ။ ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတစ်ခုကြောင့် သူဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

စာပေကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ကိုယ်ခံပညာ။

စာပေကျွမ်းကျင်မှုဆိုသည်မှာ တာအိုသမားများ တီထွင်ထားသော ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းမှုနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားထားသည်။

၎င်းတို့ကို လူအများက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း၊ နတ်သမီးဝိညာဉ်နှင့် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်များဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ကိုယ်ခံပညာဆိုသည်မှာ ကျန်းဟူ လူမျိုးများ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ခြင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်ပြီး အဆင့်လေးဆင့် ရှိသည်။

စာပေကျွမ်းကျင်မှုသည် တည်ငြိမ်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားပြီး ကိုယ်ခံပညာသည် လှုပ်ရှားခြင်းကို အားပေးသည်။

စစ်မှန်သော ကမ္ဘာတွင် တည်ရှိနေသော ဒဏ္ဍာရီလာ မသေမျိုးများဟူ၍ မရှိပေ။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားလျှင်တောင် သူတို့သည် နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ နီးပါး အသက်ရှင်နေရသော တာအိုကျောင်းတော်မှ အကြီးအကဲများသာဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာသည် တိုက်ပွဲများကို အဓိကထားပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

လီချန်ရှင်းသည် ထူးခြားသည်။ သူသည် စာပေကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ကိုယ်ခံပညာ နှစ်မျိုးလုံးကို အလွန်နက်နဲသော အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည့် ပါရမီရှင်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ကအထိ ယန်လုံဖေးသည် လီချန်ရှင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကို ခံစားခဲ့ရသည်။

လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရသလိုမျိုးမဟုတ်ဘဲ...

နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား။ မသေမျိုးလား။

မဟုတ်ပါ သူသည် နတ်ဆိုးတစ်ပါး ဖြစ်သင့်သည်။

လီချန်ရှင်း သူတို့နှင့်အတူ သေရည်သောက်တိုင်း သူ၏အဆင့်သည် သမိုင်းတွင် မကြုံစဖူး ထိတ်လန့်ဖွယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။

ယန်လုံဖေးသည် ယင်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

လီချန်ရှင်းသည် တစ်ကိုယ်တည်း လှံတစ်ချောင်းဖြင့် ရန်သူ့စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မိနစ် ၃၀ အတွင်း ရန်သူ ၃၀၀ ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ထိခိုက်မှုမရှိ ပြန်ထွက်လာသည်ကို သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ယန်လုံဖေးက အေးစက်စက် အသံဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ကဲ... ဒီနေ့ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ စစ်သူကြီးလီက သူသေခါနီးအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို ကြင်နာပေးမလား ဆိုတာပေါ့။"

"ဟားဟားဟား ဟုတ်တယ်။"

"သွားကြစို့။"

နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်လာလေပြီ။ လီချန်ရှင်း၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းများ အားလုံးလိုလို စစ်သူကြီးအိမ်တော်သို့ ရောက်လာကြသည်။

လီချန်ရှင်းသည် သူ့ဇနီးနှင့် သားတို့နှင့်အတူ ဧည့်ခန်းမကြီးထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ဝိုင်နှင့် အစားအသောက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သက်သာရဲ့လား။"

"အင်း လူတွေ ရောက်လာပြီ။"

လီချန်ရှင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် လက်ဆောင်များယူကာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"အားလုံးပဲ ထိုင်ကြပါ။"

အားလုံးသည် လီချန်ရှင်း၏ သေခါနီး ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ကျေနပ်မှု ရနေကြသည်။

သူတို့က လီချန်ရှင်းကို မုန်းလွန်းလို့မဟုတ်ဘဲ သူ့အမိန့်အောက်မှာ နေရတာ အရမ်းထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းလို့ဖြစ်သည်။

"ဟေ့ ဟေ့"

ယန်လုံဖေးက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း ယန်လုံဖေးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူက လီချန်ရှင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး ဒီအစားအသောက်တွေထဲမှာ အဆိပ်တွေတော့မပါဘူး မဟုတ်လား။"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာရှိများအားလုံးထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လီချန်ရှင်း၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အမည်းရောင် ပြောင်းသွားသည်။

"ယန်လုံဖေး မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။"

