အခန်း ၄

အခန်း ၄ - အနှစ်သာရကို ချီအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း။

မိုးသည် လျင်မြန်စွာ ရွာသွန်းပြီး လျင်မြန်စွာပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ စုစုပေါင်းကြာချိန်သည် ၁၅ မိနစ်ထက် မပိုပေ။

မိုးရေစက်များသည် မြေပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီးနောက် ရေအိုင်များ မဖြစ်ပေါ်ဘဲ မြေကြီးက အကုန်စုပ်ယူသွားခဲ့သည်။ မိုးရွာခဲ့ဖူးမှန်းပင် မသိသာတော့ပေ။

လီချန်ရှင်းသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် မက်မွန်ပင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ပင်စည်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ဂရုတစိုက် ခံစားကြည့်သည်။

သို့သော် ခဏအကြာက ခံစားခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအင်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ပေ။

"ဒါ တကယ်ပဲ တိလော့ကျန်းလား အပင်တွေကို နတ်ဆိုးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ တိလော့ကျန်း။"

လီချန်ရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ အချိန်ရရင် ဒီမက်မွန်ပင်ကို သေချာ ထပ်စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ။"

ထိုသို့တွေးရင်း လီချန်ရှင်းသည် တာအိုကျောင်းသို့ ပြန်သွားပြီး တာအိုကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်ကာ တရားထိုင်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သုံးလ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

မကြာမီပင် တောင်တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသဖြင့် လီချန်ရှင်းသည် တရားထိုင်ရာမှ ထကာ ပြုပြင်ထားသော ပင်မတံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပွင့်လျက်ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

လီချန်ရှင်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပိုက်ထားသည့် ကလေးကို မြေကြီးပေါ်တွင် အသာအယာ ချပေးလိုက်ပြီး တောင်းပန်သည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်သည်။ လီချန်ရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော သုံးလေးနှစ်အရွယ် ကလေးကို ကောက်ချီလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် ကျေးဇူးတင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးအသက်ရှူထုတ်ကာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

လီချန်ရှင်းသည် မက်မွန်ပင်အောက်တွင် တွင်းတူးပြီး သူမ၏ ရုပ်အလောင်းကို မြေမြှုပ်ကာ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း မန္တန်ကို ရွတ်ဖတ်ပေးခဲ့သည်။

နောက်နှစ်များတွင် လီချန်ရှင်းသည် သူ၏ဆရာနည်းတူ ထိုမိန်းကလေးကို ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

နှစ်နှစ် ကြာပြီးနောက်။

ကလေးမလေးသည် လီချန်ရှင်းနှင့်အတူ ရုပ်တုရှေ့တွင် တရားထိုင်နေသည်။

ကလေးမလေးသည် ပါရမီပါသူဖြစ်ရာ စာပေကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် ကျင့်ကြံပါက နှစ်ပေါင်း ၈၀ အတွင်း ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

နောက်ဖေးတွင် မီးဖိုပြီး ထမင်းချက်သည်။ ကလေးမလေးက မီးဖိုရှေ့တွင် ထင်းကူထည့်ပေးသည်။

"ဆရာ ဘာလို့ သမီးကို ကိုယ်ခံပညာ သင်မပေးတာလဲ။"

ကလေးမလေးက သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် မေးသည်။

လီချန်ရှင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အချိန် မတန်သေးဘူး။"

"ဒါဆို ဘယ်တော့လဲ သမီးလည်း ဆရာလိုပဲ နံရံတွေကျော်ပြီး ကျားတွေကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖမ်းနိုင်ချင်တယ်လေ။"

"ခန္ဓာကိုယ် ပိုကြီးထွားလာရင်တော့ လုပ်နိုင်မှာပါ။"

"တကယ်လား။"

"အင်း။"

စားပြီးနောက် လီချန်ရှင်းသည် သူမကို ခေါ်သွားပြီး စာပေကျွမ်းကျင်မှု ကျင့်စဉ်များကို ရှင်းပြသည်။

"စုယွမ် မင်းရဲ့ စာပေကျွမ်းကျင်မှုက ရင့်ကျက်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ အခု အနှစ်သာရကို ချီအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းအကြောင်း ပြောပြမယ်။"

