အခန်း ၃

အခန်း ၃ -ကောင်းကင်-လူသား ကိုယ်ခံပညာ။

မကြာမီပင် မဟာယန်မင်းဆက်က ကမ္ဘာသို့ ကြေညာချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

စစ်သူကြီး လီချန်ရှင်းသည် အိမ်တွင် ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ဇနီးသားသမီးများနှင့် လက်အောက်ငယ်သားများကလည်း လိုက်ပါ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ကိစ္စရပ်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

အစုလိုက်အပြုံလိုက် မြေမြှုပ်ရာနေရာ။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ရက်စက်လွန်းတယ်။ ဒါဆို ငါတို့ အရာရှိတွေက ဘာလို့ သစ္စာရှိနေရမှာလဲ။"

အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လူအုပ်စုတစ်စုကို အစုလိုက်မြေမြှုပ်ရာနေရာသို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် အလောင်းများတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ထိုနေရာသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

"စစ်သူကြီးလီဟာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး မဟာယန်အတွက် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့တယ်။"

"နောက်ဆုံးတော့ သူက ရောဂါကြီးတစ်ခုနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ့ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေ လက်အောက်ငယ်သားတွေကလည်း လိုက်ပါသွားကြတယ်။"

"ဒါဟာ စစ်သူကြီးလီဟာ ကောလာဟလတွေ ပြောသလောက် သွေးဆာပြီး လူသတ်သမား မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေတာပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံက ကရုဏာသက်ပါစေ သူတို့ကို အေးချမ်းစွာ အနားယူစေကြရအောင်။"

ထိုသို့ပြောကာ စစ်သည်များသည် ဂူအချို့ကို တူးဖော်ပြီး အတွင်းရှိ အလောင်းများကို ဖယ်ထုတ်ကာ သူတို့ယူလာသော အလောင်းတူများကို အစားထိုး မြေမြှုပ်ခဲ့ကြသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင်မှ ထိုအုပ်စုသည် ဂါရဝပြုပြီး ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

တစ်လ ကြာသွားသည်။

အစုလိုက်မြေမြှုပ်ရာနေရာသည် အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် လမ်းဘေးခွေး သို့မဟုတ် လင်းယုန်ငှက်များသာ လာရောက်ကာ မြေမြှုပ်ထားခြင်းမရှိသည့် အလောင်းများကို ကိုက်ဖြတ်လေ့ရှိသည်။

"ခွပ် ခွပ် ခွပ်"

ရုတ်တရက် ဂူမြေပုံအောက်မှ လက်တစ်ဖက် ထိုးထွက်လာသည်။

ဤအရွယ်ရောက်ပြီးသူ၏ လက်သည် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွေ့နေသော်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လက်ကျောနှင့် ကြွက်သားများ တင်းမာသွားပြီး လက်ချောင်းထိပ်များမှာ သရဲတစ္ဆေ၏ လက်သည်းများကဲ့သို့ ထက်မြက်လာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လက်မောင်းသည် မြေကြီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဂူထဲမှ ထွက်လာခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသည်မှလွဲလျှင် ဤသူသည် တစ်လကျော် သေဆုံးနေခဲ့သော လီချန်ရှင်း ဖြစ်သည်ဟု မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ... ငါ... ငါ မသေဘူးလား။"

လီချန်ရှင်းသည် သူ၏ခေါင်းကို ကိုင်ရင်း ဂူမြေပုံပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။

"နှလုံးခြွေအဆိပ် က ငါ့ရဲ့ အတွင်းအင်္ဂါတွေကို စားမြိုပြီး ဦးနှောက်အထိတောင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သင့်တာလေ။ ဘာလို့... ဘာလို့ ငါက ဒီလောက် ပေါ့ပါးနေရတာလဲ။"

လီချန်ရှင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းစွာ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီးနောက် သူ၏ ယခင်ရောဂါဝေဒနာများပင် ပျောက်ကင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်... ဒါဟာ အိုမင်းခြင်းမရှိတော့တဲ့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ။

