အခန်း ၅

အခန်း ၅ - စာပေကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ကိုယ်ခံပညာ။

ဓားသမားသည် ခေါက်ဆွဲများကို စားသောက်ပြီးနောက် ကြက်သွန်ဖြူတစ်မြွှာကို အခွံခွာကာ ခေါက်ဆွဲနှင့်အတူ ပါးစပ်ထဲပစ်ထည့်ပြီး မျိုချလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် သူသည် စားသောက်ပြီးစီးသွား၍ ငွေရှင်းကာ လီချန်ရှင်းကို လက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

လီချန်ရှင်းသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။

"စားပြီးပြီလား။"

"ပြီးပါပြီ ဆရာ။"

"ဒါဆို သွားကြစို့။"

လီချန်ရှင်းသည် ငွေရှင်းပြီးနောက် လွယ်အိတ်အချို့ကို ကောက်ယူကာ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည်။

စုယွမ်က ကူညီချင်သဖြင့် လီချန်ရှင်းက သူမကို လမ်းတွင်ဝယ်လာသော မုန့်များနှင့် ဆေးဆိုင်မှ ဆေးများကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လမ်းမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး ထူးခြားမှုမရှိပေ။

"စုယွမ် ဆေးသွားကျိုလိုက်။ ထင်းမီးနဲ့ မဟုတ်ဘဲ ကျောက်မီးသွေးနဲ့ ကျိုရမယ်နော်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။"

စုယွမ်ကို ဆေးကျိုခိုင်းပြီးနောက် လီချန်ရှင်းသည် သူ၏ မတ်တပ်ရပ် တရားထိုင်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ သူသည် ဤရပ်ဟန်ကို ကောင်းကင်-လူသား ရပ်ဟန်ဟု ခေါ်သည်။

လက်တစ်ချောင်းက ကောင်းကင်ကိုထိုး နောက်တစ်ချောင်းက မြေကြီးကိုထိုးကာ ချီဓာတ်သည် ရေကြောင်းသုံးခုကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသည်။

နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် လီချန်ရှင်းသည် ရပ်ဟန်မှ ထွက်လာကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသည်။

"အရင်ကထက် ပိုကြာကြာ ရပ်နိုင်လာပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်လည်း မအီမသာ မဖြစ်တော့ဘူး။"

ထိုသို့တွေးရင်း လီချန်ရှင်းသည် လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရေး ကွက်စုံများကို လေ့ကျင့်သည်။

လက်သီးချက် ကန်ချက်များသည် အလွန်မြန်ဆန်သဖြင့် အရိပ်များပင် ထင်ကျန်ရစ်သည်။ သူ၏ အတွင်းအားသည် ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် စီးထွက်လာပြီး လေကို ထိခိုက်မိသဖြင့် စူးရှသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအသံသည် အကြောအခြင်များ ကြွပ်သံသာမကဘဲ အတွင်းအားက လေကို ရိုက်ခတ်သည့် အသံဖြစ်သည်။

ကျန်းဟူလောကတွင် အတွင်းအားနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ ကွဲပြားသည်။

အတွင်းအားဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက် လှုပ်ရှားသည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသည့် အပူစီးကြောင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့် တားဆီးခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်သည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သန့်စင်သော စွမ်းအားဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ခုသည် ဖြည့်စွက်ပေးကြသော်လည်း လေ့ကျင့်ပုံနှင့် တိုက်ခိုက်ပုံမှာ ကွဲပြားသည်။

လေ့ကျင့်သည့်အခါ အတွင်းအားကို သုံးရပြီး တိုက်ခိုက်သည့်အခါ ရုပ်ခွန်အားကို သုံးရသည်။

ယခင်က လီချန်ရှင်းသည် စစ်မြေပြင်တွင် လှံကြီးကိုကိုင်ကာ အထိအခိုက်မရှိ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အတွင်းအားကို ချွေတာပြီး ရုပ်ခွန်အားကို အပြည့်ထုတ်သုံးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဟူး..."