လီချန်ရှင်းသည် လက်နောက်ပစ်ရပ်ကာ ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"အနှစ်သာရကို ချီအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းဆိုတာ အစာရဲ့ အနှစ်သာရကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူပြီး နေ့စဉ် လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က မတူဘူး။ တာအိုကျင့်စဉ်မှာ ကိုယ်ပိုင် ချီသန့်စင်နည်းကို တာအိုကျမ်းစာတွေကနေ နားလည်အောင် လုပ်ရမယ်။"

"မူလချီဆိုတာ သက်ရှိတွေရဲ့ အဓိက အသက်ဓာတ်ပဲ။ မင်း ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားတိုင်း မူလချီတွေ ကုန်ဆုံးတယ်။ မင်း အားစိုက်ထုတ် လေ့ကျင့်တဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်က ချွေးပေါက်တွေကနေ မူလချီတွေ ပျံ့လွင့်သွားတာကို သတိထားမိလိမ့်မယ်။ မူလချီကို အများဆုံး အသုံးချဖို့ဆိုရင် မင်းရဲ့ ချီသန့်စင်နည်းနဲ့ မူလချီကို

အောက်ပိုင်း ဒန်ထျန်မှာ စုစည်းပြီး အချိန်ကြာကြာ တည်ရှိနေအောင် လုပ်ရမယ်။ ချွေးပေါက်တွေကို ထိန်းချုပ်တတ်အောင် သင်ရမယ်။ ဒါက နောင် ခါကိုယ်ခံပညာ ကျင့်တဲ့အခါ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

လီချန်ရှင်း ရှင်းပြသည်။

စုယွမ် ခေါင်းညိတ်သည်။

"အော်... ဆရာ သမီး နားလည်ပါပြီ။ လှုပ်ရှားတဲ့အခါ ထွက်လာတဲ့ အပူစီးကြောင်းကို ထိန်းချုပ်တဲ့နည်းလမ်းကို ပြောတာမလား။"

"မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စာပေကျွမ်းကျင်မှုဆိုတာ တည်ငြိမ်မှုကို ရှာဖွေတာမို့ ကိုယ်ခံပညာရဲ့ အားကောင်းတဲ့ သဘာဝနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။"

"ကိုယ်ခံပညာစိတ်ဓာတ်နဲ့ စာပေကျွမ်းကျင်မှုကို ကျင့်လို့ မရဘူး။ တာအိုကျင့်သူတွေက တိုက်ခိုက်တာကို မကြိုက်ဘူး တိုက်လေ ဒဏ်ရာရလေပဲ။"

"ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေက အသက် ၂၅ မတိုင်ခင် အထွတ်အထိပ် ရောက်ပေမဲ့ ပြီးရင်တော့ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားတတ်တယ်။ငါတို့နဲ့ မတူဘူး၊ ငါတို့က ကျင့်လေ ပိုကောင်းလေပဲ။ အသက် ၈၀ မတိုင်ခင် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရင် သက်တမ်း နှစ်ရာလောက် ရှိနိုင်တယ်။"

"နှစ်ရာနှစ် ဆိုတာ အရမ်း ကြာတာပဲနော်။"

လီချန်ရှင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"သက်တမ်းရှည်တာ ဘယ်သူကမကြိုက်ပါ့မလဲ။ မပြင်ဆင်ထား ဒီနေ့ တောင်အောက်ဆင်းပြီး စားစရာတွေ ဝယ်ကြမယ်။"

"ရေး ပျော်လိုက်တာ။"

စုယွမ် သွားတိုက် မျက်နှာသစ် ပြင်ဆင်နေချိန် လီချန်ရှင်းသည် မက်မွန်ပင်အောက်သို့ သွားပြီး စမ်းသပ်ကြည့်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီးနောက် ဟဲဂျွန်ခရိုင်တွင် တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများက လူကို ဒုက္ခပေးသည့် ဖြစ်ရပ်များ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူ၏ ကျောင်းတော်အနီးအနားအထိ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများ ရောက်လာတတ်သည်။ သို့သော် သူတစ်ယောက်တည်းသာ စီမံနိုင်ပါသည်။

စုယွမ်ကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ပေးချင်စိတ် ရှိသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မသင့်တော်ဟု ခံစားရသည်။