လီချန်ရှင်းသည် သူ၏မျက်နှာကို ထိကြည့်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နူးညံ့သော လက်အရေပြားကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

"ငါ ကောင်းကင်-လူသားအဆင့်ကို ရောက်သွားတာလား။"

ကောင်းကင်-လူသားအဆင့်။

ဤအဆင့်သည် ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီများတွင်သာ ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သည့်တစ်နှစ်က လီချန်ရှင်း၏ စာပေကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ကိုယ်ခံပညာ နှစ်မျိုးလုံး ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဤအဆင့်၏ တည်ရှိမှုကို သူ အံ့ဩဖွယ် ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသော ရောဂါကြောင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်များ ပျက်စီးပြီး သက်တမ်းကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

သို့သော် အခုတော့ နှလုံးခြွေအဆိပ် သည် သူ၏ရောဂါနှင့် ထူးခြားသော ဓာတ်ပြုမှု ဖြစ်ပေါ်သွားပုံရပြီး သူ အသက်ပြန်ရှင်လာရုံသာမက ရောဂါပါ ပျောက်ကင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီချန်ရှင်းသည် အရာရာကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။ အဝေးမှ မဟာယန် နန်းတော်ကို ကြည့်ရင်း လီချန်ရှင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့။"

မဟာစကြဝဠာကမ္ဘာတွင် နိုင်ငံကြီး လေးခုရှိသည်။ မဟာယန် မဟာချန် မဟာလင်နှင့် မဟာဆုံ တို့ဖြစ်သည်။

လီချန်ရှင်း၏ အိမ်သည် မဟာယန်နှင့် မဟာဆုံ နယ်စပ်ရှိ ဟဲဂျွန်ခရိုင်တွင် ဖြစ်သည်။ ပြန်ရမည့်ခရီးမှာ အချိန်အတန်ကြာ ဦးမည်ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က သူနေထိုင်ခဲ့သည့် တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ လီချန်ရှင်းသည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သည်အထိ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အရိုအသေပေးခဲ့သည်။

သူသည် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

နွေရာသီဖြစ်၍ အပင်များမှာ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။ ဝင်ပေါက်တွင် စိုက်ပျိုးထားသော မက်မွန်ပင်သည် ပွင့်နေပြီး တာအိုကျောင်း၏ ပုံစံသည် သူထွက်သွားခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီချန်ရှင်းသည် အဝတ်လဲပြီး ပင်မခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် သူထားခဲ့သော တာအိုဝတ်ရုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်သင်ပြီး ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်များကို စုစည်းချည်နှောင်၍ ကြွေကျနေသော အရွက်များကို တံမြက်လှည်းလိုက်သည်။

လှည်းကျင်းခြင်းမှာ တစ်နေ့လုံး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

လီချန်ရှင်းသည် အိမ်ထဲမှ အခြောက်အခြမ်းများကို စားသုံးပြီး ဖယောင်းတိုင်ထွန်းကာ နံ့သာတိုင်မီးရှို့၍ တရားထိုင်လိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် လီချန်ရှင်းသည် အစားအသောက်မပါဘဲ သုံးရက်သုံးည တရားထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ခွန်အားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေသည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ပင် အစာနှင့်ရေမပါဘဲ ဤမျှကြာအောင် မနေနိုင်သော်လည်း လီချန်ရှင်း၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။

လီချန်ရှင်း နိုးထလာသောအခါ အသက်ကို ရှူထုတ်လိုက်ရာ လေထဲတွင် အဖြူရောင်မြူခိုးများ ပျံ့လွင့်နေသည်။

စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ အနည်းငယ်သည် မူလချီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တာအို၏ နိယာမများကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

"မူလချီ တည်မြဲနေတယ်။ ငါ့ရဲ့ စာပေကျွမ်းကျင်မှုတွေ နောက်ပြန်မဆုတ်သွားဘူး..."

