အခန်း ၁၆

အခန်း ၁၆ -အရက်၊ ကာမ၊ စည်းစိမ်၊ ဒေါသနှင့် ဟွမ်ကျန်းချင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်။

စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်အသံနှင့်အတူ လီချန်ရှင်းသည် ချောင်းရိုးအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားရာ သစ်တောထူထပ်သော နေရာတစ်ခုတွင် လျှို့ဝှက်စွာ တည်ရှိနေသည့် ရေတံခွန်ငယ်လေးတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ရေတံခွန်မှာ ၁၀ မီတာခန့်သာ မြင့်သည်။ လီချန်ရှင်းသည် ရေကန်စပ်တွင် ထိုင်ကာ တာအိုဘိုးဘေး၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။

စာအုပ်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း လီချန်ရှင်းအတွက်မူ ၎င်းသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိနှင့် ပိုတူနေသည်။

ထိုမှတ်စုများတွင် အရက်ကို စွဲလမ်းပြီး ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ရိုက်နှက်လေ့ရှိသော အိမ်နီးချင်းများနှင့် အဆင်မပြေသော၊ မုဆိုးမများ ရေချိုးသည်ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုတတ်သော သာမန်လူတစ်ယောက်၏ အကြောင်းကို ရေးသားထားသည်။

သူသည် အချိန်ရှိသရွေ့ လောင်းကစားဝိုင်းများသို့ ပြေးလွှားပြီး ညတွင်းချင်း ချမ်းသာလာမည့် အိပ်မက်များဖြင့် အသက်ရှင်နေသူဖြစ်သည်။

၎င်းကို ဖတ်ပြီးနောက် လီချန်ရှင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

တွေးတောရင်း နောက်ထပ် ၁၀ ရက် ၁၀ ည တိုင်တိုင် တရားထိုင် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် သူ၏ မူလစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပြီး တာအိုဘိုးဘေး၏ ဘဝပုံရိပ်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်သည်။

တာအိုဘိုးဘေးကိုယ်တိုင်ကလည်း ကာမဆန္ဒများဖြင့် လွှမ်းမိုးခံထားရသော သာမန်လူသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

"တာအိုဘိုးဘေးက ဒီနည်းလမ်းနဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေကို သတိပေးချင်တာဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုမျိုး ခံစားခဲ့ရဖူးလို့ပဲ။ အသေးငယ်ဆုံးသော လောကီဆန္ဒတစ်ခုကတောင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်မှာ ကပ်တွယ်နေတတ်တယ်။ ဒါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ။"

ထိုစဉ် လီချန်ရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရေတံခွန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားကာ ကျောက်နံရံပေါ်တွင် သူ၏ အတွေးအခေါ်များကို ရေးထိုးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ခံစားချက်နှင့် ကိုက်ညီသော စာသားများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။

"အရက်သည် အူကို ဖောက်ထွင်းသည့် အဆိပ်ဖြစ်ပြီး ကာမသည် အရိုးကို ခြစ်ထုတ်သည့် ဓားသွားဖြစ်သည်။ စည်းစိမ်သည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် ကြမ်းတမ်းသော ကျားဖြစ်ပြီး၊ ဒေါသသည် ဒုက္ခ၏ အမြစ်ဖြစ်သည်။ အရက်မရှိလျှင် ယဉ်ကျေးမှု မပြည့်စုံ၊ ကာမမရှိလျှင် လူမျိုးဆက် ပြတ်တောက်သည်။ စည်းစိမ်မရှိလျှင် တစ်လှမ်းမျှ ရှေ့မတိုးနိုင်၊ ဒေါသမရှိလျှင် အနိုင်ကျင့်ခံရမည်။ အရက်သောက်သော်လည်း မမူးခြင်းသည် ဉာဏ်ပညာရှိသူ၏ တိုင်းတာချက်ဖြစ်ပြီး၊ လှပသော အမျိုးသမီးကို မြင်သော်လည်း မစွဲလမ်းခြင်းမှာ သူရဲကောင်းတို့၏ လက္ခဏာဖြစ်သည်။ မိမိနှင့် မထိုက်တန်သော စည်းစိမ်ကို မယူရ၊ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လျှင် ဒုက္ခများ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။"

လီချန်ရှင်းသည် ၎င်းစာသားများကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားပြီး အရိုးထဲအထိ ခံစားရသည့် လွတ်လပ်မှုကို ရရှိသွားသည်။

သူသည် တရားထိုင်နေရင်း နီဝမ်နန်းတော်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဝင်ရောက်သည

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူရှာဖွေနေသည့် ဟွမ်ကျန်းချင်ကို တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

ဟွမ်ကျန်းချင်သည် လီချန်ရှင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထုပ်ပိုးထားပြီး သူ၏ အတွေးအခေါ်များကို စတင်ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းသည် လီချန်ရှင်း၏ စိတ်ကို အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲသို့ လွှမ်းမိုးစေနိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လီချန်ရှင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ သူသည် ဟွမ်ကျန်းချင်၏ အသုံးဝင်ပုံကို နားလည်သွားသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့်မားလာမှသာ အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်မည့် နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

လီချန်ရှင်း တာအိုနန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူရေးသားခဲ့သော စာသားများကို တာအိုဘိုးဘေးအား ပေးအပ်သည်။

တာအိုဘိုးဘေးက ၎င်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် အလွန်အမင်း ချီးကျူးကာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ ဖြန့်ဝေပေးရန် ခွင့်ပြုချက်တောင်းသည်။ မကြာမီပင် တာအိုနန်းတော်အတွင်း၌ အရက်၊ ကာမ၊ စည်းစိမ်၊ ဒေါသကို အခြေခံသော အတွေးအခေါ်သစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သို့သော် လီချန်ရှင်းအတွက်မူ အဓိကပြဿနာမှာ သူ၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ရန်ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအင်မှာ ထုတ်လုပ်မှုနှင့် သုံးစွဲမှု မညီမျှပေ။

သူသည် စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ရန်အတွက် သွေးမှလာသော စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ စွမ်းအင်များကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေကာ အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားသည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားမိသည်။

သို့သော် ၎င်းနည်းလမ်းမှာ အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားလှသဖြင့် သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ မရှိဘဲ မသုံးစွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ တာအိုလမ်းစဉ်မှာ ယခုမှ စတင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးမှာလည်း အလွန်ရှည်လျားလှသည်။