အခန်း ၇

အခန်း ၇ -အတွင်းအား၏ ဗဟိုချက်နှင့် တာအိုနန်းတော်သို့ ခရီး။

ပိုင်ဖုန်း၏ အခန်းထဲတွင် လီချန်ရှင်းသည် အသားတစ်ပိုင်းကို ယူကာ ပိုင်ဖုန်း၏ ဒန်ထျန်အနီးတွင် ဖိကပ်ထားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် အမှတ်အသားနေရာများကို နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။

လီချန်ရှင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ မြန်ဆန်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုင်ဖုန်းမှာ ထိုအသားမှ စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ့ ခန္ဓာထဲသို့ စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းရဲ့ အတွင်းအားကို စုစည်းကြည့်။"

လီချန်ရှင်းက အမိန့်ပေးသည်။

လီချန်ရှင်း စိတ်ပူနေသည်။ သူ၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်ကို သုံးပြီး ပိုင်ဖုန်းကိူအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်မှ ဗဟိုချက်တည်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလားဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။

ပို၍ခက်ခဲသည်မှာ ပိုင်ဖုန်းသည် ဘယ်ဘက်လက် ဆုံးရှုံးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လက်တဖက်မရှိတော့သည့်အတွက် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အသက်နှင့် ညီမျှသော အခက်အခဲကို ကြုံတွေ့နေရသည်။

ပိုင်ဖုန်းအတွက် အဓိကပြဿနာမှာ အရေပြားအပေါက်ငယ်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲခြင်းဖြစ်သည်။ လီချန်ရှင်း လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ သူ၏စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ပိုင်ဖုန်းအား အတွင်းအားဖြင့် ထိုအပေါက်များကို မည်သို့ထိန်းချုပ်ရမည်ကို ပြန်လည်မှတ်မိစေရန် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လီချန်ရှင်း ၇ နှစ်ကြာ လေ့လာစမ်းသပ်ထားသော အဖြေဖြစ်သည်။

အတော်ကြာပြီးနောက် လီချန်ရှင်းက ပိုင်ဖုန်း၏လက်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အတွင်းအားမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

"ဗဟိုချက်ရရှိသွားပြီ။"

လီချန်ရှင်း ပြုံးလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"ဆရာ ဆရာတူအစ်ကိုရဲ့ ရောဂါ ပျောက်သွားပြီလား။"

စုယွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာမေးလာသည်။

"ပျောက်သွားပြီ။"

"ဆရာက တကယ်တော်တာပဲ။"

စုယွမ်က သူ၏ဆရာကိုချီးကျူးလိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင် လီချန်ရှင်း တစ်ခုခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏စွမ်းအင်မှာ သာမန်ကိုယ်ခံပညာရှင်များနှင့် မတူဘဲ ပိုမိုတိကျနေသည်။

သူ၏စွမ်းအင်သည် ပိုင်ဖုန်း၏ အတွင်းအားထဲတွင် မမြင်နိုင်သော အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

"ဒါကို နှလုံးသားအမှတ်အသားလို့ ခေါ်နိုင်မယ်။ ငါ့အပေါ် ရိုးသားသူတွေအတွက် ဘာမှမဖြစ်ပေမယ့် သစ္စာဖောက်ရင်တော့ သေလမ်းပဲ ရှိလိမ့်မယ်။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ပိုင်ဖုန်း လာရောက် အရိုအသေပြုသည်။

"ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ရပါတယ်။ ငါ မင်းကို သိုင်းကွက်အချို့ သင်ပေးမယ်။"

လီချန်ရှင်းသည် မက်မွန်ပင်အောက်တွင် ရပ်ကာ ဘာဇီလက်သီးကို သင်ပေးသည်။

၎င်းမှာ လယ်သမားများ တိုက်ခိုက်ပုံကို သူ ပြုပြင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီလက်သီးက တဖြောင့်တည်းပဲအရှိန်အဟုန်ကို ကိုဖြတ်ပြီး လက်ဖျားအထိ ပို့ရတာ။"

