အခန်း ၆

အခန်း ၆ - တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများက လူကိုစား။ လူက တိရစ္ဆာန်ရိုင်းကို စား။

မကြာမီ ပိုင်ဖုန်းသည် ဧည့်ခန်းတွင် တဖြည်းဖြည်း နိုးလာသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ပြတ်တောက်သွားသော ဘယ်ဘက်လက်နေရာကို စမ်းမိလိုက်သောအခါ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ငါတော့ အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီပေါ့။"

"ဆရာတူအစ်ကို နိုးပြီလား။ ဆရာ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်"

စုယွမ်က ပြေးဝင်လာကာ အော်ပြောသည်။

ပိုင်ဖုန်းသည် လီချန်ရှင်းကို လမ်းတွင်တွေ့သည့်နေ့ကတည်းက ဤသူသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ သူသည် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှုအဆင့်ရှိသည့် စာပေကျွမ်းကျင်သူကြီး ဖြစ်မည်ဟု တွေးထင်ထားသည်။

အသက်အရွယ်က ၁၈-၁၉ နှစ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားသော ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း'အဆင့်ရှိသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။

သူသည် အခန်းမသို့ ရောက်သောအခါ လီချန်ရှင်းက တရားထိုင်နေရာမှ ထကာ

"တာအိုဘိုးဘေး ဟွမ်းကျန်းဧည့်သည်တော်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

"ကျွန်တော်ကတော့ ကျန်းဟူလောကက လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင် ပိုင်ဖုန်းပါ။"

ပိုင်ဖုန်းသည် လီချန်ရှင်းကို ကြည့်ရာ သူ၏အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။

သူသည် ကိုယ်ခံပညာရှင်တို့၏ ထူးခြားချက်များမရှိသော်လည်း ထူးခြားသော အရည်အသွေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ပိုင်ဖုန်းက လီချန်ရှင်းကို စာပေကျွမ်းကျင်သည့် တာအိုဆရာတစ်ဦးဟုသာ ထင်မြင်နေသည်။

"ပိုင်ဖုန်း ထိုင်ပါ။ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာရဲ့လား။"

လီချန်ရှင်းက မေးသည်။

"သက်သာပါပြီ ပြီးတော့ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတိုက်ပွဲပြီးကတည်းက ကျွန်တော်က အသုံးမကျတဲ့လူ ဖြစ်သွားပြီ။"

ပိုင်ဖုန်းက ခါးသီးစွာ ရယ်သည်။

လီချန်ရှင်းက သက်ပြင်းချကာ "လူတွေရဲ့ အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူသင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ပေးဆပ်ရတာတော့ နှမြောစရာပါပဲ။"

"ကျွန်တော် ကျားနတ်ဆိုးကို သတ်တာက တရားမျှတမှုအတွက် သက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါနဲ့ တာအိုဘိုးဘေး တာအိုနန်းတော်မှာ စာရင်းသွင်းထားပြီးပြီလား။"

"မသွင်းရသေးပါဘူး ဝေးလံခေါင်သီတဲ့အရပ်ကပဲမို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပါဘူး။"

တာအိုနန်းတော်တွင် စာရင်းသွင်းခြင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်သရုပ်ဖော်ကတ်ကဲ့သို့ဖြစ်သည်။

စစ်ပွဲများကြောင့် လူများစွာသည် တာအိုဆရာယောင်ဆောင်ကာ စစ်မှုထမ်းခြင်းမှ ရှောင်ကြသည်။ ယခုအခါ စာရင်းသွင်းခြင်းမှာ အလွန်တင်းကျပ်လှသည်။

"ဒါဆို တာအိုဘိုးဘေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က..."

"နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံတာတောင် ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှုအဆင့်လောက်ပါပဲ။"

"ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှုလား။ အံ့ဩစရာပါပဲအခု တာအိုနန်းတော်က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ရှာနေတာ။ ဒီအဆင့်နဲ့ဆို သေချာပေါက် စာရင်းသွင်းလို့ရမှာပါ။"

လီချန်ရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါက အေးဆေးနေရတာပဲ ကြိုက်တယ်ခရီးပန်းတာကို မကြိုက်ဘူး။"

ဘိုင်ဖုန်းက "လောကကြီး ပြောင်းလဲနေပြီဆိုတာ သိလား။"

"ဘယ်လို ပြောင်းလဲတာလဲ။ အဲဒီ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေကြောင့်လား။"

ပိုင်ဖုန်းက "ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီ ကျားနတ်ဆိုးက လူတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အတွင်းအင်္ဂါတွေကို စားကာတခြားလူတွေကို လှည့်စားခေါ်ဆောင်ဖို့ လုပ်တယ်။ အခုဆိုရင် အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်တွေ တိုးလာနေတယ်။"

လီချန်ရှင်း မျက်နှာတည်သွားသည်။

"ဒါဆို လောကမှာ ဒီလိုအရာတွေ ပိုများလာနေတာလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျန်းဟူလောကမှာ ကောလာဟလတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ဖမ်းပြီး သွေးအသားကို စားရင် ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် တိုးတက်လာပြီး အဆင့်ကျော်ဖို့ လွယ်ကူသွားမယ်တဲ့။"

လီချန်ရှင်းက ရုတ်တရက်။

"ပိုင်ဖုန်း ဒီမှာပဲ ဆက်နေပါလား။"

ပိုင်ဖုန်း အံ့ဩသွားသည်။

"ကျွန်တော်က လက်တစ်ဖက်မရှိတော့တဲ့သူပါအိမ်ပြန်ပြီး အလုပ်ရှာတော့မှာပါ။"

"မင်းရဲ့ နဖူးပြင်ကိုကြည့်ရတာ မင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ ဝင်လာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိဘူး။"

လီချန်ရှင်းက လက်ဖဝါးကို ဆန့်လိုက်ရာ ပိုင်ဖုန်းမှာ လီချန်ရှင်း၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်ကြောင့် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ ဒါ... အပြင်ဘက်က စွမ်းအင်လား။"

ပိုင်ဖုန်း အံ့ဩသွားသည်။ ဤတာအိုဆရာမှာ သုညနယ်မြေကို ကျော်လွန်ထားသူလား။

"ပိုင်ဖုန်း မင်း နေမလား မင်းကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို ငါရှာတွေ့ကောင်း တွေ့နိုင်တယ်။"

လီချန်ရှင်းက ပြောရာ ပိုင်ဖုန်းမှာ အရိုအသေပြုကာ "ပိုင်ဖုန်း တာအိုဘိုးဘေးကို ဂါဝရပြုပါတယ်။"

ခုနစ်နှစ် ကြာပြီးနောက်။

စုယွမ်မှာ အရွယ်ရောက်လာပြီး လီချန်ရှင်းမှာလည်း ငယ်ရွယ်နုပျိုသည့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

လီချန်ရှင်းသည် ပိုင်ဖုန်းကို ဒုတိယမြောက် တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်သည်။

စုယွမ်သည် အသက် ၁၃ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး သိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်နေသည်။ လီချန်ရှင်းက ခရီးထွက်သွားစဉ် ပိုင်ဖုန်းကို စုယွမ်အား သင်ပေးရန် တာဝန်ပေးထားသည်။

"ဆရာတူညီမလေး မင်းရဲ့ အနေအထား မှားနေတယ်။"

"အော်... ဟုတ်ပြီ။"

"ဆရာတူညီမလေး မင်းကို ငါပြောထားတာ မှတ်မိလား။ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အရမ်းကျယ်ကျယ် မလုပ်နဲ့။ တကယ့်တိုက်ပွဲမှာ အချက်အလက်တွေ ပိုပေါ်လာတတ်တယ်။ မျက်လုံးကို ထိုး၊ ဂွေးစေ့ကို ကန်၊ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးသားကို တိုက်ခိုက်ပါ။ ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေက နိုင်ဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်။"

ပိုင်ဖုန်းက အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ရှင်းပြပေးသည်။

စုယွမ်သည် ကျောက်ခုံတစ်ခုကို မပြီး လေ့ကျင့်သည်။

"ဆရာတူညီမလေး အောက်ခြေ တည်ငြိမ်ဖို့ လိုတယ်။ သုံးကိုယ်ဟန်ကို အရင်ကျင့်ပါ။"