လီချန်ရှင်း မျက်လုံးကို မှေးလိုက်သည်။

ဤအဆင့်သို့ မည်သူမျှ မရောက်ဖူးသောကြောင့် လီချန်ရှင်းတွင် ကိုးကားစရာ မရှိပေ။

စာပေကျွမ်းကျင်မှုအတွက် လိုအပ်သော ပါရမီမှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ လီချန်ရှင်းပင်လျှင် ၁၃ နှစ်ကြာ ခါးသီးစွာ လေ့ကျင့်ပြီးမှသာ အနှစ်သာရကို ချီအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏အသက်ရှူသံမှာ လေထဲတွင် နှစ်နာရီနီးပါး မပျောက်ကွယ်ဘဲ တည်ရှိနေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေသည်။

စာပေကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို ခွဲခြားရာတွင် ရိုးရှင်းသည်။ အသက်ရှူသံတစ်ချက်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် တည်မြဲနေလျှင် ထိုကြာချိန်သည် အဆင့်ကို ခွဲခြားပေးသည်။

ထို့အပြင် လီချန်ရှင်း၏ အခြေအနေမှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ အပေါ်ပိုင်း ဒဒန်ထျန်ဖြစ်သည့် နီဝမ်နန်းတော်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်သည် တရားထိုင်နေစဉ်တွင် ကုန်ဆုံးသွားခြင်းမရှိဘဲ ခရီးသွားစဉ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အမာရွတ်များကိုလည်း ချောမွေ့စွာ ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပြန်လည်နုပျိုလာမှုတို့ကြောင့် သူသည် အဖြူရောင်ကျားဆင်းသက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ စာပေကျွမ်းကျင်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဆိုလျှင် သူ၏ ကိုယ်ခံပညာကော။

သူသည် စစ်ပွဲပေါင်း ရာနှင့်ချီ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ကျန်းဟူ ကို နှိမ်နင်းရာတွင် ကိုယ်ခံပညာပေါင်းများစွာကို လုယူနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ့ကိုယ်ပိုင် ထူးချွန်သော ပါရမီဖြင့် စစ်မြေပြင် သတ်ဖြတ်ခြင်း နည်းပညာများနှင့် တာအိုကျမ်းစာများကို ပေါင်းစပ်ကာ ကောင်းကင်-လူသား ကိုယ်ခံပညာကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

သို့သော် ရောဂါမဖြစ်ခင် အချိန်တိုအတွင်း၌သာ ကျင့်ကြံခဲ့ရသည်။

"အခုပဲ ကျင့်ကြည့်တော့မယ်။"

လီချန်ရှင်း၏ ကောင်းကင်-လူသား ကိုယ်ခံပညာတွင် သူသည် ဝတ်ရုံဝတ်ကာ ခြေလှမ်းများကို ချမှတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဘယ်လက်ကို ကောင်းကင်သို့ညွှန် ညာလက်ကို မြေကြီးသို့ညွှန်ကာ ရပ်နေသည်။

သူ၏ ခြေထောက်ကြွက်သားများမှာ တုန်ခါနေပြီး ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် ခွန်အားများ စီးဆင်းလာသည်။

ဤခွန်အားသည် ကမ္ဘာထဲသို့ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဘယ်လက်ချောင်းထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီးမှ ခါးသို့ စီးဆင်းသွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ကျောရိုးဆစ်များမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ခေါင်းထိပ်အထိ တုန်ခါသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် လီချန်ရှင်း၏ ညာလက်ချောင်းထိပ်တွင် စွမ်းအားတစ်ခုက ဝဲဂယက်ငယ်တစ်ခုလို လည်ပတ်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

လီချန်ရှင်းသည် တစ်နာရီကြာအောင် ထိုအတိုင်း ရပ်နေလိုက်ပြီးနောက် ချွေးများပြန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်အေးစက်သွားသည်။

"အံ့ဩစရာပဲ အံ့ဩစရာပဲ။"

