အခန်း ၁၁

အခန်း ၁၁ -မဟာယန် ဧကရာဇ်မြို့တော်။

"တာအိုဆရာ ချန်ကျန်း မင်းရဲ့ ဆေးဖော်စပ်နိုင်စွမ်းကတော့ အံ့ဩစရာပဲ။"

တာအိုဆရာ ဟွမ်ယွဲ့က ဆေးအိုးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်တောက်ပလာသော ဆေးရည်များကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဤဆေးရည်ကို ရေမရောဘဲ ဆေးမြစ်များနှင့် အပင်တို့၏ အရည်များဖြင့်သာ ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

အပူချိန်နှင့် ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများကို ဤမျှ တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းက လီချန်ရှင်း၏ ဆေးပညာအဆင့်အတန်း မြင့်မားမှုကို သက်သေပြနေသည်။

"အသေးအဖွဲပါ မပြောပလောက်ပါဘူး။ တာအိုဆရာ ဟွမ်ယွဲ့ ကျွန်တော် ပြောထားတဲ့ ဆေးမြစ်တွေကိုရော ရှာတွေ့ပြီလား။"

ဟွမ်ယွဲ့က ပစ္စည်းထုတ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ အထဲတွင် လမ်းဘေး၌ အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်သော ပေါင်းပင်များ ပါရှိနေသည်။

လီချန်ရှင်းက ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးပြီးနောက် "ဟုတ်ပြီ ဒါတွေပဲ။ အရွက်အကြောတွေက ပိုက်ကွန်လိုပဲ။ ပင်စည်က အလွတ်ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်က ဖြောင့်စင်းနေရမယ်။"

"ဒါက ပေါင်းပင်တွေ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဟွမ်ယွဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ လီချန်ရှင်းသည် ထိုပေါင်းပင်များကို ဆေးအိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ထူးခြားသော မွှေးရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါ... လူသားမွေးဖွားခြင်း ရနံ့ပါလား။"

ဟွမ်ယွဲ့ အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောသည်။

"သိုင်းသမားတွေက အတွင်းအားကို လေ့ကျင့်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးရဲ့ စွမ်းရည်က ကျွန်တော် ထင်ထားသလိုဆိုရင်မွေးကင်းစကလေးတွေရဲ့ သဘာဝကို အသုံးပြုပြီး ကောင်းကင်-လူသား ရပ်ဟန်' ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ရပ်တည်နိုင်လိမ့်

မယ်။"

"ဒါကို ယူသွားပြီး သိုင်းသမားတွေကို စမ်းသပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။"

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဟွမ်ယွဲ့သည် သတင်းကောင်းကို ယူလာပေးသည်။

"တာအိုဆရာ ချန်ကျန်း သိုင်းသမားတွေက ဒီဆေးကို သောက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်-လူသား ရပ်ဟန်ကို တကယ် ရပ်နိုင်သွားကြပြီ။"

သို့သော် လီချန်ရှင်းမှာ မပျော်ရွှင်သေးပေ။

"ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒီရပ်ဟန်ကို အသုံးပြုပြီး သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာကို ဘယ်လို တိုးတက်အောင် လုပ်မလဲဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှာဖွေရလိမ့်မယ်။"

လီချန်ရှင်းသည် ဟွမ်ယွဲ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်ရုံးတော်ဘက်ကရော ဘာသတင်းမှ မရဘူးလား။"

"ကျွန်တော် လေ့ကျင့်နေတုန်း ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ ချီစွမ်းအင်တွေ မငြိမ်သက်တာကို ခံစားမိတယ်။ ဒါက တိရစ္ဆာန်ရိုင်း တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။"

"မြန်ရင် တစ်နှစ် နှစ်နှစ်၊ နှေးရင် သုံးနှစ်၊ လေးနှစ်အတွင်းမှာ ကပ်ဘေးက ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကို ဧကရာဇ်ရုံးတော်ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ။ သူတို့ ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေပေါ့။"

မဟာယန် ဧကရာဇ်မြို့တော်။

မဟာယန်ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ တံတိုင်းများမှာ အမြင့်ပေ ၂၀ ကျော် ရှိပြီး လုံခြုံမှုရှိသည်။

မြို့တော်၏ ဗဟိုချက်မှာ နိုင်ငံရေး အချက်အချာကျသော နေရာဖြစ်သည်။

တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများကြောင့် တောရွာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခဲ့ပြီး စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများမှာလည်း ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဧကရာဇ် လီချန်သည် တိုင်းပြည်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရပြီးတိရစ္ဆာန်ရိုင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

နန်းတော်အတွင်း၌ မင်းညီမင်းသားများမှာလည်း ထီးနန်းလုပွဲများဖြင့် အချိန်ကုန်နေကြသည်။

လီချန်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များက လီချန်ရှင်းဆိုသည့် လူငယ်အား သတိရနေမိသည်။

အမတ်တစ်ဦးက တာအိုနန်းတော်မှ သတင်းကို တင်ပြရာတွင် "တာအိုဆရာ ဟွမ်ယွဲ့က တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေမှာ အပြောင်းအလဲ အသစ်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ သတိပေးပါတယ်။"

သို့သော် နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများမှာ အချင်းချင်း စကားများနေကြသည်။

စစ်သူကြီးများက "တာအိုဝါဒက အတွေးအခေါ်သက်သက်ပါ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကို သူတို့ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။"

အမတ် ကျန်းကတော့ "တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတွေက သာမန်တိရစ္ဆာန်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘယ်လိုအကြောင်းအရာကိုမဆို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်တယ်။"

"မင်းတို့ရဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေကို ရပ်လိုက်ကြစမ်း။"

ဧကရာဇ် လီချန်က ဒေါသတကြီးအမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏သားတော်များထဲတွင် လေးယောက်မြောက်သားတော် လီဝမ်နှင့် ဆယ့်တစ်ယောက်မြောက်သားတော် လီလုံရိ တို့မှာ မြို့တော်အတွင်း ပျော်ပါးနေကြဆဲဖြစ်သည်။

တိုင်းပြည်၏ အနာဂတ်မှာ မရေမရာ ဖြစ်နေချိန်တွင် ဧကရာဇ်သည်လည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။