လီချန်ရှင်းသည် မက်မွန်ပင်ကိုပင် ကွဲမတတ် ပြင်းထန်စွာ ထိုးပြလိုက်သည်။ ပိုင်ဖုန်းမှာ ကြည့်ရှုလေ့လာပြီး လိုက်လံကျင့်ကြံသည်။

နောက်ထပ် ခြောက်လ ကြာပြီးနောက် ပိုင်ဖုန်း၏ သိုင်းကွက်များမှာ ပြင်းထန်လာသည်။

လီချန်ရှင်းက ပိုင်ဖုန်းနှင့် စုယွမ်ကို တောင်အောက်သို့ ဆင်းခိုင်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် တောင်အောက်ဆင်းပြီး ငါ့ကိုယ်စား လောကကို သွားကြည့်ကြ။ တာအိုနန်းတော်မှာ စုယွမ်ကို စာရင်းသွင်းပေးလိုက်။ ပြီးတော့ တိုင်းပြည်လေးခုမှာ တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေဘယ်လောက် ပျံ့နှံ့နေလဲဆိုတာ သတင်းယူပေး။ ငါးနှစ်ကြာရင် ပြန်လာခဲ့။"

စုယွမ်မှာ မသွားချင်သော်လည်း ဆရာ့အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်တွင် လီချန်ရှင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်။ သူ သိသည်မှာ သူ၏ လမ်းစဉ်မှာ အလွန်မှောင်မိုက်နေသည်။ သူသည် ကိုယ်ခံပညာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေသော်လည်း တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများ၏ ပြောင်းလဲမှုမှာ သူထင်သည်ထက် ပိုမြန်သည်။

တစ်နေ့တွင် ၎င်းတို့မှာ လူသားလောကအတွက် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"တာအိုနန်းတော်... ဒါက ငါ့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

လီချန်ရှင်းသည် နောင်တစ်နေ့တွင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ သူသည် မျက်နှာကို ပြောင်းလဲထားပြီး အသက် ၃၀ ခန့်ရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ ပထမဆုံး ပန်းတိုင်မှာ ပါရှန်တာအိုနန်းတော်ဖြစ်သည်။

တာအိုနန်းတော်ရှေ့တွင် ပိုင်ဖုန်းနှင့် စုယွမ်တို့နှင့် လမ်းတွင် ဆုံတွေ့ရသည်။ သူတို့မှာ ခရီးပန်းနေဟန် ရှိသည်။ လီချန်ရှင်းက အနီးအနားမှ တာအိုဆရာတစ်ဦးကို မေးမြန်းသည်။

"တာအိုနန်းတော်က ဘယ်တော့ဖွင့်မလဲ။"

"သင်က ဘယ်အဆင့် ကျင့်ကြံထားလဲ။ ဒီမှာက အသက် ၁၈ မတိုင်ခင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဒါမှမဟုတ် အသက် ၅၀ မတိုင်ခင် ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှုမရောက်ရင် ဝင်ခွင့်မရဘူး။"

တာအိုဆရာက သက်ပြင်းချရင်း "တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေ ပျံ့နှံ့နေတာ စစ်ပွဲတွေကလည်း ရှိသေးတယ်။ ရှေးအခါက ကျလာတဲ့ တိလော့ကျန်းမိုးကြောင့် တိရစ္ဆာန်တွေက နတ်ဆိုးတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ နောက်ထပ် မိုးရွာရင်တော့ အားလုံး သေကုန်ကြတော့မှာပဲ။"

လီချန်ရှင်းမှာ ဒုတိယအကြိမ် ဒီလူကျန်းမိုး ရွာသွန်းမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ အထောက်အထားကို သေချာစွာ တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သည်။

တာအိုနန်းတော်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးခြေလှမ်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။