သူသည် ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ရန် သင့်တော်သော တပည့်တစ်ယောက်ကို ထပ်ရှာရဦးမည်။

စုယွမ်အတွက်မူ စာပေကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံပါက နှစ် ၈၀ အတွင်း ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်နိုင်ပါသည်။ သူရှိနေသရွေ့ အန္တရာယ်ကင်းပါသည်။

သူတို့ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ လီချန်ရှင်းသည် သူ၏ နာမည်နှင့် ယခင် စစ်သူကြီးဘဝကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

"တာအိုဘိုးဘေး ဟွမ်းကျန်း တာအိုဘိုးဘေး ဟွမ်းကျန်း။"

လီချန်ရှင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ရှူမဝသော အလတ်စားအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အာလူးအိတ်တစ်အိတ်ကို ထမ်းလာသည်။

"တာအိုဘိုးဘေး ကျွန်တော့်ဇနီး ဖျားတုန်းက ကူညီပေးခဲ့တာ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ တောင်ဆင်းမယ်ဆိုတာ သတိရလို့ပါ။"

လီချန်ရှင်း ပြုံးသည်။

"ရပါတယ် ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။"

ထိုသူသည် တစ်ချိန်က သူတို့ဇနီးမောင်နှံကို ကျားတစ်ကောင်ရန်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ စကားပြောပြီးနောက် အမျိုးသားသည် ပြန်သွားသည်။ လီချန်ရှင်းသည် အာလူးအိတ်ကို ထမ်းပြီး စုယွမ်လက်ကို ကိုင်ကာ ဈေးထဲတွင် လမ်းလျှောက်လာသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ခေါက်ဆွဲစားကြသည်။ ဆိုင်တွင် တောင်သူလယ်သမားများက မနှစ်က စပါးရိတ်သိမ်းချိန်အကြောင်းနှင့် တောဝက်များ၊ ကျားများ ဒုက္ခပေးနေသည့်အကြောင်း ပြောနေကြသည်။

အစိုးရဘက်ကလည်း အရေးမစိုက် အမဲလိုက်အဖွဲ့ကလည်း လူနည်းလွန်းသဖြင့် တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများကို မနိုင်ဖြစ်နေသည်။

လီချန်ရှင်းသည် သိပ်မတွေးမိသော်လည်း နှစ်နှစ်က မိုးရွာသည့်ကိစ္စကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ စာပေကျွမ်းကျင်မှုမှာ တိုးတက်မှု မရှိသလို သူ၏နီဝမ်နန်းတော်ကိုလည်း မသုံးတတ်သေးပေ။ ကောင်းကင်-လူသား ကိုယ်ခံပညာကိုလည်း နှစ်နှစ် ကျင့်ကြံသော်လည်း မပြီးမြောက်သေးပေ။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက်။

"ဆရာ တစ်ယောက်ယောက် လာနေပြီ။"

စားပွဲသို့ ဝါးထုပ်ဆောင်း ကောက်ရိုးမိုးကာ ဝတ်ထားသူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဓားကို လီချန်ရှင်းနှင့် စုယွမ် ထိုင်နေသော စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ထိုသူ၏ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိပြီး ဘယ်ဘက်လက်တွင် အဖုအပိမ့်များ ရှိသဖြင့် ဘယ်သန်ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ တာအိုဘိုးဘေးတို့။ ခရီးပန်းလို့ လာစားတာပါ။"

လီချန်ရှင်း ပြုံးသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။"

ထိုသူသည် လီချန်ရှင်းကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။

"တာအိုဘိုးဘေး ဒီနားမှာ ကျားနက်တစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်ဆိုတာ ကြားမိလား။"

"ကျားနက်လား မကြားမိပါဘူး။ မဟာဆုံဘက်က လာတာလား။"

"မဟုတ်ဘူး။ ဒီဘက်မှာ ရှာမလို့ပါ။ အဲဒီ ကျားက လူကို ဒုက္ခပေးရုံတင်မကဘူး နတ်ဆိုးဖြစ်နေပြီ။ တစ္ဆေတွေကို ခိုင်းပြီး လူ့နှလုံးသားကို စားတတ်တယ်လို့ ကောလာဟလ ရှိတယ်။"

တစ္ဆေတွေကို ခိုင်းတာ။

နတ်ဆိုးတစ်ကောင်။