ပိုင်ဖုန်းက ကြင်နာစွာ အကြံပေးသည်။

စုယွမ်က နှုတ်ခမ်းကို ဆူလိုက်ပြီး ကျောက်ခုံကို ချကာ ပိုင်ဖုန်းကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကို တကယ်ပဲ ကျွန်မကို ကောင်းကောင်းသင်ပေးချင်တာ ဟုတ်ရဲ့လာ။ ဆရာက ပြောတယ်လေ စွမ်းအင်ကျင့်တာနဲ့ ခွန်အားကျင့်တာ မတူဘူးတဲ့။ ကျွန်မက နက်နဲတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေကို မသင်နိုင်ဘူး။ ခွန်အားမကျင့်ရင် ဒီသိုင်းကွက်တွေက အသုံးမဝင်ဘူးမဟုတ်လား။"

ပိုင်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ ဒါကို ငါမေ့သွားတယ်။ ဆရာတူညီမလေးက ရပ်ဟန်ကို မကျင့်ဘူးဆိုရင် သိုင်းကွက်တွေက ပိုပြီး ရက်စက်ရမယ်။"

"ရက်စက်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

စုယွမ်မှာ ပို၍ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

ပိုင်ဖုန်းမှာ စကားမှားပြောမိမှန်း သိသွားသည်။ ဒီမိန်းကလေးမှာ အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်သလို သူမ၏ ဒေါသမှာလည်း ကြီးထွားလာသည်။ ပိုင်ဖုန်းမှာ ဘာမှမပြောနိုင်ပေ။

ပိုင်ဖုန်းကတော့ ဆရာ့ကို အလွန်လေးစားသည်။ ဆရာ့ထံမှ တရားဝင်လမ်းညွှန်ချက် မရရှိခဲ့သည်မှာ ဤခုနစ်နှစ်အတွင်း ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းများကို ဆေးဝါးများနှင့်အတူ ထူးခြားသော အပ်စိုက်နည်းပညာဖြင့် အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။

"ဆရာတူညီမလေး တစ်ခါလောက် ပြောပြပါဦး ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေကို ဘယ်လိုခွဲခြားသလဲ။"

ပိုင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီ... ဒါကိုပြောဖို့ ခက်တယ်။ ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေအတွက် စွမ်းအင်အဆင့် သုံးဆင့်ရှိတယ်။ ရောင်ဝါထက်မြက်ခြင်း၊ အတွင်းအားနဲ့အသွင်ပြောင်းခြင်း။ ပြီးတော့ ဗဟိုချက်တည်ခြင်း၊ သုညနယ်မြေကိုဖြတ်ကျော်ကာ ဘုရားသခင်ကိုမြင်ပြီး မဆွေးမြေ့ခြင်။ ဒါတွေက အကြမ်းဖျင်းပေါ့။"

ပိုင်ဖုန်းဟာ လီချန်ရှင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေပါ့မည်နည်း။

သူ နားမလည်နိုင်ရင်တောင်မှ တစ်ဖက်လူဟာ စာပေကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ ကိုယ်ခံပညာ နှစ်ရပ်စလုံးမှာ အမြင့်ဆုံးအထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။

လီချန်ရှင်း ပြန်ရောက်လာလေသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် တောက်ပသောသွေးရောင်ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လာပြီး မက်မွန်ပင်အောက်တွင် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ မက်မွန်ပင်သည် လှုပ်ရှားကာ ပန်းပွင့်များကို ကြွေကျစေလျက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသသည်။

"ဆရာ ပြန်လာပြီလား။"

"ဆရာ။"

စုယွမ်နှင့် ပိုင်ဖုန်းတို့မှာ ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်လာကြသည်။

လီချန်ရှင်းက "စုယွမ် သွားပြီး စားစရာပြင်ထားလိုက်။ ဆရာ ဗိုက်ဆာနေပြီ"

လီချန်ရှင်းက ပိုင်ဖုန်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး အလေးအနက် ပြောသည်။

"ပိုင်ဖုန်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပြဿနာကို အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

ပိုင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမနိုင် တုန်ယင်သွားကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ။"