"ဘာပြောချင်တာလဲဟုတ်လား။ ငါပြောတာက လီချန်ရှင်းမင်း ဒီအစားအသောက်တွေထဲမှာ အဆိပ်ခတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလားလို့။ မင်းရဲ့ နားတွေ မကြားရတော့ဘူးလား။"

လီချန်ရှင်းသည် ယန်လုံဖေးကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟား ယန်လုံဖေး ငါက ဘာလို့ အစားအသောက်ထဲမှာ အဆိပ်ခတ်ရမှာလဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့မင်းက လူယုတ်မာတစ်ယောက်မို့လို့ပေါ့!ပြီးတော့ မင်းရဲ့ဇနီးနဲ့ သားကို ငါကစားခဲ့တာ မင်း အရင်ကတည်းက သိနေတယ် မဟုတ်လား။"

ယန်လုံဖေးက အလွန်တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သောကြောင့် လီချန်ရှင်းသည် ယနေ့မှသာ သိရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်သူများအတွက်မူ အံ့အားသင့်စရာပင်။

ဇနီးနှင့် သားတို့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

ယန်လုံဖေးသည် စားပွဲကို ထုကာ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။

"လီချန်ရှင်းညမင်း ငါ့ဇနီးနဲ့ ကလေးကို သတ်ခဲ့တယ်ဒီနေ့ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မင်း မတွေးထားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား။"

"မင်းရဲ့ ဇနီး ဝမ်အာ ပြီးတော့ မင်းရဲ့သား သူက ငါသေချာ လေ့ကျင့်ပေးထားတာ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးတာ တကယ်ကောင်းတယ်ဆိုတာ မင်းကို ပြောပြစရာမလိုဘူးထင်တယ် ဟားဟားဟား။"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာရှိများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ယန်လုံဖေး၏ မုန်းတီးမှုက ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။

လီချန်ရှင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးလား... အော်ငါမှတ်မိပြီ။ အဲ့ဒီတုန်းက လျန်ရှန်းဂိုဏ်းက အမေနဲ့သား အဲ့ဒါ မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေပေါ့၊ ဟုတ်လား။ မင်း သူတို့ကို မတားခဲ့ဘူးလေ။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ လှံဖျားဆီ အပြေးအလွှား လာကြတာကိုး။"

"မင်း လီချန်ရှင်း ငရဲသွားလိုက်စမ်း။"

"ငါ့ကို သေစေချင်တာလား ဟားဟား။"

လီချန်ရှင်း၏ မျက်နှာသည် အမည်းရောင်မှ အပြာရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

"ငါ မင်းတို့အားလုံးကို ငရဲမှာ စောင့်နေမယ်။ ဟားဟားဟား။"

လီချန်ရှင်းသည် အသက်ရှူရပ်သွားပြီး သေဆုံးသွားသည်။ ယန်လုံဖေးလည်း ရုတ်တရက် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး သွေးအန်လာသည်။

"အွတ်"

"ဒါက... ဘာလဲ..."

"အဆိပ်လား"

နှလုံးခြွေအဆိပ်သည် အရောင်မရှိ အနံ့မရှိ အလွန်အစွမ်းထက်လှသည်။

အသက်ရှူလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးကြောများကို ခဲစေပြီး အတွင်းအင်္ဂါများကို စားမြိုကာ ဦးနှောက်အထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

၁၅ မိနစ်အတွင်း အသက်ကုန်ဆုံးစေသည်။

လီချန်ရှင်းသည် သူတို့မရောက်မီကပင် အခန်းထဲတွင် ဤအဆိပ်မှုန့်များကို ကြိုတင်ဖြန်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ရှိနေသူ တစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်မကျန်တော့ပေ။

လီချန်ရှင်းသည် သူ၏သေခြင်းဖြင့် သူ၏ အမုန်းတရားအတွက် လက်စားချေသွားခဲ့သည်။

သေခါနီးတွင် လီချန်ရှင်းသည် သူ၏ အောင်မြင်သော ဘဝကို ပြန်တွေးမိသည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်လာရသနည်း။ တာအို အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ထူးဆန်းသော ရောဂါကို မရခဲ့လျှင်...

"ငါ့ရဲ့ စာပေကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ ကိုယ်ခံပညာက သမိုင်းမှာ မကြုံစဖူး အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာပါ။ ဘာလို့... ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရတာလဲ။"

သေဆုံးချိန်တွင် လီချန်ရှင်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အေးစက်သော စွမ်းအားများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ဓာတ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။