အခန်း ၁၇

အခန်း ၁၇ - ပိုင်ဖုန်း တိုက်ခိုက်ခံရခြင်း။

မဟာယန် ဧကရာဇ်မြို့တော်။

ပိုင်ဖုန်းသည် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများနှင့် လှပသော မြို့တော်၏ စည်းစိမ်ယစ်မူးမှုထဲတွင် နစ်မွန်းနေသော စုယွမ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီး လှေကားထစ်များမှတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။

"ဆရာတူညီမလေး"

"ဟင် ဆရာတူအကို ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

စုယွမ်သည် တောက်ပပြီး ဇိမ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အရွယ်မရောက်သေးသော်လည်း သူမ၏ အလှတရားမှာ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုလိုပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သူမ၏ နားကပ်နှင့် ဆံထိုးများမှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြပြီး သူမဝတ်ဆင်ထားသော လုံချည်တန်ဆာမှာလည်း နန်းတွင်းချုပ်သမားများ၏ လက်ရာဖြစ်သည်။

သူမသုံးသည့် အလှပြင်ဆီဗူးလေးပင် ရွှေတစ်ကျပ်သားနှင့် ညီမျှသည်။

"ဆရာတူညီမလေး ကျွန်တော် မဟာလင်းမင်းဆက်ဘက်ကို သွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းတော့မယ်။ ဆရာတူညီမလေးကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး နန်းတွင်းသတင်းတွေကို စုဆောင်းပေးပါ။"

"အဲ... ငါတို့... ငါတို့ အတူတူသွားကြမလား။ ငါးနှစ်တာ ကာလတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလျင်လိုနေတာလဲ။"

စုယွမ်သည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး မှန်တင်ခုံပေါ်မှ အလှပြင်ပစ္စည်းများကို ချကာ တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဖုန်းသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာတူညီမလေး၏ စိတ်သည် ဤနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

မြို့တော်၏ စည်းစိမ်နှင့် အလှတရားများတွင်သာ နစ်မွန်းနေသည်။ ဆရာ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးကို လိုက်ပါရန် တောင်းဆိုခြင်းမှာ သူမအတွက် လုံးဝ အဆင်မပြေနိုင်မှန်း သူသိသည်။

ပိုင်ဖုန်း ထွက်သွားပြီးနောက် စုယွမ်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ မင်းသား လီလုံရိသည် သူ၏ လူများနှင့်အတူ ရောက်လာပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော စုယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ စုယွမ်"

"ကျွန်မရဲ့ ဆရာတူအကို ထွက်သွားလို့ပါ။ သူ မဟာလင်းမင်းဆက်ဘက်ကို သွားတယ်။"

စုယွမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောသည်။

"အာ..."

မင်းသား လီလုံရိ ခနတာကြောင်အသွားသည်။

"သေရောပဲ ကျွန်မတို့ ဆရာတူအကိုနဲ့က သတင်းစုဆောင်းဖို့ ထွက်လာတာ။ သူက ကျွန်မ ဒီမှာ ကြာကြာနေတာကို စိတ်မရှည်တော့တာ ဖြစ်မယ်။"

စုယွမ်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ စုယွမ် နန်းတွင်းကိစ္စတွေက ရက်အနည်းငယ်နဲ့ ရှင်းလို့မရဘူး။ ဒီမှာ ခဏနေတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဆရာတူအကို ပိုင်ဖုန်းက စိတ်မရှည်တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် သွားပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာပေးရမလား။"

"အဲဒါ... အဲဒါဆို ကောင်းမှာပဲ။ အနှောင့်အယှက်ပေးမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

စုယွမ်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

မင်းသား လီလုံရိသည် လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများကို ခေါ်ပြီး ပိုင်ဖုန်း၏ ပုံတူကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒီလူ မဟာလင်းမင်းဆက် နယ်စပ်ကို ရောက်တာနဲ့ ရှင်းပစ်လိုက်။"

လီလုံရိက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဖုန်းသည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ခရီးသွားယာဉ်ဖြင့် ခြောက်လခန့် သွားလာကာ မဟာယန်နှင့် မဟာလင်း နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

လမ်းတွင် သူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရေးသမား သုံးဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် ပိုင်ဖုန်းသည် ရန်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရကာ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် ချောက်ကမ်းပါးအောက်၌ သူတွေ့ရှိခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် ပန်းနီတစ်ပွင့်ကို စားသုံးမိလိုက်ခြင်းက သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် ပုံမှန်လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အရွက်များ ပေါက်လာပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ပန်းနီတစ်ပွင့် ပွင့်လာခဲ့သည်။

သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရနိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ နေထိုင်ရတော့မည့် နိမိတ်ဆိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မင်းသား လီလုံရိသည် သတင်းအတုကို စုယွမ်အား ပေးလိုက်သည်။

"ပိုင်ဖုန်းက တိရစ္ဆာန်ရိုင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး သေသွားပြီ။"

စုယွမ်သည် ကြေကွဲစွာ ငိုကြွေးတော့သည်။ လီလုံရိသည် စုယွမ်ကို နှစ်သိမ့်ရင်းနှင့် အရက်တိုက်ကာ သူမ၏ ဘဝကို လုယူလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အရှက်ရပြီး အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေသော စုယွမ်ကို လီလုံရိက အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမကို လက်ထပ်ရန်နှင့် စောင့်ရှောက်ရန် ကတိပေးလိုက်သည်။

မိမိ၏ ဆရာတူအကို သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေပြီး မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သော စုယွမ်သည် လီလုံရိ၏ လှည့်ဖျားမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အလျှော့ပေးလိုက်လျောသွားတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် စုယွမ်နှင့် ပိုင်ဖုန်းတို့၏ ဘဝလမ်းကြောင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။