"ခွန်အားတွေက မူလချီလိုပဲ ရုပ်ဝတ္ထုပုံစံ ဖြစ်လာတယ်။ ငါ့ခွန်အားမှာ တကယ့်ကို ရုပ်ဝတ္ထုပုံစံ ရှိနေတာပဲ။"

လီချန်ရှင်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ခွန်အားကို ခံစားရင်း ပျော်ရွှင်နေသည်။

လူသားများသည် ခွန်အားကို အလိုအလျောက် မထုတ်လုပ်နိုင်ပေ။

မူလချီကို ရရှိရန် အစာအများကြီး စားသုံးရသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်များမှာ ချမ်းသာကြရသည်။

သို့သော် အခုတော့ လီချန်ရှင်းသည် သုံးရက်ကြာ တရားထိုင်ပြီးနောက် အခြောက်အခြမ်း အနည်းငယ်သာ စားသော်လည်း တရားထိုင်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ခွန်အားကို ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လွင့်ပျံနေသော စွမ်းအားများကို သူ အောင်မြင်စွာ စုပ်ယူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လီချန်ရှင်းသည် သာမန်ကိုယ်ခံပညာရှင်များ၏ အဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာက ဤသို့ဆိုလျှင် စာပေကျွမ်းကျင်မှုကကော။

သို့သော် စာပေကျွမ်းကျင်မှုမှာ ကျင့်ကြံရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ နီဝမ်နန်းတော်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို မတွေ့ရှိသေးပေ။

လီချန်ရှင်းသည် လူတိုင်း၏ အထက်တွင် ရှိနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူ၏ နီဝမ်နန်းတော် ပွင့်လာပြီးနောက်တွင် မသိနိုင်သော အဝေးကြီးမှ လာမည့် စွမ်းအင်တစ်ခု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကို ခံစားမိနေသည်။

"ငါ့အတွက် အပြင်ကိုစုံစမ်းဖို့ တပည့်တစ်ယောက်တော့ ရှာမှဖြစ်မယ်။"

လီချန်ရှင်းသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူ၏ နီဝမ်နန်းတော်၏ စွမ်းဆောင်ချက်ကို မသိသေးသရွေ့ သူ တောင်ပေါ်မှ မဆင်းသေးပေ။

ထို့ကြောင့် တပည့်တစ်ယောက် ထားရှိခြင်းက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နိုင်ပြီး သူ့ကို လူသိနည်းစေမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ရန်သူများစွာကို သူ မကြောက်သော်လည်း နောက်ထပ် လူသတ်ရန် စိတ်မရှိတော့ပေ။

ရုတ်တရက်။

မက်မွန်ပွင့်တစ်ပွင့် လီချန်ရှင်း၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ကြွေကျလာသည်။ လီချန်ရှင်းသည် မျက်လုံးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်သည်။ အဝေးမှ စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားသော မက်မွန်ပင်နှင့် ရစ်ပတ်နေသည်။

နီဝမ်နန်းတော် ပွင့်လာခြင်းကြောင့် သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အလွန်ထက်မြက်နေသည်။ မက်မွန်ပင်၏ မူမမှန်မှုကြောင့် လီချန်ရှင်း တဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မကြာမီပင်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။

ဤမိုးသည် သာမန်မိုးမဟုတ်ပေ။

ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် မိုးရေစက်များသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

အပင်များမှာ စိမ်းလန်းလာပြီး တိရစ္ဆာန်များမှာ တက်ကြွလာကြသည်။

မက်မွန်ပင်သည် လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေပြီး အကိုင်းအခက်များမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မိုးရေစက်များကို လုယက်နေကြသည်။

လီချန်ရှင်း၏ ဆံပင်များ ထောင်မတ်သွားသည်။ မိုးထဲတွင် ရပ်နေရင်း မက်မွန်ပင်၏ ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ စကားလုံးတစ်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"တိလော့ကျန်း..."