အသက်ရှူထုတ်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးသော အငွေ့တန်းသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေသည်။ လူ့ခွန်အားမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိသော်လည်း ချီဓာတ်မှာ အဆုံးမရှိပေ။

အတွင်းပိုင်းတွင် အသက်ရှူနည်းကို လေ့ကျင့်ပြီး အပြင်ပိုင်းတွင် အရေပြားအရိုးအကြောတွေကို လေ့ကျင့်ရမည်ဟူသော စကားမှာ ဤသဘောတရားပင်ဖြစ်သည်။

လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသောအခါ စုယွမ်သည် ထောင့်တစ်နေရာမှ ခိုးကြည့်နေသည်ကို လီချန်ရှင်း သတိပြုမိသော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ သူမသည် ဆေးကျိုရာသို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။

"စုယွမ်။"

စုယွမ်က တုန်လှုပ်စွာဖြင့် "ဆရာ... ဆရာ လေ့ကျင့်ပြီးပြီလား။"

လီချန်ရှင်းက သူမခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း "စာပေကျွမ်းကျင်မှု မရှိဘဲ ကိုယ်ခံပညာကိုပဲ လေ့ကျင့်ရင် အချည်းနှီးပဲ။ စာပေနဲ့ ကိုယ်ခံပညာရဲ့ ကွာခြားချက်က တည်ငြိမ်မှုနဲ့ လှုပ်ရှားမှုမှာ ရှိတယ်။"

"စာပေကျွမ်းကျင်မှုအတွက် နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်အောင် ထားရမယ်။ ကိုယ်ခံပညာကိုပဲ အလွန်အကျွံ အားထုတ်ရင် သာမန်လူတွေ မခံနိုင်ဘူး။"

စုယွမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ "ဆရာ့ကို ခိုးကြည့်တာမျိုး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး။"

လီချန်ရှင်းသည် သူ၏ တပည့်အား လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်မှစ၍ လီချန်ရှင်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

"ငါ ကျင့်ကြံနေတာက အမှန်တရားပဲ လီဟွမ်းကျန်း... လီဟွမ်းကျန်း ဟားဟား။"

သူသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ရာ စုယွမ်မှာ လန့်ဖြန့်သွားတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်...

လေညှင်းဆိတ်ပြီး နေသာသောနေ့တွင် တောင်ပေါ်မှ သွေးနံ့များ ရလိုက်ပြီး မက်မွန်ပင်မှာလည်း ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ရှားလာသည်။

"စုယွမ် လာ... ဧည့်သည်ကို သွားကြိုရအောင်။"

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ... ကောက်ရိုးမိုးကာနှင့် ဝါးထုပ်ဆောင်းထားသော ဓားသမားမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်မှာလည်း ပြတ်တောက်နေသည်။ သူ၏အနောက်တွင် နှစ်မီတာခန့်မြင့်သော ကျားနက်တစ်ကောင်၏ အလောင်းရှိသည်။

ဓားသမားသည် လီချန်ရှင်းကို မြင်သောအခါ "တာအို... ဘိုးဘေး... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပေးပါ... ဒီကျားသေကို လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်..."

ထို့သို့ပြောပြီး မေ့မြောသွားတော့သည်။

လီချန်ရှင်းသည် သူ့ကို အမြန်ဖမ်းလိုက်ပြီး သွေးတိတ်စေရန် အကြောများကို နှိပ်ပေးလိုက်သည်။

"စုယွမ် အခန်းထဲက ဆင်မြက်ကို ယူပြီး တစ်နာရီလောက် ကျိုပေးလိုက်။"

လီချန်ရှင်းသည် ကျားအလောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ၎င်း၏ အမွေးများမှာ သံချောင်းကဲ့သို့ မာကျောနေသည်။

သူသည် ကျား၏ ကြွက်သားအတွင်းသို့ လက်ဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည်။

ကျောက်တုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ ကျား၏ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လီချန်ရှင်းသည် ထိုကျောက်တုံးကို မက်မွန်ပင်အောက်တွင် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

"မင်း ကြီးထွားလာပြီးရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

နောက်ပိုင်းတွင် ဓားသမားကို ဆင်မြက်ရည် တိုက်ကျွေးသည်။ လီချန်ရှင်းသည် သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ ဓားသမား၏ ကိုယ်ထဲရှိ ဆေးစွမ်းကို ပျံ့နှံ့စေရန် ကူညီပေးသည်။

"ဒီလိုပါလား... အတွင်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက် ထုတ်လွှတ်ပြီး ထိန်းချုပ်တာက သာမန် ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အတွင်းအားကတော့ လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်လို့ရတယ်။ စွမ်းအား၊ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် ဒါကို ဒီလိုပဲ ခေါ်သင့်တာပေါ့။"

လီချန်ရှင်း ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။